Η μάστιγα της αριστερής λωρίδας

 

Γράφει ο Προκόπης Δούκας

 Πηγαίνοντας ή επιστρέφοντας από διακοπές, αλλά και στην καθημερινότητα, τους συναντάς παντού. Είναι η πλειονότητα των Ελλήνων οδηγών, που θεωρούν δικαίωμά τους και απολύτως φυσιολογικό να καταλαμβάνουν την αριστερή λωρίδα στις οδούς ταχείας κυκλοφορίας. Κάτι που είναι παράνομο και επικίνδυνο – και λέει πολλά για τα συμπλέγματά μας Ο κύριος (ή η κυρία δεν έχει σημασία) με το ιδιωτικό του αυτοκίνητο οδηγεί αμέριμνος στον Κηφισό, στην αριστερή λωρίδα, με το όριο ταχύτητας. Κανένα όχημα δεν υπάρχει δίπλα του. Είναι ήσυχος και απολαμβάνει τη διαδρομή. Νομίζει ότι είναι απολύτως νόμιμος και ότι κανείς δεν μπορεί να ταράξει τη στιβαρή θέση του στον χώρο. Είναι σωστός; Όχι. Σύμφωνα με τον ΚΟΚ, όποιος οδηγεί στην αριστερή λωρίδα, χωρίς να προσπερνά άλλο όχημα, είναι παράνομος. Και το πρόστιμο (που καμία Τροχαία δεν είναι παρούσα για να βεβαιώσει) είναι 200 ευρώ. Δυστυχώς όμως αυτός είναι ο κανόνας στους ελληνικούς αυτοκινητοδρόμους.

Πού θα έπρεπε να κινείται ο οδηγός αυτός; Στην τέρμα δεξιά λωρίδα. Αν αυτή είναι κατειλημμένη από όχημα που βραδυπορεί, μπορεί να βγει στη μεσαία και να το προσπεράσει. Αν και αυτή είναι κατειλημμένη, τότε μπορεί να βγει στην αριστερή λωρίδα για προσπέραση – και αμέσως μετά να κάνει δεξιά. Τι ισχύει για τα φορτηγά και γενικώς για τα βαρέα οχήματα; Απαγορεύεται εντελώς να κινούνται στην αριστερή λωρίδα (πάλι με πρόστιμο 200 ευρώ), μιας και εξ ορισμού βραδυπορούν. Σε μια περίπτωση μόνο επιτρέπεται να κινείσαι με ΙΧ ή δίκυκλο συνεχώς στην

Δημήτρης Λυμπερόπουλος Ο ρεπόρτερ που έζησε με τους «χρυσούς Έλληνες»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Ο άνθρωπος που κράτησε όρθια τη μνήμη του ελληνικού Πολιτισμού και δη του τραγουδιού μας.

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που καταγράφουν την εποχή τους και άλλοι που μοιάζουν να την κυνηγούν μέχρι να την προλάβουν. Ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος ανήκε αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία. Έζησε σχεδόν έναν αιώνα, αλλά το πραγματικό του κεφάλαιο δεν ήταν τα χρόνια, ήταν οι άνθρωποι που συνάντησε, τα ταξίδια που έκανε, οι πόρτες που άνοιξε και οι ιστορίες που κατάφερε να φέρει στην Ελλάδα από έναν κόσμο ο οποίος, τότε, έμοιαζε απείρως μακρινός και… δύσβατος.

Αθλητική Ηχώ - Μορίς Σεβαλιέ

Γεννημένος στην Οιχαλία Μεσσηνίας το 1925, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του διαδρομή το 1949 από το αθλητικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Εμπρός». Είχε προηγηθεί η «Αθλητική Ηχώ», όπου, εκτός από κείμενα, έκανε και σκίτσα. Η αθλητικογραφία υπήρξε, όπως ο ίδιος έλεγε, ο βασικός του δάσκαλος: τον υποχρέωνε να κάνει έρευνα, να παίρνει συνεντεύξεις, να περιγράφει, να σχολιάζει και, κυρίως, να βρίσκεται εκεί όπου συνέβαινε το γεγονός. Αυτό το «να βρίσκεται εκεί» έμελλε να γίνει ολόκληρη η δημοσιογραφική του φιλοσοφία.

Ήδη το 1951, στην Αλεξάνδρεια, σκιτσάρει και παίρνει συνέντευξη από τον Μορίς Σεβαλιέ. Δεν είναι ακόμη ο διάσημος ρεπόρτερ που θα γίνει αργότερα, αλλά έχει ήδη καταλάβει κάτι που θα τον ακολουθήσει σε όλη του τη ζωή: η μεγάλη δημοσιογραφία

Μνήμη Λεωνίδα Κύρκου: Ο ήχος μιας φυσαρμόνικας

 

Γράφει ο Σπύρος Λυκούδης

 Πέρασαν ήδη 15 ολόκληρα χρόνια από το θάνατο του ιστορικού ηγέτη της Αριστεράς Λεωνίδα Κύρκου. Με βαθιά συγκίνηση τον είχαμε τότε αποχαιρετίσει όχι μόνο οι φίλοι και συναγωνιστές του στη μακρά και πολυκύμαντη πολιτική του διαδρομή, αλλά με βαθύτατο σεβασμό εκπρόσωποι από όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο.   

Πόσες και πόσες φορές έχω αναρωτηθεί τα χρόνια που πέρασαν χωρίς τον Λεωνίδα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου στη Βουλή, ως βουλευτής και Αντιπρόεδρος (2012-2019), τι θα σκεφτόταν, ποιες θα ήταν οι εκτιμήσεις του, τι θα έλεγε, τι θα έγραφε, τι θα συμβούλευε για τα μεγάλα θέματα που κυριάρχησαν εκείνον τον καιρό στη χώρα και την κοινωνία. Πώς θα αντιμετώπιζε την οικονομική κρίση της χώρας και των θεσμών της, την κρίση προσανατολισμού της στο διεθνή χώρο, τη συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, της «πρώτης φοράς Αριστερά», με ένα ακροδεξιό, λαϊκίστικο κόμμα (2015-2019). Πώς θα σχολίαζε τις δραματικές στιγμές που πέρασε η χώρα. 

O ίδιος άφησε ένα ιδιόχειρο σημείωμα για να διαβαστεί ως επικήδειος, ως ύστατος

ΕΛΑΣ: Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

 

Γράφει ο Ζαχαρίας Ζούπης

H απόφαση του Α. Τσίπρα να σπεύσει να εμφανιστεί πρώτος στην Θεσσαλονίκη πριν τον Πρωθυπουργό, αλλά και τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έστω στην επετειακή εκδήλωση μεγάλης συμβολικής σημασίας για το ΠΑΣΟΚ στις 3 του Σεπτέμβρη, ήταν αυτονόητα θεσμικά unfair κίνηση. Ασφαλώς κάθε πολιτικός αρχηγός μπορεί να μιλάει όποτε θέλει , να φέρεται όπως θέλει και αυτό να δημιουργεί μια εικόνα – θετική ή αρνητική – για τον ίδιο.

