Στρατός και νέοι: ώρα για ρεαλισμό

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Λίγοι άνδρες μπορούν ν’ αρνηθούν την αλήθεια, ότι η στρατιωτική θητεία αποτελεί κορυφαίο γεγονός της ζωής τους. Ένα πέρασμα, σχεδόν τελετουργικό, από την αθωότητα στη συνειδητοποίηση. Υψηλότερο σε ιεράρχηση ακόμη και από τις πιο σπουδαίες προσωπικές τους στιγμές. Η θητεία αποτελεί καταλυτική εμπειρία, με χιλιάδες στιγμές που γίνονται αναμνήσεις και βιώματα.

Προσωπικά δεν θα ξεχάσω τις παράνοιες του Στρατού και το μότο… «εκεί που σταματά η λογική αρχίζει η λογική»!! Μια φράση που συμπύκνωνε ολόκληρη τη φιλοσοφία του παραλόγου. Δεν θα ξεχάσω κοτζάμ Στρατηγό που έκοψε την έξοδο από υποψήφιο Δόκιμο στην Κρήτη, επειδή σε γενομένη επιθεώρηση… «σκόνη αιωρείτο εντός της κάνης του όπλου, με πρόθεση να επικαθίσει επί αυτής»!!! Η υπερβολή ανακηρυγμένη σε κανόνα και η γελοιότητα σε εξουσία. Και τόσα άλλα…
Όπως τις «μαύρες» στιγμές στις σκοπιές, στην αποψίλωση, στις «Καλλιόπες»… Όπως

Ελλάδα -Ινδία: Στρατηγική προσέγγιση

  

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η επιλογή Μητσοτακη να ενισχύσει τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ινδία, δεν αποτελεί μια περιστασιακή διπλωματική κίνηση, αλλά εντάσσεται σε έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό. Είναι σαφές αυτό. Οι λόγοι που εξηγούν αυτή την επιλογή είναι πολλαπλοί και αφορούν τόσο το παρελθόν όσο και τις σύγχρονες γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις.

Σε ιστορικό επίπεδο, η Ινδία έχει αποδειχθεί ένας σταθερός υποστηρικτής των ελληνικών και ελληνοκυπριακών θέσεων σε κρίσιμες στιγμές. Σε περιόδους έντονης πίεσης γύρω από το Κυπριακό, το Νέο Δελχί υιοθέτησε σαφή στάση υπέρ της Λευκωσίας, λειτουργώντας ως πολύτιμος σύμμαχος σε ένα δυσμενές διεθνές περιβάλλον. Η σχέση αυτή οικοδομήθηκε πάνω σε πολιτική εμπιστοσύνη και αμοιβαία στήριξη, στοιχείο που εξακολουθεί να αποτελεί θεμέλιο της διμερούς συνεργασίας.

Πέραν του πολιτικού σκέλους, η ελληνοϊνδική προσέγγιση αποκτά ολοένα και πιο απτό οικονομικό περιεχόμενο. Η συμφωνία για την απασχόληση Ινδών εργαζομένων σε τομείς όπου η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει ελλείψεις, από τον πρωτογενή τομέα έως

Τέσσερα χρόνια φωτιάς κι αξιοπρέπειας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ήταν ξημέρωμα της 24ης Φεβρουαρίου, πριν τέσσερα χρόνια, που τα στρατεύματα της Ρωσίας ξεκίνησαν μια στρατιωτική επιχείρηση ντροπής. Εκείνο το ξημέρωμα, η Ιστορία δεν ξύπνησε απλώς· ούρλιαξε. Οι Ρώσοι εισέβαλαν σε μια ελεύθερη κι ανεξάρτητη χώρα, που είχε την ατυχία να βρίσκεται στα σύνορά τους και της αφαιρούσαν το δικαίωμα να αποφασίζει για το μέλλον της. Η Ουκρανία πήρε φωτιά εκείνο το ξημέρωμα. Όχι μόνο οι πόλεις της, αλλά και η ίδια η ιδέα της ελευθερίας της.

