Ο επιδέξιος κύριος Αβραμόπουλος ή ο ατσαλάκωτος που τσαλακώθηκε μόνος του

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ανέσυρε από την δημοσιοϋπαλληλική μιζέρια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Τον έκανε, το 1992, εκπρόσωπο Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών, σε μια εποχή που η υπόθεση με το Σκοπιανό και τον Σαμαρά είχε φτάσει στην κορύφωσή του. Λαμπερός, σοβαρός, δεν άργησε να τραβήξει επάνω του τα φώτα της «ράμπας». Άλλωστε εξ αρχής έδειξε πρωτοφανή επιδεξιότητα στους ελιγμούς που απαιτεί η πολιτική. Εξ ου και το 1994 κατατρόπωσε τον «πολύ» Θεόδωρο Πάγκαλο κι έγινε δήμαρχος των Αθηναίων. Κάτι που επανέλαβε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν συνέτριψε από τον πρώτο γύρο την Μαρία Δαμανάκη, με το σαρωτικό ποσοστό του 57%!

Χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, απέκτησε πρωτοφανή δημοφιλία κι η αλήθεια είναι ότι προσέδωσε στον θεσμό σημαντική λάμψη. Ή, για να είμαστε ακριβείς, απέκτησε το σπάνιο χάρισμα να πείθει ότι η εικόνα είναι από μόνη της πολιτικό έργο. Η ικανότητά του να δημιουργεί σχέσεις με ό,τι «πετάει» δίπλα του, γέμισε την προσωπική του ατζέντα με τα

Το… ΚΗΔΙΣΟ της… πολύ πολύ Δεξιάς…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στην Ελλάδα δεν ιδρύονται μόνο κόμματα. Ανασταίνονται και πολιτικές φιλοδοξίες. Κάθε λίγα χρόνια κάποιος πρώην πιστεύει ότι το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ ο ίδιος, αλλά ότι οι ψηφοφόροι δεν είχαν καταλάβει ακόμη το μεγαλείο του. Έτσι γεννιούνται τα κόμματα της δεύτερης ευκαιρίας. Και, συνήθως, «πεθαίνουν» στην πρώτη κάλπη.

Αν τελικά ο Αντώνης Σαμαράς επιλέξει να κάνει το επόμενο βήμα, θα πρέπει πρώτα να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: ποιο ακριβώς πολιτικό κενό έρχεται να καλύψει; Γιατί, άλλο πράγμα η προσωπική διαφωνία με την ηγεσία ενός κόμματος και άλλο η ύπαρξη κοινωνικής ανάγκης για ένα νέο πολιτικό φορέα.

Η …αγορά δεν είναι άδεια. Στα Δεξιά της Νέας Δημοκρατίας υπάρχει ήδη πολυκατοικία. Με διαμερίσματα μικρά, μεγάλα, επιπλωμένα και ημιτελή. Άλλα φωνάζουν περισσότερο, άλλα λιγότερο. Όλα όμως διεκδικούν το ίδιο κοινό: τον ψηφοφόρο που πιστεύει ότι η κυβέρνηση είναι υπερβολικά μετριοπαθής και χρειάζεται μεγαλύτερη δόση εθνικής αυστηρότητας, περισσότερη καταγγελία και λιγότερους συμβιβασμούς.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός πατριωτικού πλειστηριασμού. Δεν κερδίζει όποιος υψώνει περισσότερο τη φωνή ούτε όποιος ανακαλύπτει καθημερινά μια

Όταν η βιομηχανία της οργής αρχίζει να τρώει τα παιδιά της…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οι οδυρμοί με αναφιλητά που ακούγονταν από τον 3^ο όροφο της οδού Αιόλου 94, όπου θα εγκατασταθούν τα γραφεία του κόμματος Καρρυστιανού στην Αθήνα, ακούγονταν όλο και πιο γοεροί. Σχεδόν σπαρακτικοί! Οι περίοικοι αναστατώθηκαν, λέγεται ότι η Αστυνομία ετοιμάστηκε να επέμβει, ομού μετά της Πυροσβεστικής. Ώσπου, η τηλεόραση ανακοίνωσε ότι έφυγαν από το κόμμα Καρυστινού ο Κοκοτσάκης κι ο πτέραρχος Παπανικολάου κι όλα εξηγήθηκαν….