Δικαιολογημένα ωστόσο υπήρχαν έντονες αντιδράσεις  από Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ, αν και από ένα σημείο και μετά δεν έχει αξία η συνέχιση αυτής της συζήτησης . Στην αντίληψη της  μεγάλης πλειοψηφία των πολιτών ο Α. Τσίπρας  δεν εκπροσωπούσε ότι πιο θεσμικό και εντός κοινά παραδεκτών κανόνων από όλο το πολιτικό σύστημα έχει υπάρξει στην πολιτική ιστορία και δεν φαίνεται αυτό να έχει αλλάξει . Επιπλέον, αυτό που εν τέλει θα κριθεί είναι η ουσία όσων θα πει , γιατί από την ομιλία θα φανεί αν πράγματι έχει κάτι νέο να πει για την Οικονομία και την πορεία της χώρας ή θα ακούσουμε τετριμένα

Η στοχοποίηση των Ισραηλινών και η σιωπή των Συριανών

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έβλεπα προσφάτως για μια ακόμη φορά τις… επαναστατικές γυμναστικές που υποβάλλουν μια χούφτα …επαναστάτες της Σύρου, τους Ισραηλινούς τουρίστες που επισκέπτονται το νησί τους. Επαναστάτες που διαδήλωναν για να φύγουν τα ισραηλινά κρουαζιερόπλοια που … μολύνουν το νησί τους και διάφορα τέτοια φαιδρά. Και συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά ότι υπάρχει στη χώρα μας ψηφισμένος αντιρατσιστικός νόμος. Ανενεργός! Τον οποίο οι δικαστικές αρχές της Σύρου και οι αρχές ασφαλείας σε Αστυνομία και Λιμενικό Σώμα, μάλλον αγνοούν. Δεν έχουμε ακούσει το παραμικρό, άλλωστε, για σύλληψη των …επαναστατών ή για δίωξή τους.

Μοιραία προκύπτουν ερωτήματα:

Α. Μπορεί μια πολιτική διαφωνία να μετατρέπεται σε στοχοποίηση ανθρώπων, μόνο και μόνο  επειδή είναι Ισραηλινοί;

Β. Έχουν ασυλία απέναντι στους Νόμους οι Αριστεροί… επαναστάτες;

Γ. Μπορούν να επιβάλλουν με τη βία τις απόψεις τους;

Όμως, ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Δεν έχουμε δει ή ακούσει το παραμικρό από

Η κρίση ante portas & οι πρώην πρωθυπουργοί

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, οι κινήσεις της Τουρκίας γίνονται όλο και πιο προκλητικές κι όλο και μεγαλύτερος αριθμός στρατιωτικών και πολιτικών αναλυτών βλέπουν στον ορίζοντα του Αιγαίου μεγάλη κρίση. Οι Τούρκοι, πότε με τη «γαλάζια πατρίδα», πότε με την παρακώλυση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας -Κύπρου – Ισραήλ, πότε με την επανέναρξη της παραβίασης του ελληνικού εναέριου χώρου, επιχειρούν να ηλεκτρίζουν την ατμόσφαιρα. Κι η χώρα μας σταθερά, αντιδρά στη βάση του διεθνούς δικαίου και της οικοδόμησης συμμαχιών.

Η ηλεκτρική διασύνδεση Ισραήλ - Κύπρου – Ελλάδας, επί παραδείγματι, από πλευράς της χώρας μας,  περνά μέσα από διεθνείς προσεγγίσεις. Και μια χώρα σαν τη δική μας, ΜΟΝΟ μέσω διεθνών πολιτικών και στρατηγικών συμμαχιών μπορεί να πορεύεται. Αφού πρώτα, φροντίσει η ίδια για τη θωράκισή της, όπως έχει γίνει σήμερα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αλλιώς, αν εισακουστούν και πρυτανεύσουν οι απόψεις των έξαλλων υπερπατριωτών, μπορεί να οδηγηθούμε σε νέο …1897…

Μεγάλο ενδιαφέρον σ’ αυτό που ήδη διαμορφώνεται και στην κρίση που κατά τα φαινόμενα δημιουργείται, έχει η στάση εκείνων που καπηλεύονται πατριωτικά αισθήματα. Να εξηγήσουμε τι εννοούμε:

Οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, πότε με τις πολιτικές των ζεϊμπέκικων και

ΠαΣοΚ: Με τον Δούκα – Τσίπρα ή με την κυβερνησιμότητα;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έχουμε σχολιάσει πάρα πολλές φορές την ακατανόητη απόφαση που πήρε το ΠαΣοΚ στο συνέδριό του, που ουσιαστικά…προαποφάσισε τόσο καιρό πριν τις εκλογές, ότι δεν θα συγκυβερνήσει με τη ΝΔ!

Απόφαση ακατανόητη, χωρίς λογική, χωρίς πολιτική υπευθυνότητα, χωρίς μέτρο. Απόφαση που δεν είναι πολιτική, αλλά ένα συνονθύλευμα θελήσεων. Αρχικά του δημάρχου Αθηναίων που με τον έρποντα λαϊκισμό του ανάγκασε πολλούς να συμφωνήσουν εκόντες άκοντες. Κι εν συνεχεία αυτή η στάση, υιοθετήθηκε από τον Ανδρουλάκη. Αν ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ δεν ήθελε, ότι κι αν έκανε ο Δούκας δεν θα  μπορούσε να ληφθεί τέτοια εκτρωματική απόφαση.

Η αλήθεια είναι ότι ο Ανδρουλάκης δεν ήθελε να «σπρώξει» τα πράγματα στα άκρα και να δώσει άλλοθι ηρωϊκής εξόδου στον Δούκα. Ταυτοχρόνως όμως, κι ο ίδιος έλεγε και ξανάλεγε τότε, ότι …δεν συνεργάζεται με όσους επιδίωκαν την πολιτική και ηθική του εξόντωση.

Τότε που ελήφθη αυτή η ακατανόητη απόφαση, συμφώνως με την οποία το ΠαΣοΚ θα άφηνε τον τόπο ακυβέρνητο -αφού η ΝΔ δεν χάνει την πρωτιά- δεν υπήρχε στο πολιτικό σκηνικό ο Τσίπρας. Κι όταν εμφανίστηκε, στρίμωξε το ΠαΣοΚ στη γωνιά κι αυτή τη στιγμή δημοσκοπικά, το κρατά στην τρίτη θέση, με διαφορά 4-6 μονάδων.

Φυσικά, οι αποφάσεις  των συνεδρίων δεν είναι αμετάκλητες. Αναθεωρούνται από

Γκάφα, αδράνεια κι αυτογκόλ!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Άθελά μου έγινα ωτακουστής σε παρέα νέων παιδιών -πέριξ των 20-22 χρόνων- που συζητούσαν για την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας, ότι είναι παράτυπη η αδειοδότηση κάποιων ξένων πανεπιστημίων στη χώρα μας.

