Ο παντελώς αναξιόπιστος κύριος Λαζόπουλος

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Το βαθύ πολιτικό χειμώνα του 2014, όταν ο Αντώνης Σαμαράς προσπαθούσε να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Σταύρο Δήμα, στα πολιτικά παρασκήνια εξυφαίνονταν διάφορες ιστορίες συνωμοσίας.

Μία από αυτές αφορούσε τον Παύλο Χαϊκάλη και τον Λάκη Λαζόπουλο.

Ήταν 19 Δεκεμβρίου 2014, όταν ο Λάκης Λαζόπουλος εμφανίστηκε στην πρωινή εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη και κατήγγειλε ότι είχε δει οπτικοακουστικό υλικό που, όπως υποστήριζε, αποδείκνυε απόπειρα χρηματισμού εν ενεργεία βουλευτή. Αμέσως μετά, προφανώς συμπωματικά κι όχι σκηνοθετημένα, ο Παύλος Χαϊκάλης παρενέβη τηλεφωνικά στην εκπομπή και επιβεβαίωσε ότι ο ίδιος ήταν ο βουλευτής στον οποίο αναφερόταν η καταγγελία.

Ο Χαϊκάλης υποστήριξε ότι ο οικονομικός σύμβουλος Γιώργος Αποστολόπουλος τού είχε προσφέρει ένα πακέτο ύψους δύο έως τριών εκατομμυρίων ευρώ —σε μετρητά, αποπληρωμή δανείων και διαφημιστικά συμβόλαια— προκειμένου να ψηφίσει υπέρ της

Ο Νότης Ανανιάδης, ο Πειραιάς και οι ιστορίες που μας ενώνουν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε  πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Νότης Ανανιάδης. Παιδί του Πειραιά, της ελεύθερης ραδιοφωνίας (Κανάλι 1, Πειραιά), της ΕΡΤ, της «Αυγής» και της πολιτικής δημοσιογραφίας της ευπρέπειας

Ο Πειραιάς, κι οι καφέδες 

που κρυώνουν δίπλα στα χειρόγραφα

Υπάρχουν άνθρωποι που τους γνωρίζεις μέσα από τη δουλειά και, χωρίς να το καταλάβεις, γίνονται κομμάτι της ζωής σου. Άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι γραφεία, ειδήσεις, προθεσμίες, αγωνίες της τελευταίας στιγμής, καφέδες που κρυώνουν δίπλα σε ανοιχτά χειρόγραφα και συζητήσεις που ξεκινούν από ένα γεγονός της επικαιρότητας για να καταλήξουν, ώρες αργότερα, στη ζωή την ίδια. Κι όταν περάσουν τα χρόνια και κοιτάξεις πίσω, συνειδητοποιείς πως εκείνα που μένουν δεν είναι μόνο όσα γράψατε μαζί, αλλά κυρίως όσα ζήσατε.

Ο Νότης Ανανιάδης είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους.

Μα δεν ήταν μόνο αυτά.  Το όνομά του κάνει τον νου μου να τρέχει στη Φρεαττύδα, στην παλιά μας γειτονιά, στα παιγνίδια, στους πρώτους έρωτες, στη «γαυρίλα» που ανέδυε από τα μικράτα του. Πώς στα κομμάτια τον έκανα παρέα;

Με τον Νότη Ανανιάδη, είμαστε από εκείνους τους παλιούς Πειραιώτες της άλλης κοπής, των πειραγμάτων, των διαφωνιών που δεν χαλούν τις φιλίες, των τραπεζιών που η κουβέντα δεν τελειώνει ποτέ, όταν υπάρχει ακόμη ένα ποτήρι και κάποιος που έχει μια ιστορία να διηγηθεί.

Γιατί, ο Πειραιάς για τον Νότη, μα και την αφεντιά μου, δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια

Η νέα βέβηλη τυμβωρυχία του Βελόπουλου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τον Βελόπουλο τον ξέρουμε. Απορούμε και εξανιστάμεθα συστηματικά, πώς δεν έχει διωχθεί για την…πώληση των επιστολών Του Χριστού ή για τη συστηματική διασπορά θεωριών συνωμοσίας στην κοινή γνώμη. Απορούμε, επίσης, ποιοι είναι εκείνοι που τον ακολουθούν πολιτικά, παρ’ ότι όσα λέει καταρρίπτονται ή χλευάζονται….

