Επιβίωση: Η νέα ιδεολογία της Αριστεράς

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν πρόκειται για επιστροφή. Πρόκειται για επιβεβαίωση αποτυχίας.

Όταν ένας άνθρωπος φεύγει και τίποτα δεν στέκεται όρθιο πίσω του, δεν αποδεικνύεται η δύναμή του. Αποκαλύπτεται η γύμνια όλων των υπολοίπων. Και αυτή η γύμνια σήμερα δεν κρύβεται πια: είναι η πλήρης πολιτική ένδεια μιας Αριστεράς που εξάντλησε το κεφάλαιό της και τώρα ανακυκλώνει τον εαυτό της σαν κακόγουστο ανέκδοτο.

Ας τελειώνουμε με τα προσχήματα. Δεν υπάρχουν ιδέες. Δεν υπάρχουν προτάσεις. Δεν υπάρχει ούτε καν στοιχειώδης φιλοδοξία για κάτι πέρα από την προσωπική επιβίωση. Υπάρχει μόνο ένας μηχανισμός ανθρώπων που ψάχνουν ρόλο, μικρόφωνο και λόγο ύπαρξης.

Και κάπου εκεί, σαν αναπόφευκτη τιμωρία, επιστρέφει εκείνος που τους καθόρισε. Όχι γιατί έχει κάτι να πει. Αλλά επειδή δεν έμαθε να κάνει κάτι άλλο, από το να παριστάνει

Μητσοτάκης – Πιερρακάκης: Μεταξύ λογικής και λαϊκισμού….λογική!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Σε εποχές όπου η διεθνής πραγματικότητα θυμίζει περισσότερο θολό τοπίο παρά ευήλιο ορίζοντα, οι αποφάσεις δεν κρίνονται από τον όγκο τους αλλά από τη βαρύτητά τους. Και κυρίως από το μέτρο τους.

Η συγκυρία δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Η γεωπολιτική ένταση, η αστάθεια στις αγορές ενέργειας και η νευρικότητα των οικονομιών συνθέτουν ένα σκηνικό που δεν συγχωρεί επιπολαιότητες. Σε αυτό το περιβάλλον, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να κινηθεί με έναν τρόπο που ίσως δεν εντυπωσιάζει — αλλά σίγουρα δεν εκτροχιάζει.

Το πακέτο μέτρων που ανακοινώθηκε δεν ήρθε να υποσχεθεί θαύματα, αλλά να κερδίσει χρόνο. Και σε τέτοιες στιγμές, ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο νόμισμα.

Η στόχευση ήταν σαφής: παρεμβάσεις εκεί όπου ο πόνος είναι άμεσος, χωρίς να ανοίγουν ανεξέλεγκτες τρύπες στο αύριο. Καύσιμα, μεταφορές, πρωτογενής παραγωγή. Κρίσιμοι τομείς που λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία για ολόκληρη την οικονομία.

Αλλά το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο σε

Νάνοι και φάροι

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εδώ και σχεδόν είκοσι (20) χρόνια, ζούμε συνεχείς κρίσεις και κάποιες βίαιες, σαν κύματα που σπάνε αδιάκοπα πάνω στην ίδια κουρασμένη ακτή. Το κακό είναι -σε πολιτικό επίπεδο- ότι έχουν φύγει κορυφαίες προσωπικότητες, που μπορούσαν να ισορροπούν τη χώρα λίγο πριν το χείλος του γκρεμού, εκεί όπου η λογική παλεύει με το ένστικτο της καταστροφής.

Λείπουν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο συνετός Γεώργιος Ράλλης, ο ρεαλιστής Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο αποτελεσματικός Σημίτης. Λείπουν και πρόσωπα που πάντα κρατούσαν τη χώρα σε σταθερή τροχιά, λίγο πριν τον εκάστοτε πιθανό εκτροχιασμό της. Λείπει ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο Γεώργιος Γεννηματάς, ο Γιάννης Μπουτάρης, ο Αντώνης Τρίτσης, ο Αθανάσιος Τσαλδάρης, λείπουν κι οι εμβληματικοί ηγέτες της Αριστεράς, όπως ο Παπαγιαννάκης ή ο Κύρκος…

Οι σκέψεις αυτές δεν ωραιοποιούν τη ρήση… «κάθε πέρυσι και καλύτερα», αλλά

Δεν υπηρετούν την αλήθεια, την στραγγαλίζουν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ανακοίνωση της Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων δεν ήταν απλώς αυστηρή, ήταν καταπέλτης. Μια θεσμική κραυγή αγωνίας απέναντι σε ένα φαινόμενο που έχει ξεπεράσει κάθε όριο πολιτικής αντιπαράθεσης και έχει διολισθήσει σε ωμό, απροκάλυπτο εκβιασμό προς τη Δικαιοσύνη. Όταν οι ίδιοι οι δικαστές μιλούν για «σοβαρά αυτόφωρα κακουργήματα και πλημμελήματα», δεν πρόκειται για ρητορική υπερβολή, πρόκειται για θεσμική διάγνωση μιας επικίνδυνης εκτροπής.