-         Μαλάκα, τον ήπιε ο τάδε που θα πήγαινε σ’ ένα απ’ αυτά τα πανεπιστήμια…

-         Ναι, κι ο Κούλης  χοντρή πίπα, αφού ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια βγήκε αντισυνταγματικός…

Κι η συζήτηση συνεχίστηκε σ’ αυτή τη βάση, με τέτοια επιχειρήματα, με τέτοια γλώσσα.

Όμως, αντικείμενο αυτών των σκέψεων δεν είναι ούτε η άγνοια των νέων, ούτε η γλώσσα τους. Είναι η αδράνεια του υπουργείου Παιδείας και του επικοινωνιακού κυβερνητικού επιτελείου. Μια αδράνεια που συσκοτίζει τη συγκεκριμένη απόφαση και περισσότερο την αλήθεια.

Προσέξτε: Η απόφαση του ΣτΕ δεν έκρινε αντισυνταγματικό ή μη νόμιμο κανέναν νόμο. Έκρινε – ανεξαρτήτως της υπερβολής και της σπουδής της απόφασης- ένα τεχνικό/γραφειοκρατικό ζήτημα το οποίο διορθώνεται εν ριπή οφθαλμού. Όσο, βεβαίως, μπορεί

Να φύγει ο …Κούλης. Μετά τι;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ακούω και ξανακούω διάφορους να διαμαρτύρονται για τον Μητσοτάκη. Για ν’ ακριβολογώ για τον… Κούλη. Όλοι εναντίον του. Όλοι με το ίδιο σύνθημα: Να φύγει. Κι όταν τους ρωτάς ποιος να έρθει, η απάντηση είναι κοινή, ανεξαρτήτως πολιτικής καταγωγής εκείνου που απαντά: Ας φύγει και βλέπουμε…

Η αλήθεια είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία όλων αυτών, δεν ψήφισαν ποτέ τον Μητσοτάκη, ούτε πρόκειται να το πράξουν. Δημιουργείται όμως ένα κλίμα… Κυρίως ανάμεσα σε αδαείς του διαδικτύου…

Εν των μεταξύ στο παγκόσμιο σκηνικό, σε πολιτική και οικονομία, «τρέχουν» δυο πόλεμοι και ισχυρός πληθωρισμός! Επιπλέον, σε Γαλλία και Γερμανία έρχονται κατά τα φαινόμενα η Ακροδεξιά με Λεπέν και AfD αντιστοίχως. Δηλαδή, χάος στην Ευρώπη. Στις δε ΗΠΑ ουδείς γνωρίζει τι θα συμβεί μετά τον Νοέμβριο και τις ενδιάμεσες εκλογές και πόσο δυνατός ή αποδυναμωμένος βρεθεί ο Τραμπ. Στον Κόλπο μαίνεται ο πόλεμος κι ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί στην παγκόσμια οικονομία. Επιπλέον, η Ουκρανία εξακολουθεί και φλέγεται, ενώ εσχάτως έχουν υποστεί τεράστιες ζημιές και πολλές ρωσικές ενεργειακές εγκαταστάσεις. Στη δε γειτονιά μας γίνεται χαμός με τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας σε όλα τα επίπεδα, ενώ οι σχέσεις της με το Ισραήλ επιδεινώνονται συνεχώς. Με ότι αυτό συνεπάγεται.

Κι εμείς; Εμείς λέμε να…φύγει ο Κούλης και μετά βλέπουμε… Νομίζουμε ότι είμαστε

Το εκκλησιαστικό πραξικόπημα του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Μόσχα!

 

Γράφει  ο Κωνσταντίνος Αιλιανός

Σάλος έχει προκληθεί στους κόλπους της ελληνικής Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μα και στο υπουργείο Εξωτερικών, από την πρωτοφανή κι αντιεκκλησιαστική ενέργεια του  μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, Νεκταρίου, να πάρει τη «Δεξιά χείρα» του Αγίου Σπυρίδωνος και να την πάει στη Ρωσία!  Ασκώντας δική του πολιτική, απέναντι στην ελληνική Εκκλησία και απέναντι στις πολιτικές της ελληνικής πολιτείας.

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το ρωσικό Πατριαρχείο κι ο Πατριάρχης Κύριλλος, μαζί με τον Πούτιν, επιβουλεύονται συστηματικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης κι επιχειρούν να δημιουργούν συνθήκες και προϋποθέσεις εγκατάστασής του στη Μόσχα, με ταυτόχρονη ανακήρυξη του Κύριλλου ή οιουδήποτε άλλου Ρώσου Πατριάρχη Μόσχας μελλοντικά, ως Οικουμενικού

Το Πατριαρχείο της Μόσχας μάλιστα, από το 2019 που η ελληνική Εκκλησία

Μαρία Ρεζάν: Η γυναίκα που δεν έμαθε ποτέ να μιλά χαμηλόφωνα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη σήμερα η Μαρία Ρεζάν. Η γυναίκα που μιλούσε πάντα φωναχτά, με το θάρρος της γνώμης της, χωρίς σκοπιμότητες. Ήξερε πολύ καλά, ότι η ελευθερία του δημοσιογράφου δεν χαρίζεται. Κατακτιέται!

Έτσι χωρίς πρόγραμμα…

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που όταν φύγουν από τη δουλειά που τους έμαθε ο κόσμος ή κι όταν φεύγουν από τη ζωή, δεν αφήνουν πίσω τους απλώς μια άδεια θέση. Αφήνουν σιωπή. Μια σιωπή που μοιάζει παράξενη, σχεδόν αφύσικη, γιατί έχουμε συνηθίσει να τους ακούμε, να τους διαβάζουμε, να τους αισθανόμαστε παρόντες, ακόμη κι όταν δεν βρίσκονται μπροστά μας.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με την απουσία της Μαρίας Ρεζάν. Όποιος

την άκουσε κάποτε να μιλά στο ραδιόφωνο, ξέρει ότι τέτοιες φωνές δεν ξεχνιούνται εύκολα. Μένουν μέσα σου.

Η Ρεζάν δεν έκανε απλώς εκπομπές. Έκανε δημοσιογραφία.

Από εκείνη την παλιά αίθουσα της ΕΡΤ, όπου η εκπομπή της «Έτσι, χωρίς πρόγραμμα», στο Πρώτο πρόγραμμα, απέκτησε τη δική της ζωή, μέχρι τις σελίδες των εφημερίδων, υπήρχε πάντα κάτι που την ξεχώριζε: δεν φοβόταν να ρωτήσει. Δεν ενδιαφερόταν να χαϊδέψει αυτιά. Δεν την απασχολούσε αν ο άνθρωπος που είχε απέναντί της θα έφευγε ευχαριστημένος. Την ένοιαζε η αλήθεια.

Κι ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη δημοσιογραφία.

