Η …δρακογενιά, που τώρα …παρακαλεί τους αστούς

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών και ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούσαν ότι  εκείνοι ήταν οι εκλεκτοί, μέσω των οποίων θα λάβουν εκδίκηση τα όνειρα των Αριστερών σε παλιές εποχές. Νόμιζαν ότι αποτελούν τους εντολοδόχους της ιστορίας μετά από πολλές δεκαετίες. Κι ότι αυτοί θα αλλάξουν την Ελλάδα κι όλο τον κόσμο. Εξ ου κι η ανόητη οίηση που τους διακατείχε. Ο… ναρκισσισμός τους, τους έκανε να αυτοαποκαλούνται …δρακογενιά και να επαίρονται σε τσιπουράδικα και καφενεία… Ας μη ξεχνάμε δε, ότι πήγαιναν στα διεθνή φόρα κι ο ένας ανταγωνιζόταν τον άλλο, για το ποιος θα πει τη μεγαλύτερη ανοησία! Ήταν σαν να έβγαζαν φωτιά από τα στόματά τους! Εξ ου κι έχασαν αυγά και πασχάλια με τις εν συνόλω αποτυχίες τους και την εκλογική καθίζηση-αποτυχία της δρακογενιάς τους. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά ο Μαρξ δεν είχε γράψει τίποτα για την περίπτωση αυτή. Κι από

Το club του χθες & η πολιτική της εμπάθειας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι συμμαχίες σαν εκείνες των τριών του …καπνεργοστασίου δεν συγκροτούνται συμπτωματικά ή ευκαιριακά, και δη μέσα σε ένα ή δυο βράδια. Δεν γεννιούνται στο φως, ζυμώνονται στο ημίφως, εκεί όπου η πολιτική συναντά την προσωπική πικρία. Συγκροτούνται με συγκεκριμένες συνθήκες, πολλές φορές μάλιστα με κριτήρια άλλα από την πολιτική. Όπως προσωπικούς λόγους ή την ανάγκη εκδίκησης, εκείνο το παλιό, ανομολόγητο δηλητήριο που ζητά διέξοδο.

Έτσι και η τριάδα του «χθες» απέναντι στον Μητσοτάκη. Βενιζέλος, Καραμανλής, Σαμαράς αναδεικνύονται κορυφαίοι του αντιμητσοτακικού club. Τρεις πολιτικοί, τρεις διαδρομές, ένα κοινό πάθος: να μη γραφτεί η ιστορία χωρίς αυτούς – ή, χειρότερα, εναντίον τους.

Ο Βενιζέλος και το Βάρος της Φιλοδοξίας

Τώρα που μπήκε στο παιχνίδι κι ο Βενιζέλος, το club ενισχύεται σημαντικά. Μπορεί ο

Δεν είναι μόνο ο Ανδρουλάκης, είναι όλοι

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι βέβαιο ότι η παρατεταμένη στασιμότητα και η πολιτική κακοδαιμονία του ΠαΣοΚ οφείλονται εν πολλοίς στον Νίκο Ανδρουλάκη. Πολλοί τον θεωρούν παντελώς ακατάλληλο, χωρίς πολιτικό κύρος, ηγετικό εκτόπισμα και στρατηγικό βάθος, με λόγο εγκλωβισμένο στη δεκαετία του ’80 και με συνεργάτες που δεν μπορούν να εμπνεύσουν ούτε τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Αυτό το πιστεύουν και οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του ΠαΣοΚ, αφού συστηματικά στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται, ότι μόλις το 1/3 τον θεωρεί κατάλληλο για πρωθυπουργό. Πρόκειται για ηγετική απονομιμοποίηση χωρίς προηγούμενο. Το ίδιο πιστεύουν, όσο κι αν προσποιούνται το αντίθετο, και οι ανθυποψήφιοί του για την αρχηγία.

Υπάρχει και κάτι ακόμη, ακόμη πιο ανησυχητικό: Ποιος συνετός και νοήμων άνθρωπος μπορεί να φανταστεί τον Ανδρουλάκη να

Ο "ατσαλάκωτος" πρίγκιπας Αναστάσης Παπαληγούρας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Θυμάμαι, στην απόλυτη πιτσιρικαρία μου, τον Αναστάση Παπαληγούρας ως ένα πρόσωπο που ήταν βγαλμένο από σελίδες βιβλίων με βασιλικά παλάτια και κορώνες. Σαν να κουβαλούσε πάνω του μια αρχοντιά άλλης εποχής. Πρίγκηπας!

