Από τον αρχαιοκάπηλο/οικοπεδοφάγο Μακρυγιάννη στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στις πολεοδομίες…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου, είχε δηλώσει με περισσή αφέλεια (;;): «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα» (ή «διοικώ μια χώρα διαφθαρμένων»), για να περιγράψει την κατάσταση στη δημόσια διοίκηση! Η συγκεκριμένη δήλωση ξεσήκωσε σάλο κι είχε γίνει τον Δεκέμβριο του 2009, κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών. Διαψεύστηκε από το γραφείο του αλλά επιβεβαιώθηκε επανειλημμένως από τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Είχε άδικο ο Παπανδρέου; Ποιος δεν ήξερε, ποιος δεν ξέρει (τα ζούμε και πάλι άλλωστε) ότι η διαφθορά ζει και βασιλεύει σε καίριες δομές του κρατικού μηχανισμού; Δεν τη ζούμε στα νοσοκομεία με τα φακελάκια; Δεν τη ζούμε στις πολεοδομίες; Δεν τη ζούμε στις εφορίες κι όπου υπάρχει δια ζώσης επαφή εξυπηρετούμενου πολίτη και υπαλλήλου; Δεν τις ζούμε με επίορκους αστυνομικούς που ξεσκεπάζονται από τις εσωτερικές υποθέσεις; Δεν τη ζούμε με τις κλοπές του ΦΠΑ, τις ρευματοκλοπές, τη φοροδιαφυγή; Δεν τη ζούμε εδώ και δεκαετίες στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Μέχρι και στις

Οι πρώην ανησυχούν για όσα ανησυχεί κι ο Ερντογάν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κυκλοφόρησε μια φωτογραφία από  το Πανεπιστήμιο Rice του Χιούστον, στην οποία αποτυπώνονται οι τέσσερις κορυφαίοι υπουργοί της συνεργασίας /συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ-Ελλάδας και Κύπρου, που υπέγραψαν τη διακήρυξη Ενεργειακής συνεργασίας και την ίδρυση του Κέντρου Ενέργειας Ανατολικής Μεσογείου. Από ελληνικής πλευράς ήταν παρών ο Σταύρος Παπασταύρου.

Με τη δημοσίευση αυτής της φωτογραφίας και πρωτίστως όσων αυτή υποκρύπτει, υποθέτω ότι τα πρόσωπα τριών προσώπων θα πήραν το έντονο χρώμα του χλωμού. Ένα πιο λευκό του απαλού (χλωμού), όπως θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε το ονομαστό τραγούδι «A Whiter Shade of Pale» των Procol Harum.

Αυτά τα πρόσωπα ήταν ο Ερντογάν, ο Σαμαράς κι ο Καραμανλής. Οι δυο τελευταίοι επειδή έχουν στήσει το αντιμητσοτακικό τους αφήγημα/ μένος στις …ανησυχίες τους για τα ελληνοτουρκικά. Και δη στην περίοδο που η Ελλάδα είναι πιο ισχυρή από ποτέ σε στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο.  Μα είναι σαφές, ότι μπροστά στις εμμονές τους, δεν

Η κοροϊδία της Αριστερής «προοδευτικότητας»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σκεφτόμουν πόσες ιδιαιτερότητες διαθέτουμε στη χώρα μας, που δεν βρίσκει κάποιος σε άλλες χώρες. Μια τέτοια είναι το ΚΚΕ και η δυναμική του 5-6% που διαθέτει. Κάτι που δεν βρίσκεται σε άλλες χώρες της Ευρώπης κι ειδικά σ’ εκείνες που ανήκαν στο Σοβιετικό στρατόπεδο, οι περισσότερες των οποίων έχουν απαγορεύσει τη λειτουργία κομμουνιστικών κομμάτων.

Κάτι άλλο που έχουμε εμείς και το διαλαλούμε κιόλας, είναι η….προοδευτικότητα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς! Για σκεφτείτε: θεωρούμε προοδευτικές δυνάμεις εκείνες που αρνούνται κάθε μεταρρύθμιση κι εκσυγχρονισμό, όπως επί παραδείγματι τη λειτουργία ιδιωτικής τριτοβάθμιας Παιδείας.

Η Αριστερά στηρίζει διαχρονικά τον κρατικό παρεμβατισμό και αντιστέκεται στη φιλελεύθερη αντίληψη, ότι η απελευθέρωση των αγορών δημιουργεί ανταγωνισμό κι ανάπτυξη. Στην Ελλάδα, η ελεύθερη αγορά κι η επιχειρηματικότητα καταδικάζονται. Ο επιχειρηματίας αντιμετωπίζεται περίπου ως ύποπτος μέχρι αποδείξεως αριστεροφροσύνης. Αποτελεί προοδευτική αντίληψη αυτό;

Η Αριστερά προκρίνει τη συλλογική ευθύνη και τις συλλογικές αντιλήψεις που

Να ζήσουμε να θυμόμαστε τον «πράσινο» ήλιο;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που ένα κόμμα δεν χάνει ΜΟΝΟ επειδή κάνει λάθος. Χάνει επειδή περιμένει να κερδίσει από τα λάθη των άλλων. Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ. Έπειτα από τέσσερα σχεδόν χρόνια αντιπολίτευσης, το κόμμα βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα δυσάρεστο ερώτημα: γιατί δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει την κούραση  της κυβέρνησης;

Η απάντηση δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο επιχειρούν ορισμένοι να την παρουσιάσουν. Η κοινωνία άκουσε την κριτική του ΠΑΣΟΚ. Δεν πείστηκε όμως ότι άκουσε και μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση.