Οι δύσκολες ερωτήσεις

Η φωνή της είχε μια παράξενη οικειότητα. Σαν να μιλούσε σε έναν άνθρωπο και όχι

Στραβωμένοι με Νίστρουπ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι σαφές ότι ο Παναθηναϊκός ταλανίζεται στην άκρη του πάγκου του εδώ και πάρα πολύ καιρό. Από τότε, αρχικά, που έφυγε/απομακρύνθηκε ο Γιώργος Δώνης, αλλά κι από τότε που απομακρύνθηκε ο Γιοβάνοβιτς.

Έκτοτε, προπονητές ήρθαν κι έφυγαν πριν καλά καλά ζεστάνουν τον «πράσινο πάγκο». Μερικοί θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα ως γελωτοποιοί, άλλοι ως μάνατζερ, ενώ κάποιοι όπως ο Μπενίτεθ ή κι ο Τερίμ ήρθαν για τις τελευταίες «αρπαχτές» καριέρας και γρήγορα γρήγορα τα μάζεψαν κι έφυγαν…Αφού πρώτα …τρέλαναν κόσμο και κοσμάκη με τις επιλογές τους.

Όλα αυτά, ήταν επιλογές του ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού. Αποτυχημένες επιλογές. Επιλογές που είχαν αντίκτυπο στη ζωή του Παναθηναϊκού. Μα και στην τσέπη του Γιάννη Αλαφούζου, αφού ο καθείς που κάθισε στον πάγκο, πλην της τεράστιας αποζημίωσης, απαιτούσε κι από μια καραβιά παίκτες. Οι περισσότεροι των οποίων αποδείχτηκαν χρυσές μετριότητες ή και ακατάλληλοι να βρίσκονται στον Παναθηναϊκό. Αρκετοί, σε άλλες εποχές, δεν θα περνούσαν καν έξω από τα «πράσινα» αποδυτήρια.

Ώσπου, άλλαξαν πάλι όλα, τον Αλαφούζο πλαισίωσαν «παιδιά» του Παναθηναϊκού κι

Η Ελλάδα ξεχρεώνει και η αντιπολίτευση… στενοχωριέται

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η είδηση σαφής, ξεκάθαρη κι ελπιδοφόρα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δρομολογεί την πρόωρη αποπληρωμή χρέους ύψους 13 δισεκατομμυρίων ευρώ κι αυτό αποτελεί κίνηση-ματ που αναμένεται να αλλάξει τις ισορροπίες στην Ευρωζώνη και να εδραιώσει την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών.

Μια τέτοια ενέργεια αποτελεί γεγονός πρωτόγνωρο στην ιστορία της χώρας και δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική διαχείριση υποχρεώσεων, αλλά μια κίνηση υψηλού συμβολισμού. Στόχος της ελληνικής κυβέρνησης είναι, έως το τέλος του 2026, το συνολικό ύψος του δανεισμού της χώρας ως ποσοστό του ΑΕΠ, να υποχωρήσει κάτω από το αντίστοιχο επίπεδο της Ιταλίας. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή, καθώς η Ελλάδα θα πάψει να φέρει τον τίτλο της πιο υπερχρεωμένης χώρας στην Ευρώπη, παραδίδοντας τη «σκυτάλη» στη Ρώμη.

Κι ενώ η μείωση του χρέους ενισχύει την εθνική αξιοπιστία, εξασφαλίζει

Όλοι εναντίον Μητσοτάκη – Ποιοι σχεδιάζουν την ανατροπή και ποιος θα κυβερνήσει;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οδεύοντας προς τον Σεπτέμβριο, όπου οι πολιτικοί αρχηγοί θα παρουσιάσουν στη ΔΕΘ τις θέσεις τους, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπαίνουμε για τα καλά στην τελική ευθεία για τις εκλογές του 2027. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα, μόνο κάποιο εξαιρετικής κρισιμότητας εθνικό θέμα θα ανατρέψει τον δρόμο για τις κάλπες της επόμενης Άνοιξης.

Τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή, είναι ότι η ΝΔ -δηλαδή ο Μητσοτάκης- διατηρεί την απόλυτη πρωτοκαθεδρία. Διαθέτει διαφορά ανάμεσα στο 12 και στο 14% από το δεύτερο κόμμα. Ουδείς το αμφισβητεί αυτό, ακόμη κι ο Τσίπρας που αναφέρεται μεν σε ανατροπή, αλλά μιλά για τις…δεύτερες εκλογές. Αν γίνουν αυτές και δεν υπάρξει αυτοδυναμία της ΝΔ από την πρώτη κάλπη.

Επίσης, ενώ έχουμε αυτά τα δεδομένα, είναι ακατανόητη η επιμονή του …τρίτου ΠαΣοΚ, σε νίκη του με μια ψήφο διαφορά! Ενώ στα δεδομένα αυτά, δεν πρέπει να αγνοούμε το κόμμα Σαμαρά, που για μια ακόμη φορά πυροβολεί το κόμμα που τον ανέθρεψε και τον έκανε ακόμη και πρωθυπουργό!

Τι μέλει γενέσθαι λοιπόν; Στο πολιτικό και «μεγαλοεπιχειρηματικό» γίγνεσθαι εξυφαίνονται διάφορα σχέδια αποδόμησης του Μητσοτάκη, παρά το γεγονός ότι

Η απώλεια του Στέφανου Μάνου

 

Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Η απώλειά του Στέφανου Μάνου αφήνει πολλούς από εμάς χωρίς έναν άνθρωπο με χαρακτήρα και οξύνοια, που υπήρξε πάντα στήριγμα σε δύσκολους χειρισμούς και τολμηρές πρωτοβουλίες. Ποτέ δεν δίσταζε να πει τη γνώμη του η να πάρει αποφάσεις που εκ προοιμίου γνώριζε πως δεν συναντούν την επιδοκιμασία της πλειοψηφίας. Η πολιτικότητα δεν υπήρξε ποτέ το μεγαλύτερό του προσόν. Όταν πίστευε κάτι δεν υπήρχε περίπτωση να μην το προωθήσει και να το ολοκληρώσει, ανεξάρτητα από αντιδράσεις και την όποια περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Είχε ένα ιδιαίτερο χιούμορ που αντικατόπτριζε την ιδιαίτερη προσωπικότητά και τον χαρακτήρα του. Τον γνώρισα σε διάφορες φάσεις της πολιτικής του πορείας. Όταν βγήκε για πρώτη φορά βουλευτής μου είχε κάνει εντύπωση η έξυπνη προεκλογική του εκστρατεία, με την προβολή της μεγάλης του οικογένειας. Και την πρώτη φορά που μιλήσαμε πιο προσωπικά ήταν όταν σχολίασα θετικά μια δημόσια παρέμβασή του και μου τηλεφώνησε, για να μου πει πως

Γιώργος Παπαστεφάνου: Η ευγένεια του φωτός και η μνήμη των τραγουδιών

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Ο άνθρωπος που κράτησε όρθια τη μνήμη του ελληνικού Πολιτισμού και δη του τραγουδιού μας.