Θυμάμαι από τότε τον Αναστάση Παπαληγούρα, ως πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ, να εμφανίζεται στα αμφιθέατρα με το σκυλάκι του αγκαλιά, την ώρα που εκεί γινόταν… πόλεμος. Μια εικόνα σχεδόν σουρεαλιστική, αλλά γεμάτη τρυφερότητα μέσα στη σκληρότητα της πολιτικής σύγκρουσης στα πανεπιστήμια.

Θυμάμαι μια ζωή τον Αναστάση… ατσαλάκωτο. Ατσαλάκωτο στα πάντα. Στη ζωή και

Η σιωπή των ανησυχούντων

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελικά ο… Κούλης, δεν πούλησε την Ακρόπολη, δεν πούλησε το Αιγαίο, τον Λευκό Πύργο, τον Όλυμπο ή κάποιο νησί. Ούτε καν ένα βότσαλο κυριαρχίας. Κι οι ανησυχούντες του …καπνεργοστασίου και συμπολίτες Καλαματιανοί πλέον, έχασαν τη λαλιά τους. Η καταστροφολογία κατέρρευσε με πάταγο. Όμως, θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε τις σκέψεις τους. Ή μήπως η σιωπή είναι η μόνη τους άμυνα όταν διαψεύδονται πανηγυρικά;

Καραμανλής και Σαμαράς, είχαν αφήσει βαρύτατους υπαινιγμούς για τους Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη. Υπαινιγμούς χωρίς αποδείξεις, πολιτικές σκιές χωρίς πολιτικό θάρρος. Και τώρα πρέπει κάτι να μας πουν. Έστω και μια συγγνώμη προς τον πρωθυπουργό της χώρας. Όχι από μεγαλοψυχία, αλλά από στοιχειώδη πολιτική ευθύνη. Όπως, πρέπει να δικαιολογήσουν -έστω και μέσω κύκλων- για ποιον λόγο δεν ήθελαν να γίνει η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν…

Οι … ανησυχούντες …Καλαματιανοί (πλέον), θα πρέπει να

Πολιτικός τυχοδιωκτισμός ή μη χάσει η Βενετιά βελόνι…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ ανέφερε (Σεπτέμβριος 2024, Action 24) ότι «δεν έχω στόχο να γίνουμε κυβέρνηση για να πάρουν υπουργικούς θώκους κάποιοι παλιοί βαρόνοι του ΠΑΣΟΚ ή κάποιοι σεσημασμένοι που αλλάζουν τα κόμματα όπως τα πουκάμισα». Όπως όλοι ερμήνευσαν τότε αλλά κι αργότερα που επαναλήφθηκαν παρόμοιες δηλώσεις για τους …άσωτους που πήγαν ΣΥΡΙΖΑ, ο Ανδρουλάκης έλεγε ότι δεν θ επιστρέψει κανένας εξ όσων πλήγωσαν το ΠαΣοΚ.

Αυτά, όπως πολλά άλλα, τα πήρε ο αέρας. Μόλις προχθές, ο πααλαίμαχος Σκανδαλίδης, ανακοίνωσε την επιστροφή παλιών «παραστρατημένων»  «πασοκανθρώπων» που είχαν πάει ΣΥΡΙΖΑ όταν βούλιαζε το ΠαΣοΚ!

Θεωρώ ότι είναι άκρως υποτιμητικό για το ΠαΣοΚ εκείνων που

Φτηνός και τιποτένιος προδότης!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αυτή η βρομερή ιστορία του σμήναρχου που πρόδιδε την Ελλάδα και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, δεν είναι απλώς μια υπόθεση ανεντιμότητας. Είναι μια κανονική ηθική κατάρρευση. Μια αποκρουστική απόδειξη του πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ένας άνθρωπος που φόρεσε στολή κι έδωσε όρκο. Ένα θλιβερό, γελοίο υποκείμενο που ξεπούλησε στρατιωτικά μυστικά στην Κίνα, σαν ψιλικατζής. Για ένα ευτελές ποσό, της τάξης λίγων δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Όσο κοστίζουν μερικές διακοπές ή ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Έτσι αποτίμησε τη συνείδησή του, έτσι αποτίμησε την πατρίδα.

Μιλάμε για έναν άνθρωπο που τα είχε όλα. Μισθό, κύρος, σταθερότητα, εξουσία, πρόσβαση. Το κράτος τον σπούδασε, τον τάισε, τον προστάτεψε, τον ανέδειξε. Κι εκείνος το αντάμειψε με προδοσία. Όχι επειδή πεινούσε. Αλλά επειδή ήταν μικρός. Φτηνός! Τιποτένιος! Ανάξιος!

