ΠαΣοΚ χωρίς ρεζερβουάρ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουμε αναρωτηθεί επανειλημμένως αν το ΠαΣοΚ έχει λόγο ύπαρξης στο σημερινό πολιτικό τοπίο. Μπορεί διαχρονικά να εξέφρασε και να «σημάδεψε» σημαντικά κοινωνικά ρεύματα, μα σήμερα έχει ξεπεραστεί, εγκλωβισμένο στον συναισθηματισμό των φίλων του και δη στον συναισθηματισμό του παρελθόντος.

Σήμερα το ΠαΣοΚ μοιάζει να είναι το… ΚΚΕ της σοσιαλδημοκρατίας και με το σημερινό πρόσωπο της ηγεσίας του, είναι ένα κόμμα που μονίμως ρέπει προς τον αντισυστημισμό! Ένα κόμμα παγιδευμένο σε μουσειακές αναμνήσεις, που μιλά συνεχώς για το παρελθόν επειδή φοβάται να κοιτάξει το μέλλον. Έφτασε στο σημείο να εκδώσει συνεδριακή απόφαση, για να μη συνεργαστεί με τη ΝΔ μετεκλογικά. Κι επειδή η ΝΔ προβλέπεται να είναι πρώτο κόμμα, το ΠαΣοΚ αποφάσισε να αφήσει τον τόπο ακυβέρνητο, σε περίπτωση που δεν υπάρξει αυτοδυναμία.

Για σκεφτείτε: Ένα κατ’ εξοχήν κόμμα εξουσίας, να αρνείται τη συμμετοχή σ’ αυτή και να φλερτάρει ασυστόλως με τον αντισυστημισμό και ν’ αγκαλιάζει τα

Σαμαράς: Κόμμα ναφθαλίνης!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κάποιος που αγαπά τον Αντώνη Σαμαρά, θα πρέπει κάποια στιγμή να τον συγκρατήσει. Όχι τόσο ως προς τις αποφάσεις του για την ίδρυση του κόμματός του -αυτές τις έχει λάβει- όσο ως προς τα πρόσωπα με τα οποία φαίνεται ότι θα συμπορευθεί στον δρόμο για να μην είναι νικήτρια των εκλογών η ΝΔ! Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς τον άνθρωπο που κράτησε όρθια τη χώρα στα πολύ δύσκολα (ανεξαρτήτως των λαθών του και των «εγκληματικών»… Ζαππείων), να καθοδηγείται στα βαθιά του γεράματα από πείσματα, εμμονές και να ταυτίζεται με πρόσωπα του απόλυτου πολιτικού παρελθόντος.

Κάποιος πρέπει να του υπενθυμίσει τη φράση  «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη(ν)», του λόγιου χρονογράφου Καισάριου Δαπόντε, από το έργο του  «Κήπος Χαρίτων». Κι αυτό, επειδή οι κινήσεις που κάνει στο πολιτικό παρασκήνιο, δείχνουν έντονη εμμονή, απόγνωση και θολωμένη κρίση.

Δεν εξηγείται διαφορετικά, ότι το τελευταίο διάστημα τηλεφωνεί σε όποιον απόμαχο,

Ο πολιτικός καιροσκοπισμός σε επιστολόχαρτο

 

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως στη δυσαρμονία σκέψης, άποψης, οραματισμού και ζώσας πολιτικής, ανάμεσα στον Μητσοτάκη και στον κομματικό μηχανισμό της ΝΔ.

Στο Μοσχάτο, στις οργανώσεις της ΝΔ, στο σώμα των πολιτευτών, ακόμη και στους βουλευτές, υπάρχουν πρόσωπα που είναι αμφίβολη η πολιτική αναλυτική τους σκέψη, η πλήρης και σε βάθος ιδεολογική τους κατάρτιση κι εν γένει η ικανότητά τους να κόψουν ένα καρπούζι στη μέση…

Το έχουμε δει πολλές φορές. Κι η ΝΔ το έχει πληρώσει. Κι αν δεν ήταν ο Μητσοτάκης να τραβάει το κάρο και να το σταθμεύει έξω από το Μαξίμου, οι άνθρωποι αυτοί θα έβλεπαν την Ηρώδου Αττικού με κιάλια.