Καλησπέρα κύριε Έντισον

Αναφερόμενος στον Γιώργο Παπαστεφάνου, ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να βρω τον τρόπο να ξεκινήσω την κατάθεση των σκέψεών μου για εκείνον. Θα πω, αντί προλόγου, ότι ήμουν κι εγώ ένας από τα εκατομμύρια των Ελλήνων που φρόντιζαν να συντονίζονται με το Δεύτερο και, αργότερα, με το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας για ν’ ακούσουν τις εκπομπές του. Το «Καλησπέρα κύριε Έντισον» και, αργότερα, το «Μια φορά, θυμάμαι…», στο Τρίτο, κάθε Κυριακή στις 19:00, με επανάληψη στο Δεύτερο Πρόγραμμα κάθε Δευτέρα στις 18:00.

Μνήμες με νότες και στιχάκια

Ο Γιώργος Παπαστεφάνου είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μου απέδειξαν και μου έμαθαν ότι το ραδιόφωνο μπορεί να είναι ταυτοχρόνως μουσική, ιστορία, λογοτεχνία και πολιτισμός.

Σκέφτομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που απλώς περνούν από τον πολιτισμό κι άλλοι

Στέφανος Μάνος: Ο ξεροκέφαλος εκσυγχρονιστής

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν πολιτικοί που περνούν από την εξουσία αφήνοντας πίσω τους λόγια, συνθήματα και αναμνήσεις. Και υπάρχουν εκείνοι που, όταν τελειώσει η διαδρομή τους, μπορεί κανείς να δείξει κάτι χειροπιαστό και να πει: «Αυτό έγινε επειδή ήταν εκεί». Όπως έγινε με τον Στέφανο Μάνο.

Έναν άνθρωπο που υπήρξε αναμφισβήτητα κορυφαίος κι ιδιαίτερος πολιτικός της μεταπολιτευτικής περιόδου.  

Έναν άνθρωπο που άφησε κορυφαίο πολιτικό αποτύπωμα κι αν η ελληνική κοινωνία μπορούσε να κατανοήσει πόσο μπροστά από τον μέσο όρο των πολιτικών ήταν η σκέψη του, θα είχε αποκομίσει ακόμη περισσότερα οφέλη.

Ναι, ο Στέφανος Μάνος σκεφτόταν διαφορετικά, λειτουργούσε πρακτικά και είχε εκείνη τη σπάνια πολιτική ιδιότητα του ανθρώπου που θέλει να κάνει τα πράγματα να συμβούν.

Και τα έκανε.

Είναι ο πρώτος που υπέγραψε τη σύμβαση για τη δημιουργία του Μετρό της Αθήνας. Κι επέλεξε ένα μοντέλο, για να μη καταστεί το μετρό, όπως ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος. Η ανάθεση της

Περήφανος, ευαίσθητος, ελεύθερος και ασυμβίβαστος!

 

Γράφει ο Θεόδωρος Σκυλακάκης

 Έφυγε από τη ζωή μετά από μακρά περιπέτεια υγείας ο Στέφανος Μάνος, ένας από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς της μεταπολίτευσης. Προσέφερε πολλά και σημαντικά στον τόπο και θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα, αν η χώρα μας είχε την ικανότητα να αξιοποιεί τα καλύτερα τέκνα της.

Τον ανακάλυψε πολιτικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αλλά από την πρώτη ώρα που μπήκε στην πολιτική με μια εκπληκτική εκστρατεία το 1977 στην Α΄ Αθηνών (την πιο σύγχρονη που είχε γίνει ποτέ ως τότε στην Ελλάδα), ήταν σαφές ότι θα έκανε τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, καινοτόμο και προπαντός ανατρεπτικό. Το κυβερνητικό του έργο είναι σύντομο από πλευράς χρονικής διαδρομής, αλλά απίστευτα πλούσιο.

Από τα πιο σημαντικά ήταν η σωτηρία της Πλάκας, η υπογραφή της σύμβασης του μετρό, η έμπνευση, ο σχεδιασμός και η πολεοδομική προετοιμασία των μεγάλων έργων παραχώρησης όπως η Αττική Οδός και το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», η πρώτη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, η εξαφάνιση του νέφους από την Αθήνα με το μέτρο της απόσυρσης κ.ά. Στο μετρό, καθοριστική ήταν η επιλογή

… Άι σαπέρ, άι σαπέρ, δεν χωράμε στο τρακτέρ…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το σκηνικό σε κάθε χωριό, σε κάθε ραχούλα, στο προαύλιο όλων των εκκλησιών της Ελλάδας. Το ίδιο κι απαράλαχτο κάθε χρόνο.

Τραπέζια σχεδόν  κολλημένα το ένα στο άλλο, χάρτινα τραπεζομάντηλα που επάνω γράφουν «well come», πλαστικές καρέκλες από τη βιοτεχνία «Γυφτόπουλος ΙΚΕ» και δίπλα σούβλες. Αρνιά, προβατίνες και γουρουνοπούλες που στάζουν στα κάρβουνα τα λίπη τους και τεμαχίζονται ασταμάτητα για να γεμίσουν τα πλαστικά πιάτα και τις κοιλιές αδηφάγων δίποδων θηλαστικών. Κοκορέτσια, κοντοσούβλια, λουκάνικα. Η χαρά της χοληστερίνης, η ηδονή του τριγλυκερίδιου…

Στο βάθος η εξέδρα που θα ανέβει η αοιδός. Τα στήθη και τα πόδια της της θα γίνουν η … χαρά της σοδειάς…

Κι ο πάγκος με τα ποπ κορν και τους λουκουμάδες… Κι οι μικροπωλητές με τα μαϊμού ρόλεξ και τις χρυσές αλυσίδες. Που είναι τόσο χρυσές, όσο Έλληνας είναι ο Ουόκαπ…

Δίπλα, το χωράφι του Μήτρακα, που στο πανηγύρι γίνεται πάρκινγκ των Αθηναίων, αλλά και των αγροτικών. Και νάσου τα λεοπάρ, να και τα φορέματα με σχισίματα μέχρι

«Μίσος είναι το δηλητήριο που πίνουμε , ελπίζοντας ότι άλλοι θα πεθάνουν»!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Διάβασα με πολύ προσοχή το δημοσίευμα του «Euronews Business», που αναφέρει αναλυτικά ότι από τις αρχές Αυγούστου, το 2026 είναι η χειρότερη χρονιά 15ετίας για πολλές ευρωπαϊκές χώρες σε συνολική καμένη έκταση. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι μόνο στη Γαλλία και την Ισπανία, έως τα τέλη Ιουλίου είχαν απομακρυνθεί πάνω από 320.000 άνθρωποι. Οι πυρκαγιές συνεχίζονται καθώς οι καύσωνες εξαπλώνονται όσο πλησιάζουν τα μέσα Αυγούστου.