Μα αυτό που έκανε προχθές από το βήμα της Βουλής, ξεπερνά και τις πιο ευφάνταστες στιγμές του. Ξέχασε τα ξυλόλια, τα βουτάνια, τα χαμένα βαγόνια και τα λοιπά συνωμοτικά και ξεκίνησε την…πώληση νέας πραμάτειας!

Για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν παρακολούθησαν, να πούμε ότι ανέβηκε στο βήμα της Βουλής κι έδειχνε φωτογραφίες οστών, ισχυριζόμενος ότι ανήκουν σε θύματα των Τεμπών, που… βρέθηκαν πεταμένα στο σημείο του δυστυχήματος. Και για να απαξιώσει

Τσίπρας και Ανδρουλάκης εγκλωβισμένοι στον πολιτικό παραλογισμό

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχει ένα παράδοξο στην ελληνική αντιπολίτευση: δύο πολιτικοί αρχηγοί που δηλώνουν ότι θέλουν να αμφισβητήσουν την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα: Ότι υστερούν σε όλους τους τομείς από τον Μητσοτάκη. Κάτι που βλέπουν οι περισσότεροι Έλληνες.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακολουθούν διαφορετικές διαδρομές, αλλά συναντώνται σ’ ένα κοινό αδιέξοδο. Ο καθένας υπολογίζει ότι η δική του πολιτική ανάκαμψη μπορεί να προκύψει από τις απώλειες του άλλου.

Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να στηρίζεται/υπολογίζει στην επιστροφή του ως κεντρικού εκφραστή της Κεντροαριστεράς. Η στρατηγική του προϋποθέτει ότι θα κατορθώσει να συγκροτήσει έναν νέο πολιτικό φορέα με ισχυρή εκλογική παρουσία και, στη συνέχεια, να απευθυνθεί στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων προοδευτικών δυνάμεων. Στο βάθος αυτής της επιδίωξης βρίσκεται η προσδοκία ότι η ανασύνθεση του χώρου θα γίνει γύρω από τον ίδιο.

Αυτό, όμως, δεν είναι αυτονόητο. Η πολιτική δεν λειτουργεί με ιδιοκτησιακούς τίτλους

Η Αθήνα, Σιγκαπούρη της Μεσογείου;

 

Γράφει o Κώστας Στούπας

Πριν από δέκα χρόνια οι ξένοι έρχονταν στην Αθήνα μόνο για να μας ελέγξουν. Σήμερα έρχονται για να μείνουν. Είναι διαχειριστές κεφαλαίων που μετράνε ελέγχουν δεκάδες δισεκατομμύρια.

Ο Κρις Ρόκος, με 22 δισ. δολάρια υπό διαχείριση, μεταφέρει τη φορολογική του έδρα από το Λονδίνο στην Αθήνα. Η Millennium του Ίζι Ένγκλαντερ, με 97 δισ., ετοιμάζει γραφείο. Η Verition του ελληνικής καταγωγής Νίκολας Μαούνις εξετάζει το ίδιο. Μιλάμε για τρία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου (hedge funds) που μαζί διαχειρίζονται πάνω από 130 δισ. δολάρια.

Δεν είναι όμως μόνο τα hedge funds. Η Αθήνα εξελίσσεται σταδιακά σε περιφερειακό χρηματοοικονομικό κόμβο. Η ελβετική Safra Sarasin άνοιξε γραφείο με έμφαση στην ιδιωτική τραπεζική (private banking), ενώ οι J.P. Morgan και Goldman Sachs ενισχύουν την παρουσία τους στην Αθήνα. Στην αγορά έχουν επίσης κυκλοφορήσει πληροφορίες για ενδιαφέρον από τις Bank of America και Nomura. Παράλληλα, ιδιαίτερο βάρος αποκτά και το ενδιαφέρον της Blackstone, του μεγαλύτερου διαχειριστή εναλλακτικών επενδύσεων (alternative asset manager) παγκοσμίως. Η κινητικότητα δείχνει ότι η

Εκλογές στο Ισραήλ: Η επόμενη ημέρα χωρίς αυταπάτες και η Ελλάδα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ισραήλ αποτελεί τον πιο θερμό σύμμαχο της Ελλάδας στην περιοχή μας. Κορυφαίο σε στρατιωτικό επίπεδο και σημαντικό σε διπλωματικό αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού με τα πανίσχυρα λόμπι του.

