Το εκκλησιαστικό πραξικόπημα του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Μόσχα!

 

Γράφει  ο Κωνσταντίνος Αιλιανός

Σάλος έχει προκληθεί στους κόλπους της ελληνικής Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μα και στο υπουργείο Εξωτερικών, από την πρωτοφανή κι αντιεκκλησιαστική ενέργεια του  μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, Νεκταρίου, να πάρει τη «Δεξιά χείρα» του Αγίου Σπυρίδωνος και να την πάει στη Ρωσία!  Ασκώντας δική του πολιτική, απέναντι στην ελληνική Εκκλησία και απέναντι στις πολιτικές της ελληνικής πολιτείας.

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το ρωσικό Πατριαρχείο κι ο Πατριάρχης Κύριλλος, μαζί με τον Πούτιν, επιβουλεύονται συστηματικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης κι επιχειρούν να δημιουργούν συνθήκες και προϋποθέσεις εγκατάστασής του στη Μόσχα, με ταυτόχρονη ανακήρυξη του Κύριλλου ή οιουδήποτε άλλου Ρώσου Πατριάρχη Μόσχας μελλοντικά, ως Οικουμενικού

Το Πατριαρχείο της Μόσχας μάλιστα, από το 2019 που η ελληνική Εκκλησία

Μαρία Ρεζάν: Η γυναίκα που δεν έμαθε ποτέ να μιλά χαμηλόφωνα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη σήμερα η Μαρία Ρεζάν. Η γυναίκα που μιλούσε πάντα φωναχτά, με το θάρρος της γνώμης της, χωρίς σκοπιμότητες. Ήξερε πολύ καλά, ότι η ελευθερία του δημοσιογράφου δεν χαρίζεται. Κατακτιέται!

Έτσι χωρίς πρόγραμμα…

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που όταν φύγουν από τη δουλειά που τους έμαθε ο κόσμος ή κι όταν φεύγουν από τη ζωή, δεν αφήνουν πίσω τους απλώς μια άδεια θέση. Αφήνουν σιωπή. Μια σιωπή που μοιάζει παράξενη, σχεδόν αφύσικη, γιατί έχουμε συνηθίσει να τους ακούμε, να τους διαβάζουμε, να τους αισθανόμαστε παρόντες, ακόμη κι όταν δεν βρίσκονται μπροστά μας.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με την απουσία της Μαρίας Ρεζάν. Όποιος

την άκουσε κάποτε να μιλά στο ραδιόφωνο, ξέρει ότι τέτοιες φωνές δεν ξεχνιούνται εύκολα. Μένουν μέσα σου.

Η Ρεζάν δεν έκανε απλώς εκπομπές. Έκανε δημοσιογραφία.

Από εκείνη την παλιά αίθουσα της ΕΡΤ, όπου η εκπομπή της «Έτσι, χωρίς πρόγραμμα», στο Πρώτο πρόγραμμα, απέκτησε τη δική της ζωή, μέχρι τις σελίδες των εφημερίδων, υπήρχε πάντα κάτι που την ξεχώριζε: δεν φοβόταν να ρωτήσει. Δεν ενδιαφερόταν να χαϊδέψει αυτιά. Δεν την απασχολούσε αν ο άνθρωπος που είχε απέναντί της θα έφευγε ευχαριστημένος. Την ένοιαζε η αλήθεια.

Κι ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη δημοσιογραφία.

Οι δύσκολες ερωτήσεις

Η φωνή της είχε μια παράξενη οικειότητα. Σαν να μιλούσε σε έναν άνθρωπο και όχι

Στραβωμένοι με Νίστρουπ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι σαφές ότι ο Παναθηναϊκός ταλανίζεται στην άκρη του πάγκου του εδώ και πάρα πολύ καιρό. Από τότε, αρχικά, που έφυγε/απομακρύνθηκε ο Γιώργος Δώνης, αλλά κι από τότε που απομακρύνθηκε ο Γιοβάνοβιτς.