Τα σκεφτόμουν αυτά και μοιράζομαι αυτές τις σκέψεις μαζί σας, λόγω της ακατανόητης επιστολής που είδε το φως της δημοσιότητας, κάποιου Βασίλη Φεύγα, που είναι, λέει, γραμματέας στρατηγικού σχεδιασμού και επικοινωνίας του κυβερνώντος κόμματος. Ο άνθρωπος αυτός έστειλε μια επιστολή στον Μητσοτάκη, με την οποία θέλησε να γίνει γνωστός στο πανελλήνιο. Αν δεν επιζητούσε αυτό, δεν θα την έδινε στη

Ε, όχι κι ο Τσίπρας τιμητής της εντιμότητας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο νεοπολιτικός που άλλαξε την ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Ευτυχώς που το έκανε, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν ήταν η πιο καθαρή κι έντιμη πολιτική στάση. Εκτός, βέβαια, αν πλέον η πολιτική εντιμότητα μετριέται με πολιτικές πιρουέτες.

Ο Αλέξης Τσίπρας εξαπάτησε τους συντρόφους του, με αποτέλεσμα να τον εγκαταλείψουν μετά την περίφημη «kolotouba» του. Μια λέξη που κατάφερε να γίνει σχεδόν διεθνής πολιτικός όρος.

Ο ίδιος εξαπάτησε τους Μεϊμαράκη και Γεννηματά, όταν τους υποσχέθηκε ότι δεν θα προκηρύξει εκλογές, αν ψηφίσουν όλοι το τρίτο και πιο επώδυνο μνημόνιο που έφερε. Το ψήφισαν κι εκείνος έκανε εκλογές! Τόσο κράτησε ο λόγος του…

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ψέματα στον ελληνικό λαό, ότι θα σκίσει τα μνημόνια, μ' ένα νόμο κι ένα άρθρο. Τελικά σκίστηκαν μόνο οι προεκλογικές αφίσες. Είπε ψέματα για την υπόθεση Novartis, που προσπάθησε να κλείσει φυλακή τους πολιτικούς του αντιπάλους με ψεύτικες μαρτυρίες κουκουλοφόρων μαρτύρων, που τελικά καταδικάστηκαν!

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ξεχάσει ότι έταξε αναδιανομές πλούτου, κατάργηση του

Ο επιδέξιος κύριος Αβραμόπουλος ή ο ατσαλάκωτος που τσαλακώθηκε μόνος του

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ανέσυρε από την δημοσιοϋπαλληλική μιζέρια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Τον έκανε, το 1992, εκπρόσωπο Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών, σε μια εποχή που η υπόθεση με το Σκοπιανό και τον Σαμαρά είχε φτάσει στην κορύφωσή του. Λαμπερός, σοβαρός, δεν άργησε να τραβήξει επάνω του τα φώτα της «ράμπας». Άλλωστε εξ αρχής έδειξε πρωτοφανή επιδεξιότητα στους ελιγμούς που απαιτεί η πολιτική. Εξ ου και το 1994 κατατρόπωσε τον «πολύ» Θεόδωρο Πάγκαλο κι έγινε δήμαρχος των Αθηναίων. Κάτι που επανέλαβε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν συνέτριψε από τον πρώτο γύρο την Μαρία Δαμανάκη, με το σαρωτικό ποσοστό του 57%!

Χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, απέκτησε πρωτοφανή δημοφιλία κι η αλήθεια είναι ότι προσέδωσε στον θεσμό σημαντική λάμψη. Ή, για να είμαστε ακριβείς, απέκτησε το σπάνιο χάρισμα να πείθει ότι η εικόνα είναι από μόνη της πολιτικό έργο. Η ικανότητά του να δημιουργεί σχέσεις με ό,τι «πετάει» δίπλα του, γέμισε την προσωπική του ατζέντα με τα

Το… ΚΗΔΙΣΟ της… πολύ πολύ Δεξιάς…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στην Ελλάδα δεν ιδρύονται μόνο κόμματα. Ανασταίνονται και πολιτικές φιλοδοξίες. Κάθε λίγα χρόνια κάποιος πρώην πιστεύει ότι το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ ο ίδιος, αλλά ότι οι ψηφοφόροι δεν είχαν καταλάβει ακόμη το μεγαλείο του. Έτσι γεννιούνται τα κόμματα της δεύτερης ευκαιρίας. Και, συνήθως, «πεθαίνουν» στην πρώτη κάλπη.