Όπως αναφέρεται, η αποτίμηση του κόστους των δασικών πυρκαγιών είναι σύνθετη. Η καμένη έκταση μετριέται εύκολα, αλλά για την εκτίμηση των οικονομικών και άλλων επιπτώσεων απαιτείται περισσότερη προσπάθεια.

«Οι φετινές δασικές πυρκαγιές στην Ευρώπη επιβεβαιώνουν ότι το οικονομικό τους κόστος υπερβαίνει κατά πολύ την αποκατάσταση της καμένης γης», δήλωσε ο καθηγητής Σιμόνε Βαρότο, από το Henley Business School στο Πανεπιστήμιο Reading. «Ο τελικός λογαριασμός θα περιλαμβάνει κατεστραμμένα σπίτια, επιχειρήσεις και

Πέταξε στα 8,44 και προσγειώθηκε στην αιωνιότητα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελευταίες ώρες πριν τις ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές και στημένος στην τηλεόραση περίμενα να δω αν ο σπουδαιότερος αθλητής στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, ο Μίλτος Τεντόγλου, καταφέρει να κατακτήσει το τέταρτο συνεχόμενο χρυσό του μετάλλιο, σε πανευρωπαϊκούς αγώνες.

Τα κατάφερε το θηρίο! Πέταξε και τελικά προσγειώθηκε στα 8.44! Τέταρτο συνεχόμενο χρυσό στο αγώνισμά του! Γεγονός που τον καθιστά θρύλο. Δεν το έχει καταφέρει κανένας άλλος στο παρελθόν, εξ ου και το όνομά του γράφεται πια με χρυσά γράμματα στην ιστορία του μήκους. Κι όχι μόνο αυτό: Ισοφάρισε με το τέταρτο χρυσό, την μοναδική γυναίκα που το έχει καταφέρει, την σπουδαία, τη θρυλική, την εξαιρετική, την έξοχη, την τρανή, την επιφανή (βάλτε κι όσα άλλα επίθετα γνωρίζετε) Χάικε Ντρέσλερ. Την οποία, παρεμπιπτόντως, υπεραγαπά ο Τεντόγλου.

Ο Μίλτος έκανε τον άθλο του εμφατικά! Πραγματοποίησε μόλις 4 άλματα κι άφησε

Ένα ελικόπτερο φορτωμένο ξιπασιά!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Στους βράχους του Σαρακήνικου της Μήλου δεν προσγειώθηκαν απλώς τα πέδιλα ενός ελικοπτέρου. Προσγειώθηκε μια ολόκληρη νοοτροπία. Η γνωστή.

Αυτή που ξεκινάει από το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», περνάει από το «θα σε στείλω στον Έβρο» και καταλήγει, μερικές δεκαετίες αργότερα, στο «άσε, θα πάρω το ελικόπτερο».

Δεν είναι η ιστορία ενός πλούσιου που θέλησε να πάει με ελικόπτερο στο Σαρακήνικο. Είναι η ιστορία μιας κοινωνίας που, κάθε φορά που αποκτά λίγη παραπάνω οικονομική άνεση, ξεχνάει πολύ γρήγορα όσα έμαθε όταν δεν είχε.

Και μαζί με την άνεση επιστρέφει και η ξιπασιά. Επιστρέφει η επίδειξη.

Επιστρέφει η μαγκιά. Επιστρέφει το «άρρωστο εγώ». Κυρίως, επιστρέφει η παλιά και δοκιμασμένη ελληνική πεποίθηση ότι ο κανόνας είναι κάτι που αφορά τους άλλους.

Το ελικόπτερο είχε άδεια να προσγειωθεί στις Αλυκές. Δεν προσγειώθηκε στις Αλυκές. Πήγε στο Σαρακήνικο και προσγειώθηκε εκεί, σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα

Η ντροπή της Πολιτείας απέναντι στην επιλογή της αποτέφρωσης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τις τελευταίες ημέρες, βρέθηκα δυο φορές στην ίδια θέση. Προσφιλή μου πρόσωπα που ξεκίνησαν το ταξίδι τους στο φως, είχαν επιλέξει να μη ταφούν τα σώματά τους, αλλά να αποτεφρωθούν. Δικαίωμά τους!

Κι εκεί, ως να μην έφτανε η οδύνη των δικών τους ανθρώπων, αυτοί είχαν ν’ αντιμετωπίσουν και την έλλειψη σεβασμού από την Πολιτεία.

Για να αποτεφρωθούν, έπρεπε να υπάρχει σύμφωνη γνώμη των παιδιών τους και του συζύγου τους!!! Κάτι που δεν απαιτείται για ταφή του νεκρού στο χώμα. Άρα, έχουμε να κάνουμε για σαφή διάκριση της Πολιτείας, για ξεκάθαρη έλλειψη ισονομίας, για έλλειψη σεβασμού.

Υπάρχει κάτι βαθιά προσβλητικό σε μια Πολιτεία που σου αναγνωρίζει ένα δικαίωμα και, την ίδια στιγμή, κάνει ό,τι μπορεί για να καταστήσει την άσκησή του δύσκολη, επώδυνη και ταπεινωτική.

Και γίνεται ακόμη πιο εξοργιστικό όταν αυτό το δικαίωμα αφορά την τελευταία επιθυμία ενός ανθρώπου.

Η αποτέφρωση είναι νόμιμη επιλογή. Κι όμως, για όσους την επιλέγουν, η Πολιτεία

Ενδοτισμός …Κούλη με Rafale, Belharra, F-35 και «Ασπίδα του Αχιλλέα»;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ευθυμήσαμε και πάλι. Με το θερμόμετρο να δείχνει 40 βαθμούς ή πέριξ αυτών, ακούσαμε πάλι …μπατριωτικές τσιρίδες για τον… καταραμένο Κούλη! Επειδή, λέει, δεν απέτρεψε τη συμφωνία αμυντικής συνδρομής, ανάμεσα στην Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν! Κι επειδή, λέει, παραμένουν οι «Πάτριοτ» στη Σαουδική Αραβία κι έτσι ο Μητσοτάκης μας… σέρνει στον πόλεμο…

Μιλάμε για απόλυτες ανοησίες, συνοδευόμενες με τσίπουρα και μεζέδες. Μιλάμε για κουταμάρες, για λόγια του αέρα.