Οι Ρώσοι έλεγαν ότι θα κάνουν περίπατο και τόνιζαν ότι είναι θέμα ωρών ή έστω λίγων ημερών η κατάληψη του Κιέβου. Υπολόγισαν χάρτες και όπλα, αλλά ξέχασαν να μετρήσουν ψυχές. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι. Πέρασαν τέσσερα χρόνια κι ακόμη πολεμάνε και σκοτώνουν Ουκρανούς. Τέσσερα χρόνια αίμα, τέσσερα χρόνια χώμα που βαραίνει από νεκρούς.
Κι από την άλλη, οι Ουκρανοί με

Η Αριστερά, ο Άδωνις, η Β’ Πειραιά, η Αρβελέρ & η Μαρία στο… Άγιο Όρος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Πολλά εν ολίγοις σήμερα.

ΣΥΡΙΖΑ με Φάμελο από το…εξήντα…

Εδώ και πολύ καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει πιο πολύ φασαρία από το δημοσκοπικό ποσοστό του, με το οποίο βλέπει κατάματα τις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Δηλαδή, έχει γίνει πάλι, σχεδόν ένα περιθωριακό και μίζερο κόμμα. Με αρχηγό τον Φάμελο, που μοιάζει με πολιτικό που έρχεται κατ’ ευθείαν από τη  δεκαετία του εξήντα!

Κι επειδή στην Κουμουνδούρου δεν έχουν καταλάβει ότι ο αριστερισμός τους καταρρέει παταγωδώς, μαζί με τον ριζοσπαστισμό τους, φτάνουν στο σημείο να τοποθετούν το κόμμα τους στις ..προοδευτικές δυνάμεις!  Εξ ου και ταυτίζεται -αν δεν γίνεται άθυρμα- με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που στις εκλογές του 2023, έλαβε 0.4% και ποτέ δεν ανιχνεύεται στις δημοσκοπήσεις.  Πάντως, ο Πολάκης ετοιμάζεται για βήμα. Κρατήστε το αυτό.

Αριστερά μικροψυχιά και Αρεβελέρ

Εν τω μεταξύ, αυτός ο φθόνος εναντίον της Αρβελέρ που προέκυψε από την Αριστερά μόλις άφησε την τελευταία της πνοή, επιβεβαιώνει εκείνους που μιλούν για μικρόνοες, κοντόφθαλμους και μικρόψυχους. Επιχείρησαν να μειώσουν το έργο της, να τη βρίζουν και να ξερνούν υπονόμους εναντίον της.

Ποιο ήταν το έγκλημά της; Ότι ήταν φίλη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ότι είχε παντρευτεί τον Εβραίο Ζακ Ahrweiler, ότι συμφωνούσε με τις πολιτικές του Κυριάκου Μητσοτάκη κι ότι καλούσε την Αστυνομία μέσα στη Σορβόνη.

Πόσο μικροί άνθρωποι; Όρμησαν στο φέρετρό της με χυδαιότητα κι ενώ το

Η προσωπική ατζέντα Δένδια «πυροβολεί» τον Μητσοτάκη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Νάτος λοιπόν κι ο Δένδιας. Ο άνθρωπος που κατάφερε να διχάσει το στράτευμα όσο λίγοι, με τους αξιωματικούς σχεδόν στο σύνολό τους να πνέουν μένεα εναντίον του, δεν άντεξε την αναμονή να γίνει πρωθυπουργός και πυροβόλησε το ίδιο του το κόμμα.

Φαίνεται πως δεν μελέτησε την ιστορία. Εκείνη που λέει ότι όσοι αποπειράθηκαν να διχάσουν και να διασπάσουν την παράταξή τους, κατέληξαν στο μαύρο πηγάδι της πολιτικής ανυποληψίας. Και ύστερα… παρακαλούσαν για επιστροφή.

Ο Δένδιας πήγε στο Αγρίνιο και μιλούσε διαρκώς για «παράταξη», όχι για κόμμα.  Υπαινισσόταν, ότι η ΝΔ δεν είναι πια η παράταξη, ότι δεν την εκφράζει στο

Ο Άδωνις κι η …προοδευτική αγέλη!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Άδωνις διαθέτει ένα σημαντικό χαρακτηριστικό για πολιτικό: Δεν κρύβεται. Στέκεται όρθιος, με το φως πάνω του, την ώρα που άλλοι ζουν στη σκιά. Πολύ περισσότερο απέναντι στους Αριστερούς που επιβιώνουν στους δρόμους, με θράσος και σκορπώντας φόβο. Εκεί όπου η λογική σωπαίνει, αυτοί ουρλιάζουν.

