Κίμι Αντονέλι: Το παιδί που δεν φοβήθηκε την ταχύτητα

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στα 20 του χρόνια, ο Αντρέα Κίμι Αντονέλι είναι ο νέος βασιλιάς της Formula 1. Ο νεότερος παγκόσμιος πρωταθλητής στην ιστορία του σπορ. Πίσω από τον τίτλο, όμως, κρύβεται μια ιστορία πολύ μεγαλύτερη από τις νίκες, τις pole position και τα τρόπαια. Μια ιστορία πίστης, αφοσίωσης, σκληρής δουλειάς και ενός παιδιού που έμαθε να κυνηγά το όνειρό του χωρίς να βιάζεται να μεγαλώσει.

Υπάρχουν στιγμές στον αθλητισμό που μοιάζουν να έχουν γραφτεί πριν αυτές πραγματοποιηθούν. Και δη από κάποιον που αγαπά τις μεγάλες ιστορίες.

Η Κυριακή 1η Νοεμβρίου 2026 ήταν μία από αυτές. Στην Πόλη του Μεξικού, ο Κίμι Αντονέλι πέρασε τη γραμμή του τερματισμού στην τρίτη θέση και, χωρίς να χρειάζεται να κερδίσει τον αγώνα, κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα της Formula 1!

Στα 20 του χρόνια έγινε ο νεότερος πρωταθλητής που γνώρισε ποτέ το άθλημα, ξεπερνώντας το ρεκόρ του Σεμπάστιαν Φέτελ. Έγινε, επίσης, ο πρώτος Ιταλός παγκόσμιος πρωταθλητής μετά τον Αλμπέρτο Ασκάρι, το 1953. Εννέα νίκες, επτά pole position και μια σεζόν που τον έφερε στην κορυφή, απέναντι σε ονόματα όπως ο Μαξ Φερστάπεν, ο Λιούις Χάμιλτον, ο Λεκλέρ, ο Νόρις, ο Πιάστρι και πρωτίστως ο Τζορτζ Ράσσελ, ο ομόσταυλός του στη Mercedes!

Κι όμως, πίσω από τους αριθμούς υπάρχει κάτι που δεν μετριέται με βαθμούς: η διαδρομή ενός παιδιού που δεν έχασε ποτέ την επαφή με αυτό που αγαπούσε.

Ένα παιδί, ένα καρτ κι ένα βλέμμα που έλεγε τα πάντα

Ο Αντρέα Κίμι Αντονέλι γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 2006 στην Μπολόνια της Ιταλίας. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου ο μηχανοκίνητος αθλητισμός δεν ήταν μια μακρινή φαντασίωση. Ο πατέρας του, Μάρκο, υπήρξε οδηγός αγώνων και το παιδί

Οι εμμονές Ανδρουλάκη κι οι ρούμποι Πιερρακάκη στον αντίπαλό του

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πολιτικής μα και παραπολιτικής λογικής η σημερινή προσέγγισή μας στην επικαιρότητα.

Όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, ισχυρίζονται ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης διακατέχεται από βαθύτατα πολιτικά συμπλέγματα απέναντι στον πάλαι ποτέ σύντροφό του, Κυριάκο Πιερρακάκη. Συμπλέγματα που υπερβαίνουν πια τα όρια της λογικής, ειδικά από τότε που ο πρώην σύντροφός του εξελέγη πρόεδρος του Eurogroup!

Κι όσοι δεν παρακολούθησαν τη διένεξη ανάμεσα στους δυο στη Βουλή, θα πρέπει να την αναζητήσουν στο διαδίκτυο. Ειδικά την κορυφαία ατάκα του Πιερρακάκη προς τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ… «μην γίνεστε Λαφαζάνης»!!!

Όσοι γνωρίζουν, επίσης, ισχυρίζονται ότι η κολόνια της έντασης (sic) του Ανδρουλάκη προς τον Πιερρακάκη, δεν είναι καινούργια, αλλά έχει παλιό άρωμα. Δεν μπορεί να κατανοήσει πώς ένας τύπος που δεν είναι ενταγμένος σε μηχανισμούς, έφτασε να γίνει ο αναμορφωτής του ελληνικού δημοσίου, κορυφαίος υπουργός της ΝΔ, δημοφιλέστατος και πρόεδρος του Eurogroup!