Έκτοτε, προπονητές ήρθαν κι έφυγαν πριν καλά καλά ζεστάνουν τον «πράσινο πάγκο». Μερικοί θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα ως γελωτοποιοί, άλλοι ως μάνατζερ, ενώ κάποιοι όπως ο Μπενίτεθ ή κι ο Τερίμ ήρθαν για τις τελευταίες «αρπαχτές» καριέρας και γρήγορα γρήγορα τα μάζεψαν κι έφυγαν…Αφού πρώτα …τρέλαναν κόσμο και κοσμάκη με τις επιλογές τους.

Όλα αυτά, ήταν επιλογές του ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού. Αποτυχημένες επιλογές. Επιλογές που είχαν αντίκτυπο στη ζωή του Παναθηναϊκού. Μα και στην τσέπη του Γιάννη Αλαφούζου, αφού ο καθείς που κάθισε στον πάγκο, πλην της τεράστιας αποζημίωσης, απαιτούσε κι από μια καραβιά παίκτες. Οι περισσότεροι των οποίων αποδείχτηκαν χρυσές μετριότητες ή και ακατάλληλοι να βρίσκονται στον Παναθηναϊκό. Αρκετοί, σε άλλες εποχές, δεν θα περνούσαν καν έξω από τα «πράσινα» αποδυτήρια.

Ώσπου, άλλαξαν πάλι όλα, τον Αλαφούζο πλαισίωσαν «παιδιά» του Παναθηναϊκού κι

Η Ελλάδα ξεχρεώνει και η αντιπολίτευση… στενοχωριέται

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η είδηση σαφής, ξεκάθαρη κι ελπιδοφόρα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δρομολογεί την πρόωρη αποπληρωμή χρέους ύψους 13 δισεκατομμυρίων ευρώ κι αυτό αποτελεί κίνηση-ματ που αναμένεται να αλλάξει τις ισορροπίες στην Ευρωζώνη και να εδραιώσει την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών.

Μια τέτοια ενέργεια αποτελεί γεγονός πρωτόγνωρο στην ιστορία της χώρας και δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική διαχείριση υποχρεώσεων, αλλά μια κίνηση υψηλού συμβολισμού. Στόχος της ελληνικής κυβέρνησης είναι, έως το τέλος του 2026, το συνολικό ύψος του δανεισμού της χώρας ως ποσοστό του ΑΕΠ, να υποχωρήσει κάτω από το αντίστοιχο επίπεδο της Ιταλίας. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή, καθώς η Ελλάδα θα πάψει να φέρει τον τίτλο της πιο υπερχρεωμένης χώρας στην Ευρώπη, παραδίδοντας τη «σκυτάλη» στη Ρώμη.

Κι ενώ η μείωση του χρέους ενισχύει την εθνική αξιοπιστία, εξασφαλίζει

Όλοι εναντίον Μητσοτάκη – Ποιοι σχεδιάζουν την ανατροπή και ποιος θα κυβερνήσει;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οδεύοντας προς τον Σεπτέμβριο, όπου οι πολιτικοί αρχηγοί θα παρουσιάσουν στη ΔΕΘ τις θέσεις τους, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπαίνουμε για τα καλά στην τελική ευθεία για τις εκλογές του 2027. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα, μόνο κάποιο εξαιρετικής κρισιμότητας εθνικό θέμα θα ανατρέψει τον δρόμο για τις κάλπες της επόμενης Άνοιξης.

Τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή, είναι ότι η ΝΔ -δηλαδή ο Μητσοτάκης- διατηρεί την απόλυτη πρωτοκαθεδρία. Διαθέτει διαφορά ανάμεσα στο 12 και στο 14% από το δεύτερο κόμμα. Ουδείς το αμφισβητεί αυτό, ακόμη κι ο Τσίπρας που αναφέρεται μεν σε ανατροπή, αλλά μιλά για τις…δεύτερες εκλογές. Αν γίνουν αυτές και δεν υπάρξει αυτοδυναμία της ΝΔ από την πρώτη κάλπη.

Επίσης, ενώ έχουμε αυτά τα δεδομένα, είναι ακατανόητη η επιμονή του …τρίτου ΠαΣοΚ, σε νίκη του με μια ψήφο διαφορά! Ενώ στα δεδομένα αυτά, δεν πρέπει να αγνοούμε το κόμμα Σαμαρά, που για μια ακόμη φορά πυροβολεί το κόμμα που τον ανέθρεψε και τον έκανε ακόμη και πρωθυπουργό!