Αν τελικά ο Αντώνης Σαμαράς επιλέξει να κάνει το επόμενο βήμα, θα πρέπει πρώτα να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: ποιο ακριβώς πολιτικό κενό έρχεται να καλύψει; Γιατί, άλλο πράγμα η προσωπική διαφωνία με την ηγεσία ενός κόμματος και άλλο η ύπαρξη κοινωνικής ανάγκης για ένα νέο πολιτικό φορέα.

Η …αγορά δεν είναι άδεια. Στα Δεξιά της Νέας Δημοκρατίας υπάρχει ήδη πολυκατοικία. Με διαμερίσματα μικρά, μεγάλα, επιπλωμένα και ημιτελή. Άλλα φωνάζουν περισσότερο, άλλα λιγότερο. Όλα όμως διεκδικούν το ίδιο κοινό: τον ψηφοφόρο που πιστεύει ότι η κυβέρνηση είναι υπερβολικά μετριοπαθής και χρειάζεται μεγαλύτερη δόση εθνικής αυστηρότητας, περισσότερη καταγγελία και λιγότερους συμβιβασμούς.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός πατριωτικού πλειστηριασμού. Δεν κερδίζει όποιος υψώνει περισσότερο τη φωνή ούτε όποιος ανακαλύπτει καθημερινά μια

Όταν η βιομηχανία της οργής αρχίζει να τρώει τα παιδιά της…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οι οδυρμοί με αναφιλητά που ακούγονταν από τον 3^ο όροφο της οδού Αιόλου 94, όπου θα εγκατασταθούν τα γραφεία του κόμματος Καρρυστιανού στην Αθήνα, ακούγονταν όλο και πιο γοεροί. Σχεδόν σπαρακτικοί! Οι περίοικοι αναστατώθηκαν, λέγεται ότι η Αστυνομία ετοιμάστηκε να επέμβει, ομού μετά της Πυροσβεστικής. Ώσπου, η τηλεόραση ανακοίνωσε ότι έφυγαν από το κόμμα Καρυστινού ο Κοκοτσάκης κι ο πτέραρχος Παπανικολάου κι όλα εξηγήθηκαν….

Για την ιστορία, ο Κοκοτσάκης ήταν εκείνος ο πραγματογνώμονας που με ακρίβεια χάρακα και μοιρογνωμονίου, μας έλεγε στην τηλεόραση σε ποιο βαγόνι και σε ποιο σημείο του βρισκόταν το… ξυλόλιο, στο μοιραίο τρένο! Κι ο πτέραρχος σε κάθε δημόσια εμφάνισή του έδειχνε την αγωνία του να βρει κάπου ρόλο…

Και τώρα; Τώρα τι; Θα αμφισβητηθεί η αυτοδυναμία που στοχεύει η Καρυστιανού; Θα βγουν κι άλλα άπλυτα στη φόρα, πλην εκείνων που καταγγέλλουν οι δυο;  Θα μας πούνε και για την απαστράπτουσα Mercedes , με την οποία η μάνα των Τεμπών περιοδεύει ως αστέρας… επιπέδου Taylor Swif; Θα δούμε…

Επί της ουσίας τώρα και πέρα από χρονογραφικά πεδία, η Καρρυστιανού έχασε πριν

Αβραμόπουλος και… κόρη ναυάρχου

 Γράφει η Ρέα Βιτάλη

Θυμάστε, σε εκείνη την ασπρόμαυρη ταινία ενός «κάποτε», εκείνη την καψοεπηρμένη μαντάμ που διαμαρτύρονταν στον αξιωματικό υπηρεσίας «Θα με υποχρεώσετε, μιλήστε μου στον πληθυντικό, είμαι κόρη ναυάρχου»; Ε, αυτό δεν είναι τίποτα. Επί Αβραμόπουλου ανεβήκαμε level.