Ταυτοχρόνως, το Ισραήλ αποτελεί τον πιο σκληρό εχθρό της Τουρκίας κι αυτό θυμίζει τη ρήση του Ινδού φιλοσόφου και πολιτικού (4^ος αιώνας π.Χ), Καουτίλια,  που στη θεωρία των κρατών εξήγησε με απλά λόγια, ότι «Ο βασιλιάς που συνορεύει με την επικράτειά σου είναι ο εχθρός. Ο βασιλιάς που συνορεύει με τον εχθρό σου, αλλά χωρίζεται από εσένα μέσω αυτού του εχθρού, είναι ο φίλος σου»! Δηλαδή, όπως περιγράφεται στα Λατινικά… «Φίλος μου, ο εχθρός του εχθρού μου»!

Αυτά αποτελούν τα δεδομένα.

Τα οποία δύσκολα θα αλλάξουν, ακόμη κι αν ηττηθεί ο Νετανιάχου στις προσεχείς εκλογές της 27^ης Οκτωβρίου. Άλλωστε, το καταθέτουν πια όλοι οι διεθνείς παρατηρητές και διπλωμάτες, ότι έχουν γίνει πεποίθηση μεγάλων τμημάτων της ισραηλινής κοινωνίας, οι σκληρές θέσεις του Ισραήλ, μετά την επίθεση των τρομοκρατών της Χαμάς της 6^ης Οκτωβρίου 2023, που έχασαν τη ζωή τους περίπου 1200 άνθρωποι.

Πάντως, η αποτυχία συντριβής του Ιράν στην κοινή επιχείρηση/ πόλεμο ΗΠΑ – Ιράν

Το trash με πατριδοκαπηλία και σταυροκοπήματα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η πατριδοκαπηλία και τα σταυροκοπήματα με την επίκληση της Oρθοδοξίας, τις περισσότερες φορές αποτελούν καταφύγια πολλών αχρείων. Το έχουμε διακρίνει σε ουκ ολίγες υποθέσεις, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση Τράγκα… Ας μη ξεχνάμε ότι ο Βελόπουλος κάνει ακριβώς αυτό και για σημαντικό διάστημα, πωλούσε ανενόχλητος τις… επιστολές Του Χριστού!!

Ο Καμπούρης, που προχθές προφυλακίστηκε κατηγορούμενος για πλείστα όσα εις βάρος των ταμείων της πατρίδας, είχε την κάλυψη της… λαϊκής Ορθοδοξίας!!!

Άλλωστε, συχνά η ελαφρότητα και το trash συναντιούνται και σταυροκοπιούνται. Και βγάζουν και …πανηγυρικούς υπό την υπόκρουση εμβατηρίων…

Είδαμε τόσες και τόσες φορές εθνικά νούμερα να γεμίζουν τις τσέπες τους εις υγείαν των κορόιδων, είδαμε και φαιδρούς να παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες της εθνικοφροσύνης.  Άλλωστε, στην Ελλάδα, το πιο απλό είναι να πουλάς  φύκια για μεταξωτές κορδέλες και δη ένθεν κακείθεν του πολιτικού σκηνικού.

Από τη Δεξιά πολυκατοικία αρκεί να βάζεις λίγο εθνικό μεγαλείο, δυο

Η ΕΡΤ έκοψε το «Παιδί» μα η Σεούλ το βράβευσε!»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η περυσινή σειρά της ΕΡΤ, «Το Παιδί», ήταν μια καταπληκτική κωμωδία, η θεαματικότητα της οποίας ξεπέρασε κατά πολύ τα συνήθη δεδομένα της κρατικής τηλεόρασης. Αρκεί να τονιστεί ότι ξεπέρασε τα 18 εκατομμύρια «views» στο ERTFLIX, ενώ οι κριτικές που εισέπραξε στα ΜΜΕ ήταν διθυραμβικές. Μια σειρά που κατάφερε να κερδίσει το κοινό, να ξεχωρίσει και να αποδείξει ότι η δημόσια τηλεόραση μπορεί να παράγει έργο με απήχηση και αξία.

Όμως, για κάποιον ακατανόητο λόγο, η διοίκηση της ΕΡΤ, με πρόεδρο τον Ιωάννη Παπαδόπουλο, αποφάσισε να μη συνεχιστεί για δεύτερη χρονιά η σειρά! Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι υπήρχε αρχικά θετική εισήγηση για τη συνέχιση της εξαιρετικής κωμωδίας. Μα, αυτή τη σειρά επέλεξε η ΕΡΤ για να κάνει οικονομίες, παρά τις έντονες αντιδράσεις τηλεθεατών και πρωταγωνιστών. Σαν να αποφάσισε να κόψει το κλαδί πάνω στο οποίο καθόταν, αδιαφορώντας για τους καρπούς που είχε ήδη προσφέρει.