Για την ιστορία, ο Κοκοτσάκης ήταν εκείνος ο πραγματογνώμονας που με ακρίβεια χάρακα και μοιρογνωμονίου, μας έλεγε στην τηλεόραση σε ποιο βαγόνι και σε ποιο σημείο του βρισκόταν το… ξυλόλιο, στο μοιραίο τρένο! Κι ο πτέραρχος σε κάθε δημόσια εμφάνισή του έδειχνε την αγωνία του να βρει κάπου ρόλο…

Και τώρα; Τώρα τι; Θα αμφισβητηθεί η αυτοδυναμία που στοχεύει η Καρυστιανού; Θα βγουν κι άλλα άπλυτα στη φόρα, πλην εκείνων που καταγγέλλουν οι δυο;  Θα μας πούνε και για την απαστράπτουσα Mercedes , με την οποία η μάνα των Τεμπών περιοδεύει ως αστέρας… επιπέδου Taylor Swif; Θα δούμε…

Επί της ουσίας τώρα και πέρα από χρονογραφικά πεδία, η Καρρυστιανού έχασε πριν

Αβραμόπουλος και… κόρη ναυάρχου

 Γράφει η Ρέα Βιτάλη

Θυμάστε, σε εκείνη την ασπρόμαυρη ταινία ενός «κάποτε», εκείνη την καψοεπηρμένη μαντάμ που διαμαρτύρονταν στον αξιωματικό υπηρεσίας «Θα με υποχρεώσετε, μιλήστε μου στον πληθυντικό, είμαι κόρη ναυάρχου»; Ε, αυτό δεν είναι τίποτα. Επί Αβραμόπουλου ανεβήκαμε level.

Όπως, πιθανολογώ, ενημερωθήκατε, αστυνομικό τμήμα Βελγίου εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, τον πολιτικό άνδρα που κατέληξε βουλευτής Ηλείας. Εννοείται, δεν μπορώ να γνωρίζω τι συνέβη, ούτε να κατηγορήσω, ούτε και να συμπονέσω. Ενημερώνομαι, όπως όλοι, προσπαθώντας να καταλάβω. Επί τούτου ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, και ίνα μας βοηθήσει να καταλάβουμε, έδωσε χθες μια συνέντευξη στο τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και συγκεκριμένα στους δημοσιογράφους Οικονόμου και Παυλόπουλο, την οποία στάθηκα με ειλικρινές ενδιαφέρον να παρακολουθήσω.

Ομολογώ ότι κατέληξα αγωνιούσα για εγκεφαλικό, είμαι και σε ζόρικη ηλικία, μελετώντας πίσω

Η ακατοίκητη νησίδα Κουμουνδούρου & οι ακατοίκητοι άνθρωποι….

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η φωτιά στη νησίδα Κουμουνδούρου, απέναντι από την Καστέλα στον Πειραιά,  δεν αποτελεί είδηση. Η είδηση είναι ότι το 2026 εξακολουθούν να κυκλοφορούν ανάμεσά μας άνθρωποι που θεωρούν καλή ιδέα να πετούν κροτίδες, φωτοβολίδες και πυροτεχνήματα. Γενικά κι ειδικά μέσα στην αντιπυρική περίοδο! Κι αυτό σε μια χώρα που κάθε καλοκαίρι μετρά καμένα δάση, καμένα σπίτια και, κατά καιρούς, καμένους ανθρώπους.

Η νησίδα Κουμουνδούρου, ήταν απλώς η…ζημιά της ημέρας. Κι επειδή η φωτιά προκλήθηκε από βεγγαλικά που πέταξαν κάποιοι ανόητοι, δεν μιλάμε για ατύχημα. Μιλάμε για την πιο διαδεδομένη μορφή προσωπικής και κοινωνικής ανοησίας: εκείνη που βαφτίζεται «διασκέδαση» μέχρι να έρθει ο λογαριασμός.

Κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η χαρά μετριέται σε ντεσιμπέλ και εκρήξεις. Ότι μια γιορτή δεν είναι αρκετή αν δεν συνοδεύεται από θόρυβο, καπνό, έστω κι αν ελλοχεύει ο κίνδυνος να μη μείνει τίποτα όρθιο κι η φωτιά να κάψει τα πάντα…  Κάποιοι θεωρούν ότι είναι δικαίωμά τους να κάνουν επίδειξη ανευθυνότητας! Κι ότι  είναι