Ήταν διοικητής, μέλος ανώτατων οργάνων, άνθρωπος που άγγιζε τα

Ο προδότης, ο Παναγόπουλος, ο Καραμανλής & η γκάφα Σαμαρά

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Ο προδότης, ο Καραμανλής κι η Κίνα

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο αποκαλούμε κατάσκοπο αυτόν τον αλητήριο σμήναρχο που συνελήφθη να στέλνει μυστικά της Ελλάδας και του ΝΑΤΟ στην Κίνα. Ο τύπος δεν είναι κατάσκοπος, προδότης είναι.

Όπως και νάναι, το γεγονός ότι η Κίνα κατασκόπευε μια χώρα που της φέρθηκε φιλικά, αποτελεί μέγιστη διπλωματική απρέπεια. Κι ίσως πρέπει να δούμε ως χώρα τις ισορροπίες μας. Κυρίως με το λιμάνι του Πειραιά και την…πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που ζητά ο … Καραμανλής κι η αντιπολίτευση. Ποια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική; Με την Κίνα που μας κατασκοπεύει δολίως; Ή με τη Ρωσία που έχει ως μακρύ χέρι της την Τουρκία;

Χρειάστηκαν δυο μόλις γεγονότα, για να γκρεμιστεί στα εξ ων συνετέθη η …στρατηγική της …ομάδας του …καπνεργοστασίου…. Κι εκτέθηκαν όλοι, κυρίως ο Καραμανλής!

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Καραμανλής ήταν εκείνος που είχε τρέξει στις εκδήλωση των Κινέζων -πριν τα Χριστούγεννα- κι αυτό είχε σχολιαστεί στους πολιτικούς και κυρίως

Όταν τον «πράσινο ήλιο» τον …παίρνει (πάλι) και τον σηκώνει

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η ιστορία με τη δέσμευση των τραπεζικών λογαριασμών του προέδρου της ΓΣΕΕ και τους ελέγχους για υπεξαίρεση ευρωπαϊκών κονδυλίων, δεν είναι απλώς μια δικαστική εξέλιξη. Είναι μια υπόθεση με αναπόφευκτο πολιτικό βάρος. Και αυτό το βάρος πέφτει σχεδόν εξ ολοκλήρου στο ΠαΣοΚ.

Ο Γιάννης Παναγόπουλος δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Είναι σχεδόν είκοσι χρόνια πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ταυτισμένος πλήρως με τον «πράσινο ήλιο» από τα χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας του ΠαΣοΚ. Πρόσωπο εμβληματικό, συνδικαλιστής-σύμβολο μιας εποχής όπου κόμμα, κράτος και συνδικάτα λειτουργούσαν σε στενή – συχνά ασφυκτική – διαπλοκή.

Η αστραπιαία αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη, με την αναστολή – ουσιαστικά διαγραφή – της κομματικής του ιδιότητας, δεν δείχνει να παράγει θετικό πολιτικό αποτέλεσμα. Αντιθέτως, σε πολλούς μοιάζει περισσότερο με κίνηση πανικού παρά με πράξη θεσμικής καθαρότητας.

Όλο και περισσότεροι – παρά τις προφανείς και μεγάλες διαφορές – θυμούνται την

Οι προβοκάτσιες των Ρώσων και του Λαβρόφ

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν τους φτάνει που έχουν διεισδύσει ασύδοτοι στην πολιτική, θρησκευτική, επιχειρηματική και κοινωνική ζωή των Ελλήνων, οι Ρώσοι συνεχίζουν να δημιουργούν προβοκάτσιες. Και το κάνουν με τον ίδιο τρόπο που το πράττουν στην Ουκρανία, δηλαδή το άσπρο - μαύρο!

Προχθές, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ –κατά …σύμπτωση την ίδια ημέρα που επιτέθηκαν στον Μητσοτάκη οι Καραμανλής και Σαμαράς– κατηγόρησε τη χώρα μας ότι «διέκοψε τη συνεργασία δεκαετιών με τη Μόσχα», τονίζοντας ότι στηρίζει οικονομικά και στρατιωτικά την Ουκρανία. Ανέφερε μάλιστα, ότι …διαλύθηκε ένα ολόκληρο φάσμα της ρωσο-ελληνικής συνεργασίας, από την πολιτική και την οικονομία έως τον πολιτισμό και τα ανθρωπιστικά ζητήματα.

Σοβαρά τώρα; Είναι δυνατόν ο Ρώσος να λέει τέτοια πράγματα; Τέτοιες ανοησίες; Μάλλον όμως, πρόκειται για συνειδητό ψέμα με στόχο τη χειραγώγηση και τη σύγχυση της ελληνικής κοινής γνώμης.

Σε τελική ανάλυση, τι είδους συνεργασία μπορεί να έχει η Ελλάδα με τη Ρωσία, την