Τους κάνει και κάτι άλλο, που τους τρελαίνει: Τους δίνει λόγο (όταν δεν τραμπουκίζουν) και με όσα λένε ξευτιλίζονται. Ο Άδωνις δεν τους φοβάται, τους αφήνει να αυτοαποκαλυφθούν.

Προχθές που του επιτέθηκαν μια χούφτα κομμουνιστές κι… ανταρσίες, μια …επαναστάτρια του έλεγε ότι είναι με τη Χαμάς, αλλά απαγόρευε στον Άδωνι να είναι με το Ισραήλ. Η απόλυτη υποκρισία, ντυμένη με το κουστούμι του ολοκληρωτισμού.
Αυτός είναι ο Αριστερός φασισμός. Ένας φασισμός που μιλά για

Είστε καλά ρε…προοδευτικάριοι;

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Διάβαζα όσα διέρρευσε ο Σαμαράς μετά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ήταν «λογύδρι»ο εμπάθειας προς τον Μητσοτάκη, αφού εκτός άλλων, θεωρεί ότι… απέτυχε η συνάντηση με τον Ερντογάν!!! Το λέμε και το ξαναλέμε: άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου — και όταν γεμίζει μίσος, στάζει δηλητήριο.

Διάβαζα επίσης και τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης αναφορικά με την αναθεώρηση του Συντάγματος. Οι περισσότερες είναι πολιτικές ανοησίες, παρόλες  κακογραμμένες και αστείες δικαιολογίες για να πουν «όχι» χωρίς να εκτεθούν. Μα δεν το καταφέρνουν.
Οι δε αντιδράσεις του Βενιζέλου, είναι βέβαιο ότι δεν θα υπήρχαν αν ήταν σήμερα

Η …δρακογενιά, που τώρα …παρακαλεί τους αστούς

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών και ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούσαν ότι  εκείνοι ήταν οι εκλεκτοί, μέσω των οποίων θα λάβουν εκδίκηση τα όνειρα των Αριστερών σε παλιές εποχές. Νόμιζαν ότι αποτελούν τους εντολοδόχους της ιστορίας μετά από πολλές δεκαετίες. Κι ότι αυτοί θα αλλάξουν την Ελλάδα κι όλο τον κόσμο. Εξ ου κι η ανόητη οίηση που τους διακατείχε. Ο… ναρκισσισμός τους, τους έκανε να αυτοαποκαλούνται …δρακογενιά και να επαίρονται σε τσιπουράδικα και καφενεία… Ας μη ξεχνάμε δε, ότι πήγαιναν στα διεθνή φόρα κι ο ένας ανταγωνιζόταν τον άλλο, για το ποιος θα πει τη μεγαλύτερη ανοησία! Ήταν σαν να έβγαζαν φωτιά από τα στόματά τους! Εξ ου κι έχασαν αυγά και πασχάλια με τις εν συνόλω αποτυχίες τους και την εκλογική καθίζηση-αποτυχία της δρακογενιάς τους. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά ο Μαρξ δεν είχε γράψει τίποτα για την περίπτωση αυτή. Κι από

Το club του χθες & η πολιτική της εμπάθειας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι συμμαχίες σαν εκείνες των τριών του …καπνεργοστασίου δεν συγκροτούνται συμπτωματικά ή ευκαιριακά, και δη μέσα σε ένα ή δυο βράδια. Δεν γεννιούνται στο φως, ζυμώνονται στο ημίφως, εκεί όπου η πολιτική συναντά την προσωπική πικρία. Συγκροτούνται με συγκεκριμένες συνθήκες, πολλές φορές μάλιστα με κριτήρια άλλα από την πολιτική. Όπως προσωπικούς λόγους ή την ανάγκη εκδίκησης, εκείνο το παλιό, ανομολόγητο δηλητήριο που ζητά διέξοδο.

Έτσι και η τριάδα του «χθες» απέναντι στον Μητσοτάκη. Βενιζέλος, Καραμανλής, Σαμαράς αναδεικνύονται κορυφαίοι του αντιμητσοτακικού club. Τρεις πολιτικοί, τρεις διαδρομές, ένα κοινό πάθος: να μη γραφτεί η ιστορία χωρίς αυτούς – ή, χειρότερα, εναντίον τους.