Ο Ανδρουλάκης, γνωρίζει ότι ο Πιερρακάκης ήταν ένα απλό μέλος του

Η Αθήνα και τα μηνύματα από τις κάλπες στις ΗΠΑ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχω την αίσθηση ότι η ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, αποτελεί την αρχή του τέλους του πολιτικού εκχυδαϊσμού, της αυθαιρεσίας, της αναξιοπρέπειας, της αγένειας, του ναρκισσισμού και της συνεχούς αναζήτησης εχθρών. Αλλά αυτό θα φανεί στο εγγύς κι απώτερο μέλλον.

Τώρα, οφείλουμε να συζητήσουμε και αναλύσουμε την εκλογική υποχώρηση των Ρεπουμπλικάνων. Που είναι σαφές ότι  δεν αιφνιδίασε την Αθήνα. Το αποτέλεσμα κινήθηκε κοντά στις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, επιβεβαιώνοντας τις πολιτικές πιέσεις που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ.

Τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου όσο και στο υπουργείο Εξωτερικών είχαν ήδη αποτιμήσει τις δυσκολίες που θα μπορούσε να προκαλέσει η συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση στον Αμερικανό πρόεδρο και στη δυνατότητά του να προωθήσει απρόσκοπτα την πολιτική του ατζέντα.

Στην ελληνική πρωτεύουσα, πάντως, αξιολογείται θετικά η εκλογή έξι Αμερικανών ελληνικής καταγωγής στη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς και η εκλογική επιτυχία

Επιτέλους ας σοβαρέψει ο δημόσιος διάλογος

Γράφει ο Ζαχαρίας Ζούπης

 Μένουν έξι επτά, μπορεί και οκτώ μήνες μέχρι τις εκλογές και ελπίζω ο δημόσιος διάλογος, η αντιπαράθεση να προσγειωθεί λίγο, να σοβαρέψει και ως προς την θεματολογία και ως προς τις ατάκες που εκτοξεύονται. Mάλλον όμως με την ελπίδα θα μείνω. Κατανοώ την αδυναμία της Κεντροαριστεράς να αναδείξει κόμμα που θα μπορεί να είναι αντίπαλο δέος στον Κ. Μητσοτάκη και να μαίνεται πόλεμος μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ για την δεύτερη θέση. Κατανοώ επίσης την κρυφή ελπίδα το κόμμα Σαμαρά που όλο έρχεται και ακόμα δεν έχει εμφανιστεί, να κόψει όσο το δυνατόν περισσότερους ψήφους από την ΝΔ για να λειτουργήσει σαν βοηθός των κομμάτων της Κεντροαριστεράς, μήπως και μπουν στο παιχνίδι απρόσμενα.

Ας ληφθεί όμως υπόψη, ότι όσο ο Κ. Μητσοτάκης και η Ν.Δ προηγείται με πάνω από

Ο ανεπανάληπτος κι αδευτέρωτος αξιότιμος κύριος Κέντρικ Ναν

 

Γράφει η Αφροδίτη Ν. Σακελλαροπούλου

 Προχθές το βράδυ, στα ψηλά της Movistar Arena στη Μαδρίτη, έβλεπα όσα έκανε στο παρκέ ο Κέντρικ Ναν και δεν πίστευα στα μάτια μου! Όπως οι χιλιάδες θεατές του παιγνιδιού του Παναθηναϊκού με τη θρυλική Ρεάλ, αλλά και εκατομμύρια τηλεθεατών. Ο άνθρωπος αυτός, εκτός από το ότι νίκησε πάλι τη βαρύτητα, έκανε κατορθώματα που δεν μπορεί να κάνει ένας απλός θνητός. Εκτός όλων των άλλων, έβαλε 33 πόντους, εκ των οποίων τους 23, σε ένα μόνο δεκάλεπτο, το τελευταίο!!! Ανεπανάληπτο, ασύλληπτο, αδευτέρωτο!!!