Όπως, πιθανολογώ, ενημερωθήκατε, αστυνομικό τμήμα Βελγίου εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, τον πολιτικό άνδρα που κατέληξε βουλευτής Ηλείας. Εννοείται, δεν μπορώ να γνωρίζω τι συνέβη, ούτε να κατηγορήσω, ούτε και να συμπονέσω. Ενημερώνομαι, όπως όλοι, προσπαθώντας να καταλάβω. Επί τούτου ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, και ίνα μας βοηθήσει να καταλάβουμε, έδωσε χθες μια συνέντευξη στο τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και συγκεκριμένα στους δημοσιογράφους Οικονόμου και Παυλόπουλο, την οποία στάθηκα με ειλικρινές ενδιαφέρον να παρακολουθήσω.

Ομολογώ ότι κατέληξα αγωνιούσα για εγκεφαλικό, είμαι και σε ζόρικη ηλικία, μελετώντας πίσω

Η ακατοίκητη νησίδα Κουμουνδούρου & οι ακατοίκητοι άνθρωποι….

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η φωτιά στη νησίδα Κουμουνδούρου, απέναντι από την Καστέλα στον Πειραιά,  δεν αποτελεί είδηση. Η είδηση είναι ότι το 2026 εξακολουθούν να κυκλοφορούν ανάμεσά μας άνθρωποι που θεωρούν καλή ιδέα να πετούν κροτίδες, φωτοβολίδες και πυροτεχνήματα. Γενικά κι ειδικά μέσα στην αντιπυρική περίοδο! Κι αυτό σε μια χώρα που κάθε καλοκαίρι μετρά καμένα δάση, καμένα σπίτια και, κατά καιρούς, καμένους ανθρώπους.

Η νησίδα Κουμουνδούρου, ήταν απλώς η…ζημιά της ημέρας. Κι επειδή η φωτιά προκλήθηκε από βεγγαλικά που πέταξαν κάποιοι ανόητοι, δεν μιλάμε για ατύχημα. Μιλάμε για την πιο διαδεδομένη μορφή προσωπικής και κοινωνικής ανοησίας: εκείνη που βαφτίζεται «διασκέδαση» μέχρι να έρθει ο λογαριασμός.

Κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η χαρά μετριέται σε ντεσιμπέλ και εκρήξεις. Ότι μια γιορτή δεν είναι αρκετή αν δεν συνοδεύεται από θόρυβο, καπνό, έστω κι αν ελλοχεύει ο κίνδυνος να μη μείνει τίποτα όρθιο κι η φωτιά να κάψει τα πάντα…  Κάποιοι θεωρούν ότι είναι δικαίωμά τους να κάνουν επίδειξη ανευθυνότητας! Κι ότι  είναι

Γύρισε εκεί που έγινε αθάνατος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Το τελευταίο χρονικό διάστημα, υπήρχε έντονη και διάχυτη φημολογία για την επιστροφή του αυτοκράτορα των τίτλων, του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, στο Παναθηναϊκό. Βλέπετε, στην περίοδο του υπερόπτη, αμετροεπή και φλύαρου Αταμάν, οι «πράσινοι» είχαν εικόνα μιας παρατημένης στην τύχη της ομάδας, χωρίς αρχή και τέλος, που βασιζόταν μόνο στο ατομικό ταλέντο των παικτών τους. Κάπως έτσι έραψαν το έβδομο αστέρι της Ευρωλίγκας στη φανέλα τους. Επιπλέον, δεν φάνηκε στο γήπεδο ο μεγαλύτερος προϋπολογισμός της Ευρώπης και δεν αξιοποιήθηκαν παίκτες, ειδικά Έλληνες. Ή ομάδα του Αταμάν έφτασε στο σημείο να χάνει στο ΟΑΚΑ από τον Κολοσσό, να χάνει εύκολα από τον Ηρακλή, τον Άρη ή από σαφώς υποδεέστερες ομάδες της Ευρωλίγκας… Μοιραία λοιπον, δεν θα μπορούσε να συμπορευθεί και πάλι με τον Τούρκο προπονητή.

Κι είναι σαφές, ότι πρώτος και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ στόχος δεν μπορεί να ήταν άλλος, από τη μέγιστη επιστροφή του Ζοτς. Του ανθρώπου που μεγαλούργησε στον πάγκο του Παναθηναϊκού, κατακτώντας 23 τρόπαια. Του ανθρώπου που όταν έφυγε, είχε αφήσει το φως αναμμένο…

Κι έγινε αυτό. Ήταν