Σπύρος Ζαγοραίος: Από την «Προσευχή» στα «λαχεία» και στο «Εντελαμαγκέν»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αυτή την εβδομάδα, το grpost θυμάται τον Σπύρο Ζαγοραίο, που έφυγε από τη ζωή, τέτοιες ημέρες πριν 12 χρόνια, στις 20 Οκτωβρίου 2014, σε ηλικία 86 ετών. Ο άνθρωπος που έχασε το χέρι του από μια χειροβομβίδα, συνεργάστηκε με τους μεγάλους του λαϊκού τραγουδιού, έδωσε ευκαιρίες σε νεότερους καλλιτέχνες και έζησε με τους δικούς του κανόνες. Ένα οδοιπορικό της πορείας του, από την Αγία Παρασκευή της Κατοχής μέχρι το «Εντελαμαγκέν» του Αιγάλεω.

Ένας κόσμος ολόκληρος σε μια φωνή θρύλο

Ο Σπύρος Ζαγοραίος δεν ήταν ποτέ ο τραγουδιστής που θα έπρεπε να εξηγήσεις στο κοινό του. Τον αναγνώριζες από την πρώτη φράση, από τον τρόπο που έσπρωχνε τη φωνή του προς το συναίσθημα, από εκείνη τη λαϊκή θεατρικότητα που μπορούσε να μετατρέψει ακόμη κι ένα «περιθωριακό» νυχτερινό κέντρο σε εκκλησία και μια καθημερινή ατάκα σε τραγούδι.

Βέρος Αθηναίος, γεννήθηκε το 1928 στο Παγκράτι και μεγάλωσε στις γειτονιές που η μουσική ακουγόταν κατά κόρο στις αυλές, στις ταβέρνες και στους δρόμους. Ο πατέρας του ήταν τραγουδιστής, ενώ το οικογενειακό περιβάλλον είχε μουσικές καταβολές. Ο ίδιος ξεκίνησε με καντάδες στην Πλάκα, έπαιζε φυσαρμόνικα και αναζητούσε τρόπους να πλησιάσει το λαϊκό τραγούδι.

Το παιδί που χτύπησε τη χειροβομβίδα

Η ζωή του άλλαξε τον Νοέμβριο του 1941. Στην Αγία Παρασκευή,

Να βγουν μπροστά τα τοτέμ! Γκάλης – Γιαννάκης – Φασούλας- Μάλτση

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή. Οι δικαστικές εξελίξεις, όσα αποκαλύπτονται, οι συλλήψεις και η πρώτη προφυλάκιση για όσα καταλογίζονται στο «σύστημα Λιόλιου», έχουν προκαλέσει ισχυρούς κραδασμούς.

Πλέον, δεν αρκούν οι ανακοινώσεις και οι διαβεβαιώσεις. Χρειάζονται απαντήσεις, διαφάνεια και μια συνολική προσπάθεια αποκατάστασης της αξιοπιστίας του αθλήματος.

Και μέσα σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, μια σκέψη προβάλλει επιτακτικά: Η κοινωνία κι όλοι μας να καλέσουμε τα ιερά τοτέμ του ελληνικού μπάσκετ να βγουν μπροστά. Ο Νίκος Γκάλης, ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο Παναγιώτης Φασούλας κι η Εβίνα Μάλτση.

Άνθρωποι που έβαλαν το μπάσκετ στα ελληνικά σπίτια, το έκαναν δημοφιλές και απολαμβάνουν του σεβασμού εκατομμυρίων Ελλήνων.

Ήρθε η ώρα να βγουν μπροστά. Οι σκιές πρέπει να διαλυθούν

Το λεγόμενο «σύστημα Λιόλιου», έχει διαλύσει τα πάντα. Και το ελληνικό μπάσκετ

Ο… αγανακτισμένος … σκηνοπατέρας Χάρης Δούκας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Χάρης Δούκας είναι ένας πολιτικός που έγινε πολιτικός από τον Ανδρουλάκη, κατά τρόπο ιδιαιτέρως αφελή. Δεν μπορεί ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ να μη γνώριζε ότι ο καθηγητής Δούκας ήταν απλώς ένα «μικρομεσαίος» εκπαιδευτικός που «κουβαλούσε» όλες τις εγγενείς ασθένειες της Αριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Επίσης, δεν μπορεί ο Ανδρουλάκης να μη γνώριζε ότι ο Δούκας είναι υπερβολικά φιλόδοξος, σε σημείο υπερβολικό, αναφορικά με τις δυνατότητές του. Το ότι κέρδισε τον δήμο των Αθηναίων άλλωστε, όπως οι αριθμοί καταδεικνύουν, δεν οφειλόταν στις ικανότητές του αλλά στον …καναπέ που προτίμησαν οι αστοί Αθηναίοι.