Ο Βενιζέλος και το Βάρος της Φιλοδοξίας

Τώρα που μπήκε στο παιχνίδι κι ο Βενιζέλος, το club ενισχύεται σημαντικά. Μπορεί ο

Δεν είναι μόνο ο Ανδρουλάκης, είναι όλοι

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι βέβαιο ότι η παρατεταμένη στασιμότητα και η πολιτική κακοδαιμονία του ΠαΣοΚ οφείλονται εν πολλοίς στον Νίκο Ανδρουλάκη. Πολλοί τον θεωρούν παντελώς ακατάλληλο, χωρίς πολιτικό κύρος, ηγετικό εκτόπισμα και στρατηγικό βάθος, με λόγο εγκλωβισμένο στη δεκαετία του ’80 και με συνεργάτες που δεν μπορούν να εμπνεύσουν ούτε τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Αυτό το πιστεύουν και οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του ΠαΣοΚ, αφού συστηματικά στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται, ότι μόλις το 1/3 τον θεωρεί κατάλληλο για πρωθυπουργό. Πρόκειται για ηγετική απονομιμοποίηση χωρίς προηγούμενο. Το ίδιο πιστεύουν, όσο κι αν προσποιούνται το αντίθετο, και οι ανθυποψήφιοί του για την αρχηγία.

Υπάρχει και κάτι ακόμη, ακόμη πιο ανησυχητικό: Ποιος συνετός και νοήμων άνθρωπος μπορεί να φανταστεί τον Ανδρουλάκη να

Ο "ατσαλάκωτος" πρίγκιπας Αναστάσης Παπαληγούρας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Θυμάμαι, στην απόλυτη πιτσιρικαρία μου, τον Αναστάση Παπαληγούρας ως ένα πρόσωπο που ήταν βγαλμένο από σελίδες βιβλίων με βασιλικά παλάτια και κορώνες. Σαν να κουβαλούσε πάνω του μια αρχοντιά άλλης εποχής. Πρίγκηπας!

Θυμάμαι από τότε τον Αναστάση Παπαληγούρα, ως πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ, να εμφανίζεται στα αμφιθέατρα με το σκυλάκι του αγκαλιά, την ώρα που εκεί γινόταν… πόλεμος. Μια εικόνα σχεδόν σουρεαλιστική, αλλά γεμάτη τρυφερότητα μέσα στη σκληρότητα της πολιτικής σύγκρουσης στα πανεπιστήμια.

Θυμάμαι μια ζωή τον Αναστάση… ατσαλάκωτο. Ατσαλάκωτο στα πάντα. Στη ζωή και

Η σιωπή των ανησυχούντων

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελικά ο… Κούλης, δεν πούλησε την Ακρόπολη, δεν πούλησε το Αιγαίο, τον Λευκό Πύργο, τον Όλυμπο ή κάποιο νησί. Ούτε καν ένα βότσαλο κυριαρχίας. Κι οι ανησυχούντες του …καπνεργοστασίου και συμπολίτες Καλαματιανοί πλέον, έχασαν τη λαλιά τους. Η καταστροφολογία κατέρρευσε με πάταγο. Όμως, θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε τις σκέψεις τους. Ή μήπως η σιωπή είναι η μόνη τους άμυνα όταν διαψεύδονται πανηγυρικά;

Καραμανλής και Σαμαράς, είχαν αφήσει βαρύτατους υπαινιγμούς για τους Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη. Υπαινιγμούς χωρίς αποδείξεις, πολιτικές σκιές χωρίς πολιτικό θάρρος. Και τώρα πρέπει κάτι να μας πουν. Έστω και μια συγγνώμη προς τον πρωθυπουργό της χώρας. Όχι από μεγαλοψυχία, αλλά από στοιχειώδη πολιτική ευθύνη. Όπως, πρέπει να δικαιολογήσουν -έστω και μέσω κύκλων- για ποιον λόγο δεν ήθελαν να γίνει η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν…