Κι είναι χαρακτηριστικό ότι οι πρωταγωνιστές και οι συντελεστές της σειράς

Νάντια Κωνσταντοπούλου: Η φωνή που έμεινε χαμηλόφωνα στη μνήμη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δέκα ακριβώς χρόνια από τη «φυγή» της εξαιρετικής Νάντιας Κωνσταντοπούλου (9 Οκτωβρίου 2016), της κορυφαίας Κυρίας του

λεγόμενου ελαφρού μας τραγουδιού, θα θυμηθούμε στιγμιότυπα από τη «χρυσή» διαδρομή της στα μουσικά μας δρώμενα.

Μια γυναίκα, με κρυστάλλινη φωνή, δωρικότητα στις ερμηνείες της, ευγένεια, κομψότητα κι έμφυτη αρχοντιά.

Το τραγούδι και η απόλυση

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από εκείνο το απομεσήμερο που η Νάντια Κωνσταντοπούλου είχε έρθει στο studio του «Αιγαίο, 88.3 FM» για να συζητήσουμε «στιγμιότυπα» της σπουδαίας πορείας της και ν’ ακούσουμε  τραγούδια της. Όπου, άρχισε να ξεδιπλώνει όλη την καριέρα της, τα βραβεία της σε φεστιβάλ, την συνύπαρξή της με τον Τάκη Μωράκη.

«Το τραγούδι ήταν η ζωή μου», είπε. «Η σκηνή ήταν το σπίτι μου», συνέχισε.

Την είχα ρωτήσει πώς έγινε τραγουδίστρια σε μια εποχή που δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα. «Ήταν περιπέτεια», μου είχε πει. Και συνέχισε: «Εργαζόμουν στη δισκοθήκη της Εθνικής Ραδιοφωνίας και τραγουδούσα παντού… όπου βρισκόμουν τραγουδούσα. Είχα γίνει φίλη με όλους τους τραγουδιστές. Ένα βράδυ που η Μούσχουρη δεν μπορούσε να τραγουδήσει στα «Αστέρια»

Γιατί η διεύρυνση αποτελεί δύναμη κι όχι αλλοίωση φυσιογνωμίας, όπως λέει ο Σαμαράς

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Η πρώτη φορά που η ΝΔ «βγήκε από το δεξιό καβούκι» της ήταν επί Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο ιδρυτής της έβαλε στη Ρηγίλλης σημαντικά στελέχη του Κέντρου, όπως τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Θανάση Κανελλόπουλο και τον Παύλο Βαρδινογιάννη, που ανέλαβαν κορυφαία υπουργεία. Αργότερα συνεργάστηκαν με τη ΝΔ ο Ιωάννης Πεσμαζόγλου και η Βιργινία Τσουδερού, προερχόμενοι από το ΚΟΔΗΣΟ.

Υπήρξαν αντιδράσεις, αλλά η προσωπικότητα του Καραμανλή τις περιόρισε.

Αλλοίωσαν αυτοί τη φυσιογνωμία της ΝΔ; Κάθε άλλο. Την ενίσχυσαν και αποτέλεσαν πολιτικά αναχώματα απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου.

Αλλοιώθηκε η φυσιογνωμία της ΝΔ; Κάθε άλλο.  Της έδωσε μεγαλύτερη κοινωνική απήχηση και τη δυνατότητα να διεκδικήσει ευρύτερα ακροατήρια.

Η δεύτερη μεγάλη διεύρυνση έγινε επί Κυριάκου Μητσοτάκη. Παρέλαβε ένα αποστεωμένο κόμμα και σχεδόν διαλυμένο κόμμα και το διεύρυνε ιδεολογικά και πολιτικά, κατακτώντας σημαντικό μέρος του Κέντρου.

Αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία της ΝΔ όσοι προσχώρησαν σε αυτήν; Κάθε άλλο. Ενσωματώθηκαν, έδωσαν εκσυγχρονιστικά χαρακτηριστικά και αρκετοί κατέλαβαν θέσεις ευθύνης. Η δε διεύρυνση συνέβαλε στις συνεχείς εκλογικές νίκες της ΝΔ, σε εθνικό και αυτοδιοικητικό επίπεδο.

Το συμπέρασμα είναι σαφές: όταν η ΝΔ