Γύρισε εκεί που έγινε αθάνατος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Το τελευταίο χρονικό διάστημα, υπήρχε έντονη και διάχυτη φημολογία για την επιστροφή του αυτοκράτορα των τίτλων, του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, στο Παναθηναϊκό. Βλέπετε, στην περίοδο του υπερόπτη, αμετροεπή και φλύαρου Αταμάν, οι «πράσινοι» είχαν εικόνα μιας παρατημένης στην τύχη της ομάδας, χωρίς αρχή και τέλος, που βασιζόταν μόνο στο ατομικό ταλέντο των παικτών τους. Κάπως έτσι έραψαν το έβδομο αστέρι της Ευρωλίγκας στη φανέλα τους. Επιπλέον, δεν φάνηκε στο γήπεδο ο μεγαλύτερος προϋπολογισμός της Ευρώπης και δεν αξιοποιήθηκαν παίκτες, ειδικά Έλληνες. Ή ομάδα του Αταμάν έφτασε στο σημείο να χάνει στο ΟΑΚΑ από τον Κολοσσό, να χάνει εύκολα από τον Ηρακλή, τον Άρη ή από σαφώς υποδεέστερες ομάδες της Ευρωλίγκας… Μοιραία λοιπον, δεν θα μπορούσε να συμπορευθεί και πάλι με τον Τούρκο προπονητή.

Κι είναι σαφές, ότι πρώτος και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ στόχος δεν μπορεί να ήταν άλλος, από τη μέγιστη επιστροφή του Ζοτς. Του ανθρώπου που μεγαλούργησε στον πάγκο του Παναθηναϊκού, κατακτώντας 23 τρόπαια. Του ανθρώπου που όταν έφυγε, είχε αφήσει το φως αναμμένο…

Κι έγινε αυτό. Ήταν

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Παραδοσιακά η Αριστερά ήταν έξω από κάθε τι που συμβαίνει στην αγορά και στη ζώσα κοινωνία. Η παρεμβατικότητά της περιοριζόταν πάντα σε ήσσονος σημασίας ζητήματα, από εκείνα που καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων και σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα ζωής τους.

Κι ήταν «ευτύχημα» -μέσα σε όλα τα δεινά που προκλήθηκαν- που ο Τσίπρας την έφερε στην εξουσία και την έκανε κυβερνώσα! Έτσι είδε όλη η κοινωνία τους μύθους που είχε δημιουργήσει η Αριστερά να καταρρέουν. Ξέφτισε ακόμη και το ηθικό πλεονέκτημα, όπως έδειξαν περιπτώσεις ως της Novartis, των τηλεοπτικών αδειών με εγγύηση βοσκοτόπια, τα μύρια όσα ψέματα που εκτοξεύθηκαν προς κάθε κατεύθυνση, η κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος και τα συνεχή χάσματα λόγων και έργων.

Κι έρχεται πάλι σήμερα ο Τσίπρας και τα υποτιθέμενα νέα στελέχη του κι αρχίζουν να μοιράζουν χρήματα κι υποσχέσεις. Σαν να μην κυβέρνησαν ποτέ. Σαν να μην κρίθηκαν ποτέ. Προσφάτως, μοίραζαν δωρεάν μετακινήσεις και ξεκίνησαν να λένε ανείπωτες πολιτικές ανοησίες για τα Οικονομικά. Με αυτοπεποίθηση και τουπέ, που μόνο η άγνοια μπορεί να προσφέρει. Κάποιος βγήκε κι είπε ότι θα φορολογήσουν τα 1500 ΑΦΜ που βγάζουν περισσότερα από 900 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, για να μαζευτούν 4 δις ευρώ! Τελικά, μια απλή διαίρεση κατέδειξε την ανοησία, αφού αν κάποιος διαιρέσει τα 4 δις που θα μαζέψουν με τους 1500 πλούσιους που δηλώνουν ετησίως άνω των 900 χιλιάδων

Άκουσαν τον Δούκα και τους παίρνει στον λαιμό του…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Χαριλάου Τρικούπη 50, όλο και περισσότεροι εκ των ενοίκων μιλάνε ανοιχτά πια και χαρακτηρίζουν τον Δούκα φραξιονιστή των ελασιτών στο ΠαΣοΚ!

Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν; Δεν κατάλαβαν τι συνέβη στις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα και ποιοι έσπευσαν να λάβουν θέση στα ενδότερα του Δήμου; Δεν κατάλαβαν τίποτα, ακόμη κι όταν ο δήμαρχος έσυρε ένα ολόκληρο κόμμα στην αγκαλιά της τοξικότητας και του λαϊκισμού της Αριστεράς;

Τώρα, ο εκνευρισμός στη Χαριλάου Τρικούπη κτυπάει κόκκινο. Μάταια διάφοροι θεσμικοί (Τσουκαλάς – Βαρδκαστάνης κλπ) επιχειρούν να ρίξουν τους τόνους των αντιπαραθέσεων που προκαλεί ο Δούκας -τον ακολούθησε κι η Διαμαντοπούλου- αλλά το ειδικό πολιτικό τους βάρος είναι ελάχιστο και δεν καταφέρνουν πολλά.