Οι … ανησυχούντες …Καλαματιανοί (πλέον), θα πρέπει να

Πολιτικός τυχοδιωκτισμός ή μη χάσει η Βενετιά βελόνι…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ ανέφερε (Σεπτέμβριος 2024, Action 24) ότι «δεν έχω στόχο να γίνουμε κυβέρνηση για να πάρουν υπουργικούς θώκους κάποιοι παλιοί βαρόνοι του ΠΑΣΟΚ ή κάποιοι σεσημασμένοι που αλλάζουν τα κόμματα όπως τα πουκάμισα». Όπως όλοι ερμήνευσαν τότε αλλά κι αργότερα που επαναλήφθηκαν παρόμοιες δηλώσεις για τους …άσωτους που πήγαν ΣΥΡΙΖΑ, ο Ανδρουλάκης έλεγε ότι δεν θ επιστρέψει κανένας εξ όσων πλήγωσαν το ΠαΣοΚ.

Αυτά, όπως πολλά άλλα, τα πήρε ο αέρας. Μόλις προχθές, ο πααλαίμαχος Σκανδαλίδης, ανακοίνωσε την επιστροφή παλιών «παραστρατημένων»  «πασοκανθρώπων» που είχαν πάει ΣΥΡΙΖΑ όταν βούλιαζε το ΠαΣοΚ!

Θεωρώ ότι είναι άκρως υποτιμητικό για το ΠαΣοΚ εκείνων που

Φτηνός και τιποτένιος προδότης!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αυτή η βρομερή ιστορία του σμήναρχου που πρόδιδε την Ελλάδα και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, δεν είναι απλώς μια υπόθεση ανεντιμότητας. Είναι μια κανονική ηθική κατάρρευση. Μια αποκρουστική απόδειξη του πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ένας άνθρωπος που φόρεσε στολή κι έδωσε όρκο. Ένα θλιβερό, γελοίο υποκείμενο που ξεπούλησε στρατιωτικά μυστικά στην Κίνα, σαν ψιλικατζής. Για ένα ευτελές ποσό, της τάξης λίγων δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Όσο κοστίζουν μερικές διακοπές ή ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Έτσι αποτίμησε τη συνείδησή του, έτσι αποτίμησε την πατρίδα.

Μιλάμε για έναν άνθρωπο που τα είχε όλα. Μισθό, κύρος, σταθερότητα, εξουσία, πρόσβαση. Το κράτος τον σπούδασε, τον τάισε, τον προστάτεψε, τον ανέδειξε. Κι εκείνος το αντάμειψε με προδοσία. Όχι επειδή πεινούσε. Αλλά επειδή ήταν μικρός. Φτηνός! Τιποτένιος! Ανάξιος!

Ήταν διοικητής, μέλος ανώτατων οργάνων, άνθρωπος που άγγιζε τα

Ο προδότης, ο Παναγόπουλος, ο Καραμανλής & η γκάφα Σαμαρά

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Ο προδότης, ο Καραμανλής κι η Κίνα

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο αποκαλούμε κατάσκοπο αυτόν τον αλητήριο σμήναρχο που συνελήφθη να στέλνει μυστικά της Ελλάδας και του ΝΑΤΟ στην Κίνα. Ο τύπος δεν είναι κατάσκοπος, προδότης είναι.

Όπως και νάναι, το γεγονός ότι η Κίνα κατασκόπευε μια χώρα που της φέρθηκε φιλικά, αποτελεί μέγιστη διπλωματική απρέπεια. Κι ίσως πρέπει να δούμε ως χώρα τις ισορροπίες μας. Κυρίως με το λιμάνι του Πειραιά και την…πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που ζητά ο … Καραμανλής κι η αντιπολίτευση. Ποια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική; Με την Κίνα που μας κατασκοπεύει δολίως; Ή με τη Ρωσία που έχει ως μακρύ χέρι της την Τουρκία;

Χρειάστηκαν δυο μόλις γεγονότα, για να γκρεμιστεί στα εξ ων συνετέθη η …στρατηγική της …ομάδας του …καπνεργοστασίου…. Κι εκτέθηκαν όλοι, κυρίως ο Καραμανλής!