Ο Δούκας λοιπόν, μόλις πήρε εξουσία στα χέρια του, τον πρώτο που αμφισβήτησε ήταν ο Ανδρουλάκης!! Έχασε, αλλά αυτό δεν τον πτόησε. Εν συνεχεία διεκδίκησε την ηγεσία της ΚΕΔΕ, έχασε κι εκεί. Κι έδειχνε συνεχώς ότι δεν αντέχει να μένει έξω από το μεγάλο κάδρο. Μάλιστα, έσυρε το κόμμα του σε μια ακατανόητη συνεδριακή απόφαση, να μη συνεργαστεί το ΠαΣοΚ με τη ΝΔ, μετά τις εκλογές! Εκδηλώνοντας ταυτοχρόνως συναισθήματα με… τσάι και συμπάθεια προς την Αριστερά, τον Τσίπρα κι

Σαμαράς και Κάρυ: Επαγγελματικός και ερασιτεχνικός αντισυστημισμός

 

Γράφει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος

Ουδέποτε το έχω αποκρύψει: Τον εκ Μεσσηνίας ορμώμενο πρώην πρωθυπουργό -ή, κατά κάποιους συντοπίτες του, απλώς ψευδομεσσήνιο, καθότι οψιγενώς οικειοποιηθέντα την εκ της πατρίδας του Πετρόμπεη καταγωγή- δεν τον συμπαθώ ιδιαίτερα. (Έστω και αν του πιστώνω πως προσέφερε στη χώρα την πιο διακριτική πρώτη Κυρία που είχε ποτέ αυτή).

Βέβαια, η κρίση μου αυτή δεν αφορά την ευρύτερη προσωπικότητά του, αφού δεν είχα την ευκαιρία να τον συναναστραφώ, ώστε να τον συμπαθήσω ή αντιπαθήσω σε ανθρώπινο επίπεδο. Αλλά το πολιτικό στίγμα του, την πολιτική διαδρομή του, όσα σφράγισαν τη δημόσια πορεία του. Γιατί;

Μπορεί βέβαια να σφάλω, είμαι ωστόσο πεπεισμένος πως ένας συμφιλιωτικός συμβιβασμός

ΟΡΙΝΙΟΝ: Το λεκανοπέδιο δείχνει ΝΔ & αντιπολίτευση χωρίς …έρμα…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Διάβασα με πολύ μεγάλη προσοχή τη νέα έρευνα της έγκυρης ΟΡΙΝΙΟΝ για την Αττική, τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας. Όπου αναδείχθηκε για μια ακόμη φορά η ανθεκτικότητα της ΝΔ, η συντριπτική υπεροχή του Μητσοτάκη έναντι όλων των αντιπάλων του, αλλά και η σημαντική δυσκολία της αντιπολίτευσης να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε πλειοψηφικό πολιτικό ρεύμα.

Στην Αττική, ψηφίζει περίπου το 36% του εκλογικού σώματος, ενώ εκλέγονται συνολικά 89 βουλευτές, ενώ αποτυπώνονται όλες οι τάσεις του εκλογικού σώματος και πολιτικές εκφάνσεις που δεν βρίσκει κάποιος εκτός Λεκανοπεδίου.

Ας δούμε λοιπόν, βασικά συμπεράσματα αυτής της έρευνας:

1.    Η ΝΔ διατηρεί ισχυρή θέση παρά τη δυσαρέσκεια.