Έβλεπα τον Ναν και σκεφτόμουν ότι υπάρχουν κάποιοι παίκτες που εντάσσονται σε  μια ομάδα με στόχο να προσθέσουν ποιότητα, προσωπικότητα, κύρος. Βρίσκουμε αρκετούς τέτοιους. Δύσκολα όμως βρίσκουμε παίκτες που εντάσσονται σε μια ομάδα και

Λάουρα… σιγά μη κλάψω…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τα μάθατε φαντάζομαι. Τα μάζεψε κι έφυγε από την ευρωπαϊκή εισαγγελία η Λάουρα Κοβέσι, που επιχείρησε πολλές φορές να κάνει την Ελλάδα … Βιετνάμ! Τέλειωσε η θητεία της κι επέστρεψε στην πατρίδα της χωρίς να στενοχωρηθεί κανένας, αφού είχε δημιουργήσει παντού αντιπάθειες.

Η Κοβέσι ασχολήθηκε με όσα της έπεφτε λόγος μα και για όσα δεν της έπεφτε. Μέχρι και με τον βιολογικό της …Ακράτας ασχολήθηκε, νομίζοντας ίσως, ότι έτσι θα πέσει ο Μητσοτάκης. Μέχρι και με το ζήτημα της ανανέωσης της θητείας των Ελλήνων ευρωπαίων εισαγγελέων, παρεμβαίνοντας απροκάλυπτα σε ζητήματα που αρμοδιότητα είχε η ελληνική πολιτεία που τους είχε διορίσει κι αργότερα ανανέωσε τη θητεία τους. Μόνο που η ελληνική Δικαιοσύνη την ανανέωσε για δυο χρόνια, αντί πέντε που είχε …αποφασίσει η Κοβέσι κι οι ίδιοι…

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά στο ζήτημα αυτό, προβοκάρισε τα πράγματα …ανακαλύπτοντας… «απροκάλυπτη απόπειρα εκβίασής της από την Ελλάδα»!!!

Η Κοβέσι, νόμιζε ότι η Ελλάδα είναι… Ρουμανία των ημερών Τσαουσέσκου. Και

Τα σκουλήκια της ΜΚΟ & ο φωτεινός Χατζηγιοβάννης!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η είδηση για τη ΜΚΟ των απατεώνων που εκμεταλλεύονταν τον ανθρώπινο πόνο για να ζουν οι ίδιοι πλουσιοπάροχα και σε συνθήκες χλιδής, είναι αποκρουστική κι εξοργιστική συνάμα.

 Αποτελεί ισχυρό χαστούκι στο πρόσωπο της κοινωνίας που «λυγά» μπροστά στον πόνο του συνανθρώπου και κυρίως μπροστά στις ανάσες που λιγοστεύουν για ένα παιδί. Ταυτοχρόνως, αποτελεί σοβαρότατη απειλή για την ίδια τη φιλανθρωπία και για τον ανθρωπισμό. Το τέρας της παλιανθρωπιάς δαγκώνει, πληγώνει…

Κι από την άλλη πλευρά, ένα νέο παιδί. Ένας νεαρός που κλαίει κρυφά από τον πόνο ενός παιδιού, που οι αξίες που του έδωσε η οικογένειά του τον κάνουν να τρέξει να συνδράμει, να προσφέρει. Να γονατίσει μπροστά στην ελπίδα και να παρακαλέσει για τη σωτηρία ενός μωρού. Να ανοίξει τον λογαριασμό του κι να προσφέρει ότι μπορεί.

Ναι, ήξερα τον Τάσο Χατζηγιοβάννη. Παιδί των ποδοσφαιρικών ακαδημιών του Παναθηναϊκού,  από τα παιδιά που αποκαλούνται «κοσμήματα» των γηπέδων μας. Συγκινήθηκα αφάνταστα όταν είδα να βραβεύεται από συναδέλφους του για την

Η ανθρωποφαγία του διαδικτύου: όταν η διαφωνία γίνεται δημόσιος λιθοβολισμός

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, έγιναν επανειλημμένα ρεπορτάζ δημοσιογράφων, αναφορικά με την ανθρωποφαγία στο διαδίκτυο. Κι όλα, καταλήγουν σ’ ένα κοινό συμπέρασμα: Ότι αυτή η ιδιαίτερα αποκρουστική πλευρά του διαδικτύου, απλώνεται καθημερινά όλο και περισσότερο.