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Καραμανλής ήταν εκείνος που είχε τρέξει στις εκδήλωση των Κινέζων -πριν τα Χριστούγεννα- κι αυτό είχε σχολιαστεί στους πολιτικούς και κυρίως

Όταν τον «πράσινο ήλιο» τον …παίρνει (πάλι) και τον σηκώνει

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η ιστορία με τη δέσμευση των τραπεζικών λογαριασμών του προέδρου της ΓΣΕΕ και τους ελέγχους για υπεξαίρεση ευρωπαϊκών κονδυλίων, δεν είναι απλώς μια δικαστική εξέλιξη. Είναι μια υπόθεση με αναπόφευκτο πολιτικό βάρος. Και αυτό το βάρος πέφτει σχεδόν εξ ολοκλήρου στο ΠαΣοΚ.

Ο Γιάννης Παναγόπουλος δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Είναι σχεδόν είκοσι χρόνια πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ταυτισμένος πλήρως με τον «πράσινο ήλιο» από τα χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας του ΠαΣοΚ. Πρόσωπο εμβληματικό, συνδικαλιστής-σύμβολο μιας εποχής όπου κόμμα, κράτος και συνδικάτα λειτουργούσαν σε στενή – συχνά ασφυκτική – διαπλοκή.

Η αστραπιαία αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη, με την αναστολή – ουσιαστικά διαγραφή – της κομματικής του ιδιότητας, δεν δείχνει να παράγει θετικό πολιτικό αποτέλεσμα. Αντιθέτως, σε πολλούς μοιάζει περισσότερο με κίνηση πανικού παρά με πράξη θεσμικής καθαρότητας.

Όλο και περισσότεροι – παρά τις προφανείς και μεγάλες διαφορές – θυμούνται την

Οι προβοκάτσιες των Ρώσων και του Λαβρόφ

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν τους φτάνει που έχουν διεισδύσει ασύδοτοι στην πολιτική, θρησκευτική, επιχειρηματική και κοινωνική ζωή των Ελλήνων, οι Ρώσοι συνεχίζουν να δημιουργούν προβοκάτσιες. Και το κάνουν με τον ίδιο τρόπο που το πράττουν στην Ουκρανία, δηλαδή το άσπρο - μαύρο!

Προχθές, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ –κατά …σύμπτωση την ίδια ημέρα που επιτέθηκαν στον Μητσοτάκη οι Καραμανλής και Σαμαράς– κατηγόρησε τη χώρα μας ότι «διέκοψε τη συνεργασία δεκαετιών με τη Μόσχα», τονίζοντας ότι στηρίζει οικονομικά και στρατιωτικά την Ουκρανία. Ανέφερε μάλιστα, ότι …διαλύθηκε ένα ολόκληρο φάσμα της ρωσο-ελληνικής συνεργασίας, από την πολιτική και την οικονομία έως τον πολιτισμό και τα ανθρωπιστικά ζητήματα.

Σοβαρά τώρα; Είναι δυνατόν ο Ρώσος να λέει τέτοια πράγματα; Τέτοιες ανοησίες; Μάλλον όμως, πρόκειται για συνειδητό ψέμα με στόχο τη χειραγώγηση και τη σύγχυση της ελληνικής κοινής γνώμης.

Σε τελική ανάλυση, τι είδους συνεργασία μπορεί να έχει η Ελλάδα με τη Ρωσία, την

Αυτά που ξεχνούν οι παραληρούντες γέροντες

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η περίπτωση του Σαμαρά είναι ξεκάθαρη. Ενώ ο ίδιος πιστεύει ότι πρέπει να κυβερνά την υφήλιο, ίσως και το σύμπαν, αναγκάζεται να διαχειρίζεται την αποστρατεία του. Χωρίς κάμερες και παρατρεχάμενους. Το ίδιο περίπου κάνει κι ο Καραμανλής. Σιώπησε σχεδόν 15 χρόνια, μέχρι που κατάλαβε ότι ο Μητσοτάκης γράφει ιστορία στον τόπο και κυρίως στο …οικογενειακό του κόμμα. Και μάλιστα χωρίς κουμπαριά με τον Ερντογάν!

