Ελλάδα -Ινδία: Στρατηγική προσέγγιση

  

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η επιλογή Μητσοτακη να ενισχύσει τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ινδία, δεν αποτελεί μια περιστασιακή διπλωματική κίνηση, αλλά εντάσσεται σε έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό. Είναι σαφές αυτό. Οι λόγοι που εξηγούν αυτή την επιλογή είναι πολλαπλοί και αφορούν τόσο το παρελθόν όσο και τις σύγχρονες γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις.

Σε ιστορικό επίπεδο, η Ινδία έχει αποδειχθεί ένας σταθερός υποστηρικτής των ελληνικών και ελληνοκυπριακών θέσεων σε κρίσιμες στιγμές. Σε περιόδους έντονης πίεσης γύρω από το Κυπριακό, το Νέο Δελχί υιοθέτησε σαφή στάση υπέρ της Λευκωσίας, λειτουργώντας ως πολύτιμος σύμμαχος σε ένα δυσμενές διεθνές περιβάλλον. Η σχέση αυτή οικοδομήθηκε πάνω σε πολιτική εμπιστοσύνη και αμοιβαία στήριξη, στοιχείο που εξακολουθεί να αποτελεί θεμέλιο της διμερούς συνεργασίας.

Πέραν του πολιτικού σκέλους, η ελληνοϊνδική προσέγγιση αποκτά ολοένα και πιο απτό οικονομικό περιεχόμενο. Η συμφωνία για την απασχόληση Ινδών εργαζομένων σε τομείς όπου η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει ελλείψεις, από τον πρωτογενή τομέα έως

θέσεις υψηλής ειδίκευσης, δημιουργεί προϋποθέσεις για βαθύτερη κοινωνική και παραγωγική διασύνδεση. Ταυτοχρόνως, ενισχύονται οι προοπτικές συνεργασίας σε κλάδους όπως η πληροφορική, η αγροδιατροφή, η ναυπηγοεπισκευή και η φαρμακοβιομηχανία, όπου και οι δύο χώρες διαθέτουν συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Σημαντικές δυνατότητες αναπτύσσονται και στον τομέα της εκπαίδευσης και του τουρισμού. Η προσέλκυση Ινδών φοιτητών μπορεί να προσφέρει στην Ελλάδα μια θέση στον παγκόσμιο εκπαιδευτικό χάρτη ως οικονομικά ανταγωνιστική ευρωπαϊκή επιλογή.

Προσέξτε: Μέχρι τώρα, οι περισσότεροι Ινδοί φοιτητές κατευθύνονται προς τη Μεγάλη Βρετανία. Η οποία πλέον είναι εκτός ΕΕ, την κουλτούρα της οποίας αναζητούν οι Ινδοί. Αυτή την προοπτική πια, τους την προσφέρει η Ελλάδα. 

Αντίστοιχα, το τουριστικό ενδιαφέρον από την Ινδία, με διαφορετικό χρονοδιάγραμμα αδειών σε σχέση με την ευρωπαϊκή αγορά, δίνει τη δυνατότητα περιορισμού της εποχικότητας και σταθεροποίησης των εσόδων. Οι Ινδοί τουρίστες, μπορούν να ανοίγουν την ελληνική τουριστική περίοδο, τρεις ολόκληρους μήνες νωρίτερα, αφού έτσι είναι διαμορφωμένο το ημερολόγιο των αδειών τους. Με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η αμυντική διάσταση δεν περνά απαρατήρητη. Σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξημένων αβεβαιοτήτων, η Ινδία παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα στο πλαίσιο νέων διαδρόμων συνδεσιμότητας και εμπορίου.

Προσέξτε κι αυτό: Η όξυνση των σχέσεων της Ινδίας με την Τουρκία, λόγω της στάσης της τελευταίας υπέρ του Πακιστάν, δημιουργεί πρόσθετα πεδία σύγκλισης με την Αθήνα. Ενώ, καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει και η διεθνής θέση της Ινδίας. Πρόκειται για μια αναδυόμενη δύναμη με παγιωμένο πλέον ρόλο στο παγκόσμιο σύστημα, η οποία ακολουθεί παραδοσιακά μια πολιτική σχετικής αυτονομίας, ισορροπώντας μεταξύ Δύσης, Κίνας και Ρωσίας. Παρά τις εσωτερικές της προκλήσεις, διαθέτει υψηλό επίπεδο ανθρώπινου κεφαλαίου και προβάλλει ως ένας συμβατός εταίρος για τη Δύση, σε μια εποχή που ενισχύονται αυταρχικά καθεστώτα, όπως της Ρωσίας και της Κίνας.

Για την Ελλάδα, η προσέγγιση της Ινδίας εντάσσεται στη λογική της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. Η οποία για πολλές πολιτικές δυνάμεις της χώρας… νοείται ΜΟΝΟ αν είναι η Μόσχα στο τραπέζι. Μα οι εποχές έχουν αλλάξει. Σ’ ένα διεθνές περιβάλλον όπου οι εφοδιαστικές αλυσίδες, οι ενεργειακοί διάδρομοι και οι ψηφιακές συνδέσεις αναδιαμορφώνονται, η συνεργασία με αξιόπιστους και προβλέψιμους εταίρους αποκτά αυξημένη σημασία. Υπό αυτό το πρίσμα, το άνοιγμα προς την Ινδία δεν αποτελεί επιλογή πολυτελείας, αλλά στρατηγική αναγκαιότητα.