Το έχουμε «πει» επανειλημμένως: Ο Ανδρουλάκης και το ΠαΣοΚ έχασαν πολύτιμο χρόνο για να εδραιωθούν ως σοβαρή, υπεύθυνη κι εποικοδομητική αντιπολίτευση. Αντ’ αυτού «έπαιξαν» μπάλα επιπέδου αντισυστημικού κόμματος. Εκεί, χάθηκε το παιγνίδι, από τις λανθασμένες στρατηγικές και τη μετριότητα των στελεχών που επέλεξε ο Ανδρουλάκης ως ηγετική ομάδα. Πλήρωσαν και πληρώνουν το τίμημα της πολιτικής τύφλωσης. Αντί να διεκδικήσουν τον χώρο του Κέντρου, επέλεξαν να κυνηγήσουν τις σκιές της Αριστεράς. Έφτασαν στο σημείο να μιλάνε στη Βουλή για… ξυλόλια και …χαμένα βαγόνια, να μη ψηφίζουν ακόμη και

Η αμήχανη σιωπή του Ανδρουλάκη & ο θόρυβος του Δούκα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εδώ και λίγες ημέρες, στη Χαριλάου Τρικούπη μια έρπουσα φήμη αναφέρει ότι ο Ανδρουλάκης θα παραιτηθεί και θα ανοίξει τις διαδικασίες εκλογής του!

Μια ο Δούκας που κάνει συνεχώς το ΠαΣοΚ «Βιετνάμ», μια οι δημοσκοπήσεις που κατατάσσουν τον «πράσινο ήλιο» τριτοτέταρτο, δημιουργούν εκρηκτική ατμόσφαιρα. Με ένταση, δυσθυμία, σκεπτικισμό και συνοφρυωμένα πρόσωπα.

Πού θα πάει αυτό; Πού θα φτάσει αυτό, ειδικά όταν αρχίσει κι αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις;

Από την άλλη μεριά, στελέχη που μέχρι προσφάτως βρίσκονταν στο στενό επιτελείο του Δούκα, μεταπήδησαν στους Ελασίτες (Βοσκόπουλος) και μάλιστα τους δόθηκε το ελεύθερο από την Αμαλίας να βγαίνουν στα κανάλια και να εκπροσωπούν τον Τσίπρα! Ο δε δήμαρχος, με τις κινήσεις του, που συνεχώς φαίνεται να «προβοκάρει» το ΠαΣοΚ, έχει εξοργίσει τους πάντες. Κι οι εισηγήσεις προς τον Ανδρουλάκη για διαγραφή του, όλο και πληθαίνουν.

Τι θα συμβεί τελικά; Ουδείς γνωρίζει. Νομίζω ούτε καν ο Ανδρουλάκης.

Να γυρίσουμε όμως στον Δούκα. Ο άνθρωπος αυτός που από τα καμώματα της τύχης

Ο ανορθολογισμός επανέρχεται κι αντεπιτίθεται

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κάθε λίγο και λιγάκι η Ελλάδα καταδεικνύει την πολιτική σχέση της με τον λαϊκισμό. Λες κι είναι χόμπι των νεοελλήνων, σε συνδυασμό με την ελλιπή πολιτική κρίση και γνώση, να ερωτεύονται τις αυταπάτες και τις ανοησίες του ανορθολογισμού.

Ας μη ξεχνάμε ότι κάναμε επανάσταση για να απελευθερωθούμε κι ύστερα οι δημαγωγοί έπνιξαν τη χώρα στο αίμα του εμφυλίου. Και μας απελευθέρωσαν οι ξένοι για τα δικά τους συμφέροντα.

Ας μη ξεχνάμε, ότι σηκωθήκαμε να πάμε να πάρουμε την Πόλη και τελικά οι Τούρκοι έφτασαν σχεδόν έξω από την Αθήνα… στον …ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.

Ας μη ξεχνάμε, ότι καταψηφίσαμε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, πάθαμε τη μεγάλη καταστροφή και μυαλό δεν βάλαμε.

Ας μη ξεχνάμε, ότι τρέφουμε (ακόμη) συμπάθεια προς τις ομάδες που προκάλεσαν τον εμφύλιο πόλεμο και θέλησαν δια της βίας να εντάξουν τη χώρα