Με 31,5% στην εκτίμηση ψήφου, έναντι 30,3% πανελλαδικά, το κυβερνών κόμμα εμφανίζει στην Αττική μια ελαφρώς καλύτερη επίδοση από τον εθνικό μέσο όρο. Το στοιχείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα όταν συνδυάζεται με την αρνητική αξιολόγηση της κυβερνητικής πολιτικής, αφού το 70% δηλώνει λίγο ή καθόλου ικανοποιημένο από την κυβέρνηση, ενώ το 62,3% επιθυμεί πολιτική αλλαγή. Παρά ταύτα, η Νέα Δημοκρατία

Ο πιθηκισμός της Αριστεράς, & η άφρων πολιτική του …«άντε και στα δικά μας»…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τι γίνεται στη χώρα μας τις τελευταίες ημέρες, στο πεδίο των social media, ενόψει του εκπαιδευτικού συλλαλητηρίου, δεν περιγράφεται. Εκατοντάδες λογαριασμοί —πιθανότατα και κάποιοι εκτός Ελλάδας— επιχειρούν να ξεσηκώσουν τους μαθητές. Μάλιστα, αυτός ο νεαρός προστατευόμενος του Τσίπρα ευχήθηκε «και στα δικά μας», αναφερόμενος στις κινητοποιήσεις που κατέληξαν σε έκτροπα στη Γαλλία. Ο δε μέντοράς του… προέβλεψε ότι «δεν θα αργήσουν να ξεσηκωθούν οι νέοι», ενώ ο Νίκος Παππάς τούς κάλεσε σε «εξέγερση»!

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση και την εξάπλωση των κινητοποιήσεων στη Γαλλία διαδραμάτισαν τα social media, μέσα από τα οποία διακινήθηκαν μηνύματα και προτροπές που απευθύνονταν ακόμη και σε παιδιά. Φράσεις του τύπου «η επανάσταση ξεκινά με γιούργια στους μπάτσους» ή

Ο παντελώς αναξιόπιστος κύριος Λαζόπουλος

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Το βαθύ πολιτικό χειμώνα του 2014, όταν ο Αντώνης Σαμαράς προσπαθούσε να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Σταύρο Δήμα, στα πολιτικά παρασκήνια εξυφαίνονταν διάφορες ιστορίες συνωμοσίας.

Μία από αυτές αφορούσε τον Παύλο Χαϊκάλη και τον Λάκη Λαζόπουλο.

Ήταν 19 Δεκεμβρίου 2014, όταν ο Λάκης Λαζόπουλος εμφανίστηκε στην πρωινή εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη και κατήγγειλε ότι είχε δει οπτικοακουστικό υλικό που, όπως υποστήριζε, αποδείκνυε απόπειρα χρηματισμού εν ενεργεία βουλευτή. Αμέσως μετά, προφανώς συμπωματικά κι όχι σκηνοθετημένα, ο Παύλος Χαϊκάλης παρενέβη τηλεφωνικά στην εκπομπή και επιβεβαίωσε ότι ο ίδιος ήταν ο βουλευτής στον οποίο αναφερόταν η καταγγελία.

Ο Χαϊκάλης υποστήριξε ότι ο οικονομικός σύμβουλος Γιώργος Αποστολόπουλος τού είχε προσφέρει ένα πακέτο ύψους δύο έως τριών εκατομμυρίων ευρώ —σε μετρητά, αποπληρωμή δανείων και διαφημιστικά συμβόλαια— προκειμένου να ψηφίσει υπέρ της

Ο Νότης Ανανιάδης, ο Πειραιάς και οι ιστορίες που μας ενώνουν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε  πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Νότης Ανανιάδης. Παιδί του Πειραιά, της ελεύθερης ραδιοφωνίας (Κανάλι 1, Πειραιά), της ΕΡΤ, της «Αυγής» και της πολιτικής δημοσιογραφίας της ευπρέπειας

Ο Πειραιάς, κι οι καφέδες 

που κρυώνουν δίπλα στα χειρόγραφα

Υπάρχουν άνθρωποι που τους γνωρίζεις μέσα από τη δουλειά και, χωρίς να το καταλάβεις, γίνονται κομμάτι της ζωής σου. Άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι γραφεία, ειδήσεις, προθεσμίες, αγωνίες της τελευταίας στιγμής, καφέδες που κρυώνουν δίπλα σε ανοιχτά χειρόγραφα και συζητήσεις που ξεκινούν από ένα γεγονός της επικαιρότητας για να καταλήξουν, ώρες αργότερα, στη ζωή την ίδια. Κι όταν περάσουν τα χρόνια και κοιτάξεις πίσω, συνειδητοποιείς πως εκείνα που μένουν δεν είναι μόνο όσα γράψατε μαζί, αλλά κυρίως όσα ζήσατε.