Τι μέλει γενέσθαι λοιπόν; Στο πολιτικό και «μεγαλοεπιχειρηματικό» γίγνεσθαι εξυφαίνονται διάφορα σχέδια αποδόμησης του Μητσοτάκη, παρά το γεγονός ότι

Η απώλεια του Στέφανου Μάνου

 

Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Η απώλειά του Στέφανου Μάνου αφήνει πολλούς από εμάς χωρίς έναν άνθρωπο με χαρακτήρα και οξύνοια, που υπήρξε πάντα στήριγμα σε δύσκολους χειρισμούς και τολμηρές πρωτοβουλίες. Ποτέ δεν δίσταζε να πει τη γνώμη του η να πάρει αποφάσεις που εκ προοιμίου γνώριζε πως δεν συναντούν την επιδοκιμασία της πλειοψηφίας. Η πολιτικότητα δεν υπήρξε ποτέ το μεγαλύτερό του προσόν. Όταν πίστευε κάτι δεν υπήρχε περίπτωση να μην το προωθήσει και να το ολοκληρώσει, ανεξάρτητα από αντιδράσεις και την όποια περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Είχε ένα ιδιαίτερο χιούμορ που αντικατόπτριζε την ιδιαίτερη προσωπικότητά και τον χαρακτήρα του. Τον γνώρισα σε διάφορες φάσεις της πολιτικής του πορείας. Όταν βγήκε για πρώτη φορά βουλευτής μου είχε κάνει εντύπωση η έξυπνη προεκλογική του εκστρατεία, με την προβολή της μεγάλης του οικογένειας. Και την πρώτη φορά που μιλήσαμε πιο προσωπικά ήταν όταν σχολίασα θετικά μια δημόσια παρέμβασή του και μου τηλεφώνησε, για να μου πει πως

Γιώργος Παπαστεφάνου: Η ευγένεια του φωτός και η μνήμη των τραγουδιών

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Ο άνθρωπος που κράτησε όρθια τη μνήμη του ελληνικού Πολιτισμού και δη του τραγουδιού μας.

Καλησπέρα κύριε Έντισον

Αναφερόμενος στον Γιώργο Παπαστεφάνου, ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να βρω τον τρόπο να ξεκινήσω την κατάθεση των σκέψεών μου για εκείνον. Θα πω, αντί προλόγου, ότι ήμουν κι εγώ ένας από τα εκατομμύρια των Ελλήνων που φρόντιζαν να συντονίζονται με το Δεύτερο και, αργότερα, με το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας για ν’ ακούσουν τις εκπομπές του. Το «Καλησπέρα κύριε Έντισον» και, αργότερα, το «Μια φορά, θυμάμαι…», στο Τρίτο, κάθε Κυριακή στις 19:00, με επανάληψη στο Δεύτερο Πρόγραμμα κάθε Δευτέρα στις 18:00.

Μνήμες με νότες και στιχάκια

Ο Γιώργος Παπαστεφάνου είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μου απέδειξαν και μου έμαθαν ότι το ραδιόφωνο μπορεί να είναι ταυτοχρόνως μουσική, ιστορία, λογοτεχνία και πολιτισμός.

Σκέφτομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που απλώς περνούν από τον πολιτισμό κι άλλοι

Στέφανος Μάνος: Ο ξεροκέφαλος εκσυγχρονιστής

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν πολιτικοί που περνούν από την εξουσία αφήνοντας πίσω τους λόγια, συνθήματα και αναμνήσεις. Και υπάρχουν εκείνοι που, όταν τελειώσει η διαδρομή τους, μπορεί κανείς να δείξει κάτι χειροπιαστό και να πει: «Αυτό έγινε επειδή ήταν εκεί». Όπως έγινε με τον Στέφανο Μάνο.

Έναν άνθρωπο που υπήρξε αναμφισβήτητα κορυφαίος κι ιδιαίτερος πολιτικός της μεταπολιτευτικής περιόδου.  