Η ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη επένδυσε υπερβολικά στην αντίληψη ότι η κυβερνητική φθορά θα λειτουργούσε σωρευτικά υπέρ της. Ότι η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και οι θεσμικές συγκρούσεις θα δημιουργούσαν ένα πολιτικό ρεύμα που αργά ή γρήγορα θα κατέληγε στο ΠΑΣΟΚ.

Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί έτσι. Οι ψηφοφόροι δεν αναζητούν απλώς έναν καταγγέλλοντα. Αναζητούν έναν πιθανό κυβερνήτη. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο το ΠαΣοΚ δεν κατάφερε να δημιουργήσει πειστική εικόνα.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο καθώς εμφανίζονται νέες διεκδικήσεις στον

Η γυναικοκτονία ως θεσμική και κοινωνική πρόκληση

 

Γράφει η Όλγα Κεφαλογιάννη

Η γυναικοκτονία αποτελεί την πιο ακραία και μη αναστρέψιμη μορφή έμφυλης βίας. Δεν είναι «έγκλημα πάθους», ούτε αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας έκρηξης ή μιας «κακής στιγμής».

Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι η τελική κατάληξη μιας μακράς σχέσης εξουσίας, ελέγχου, φόβου και συστηματικής κακοποίησης. Μιας σχέσης στην οποία η βία έχει προηγηθεί, έχει επαναληφθεί και συχνά έχει γίνει ορατή στο οικογενειακό, κοινωνικό ή θεσμικό περιβάλλον του θύματος.

Κάθε φορά που μία γυναίκα δολοφονείται από τον σύζυγο, τον σύντροφο, τον πρώην σύζυγο ή τον πρώην σύντροφό της, η δημόσια συζήτηση επανέρχεται με ένταση. Όμως τα χαρακτηριστικά που αναδεικνύονται εκ των υστέρων είναι συχνά γνώριμα.

Ο δράστης περιγράφεται ως ζηλότυπος, χειριστικός, ελεγκτικός και βίαιος. Το θύμα ως απομονωμένο, φοβισμένο και πολλαπλώς κακοποιημένο. Συχνά είχε ήδη αναζητήσει τρόπο διαφυγής. Άλλοτε είχε καταφέρει να αποχωρήσει από τη σχέση, χωρίς όμως να έχει πραγματικά προστατευθεί.

Η γυναικοκτονία σπάνια εμφανίζεται χωρίς προηγούμενες ενδείξεις. Προηγούνται απειλές, εκφοβισμός, σωματική ή ψυχολογική βία, έλεγχος, απομόνωση και περιορισμός

ΚΚΕ: Ο μεγάλος χορηγός του Άδωνι!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αν κάποιος παρακολουθεί τις περιοδείες του Άδωνι Γεωργιάδη στην ελληνική περιφέρεια, θα μπορούσε εύλογα να πιστέψει πως υπάρχει μια άτυπη συμφωνία συνεργασίας ανάμεσα στον υπουργό και το ΚΚΕ. Ο πρώτος ανακοινώνει επίσκεψη και οι δεύτεροι αναλαμβάνουν την επικοινωνιακή υποστήριξη.

Με αξιοθαύμαστη συνέπεια, όπου εμφανίζεται ο Άδωνις, εμφανίζονται και οι γνωστοί επαναστάτες υπηρεσίας. Σημαίες, ντουντούκες, συνθήματα, καταγγελίες και η απαραίτητη θεατρική αγανάκτηση. Μια παράσταση που παίζεται ξανά και ξανά, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, με το ίδιο σενάριο, τους ίδιους πρωταγωνιστές και το ίδιο προβλέψιμο φινάλε.

Οι τοπικές οργανώσεις του ΚΚΕ συμπεριφέρονται λες και έχουν αναλάβει την έκδοση πολιτικών θεωρήσεων εισόδου στις πόλεις της χώρας. Δεν αρκεί που η Ελλάδα είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Για τους συντρόφους χρειάζεται και η έγκριση του τοπικού κομματικού πυρήνα. Αν δεν την έχεις, χαρακτηρίζεσαι ανεπιθύμητος!