Ο Νότης Ανανιάδης είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους.

Μα δεν ήταν μόνο αυτά.  Το όνομά του κάνει τον νου μου να τρέχει στη Φρεαττύδα, στην παλιά μας γειτονιά, στα παιγνίδια, στους πρώτους έρωτες, στη «γαυρίλα» που ανέδυε από τα μικράτα του. Πώς στα κομμάτια τον έκανα παρέα;

Με τον Νότη Ανανιάδη, είμαστε από εκείνους τους παλιούς Πειραιώτες της άλλης κοπής, των πειραγμάτων, των διαφωνιών που δεν χαλούν τις φιλίες, των τραπεζιών που η κουβέντα δεν τελειώνει ποτέ, όταν υπάρχει ακόμη ένα ποτήρι και κάποιος που έχει μια ιστορία να διηγηθεί.

Γιατί, ο Πειραιάς για τον Νότη, μα και την αφεντιά μου, δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια

Η νέα βέβηλη τυμβωρυχία του Βελόπουλου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τον Βελόπουλο τον ξέρουμε. Απορούμε και εξανιστάμεθα συστηματικά, πώς δεν έχει διωχθεί για την…πώληση των επιστολών Του Χριστού ή για τη συστηματική διασπορά θεωριών συνωμοσίας στην κοινή γνώμη. Απορούμε, επίσης, ποιοι είναι εκείνοι που τον ακολουθούν πολιτικά, παρ’ ότι όσα λέει καταρρίπτονται ή χλευάζονται….

Μα αυτό που έκανε προχθές από το βήμα της Βουλής, ξεπερνά και τις πιο ευφάνταστες στιγμές του. Ξέχασε τα ξυλόλια, τα βουτάνια, τα χαμένα βαγόνια και τα λοιπά συνωμοτικά και ξεκίνησε την…πώληση νέας πραμάτειας!

Για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν παρακολούθησαν, να πούμε ότι ανέβηκε στο βήμα της Βουλής κι έδειχνε φωτογραφίες οστών, ισχυριζόμενος ότι ανήκουν σε θύματα των Τεμπών, που… βρέθηκαν πεταμένα στο σημείο του δυστυχήματος. Και για να απαξιώσει

Τσίπρας και Ανδρουλάκης εγκλωβισμένοι στον πολιτικό παραλογισμό

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχει ένα παράδοξο στην ελληνική αντιπολίτευση: δύο πολιτικοί αρχηγοί που δηλώνουν ότι θέλουν να αμφισβητήσουν την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα: Ότι υστερούν σε όλους τους τομείς από τον Μητσοτάκη. Κάτι που βλέπουν οι περισσότεροι Έλληνες.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακολουθούν διαφορετικές διαδρομές, αλλά συναντώνται σ’ ένα κοινό αδιέξοδο. Ο καθένας υπολογίζει ότι η δική του πολιτική ανάκαμψη μπορεί να προκύψει από τις απώλειες του άλλου.

Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να στηρίζεται/υπολογίζει στην επιστροφή του ως κεντρικού εκφραστή της Κεντροαριστεράς. Η στρατηγική του προϋποθέτει ότι θα κατορθώσει να συγκροτήσει έναν νέο πολιτικό φορέα με ισχυρή εκλογική παρουσία και, στη συνέχεια, να απευθυνθεί στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων προοδευτικών δυνάμεων. Στο βάθος αυτής της επιδίωξης βρίσκεται η προσδοκία ότι η ανασύνθεση του χώρου θα γίνει γύρω από τον ίδιο.

Αυτό, όμως, δεν είναι αυτονόητο. Η πολιτική δεν λειτουργεί με ιδιοκτησιακούς τίτλους