Μα δεν μας λένε οι …μπατριωτάρες τι θα έκαναν εκείνοι; Τι θα έκαναν για να μην υπογράψουν συμφωνία τρεις ανεξάρτητες κι αλλόθρησκες χώρες; Πώς θα επηρέαζαν τα πράγματα; Τι θα έλεγαν στους τρεις ηγέτες που ξεκίνησαν να φτιάχνουν το …μουσουλμανικό ΝΑΤΟ;

Κι από την άλλη μεριά, τι τους ενοχλεί η συμφωνία της Ελλάδας με τον γαλλικό κολοσσό Meridiam για την ηλεκτρική διασύνδεση της Ελλάδας με την Κύπρο;

Μήπως τους ενοχλεί, ότι έτσι θωρακίζεται το εγχείρημα κι αυτό πιστώνεται… στον οχτρό Κούλη;

Ας μας πούνε οι… μπατριώτες, τι θα έκαναν εκείνοι; Και τι περισσότερο έκαναν στη

H Τεχνητή Νοημοσύνη και οι μάχες της Ευρώπης

 

Γράφει ο Δημοσθένης Αναγνωστόπουλος

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει εξελιχθεί στο νέο πεδίο γεωπολιτικού και οικονομικού ανταγωνισμού. Εκτός από την τεχνολογία, η συζήτηση αφορά πλέον και την παραγωγικότητα, την οικονομική ανάπτυξη, την άμυνα, την ενεργειακή μετάβαση, την υγεία και, εν τέλει, τη θέση κάθε χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος.

Καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας επιταχύνεται, η Ευρώπη καλείται να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα αν μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστική χωρίς να απεμπολήσει τις αξίες που διαχρονικά τη χαρακτηρίζουν.
Η Ευρώπη έχει επιλέξει να επενδύσει σε μια

προσέγγιση που δίνει έμφαση στην αξιόπιστη, διαφανή και ανθρωποκεντρική τεχνητή νοημοσύνη. Πρόκειται για μια επιλογή που αντανακλά το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και κράτος δικαίου.
Για την επιλογή αυτή, μόλις πρόσφατα, στις 2 Αυγούστου, τέθηκε σε εφαρμογή ο βασικός κορμός του ευρωπαϊκού Κανονισμού για την Τεχνητή Νοημοσύνη (EU AI Act). Μεταξύ άλλων, ενεργοποιήθηκαν οι υποχρεώσεις διαφάνειας, ώστε οι πολίτες να ενημερώνονται όταν αλληλεπιδρούν με συστήματα τεχνητής νοημοσύνης ή εκτίθενται σε περιεχόμενο που έχει παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη.
Είναι όμως αρκετό αυτό; Η απάντηση είναι πως όχι.
Η εμπιστοσύνη αποτελεί

Γιάννης Διακογιάννης: Τα Gitanes του «Ζανό», με κονιάκ Davidoff και Dalida

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Παλιότερα, όταν μιλούσαμε για αθλητική δημοσιογραφία εννοούσαμε … Γιάννης Διακογιάννης. Ναι, δεν ήταν μόνος, ήταν κι ο Γιάννης Χιωτάκης, ο Σταμάτης Γρατσίας, ο Βαγγέλης Φουντουκίδης, ο Κώστας Σισμάνης, ήταν κι άλλοι που έσπειραν αθλητικά. Μα ο Διακογιάννης ήταν εκείνος που είχε την ιδιαίτερη παιδεία, τη φινέτσα, τη λάμψη, την κουλτούρα που ανέδυε Παρίσι στη ψωροκώσταινα. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες φυσιογνωμίες που δεν περιέγραφαν απλώς έναν αγώνα. Περιέγραφαν μια ολόκληρη εποχή. Κι αυτή η εποχή είχε τη φωνή του.

Οι δεκαετίες του ’60, ’70 και του ’80 αποτέλεσαν τον μέγιστο βιότοπο του ανδρός που θεωρήθηκε ο κορυφαίος Έλληνας αθλητικός δημοσιογράφος. Ήταν τα χρόνια που οι Κυριακές είχαν άλλη μυρωδιά, τα γήπεδα άλλη αθωότητα και οι περιγραφές γίνονταν αναμνήσεις που ταξίδευαν από γενιά σε γενιά.

Ναι, δημοσιογράφος, συγγραφέας, σχολιαστής στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, παρουσιαστής της περίφημης «Αθλητικής Κυριακής» και περιγραφέας όλων των κορυφαίων διοργανώσεων του κόσμου.

Γλαφυρός, με φωνή από βελούδο, εμβρίθεια στον τρόπο μετάδοσης, ατέλειωτες

Η Καρυστιανού στην κασσελακική νομοτέλεια

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πού ανήκε η Μαρία Καρυστιανού, πριν ιδρύσει το κόμμα της; Στην Αριστερά που την αγκάλιασε με στοργή ή στη Δεξιά που δεν αγαπά τον Μητσοτάκη κι ήθελε μέσω εκείνης να τον ρίξει κι απλώςτη «θώπευε»; Ή μήπως στην Ακροδεξιά, όπως έδειξαν οι λίγες θέσεις που κατέθεσε μετά την ίδρυση του κόμματός της;

Η αλήθεια είναι ότι ήταν απ’ όλα και τίποτα. Ήταν ο εαυτός της. Εκμεταλλεύθηκε τους πάντες κι τα πάντα, όλους όσοι θεωρούσε ότι μπορούσαν να της φανούν χρήσιμοι. Από τον ΣΥΡΙΖΑ –στελέχη του την περιέφεραν ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο– μέχρι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έμοιαζε σχεδόν με μέντορά της. Κι από τον Βελόπουλο και τις θεωρίες συνωμοσίας που υιοθέτησαν σχεδόν όλοι, μέχρι ξέμπαρκους της ΝΔ και συνομιλητές του Σαμαρά.

Η δημόσια εικόνα μιας χαροκαμένης μάνας, λειτούργησε ως ένα ισχυρό πρόσωπο/σύμβολο, που εξέφρασε ένα υπαρκτό συλλογικό συναίσθημα. Κι όσο παρέμενε σύμβολο, ελάχιστοι τόλμησαν να την αντιμετωπίσουν ως πολιτικό πρόσωπο κι ας έδειχνε σαφώς τέτοια εικόνα. Ας μη ξεχνάμε ότι την περασμένη Άνοιξη διέθετε

Μονόδρομος ο κατσικόδρομος για το ΠαΣοΚ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, η κοινή γνώμη παρακολουθεί την «πολεμική» αντιπαράθεση της ΕΛΑΣ και του ΠαΣοΚ. Κάποιοι ξαφνιάστηκαν από την ένταση των κατηγοριών, κάποιοι τις περίμεναν.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια αντιπαράθεση που άργησε να συμβεί. Μάλιστα, κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη επέμεναν να ξεκινήσει αυτή η αντιπαράθεση, αμέσως μόλις ο Τσίπρας εμφανίστηκε ως… επίδοξος καβαλάρης της Αριστεράς, προσπαθώντας να φτάσει στα εδάφη του Κέντρου. Μα, τότε το ΠαΣοΚ έπαιζε στους ρυθμούς που επέβαλλε ο Δούκας. Έφτασαν στο σημείο να ψηφίσουν στο συνέδριό τους, ότι δεν θα συνεργαστούν με τη ΝΔ, καταστρατηγώντας κάθε έννοια λογικής και λαϊκισμού…

Η αλήθεια λοιπόν είναι, ότι το ΠαΣοΚ έχασε δυο μοναδικές ευκαιρίες.