Έναν άνθρωπο που άφησε κορυφαίο πολιτικό αποτύπωμα κι αν η ελληνική κοινωνία μπορούσε να κατανοήσει πόσο μπροστά από τον μέσο όρο των πολιτικών ήταν η σκέψη του, θα είχε αποκομίσει ακόμη περισσότερα οφέλη.

Ναι, ο Στέφανος Μάνος σκεφτόταν διαφορετικά, λειτουργούσε πρακτικά και είχε εκείνη τη σπάνια πολιτική ιδιότητα του ανθρώπου που θέλει να κάνει τα πράγματα να συμβούν.

Και τα έκανε.

Είναι ο πρώτος που υπέγραψε τη σύμβαση για τη δημιουργία του Μετρό της Αθήνας. Κι επέλεξε ένα μοντέλο, για να μη καταστεί το μετρό, όπως ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος. Η ανάθεση της

Περήφανος, ευαίσθητος, ελεύθερος και ασυμβίβαστος!

 

Γράφει ο Θεόδωρος Σκυλακάκης

 Έφυγε από τη ζωή μετά από μακρά περιπέτεια υγείας ο Στέφανος Μάνος, ένας από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς της μεταπολίτευσης. Προσέφερε πολλά και σημαντικά στον τόπο και θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα, αν η χώρα μας είχε την ικανότητα να αξιοποιεί τα καλύτερα τέκνα της.

Τον ανακάλυψε πολιτικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αλλά από την πρώτη ώρα που μπήκε στην πολιτική με μια εκπληκτική εκστρατεία το 1977 στην Α΄ Αθηνών (την πιο σύγχρονη που είχε γίνει ποτέ ως τότε στην Ελλάδα), ήταν σαφές ότι θα έκανε τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, καινοτόμο και προπαντός ανατρεπτικό. Το κυβερνητικό του έργο είναι σύντομο από πλευράς χρονικής διαδρομής, αλλά απίστευτα πλούσιο.

Από τα πιο σημαντικά ήταν η σωτηρία της Πλάκας, η υπογραφή της σύμβασης του μετρό, η έμπνευση, ο σχεδιασμός και η πολεοδομική προετοιμασία των μεγάλων έργων παραχώρησης όπως η Αττική Οδός και το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», η πρώτη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, η εξαφάνιση του νέφους από την Αθήνα με το μέτρο της απόσυρσης κ.ά. Στο μετρό, καθοριστική ήταν η επιλογή

… Άι σαπέρ, άι σαπέρ, δεν χωράμε στο τρακτέρ…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το σκηνικό σε κάθε χωριό, σε κάθε ραχούλα, στο προαύλιο όλων των εκκλησιών της Ελλάδας. Το ίδιο κι απαράλαχτο κάθε χρόνο.

Τραπέζια σχεδόν  κολλημένα το ένα στο άλλο, χάρτινα τραπεζομάντηλα που επάνω γράφουν «well come», πλαστικές καρέκλες από τη βιοτεχνία «Γυφτόπουλος ΙΚΕ» και δίπλα σούβλες. Αρνιά, προβατίνες και γουρουνοπούλες που στάζουν στα κάρβουνα τα λίπη τους και τεμαχίζονται ασταμάτητα για να γεμίσουν τα πλαστικά πιάτα και τις κοιλιές αδηφάγων δίποδων θηλαστικών. Κοκορέτσια, κοντοσούβλια, λουκάνικα. Η χαρά της χοληστερίνης, η ηδονή του τριγλυκερίδιου…

Στο βάθος η εξέδρα που θα ανέβει η αοιδός. Τα στήθη και τα πόδια της της θα γίνουν η … χαρά της σοδειάς…

Κι ο πάγκος με τα ποπ κορν και τους λουκουμάδες… Κι οι μικροπωλητές με τα μαϊμού ρόλεξ και τις χρυσές αλυσίδες. Που είναι τόσο χρυσές, όσο Έλληνας είναι ο Ουόκαπ…

Δίπλα, το χωράφι του Μήτρακα, που στο πανηγύρι γίνεται πάρκινγκ των Αθηναίων, αλλά και των αγροτικών. Και νάσου τα λεοπάρ, να και τα φορέματα με σχισίματα μέχρι