 Ένα φαινόμενο που εκδηλώνεται με ύβρεις, προσβολές, χλευασμό, ειρωνείες και οργανωμένες ή μεμονωμένες επιθέσεις εναντίον ανθρώπων που έχουν απλώς το «θράσος» να εκφράζουν διαφορετική άποψη ή να πράττουν κάτι με το οποίο δεν συμφωνούν κάποιοι.

Άνθρωποι που, χωρίς να τους έχει καλέσει κανένας, εισβάλλουν σε προσωπικές σελίδες και λογαριασμούς, όχι για να συζητήσουν, να διαφωνήσουν ή να καταθέσουν ένα επιχείρημα, αλλά για να επιτεθούν,  να βρίσουν, να προκαλέσουν, να μειώσουν, να εξευτελίσουν.

Πρόσφατο είναι το παράδειγμα χρήστη του διαδικτύου που ανάρτησε την άποψή του

Ντόνα Δρούτσα: Μια παρουσία με συνέπεια & δημοσιογραφικό ήθος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα του «Έμβολου» σε  πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη η Ντόνα Δρούτσα.

Η Δρούτσα της ΕΡΑ μα και του Action, η Ντόνα της ευπρέπειας.

Από τη μαγεία των ερτζιανών στην τηλεοπτική ενημέρωση, η διαδρομή μιας δημοσιογράφου που έχτισε την επαγγελματική της ταυτότητα με επιμονή, γνώση και βαθύ σεβασμό για την είδηση και την αλήθεια.

Η πρώτη σπίθα μιας μεγάλης διαδρομής

Κάποτε, ένας παλιός δάσκαλος της δημοσιογραφίας έλεγε ότι υπάρχουν άνθρωποι που συναντούν τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα και άλλοι που την ανακαλύπτουν ως προορισμό.

Για τη Ντόνα Δρούτσα, είναι περισσότερο από βέβαιο ότι ισχύει η δεύτερη περίπτωση. Η σχέση της με τον κόσμο της ενημέρωσης γεννήθηκε πολύ νωρίς, σχεδόν αθόρυβα, μέσα από μια παιδική εμπειρία που έμελλε να αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα. Αρχικά στην ψυχή της και μετέπειτα στην επαγγελματική της πορεία.

Όπως έχει αφηγηθεί η ίδια, η πρώτη της επαφή με το ραδιόφωνο έγινε όταν ακόμη

Να ξεριζωθούν οι Ρίζοι…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως στην απαξίωση του συνδικαλισμού από την κοινωνία και τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπαίτιοι γι’ αυτή την απαξίωση είναι οι ίδιοι οι συνδικαλιστές. Που είτε προκαλούν με τις αποφάσεις και τα καμώματά τους, είτε από θεωρητικά θεματοφύλακες εργασιακών συμφερόντων, καθίστανται μεγαλοπαράγοντες της πολιτικής μας ζωής και αξιωματούχοι της.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνους τους συνδικαλιστές που ξεβράκωναν τους συναδέλφους τους που τόλμησαν να αγοράσουν λεωφορεία, στην «επιχείρηση» ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών της Αθήνας; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ, που όποτε «γουστάριζαν» κατέβαζαν τους διακόπτες του ρεύματος στην κοινωνία, στο όνομα των δικών τους στενών επιδιώξεων; Ποιος ξεχνά τους συνδικαλιστές της Παιδείας, που αρνούνται την αξιολόγηση, την ώρα που τα σχολεία παράγουν στουρνάρια, όπως αποτυπώνεται και στις διεθνείς αξιολογήσεις PISA του ΟΟΣΑ; Ποιος λησμονά τους συνδικαλιστές του ΚΚΕ που τελικά κατέστρεψαν τα