Η πρώτη, ως αξιωματική αντιπολίτευση, όπου οι εμμονές του Ανδρουλάκη, το

Ο Γ. Βαρβιτσιώτης, διαβάζει την Ιστορία: Από τον Ράλλη και τον Ανδρέα στον Τσίπρα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ελληνική πολιτεία αποχαιρέτησε χθες τον ευπατρίδη της πολιτικής Γιάννη Βαρβιτσιώτη, που στα 93 του χρόνια ξεκίνησε το ταξίδι του για το φως!  Έναν άνθρωπο που σημάδεψε με την παρουσία του τη δημόσια ζωή της πατρίδας μας. Έναν πολιτικό με αρχές, έναν πατριώτη, αλλά πάνω απ' όλα έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και αίσθημα ευθύνης την Ελλάδα.

Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ανήκε σε εκείνη τη γενιά των πολιτικών που πίστευαν ότι η πολιτική δεν είναι προνόμιο, αλλά αποστολή. Σε όλη τη μακρά διαδρομή του στάθηκε σταθερός στις αξίες του, αντιμετώπισε τις δυσκολίες με ψυχραιμία και έθεσε πάντοτε πάνω από όλα το δημόσιο συμφέρον. Υπηρέτησε την πατρίδα από θέσεις μεγάλης ευθύνης, αφήνοντας πίσω του έργο που ξεπερνά τα όρια της εποχής του.

Όμως, κανένας άνθρωπος δεν αποτιμάται μόνο από τα αξιώματα που κατείχε ή τις

Ο επίλογος μιας σπάνιας γενιάς – Αποχαιρετισμός στον Γιάννη Βαρβιτσιώτη

 

Γράφει ο Γιώργος Βουλγαράκης

Υπάρχουν πολιτικοί των οποίων η διαδρομή ξεπερνά τα αξιώματα που κατείχαν. Άνθρωποι που δεν υπήρξαν απλώς μάρτυρες της ιστορίας, αλλά μέρος και συνδιαμορφωτές της. Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ανήκε σε αυτή την κατηγορία πολιτικών.

Με τον θάνατό του ολοκληρώνεται ουσιαστικά η πορεία μιας γενιάς που διαμόρφωσε τη σύγχρονη Κεντροδεξιά και συνέδεσε διαφορετικές ιστορικές περιόδους: την προδικτατορική πολιτική ζωή, την αντίσταση στη δικτατορία, τη Μεταπολίτευση και τις πρώτες δεκαετίες εδραίωσης της δημοκρατίας.

Υπήρξε μία από τις τελευταίες εμβληματικές μορφές εκείνης της γενιάς, ένας από τους τελευταίους πολιτικούς με άμεση, βιωματική σχέση με όλες αυτές τις κομβικές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας.

Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του - ο γράφων είχε την τύχη να είναι ένας από αυτούς - στη Βουλή, τις Κυβερνήσεις, σε κοινοβουλευτικές επιτροπές ή σε διεθνείς συναντήσεις, γνώρισαν έναν άνθρωπο με σταθερές αρχές, θεσμική συνείδηση και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον δημόσιο διάλογο.

Εκπρόσωπος μιας γενιάς που, παρά το κλίμα της εποχής, δεν διολίσθησε ποτέ στον

Αριστεροδεξιές συγκλίσεις & στενές επαφές τρίτου τύπου…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όταν η Ελλάδα δέχθηκε δυο φορές επιθέσεις τα τελευταία χρόνια, αυτές αντιμετωπίστηκαν με τελείως διαφορετικό τρόπο.

Η πρώτη επίθεση ήταν τότε, επί Τσίπρα, που δεκάδες χιλιάδες παράνομοι μετανάστες πέρασαν ανενόχλητοι τα σύνορα, γέμισαν κάθε πλατεία των ελληνικών πόλεων και τελικά οι περισσότεροι μαζεύτηκαν στην Ειδομένη, μπροστά στα κλειστά σύνορα. Τα οποία τα έκλεισαν οι Ευρωπαίοι για να ελεγχθούν οι ατέλειωτες ροές. Η Ελλάδα της Αριστεράς, άνοιξε τα σύνορα για να περάσει κάθε καρυδιάς καρύδι κι όχι μόνο οι αναξιοπαθούντες από τοπικούς πολέμους σε Ασία κι Αφρική.

Η δεύτερη επίθεση, συνέβη σχεδόν μόλις έγινε πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, με χιλιάδες μετανάστες να έχουν συγκεντρωθεί στον Έβρο, με την «ευγενική» χορηγία της Τουρκίας. Η αντιμετώπιση του ελληνικού κράτους ήταν διαφορετική, η επίθεση αποκρούστηκε και ταυτοχρόνως ξεκίνησε να κατασκευάζεται ο φράχτης, υπό τις ιαχές άρνησης της Αριστεράς. Γιατί, ως γνωστόν, ο φράχτης δεν προστατεύει σύνορα προσβάλλει πρωτίστως την πολιτική αισθητική όσων πιστεύουν ότι τα σύνορα είναι μια ξεπερασμένη έννοια.

Τα γεγονότα στη Θέουτα, με ορδές κάθε είδους μεταναστών προς ευρωπαϊκό έδαφος,

Μαλβίνα Κάραλη: Το χαμόγελο και τα λόγια με το ξυράφι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η Μαλβίνα Κάραλη έχει την τιμητική της σήμερα, στα πλαίσια των κυριακάτικων αναφορών του Emvolos.gr, σε σημαντικούς δημοσιογράφους που έγιναν συνώνυμα της επιτυχίας και ταυτίστηκαν με μεγάλα τηλεοπτικά κοινά ή πολυάριθμους αναγνώστες εφημερίδων, περιοδικών και βιβλίων.

Η Μαλβίνα έχει φύγει από το 2002 κι ακόμη είναι εδώ, δίπλα μου, δίπλα μας, με την ίδια λάμψη που είχε πάντα το άστρο της. Θείο πλάσμα, διαβολικό πλάσμα, τρυφερό πλάσμα, αγαπησιάρικο μα και ηφαίστειο!

Έξυπνη, οξυδερκής, εύστροφη. Αγάπησε στο μέγιστο βαθμό, που έλεγε κι ο Αντώνης Βαρδής. Κι αγαπήθηκε σαν τον ήλιο του Μάη, που τραγουδούσε ο Καλογιάννης…

Μαύρο κοντό μαλλί, γαλανά μάτια που σημαδεύουν στο δόξα πατρί την ψυχή. Και πάντα κόκκινο κραγιόν.

Χορτασμένη απ’ όλα. Χρήματα, έρωτα, αγάπη, καταξίωση, μπινελίκια…Γέλια, πίκρες… «Εγώ τον έρωτα τον αντιλαμβάνομαι σαν την πιο φοβερή χειραψία προς τη ζωή», έλεγε. Και συμπλήρωνε: «Όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη. Και όταν γίνομαι έξυπνη, τα καταστρέφω όλα»...

Ενίοτε, στους διαδρόμους του «Seven X» που συνυπήρχαμε όταν παρουσίαζε την