Ο Καραμανλής τα έχωσε στον Μητσοτάκη επειδή διέγραψε πριν ένα χρόνο τον Σαμαρά, ισχυριζόμενος ότι τους έμπειρους δεν τους διαγράφεις. Είχε ξεχάσει προφανώς ότι εκείνος είχε διαγράψει τον συνυποψήφιό του για την ηγεσία της ΝΔ κι ένα σωρό κορυφαία στελέχη της, επειδή ήταν σαφώς πιο «ψηλά» από εκείνον…

Από την πλευρά του, ο Σαμαράς, για να συμπληρώσει την παράσταση του «Mapet show» στη

Τα δυο ΠαΣοΚ κι ο …όρκος πίστης που ζητά ο Δούκας

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το ΠΑΣΟΚ αποφεύγει να προκαταλάβει το μέλλον του. Δεν κατονομάζει συνεργασίες, δεν κλείνει πόρτες, δεν προαναγγέλλει συμμαχίες. Χώρια ότι κάποια στελέχη του -όπως ο λαλίστατος εκπρόσωπος Τύπου που όλο μιλάει χωρίς να λέει τίποτα-  νομίζουν ότι ζούμε στα μέσα του περασμένου αιώνα και μιλάνε για… Δεξιά!! Μόνο … «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» δεν φωνάζει κάθε λίγο και λιγάκι…

Όπως και νάναι, στο «ανδρουλακικό» ΠαΣοΚ ισχυρίζονται ότι

πρώτα μιλά η κάλπη, ύστερα οι αποφάσεις.

Για τον Χάρη Δούκα, όμως, αυτή η στάση δεν αρκεί. Ζητά κάτι πιο σαφές, πιο δεσμευτικό, σχεδόν καταστατικό: ένα συνέδριο που θα αποκλείει ρητά κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία.

Το αίτημα έχει ενδιαφέρον, όχι τόσο για το περιεχόμενό του ,όσο για τη λογική του. Τα κόμματα συνήθως

Λέσχη …ανησυχούντων Νομού Μεσσηνίας ή… κοίτα ποιος μιλάει

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Την ώρα που κάθισα να γράψω το καθημερινό μου άρθρο δεν ήξερα τι θα γράψω, σκεφτόμουν. Να γράψω για τη Συνταγματική αναθεώρηση; Το έχω κάνει και θα το ξανακάνω όταν ανοίξει επισήμως η συζήτηση. Να γράψω για τις νέες δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η βελόνα κινήθηκε για το ΠαΣοΚ, αλλά προς τα κάτω; Μόλις προχθές το έκανα. Να γράψω για την επανεκλογή Κουτσούμπα στο ΚΚΕ και την… αγωνία που περάσαμε μη τυχόν και δεν εκλεγεί με 99,9%; Αγωνία αντίστοιχη με το αν θα ξημερώσει αύριο; Τι να γράψω;

Όμως, στην Ελλάδα ποτέ δεν πλήττει κάποιος. Μόλις άνοιξα τον υπολογιστή, βρήκα τη φωτογραφία που συνοδεύει αυτές τις σκέψεις… Κι ιδού το θέμα.

Καραμανλής – Σαμαράς, συμπολίτες Καλαματιανοί πια, συνταξιούχοι της Λέσχης ανησυχούντων νομού Μεσσηνίας! Δύο πολιτικά φαντάσματα σε κοινή εμφάνιση, με

Σύνταγμα: Με το μέλλον ή με το παρελθόν;

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος που άνοιξε ο πρωθυπουργός, ουσιαστικά αποτελεί φυγή προς το μέλλον. Είναι μια συνειδητή πολιτική επιλογή που κοιτά πέρα από τον εκλογικό κύκλο και τις μικροκομματικές ισορροπίες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Σύνταγμα, όπως όλα τα Συντάγματα του κόσμου, πρέπει να εναρμονίζονται στην εκάστοτε εποχή και να διορθώνονται τα παρωχημένα άρθρα ή και θεσμοί που έχουν αποδειχτεί δυσλειτουργικοί.

Στη χώρα μας, η Αριστερή αντιπολίτευση έχει «τορπιλίσει» πολλές φορές το μέλλον. Φωτεινό παράδειγμα το άρθρο 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που είχαν όλες οι χώρες της υφηλίου, εκτός από τη χώρα μας. Ένα άρθρο-σύμβολο ιδεολογικής αγκύλωσης, που στέρησε ευκαιρίες από χιλιάδες νέους και ενίσχυσε την εκπαιδευτική μετανάστευση. Στην προηγούμενη αναθεώρηση, είχε συμφωνήσει για την αναθεώρηση αυτού του