Κάπως έτσι, κάθε επίσκεψη του Άδωνι μετατρέπεται σε μικρή ιδεολογική μάχη για τη

Τσίπρας, Ανδρουλάκης, Σαμαράς και στο βάθος ο Οκτώβριος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι γνωστό ότι ο Μητσοτάκης είναι θεσμικός. Αυτό που λέει λοιπόν, για εκλογές στο τέλος της τετραετίας, έχει κι αλήθεια και λογική.

Όμως, αν γίνουν εκλογές Οκτώβριο ή Νοέμβριο, δεν θα είναι σχεδόν στο όριο ολοκλήρωσης της θεσμικής ολοκλήρωσης της τετραετίας;

Η αλήθεια είναι ότι πολλά λέγονται και γράφονται για τις εκλογές, ειδικά μετά την ίδρυση των κομμάτων των Τσίπρα και Καρυστιανού. Η δε εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι ούτε ο Μητσοτάκης έχει καταλήξει στην ημερομηνία των εκλογών.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δούμε το ζήτημα των εκλογών με αλληλουχία λογικών σκέψεων.

Α. Κόμμα Τσίπρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός, έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ, επιχείρησε ένα σεργιάνι στο Κέντρο που δεν του βγήκε και κατέληξε πάλι στην Αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ, με άλλο

Στη μνήμη Μάριου Τόκα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Αν ανέπνεε ακόμη ανάμεσά μας, σήμερα θα γιόρταζε τα 72α γενέθλιά του και θα έσβηνε 72 κεράκια, σκορπίζοντας εκείνο το γαλήνιο χαμόγελο που φώτιζε τους ανθρώπους γύρω του.

8 Ιουνίου γεννήθηκε στη Λεμεσό. Μα ο χρόνος στάθηκε άδικος μαζί του. Ο χάρος τον άγγιξε νωρίς στο φτερό και τον πήρε μακριά από τον κόσμο που τόσο αγάπησε. Κι όμως, ο Μάριος Τόκας, παραμένει εδώ, ανάμεσά μας, μέσα στις νότες που άφησε κληρονομιά, στις μελωδίες που έγιναν παρηγοριά, στην αξιοπρέπεια, το ήθος και την ευγένεια της ψυχής του.

Κάποιες στιγμές μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα. Σαν να είμαστε ξανά μαζί στο στούντιο, στο ραδιόφωνο, να

Νάνοι!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Την Κυριακή, είδαν το φως της δημοσιότητας δυο νέες δημοσκοπήσεις. Μια της Marc για το «Πρώτο Θέμα» και μια της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών». Τι έδειξαν; Επιβεβαίωσαν τις έρευνες της  Opinion Poll, της Pulse, της GPO και της Metron Analysis, που δείχνουν τον Τσίπρα να έχει πάρει σαφές προβάδισμα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Επιβεβαίωσαν και κάτι ακόμη: Ότι τόσο καιρό ο Ανδρουλάκης έπαιζε μόνος του και τελικά  βγαίνει…τρίτος ή και τέταρτος!

Είναι και κάτι ακόμη: Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Τσίπρα με ποσοστό πέριξ του 15%, άρα ουδείς συνωμοσιολογεί για να …ρίξει το ΠαΣοΚ, όπως ισχυρίζονται στη Χαριλάου Τρικούπη.

Αυτά αφορούν τις έρευνες. Όμως, είναι κάποια πράγματα που είναι πιο σημαντικά. Η αξιοπρέπεια.

Ο Τσίπρας, συμπεριφέρεται στους πρώην συντρόφους του ως να είναι ασήμαντοι, αμελητέοι, μηδαμινοί. Κατ’ αρχάς τους έβαλε

Ιστορίες με τον Γιώργο Σουφλιά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Αναμφισβήτητα ο Γιώργος Σουφλιάς αδικήθηκε από την ίδια την παράταξή του. Η προσωπικότητα, οι ιδέες, το έργο που παρήγαγε για την πατρίδα απ’ όπου την υπηρέτησε, υπήρξαν πολύ ισχυρότερες από την αποδοχή που του επιφυλάχτηκε. Αλλά αυτά θα τα βρει και θα καταγράψει η ιστορία.

Ο Γιώργος Σουφλιάς διέθετε μια κορυφαία -όσο και σπάνια- ιδιότητα στα ενδότερα της ΝΔ. Όλοι, μα όλοι οι πρόεδροι της τον αξιοποίησαν σε κορυφαίες θέσεις ευθύνης κι δη από τα μικράτα του.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, τον έκανε υφυπουργό Εσωτερικών.

Ο Γεώργιος Ράλλης, υφυπουργό Συντονισμού.

Ο Ξενοφών Ζολώτας, στην Οικουμενική του 1989 και με σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων, τον έκανε «Τσάρο» της Οικονομίας.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, τον έχρισε διαδοχικά υπουργό Οικονομικών. Εθνικής Οικονομίας και Παιδείας.

Ο Κώστας Καραμανλής, τον έκανε υπουργό Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και