Κι όμως, απέναντι σε αυτή την ηχηρή παρέμβαση, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Μαρία Καρυστιανού συνεχίζουν ακάθεκτες. Με μια επιμονή σχεδόν εμμονική, στήνουν ένα σκηνικό έντασης, κραυγών και θεσμικής απαξίωσης, σαν να πρόκειται για πολιτικό τους φυσικό χώρο. Δεν αναζητούν τη δικαιοσύνη, επιδιώκουν να τη χειραγωγήσουν! Δεν υπηρετούν την αλήθεια, τη στραγγαλίζουν μέσα σε έναν κυκεώνα εντυπώσεων.

Η στάση τους αποπνέει έναν ιδιότυπο

Θύμιος χωρίς φρένα & Κυρανάκης … μόνο γκάζι

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η νέα απεργία των ταξί, κάνει όλο και περισσότερους να συνειδητοποιήσουν ότι ο συγκεκριμένος κλάδος απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία, εδώ και πολλά χρόνια. Λες κι οι πολιτικοί φοβούνται ότι το «μπίρι -μπίρι» των ταξιτζήδων θα αλλάξει τις πεποιθήσεις των επιβατών.

Τα ταξί είναι αναγκαία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι ασύδοτα. Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι μπορούν να λειτουργούν ως κλειστό επάγγελμα άλλων δεκαετιών, με όρους που θυμίζουν περισσότερο συντεχνία παρά σύγχρονη υπηρεσία.

Τι ζητάνε οι ταξιτζήδες; Πολλά παράλογα πράγματα κι ένα λογικό. Ζητούν, να χρησιμοποιούν τις λεωφορειολωρίδες, ακόμη κι όταν έχουν επιβάτες. Ζητούν να καταθέτουν «ποινικό μητρώο γενικής χρήσης» κι όχι ειδικής για την έκδοση ή ανανέωση ειδικής άδειας.  Και ζητούν την άμεση απόσυρση του άρθρου 52, το οποίο καταγγέλλουν ότι «εκχωρεί μεταφορικό έργο» σε ΕΙΧ με οδηγό και τα «ευνοεί σκανδαλωδώς». Ζητούν, επίσης, να μην εφαρμοστεί άμεσα

Όρια που δεν μπαίνουν & συμπεριφορές που επαναλαμβάνονται

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η σκηνή επαναλαμβάνεται με τόση συνέπεια που παύει να είναι «είδηση» και καταλήγει να είναι μοτίβο. Ένας ακόμη καβγάς στη Βουλή, μια ακόμη έκρηξη έντασης με πρωταγωνίστρια τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, μια ακόμη αφορμή τόσο ασήμαντη που σχεδόν προσβάλλει τη νοημοσύνη όσων παρακολουθούν. Αυτή τη φορά, το αντικείμενο της πολιτικής σύγκρουσης ήταν… ένα πακέτο κρακεράκια. Και όμως, πίσω από το ευτελές πρόσχημα, ξεδιπλώνεται ξανά η ίδια, γνώριμη στρατηγική: πρόκληση, υπερβολή, προσωπική επίθεση, μετατροπή της κοινοβουλευτικής διαδικασίας σε θέαμα.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Είναι συνέχεια. Είναι η ίδια πρακτική που

Στο Καλντερίμι (Νο1003) - Τα πολιτικά και παραπολιτικά σχόλια του GrPost

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πέμπτη σήμερα, κι είμαστε εδώ, στην εβδομαδιαία συνάντηση για τα πολιτικά και παραπολιτικά σχόλια.

ΟΠΕΚΕΠΕ 2 και…χαμούλης!

Θα επιμείνουμε σε όσα γράψαμε σε προηγούμενο «Καλντερίμι» μας. Ότι, μέσα στον Μάρτιο ή στη χειρότερη περίπτωση πριν το Πάσχα, θα φτάσει στη Βουλή δικογραφία από την Ευρώπη, όπου θα γίνεται αναφορά σε καμιά δεκαριά βουλευτές, κυρίως από τη ΝΔ! Αυτοί θα είναι εμπλεκόμενοι σε ιστορίες στον ΟΠΕΚΕΠΕ και μάλιστα φέρονται να ζητούν ρουσφέτια με πιθανές αξιόποινες πράξεις!

Προσέξτε: Σας έχουμε ενημερώσει ότι κυκλοφορούν ευρέως και τα ονόματα δυο υπουργών της κυβέρνησης, από την περιοχή της Θεσσαλίας. Όσο περνούν οι ημέρες, αυτή η πιθανότητα αδυνατίζει…

Πάντως, η ιστορία είναι πολύ σοβαρή, ειδικά αν επιβεβαιωθεί

Κόλπο Γκρόσο στις δεύτερες εκλογές…

Ακούστε τι λένε κάποιοι αρρωστημένοι εγκέφαλοι στους διαδρόμους της Βουλής και σε κάποια δημοσιογραφικά γραφεία, στα Νότια του Λεκανοπεδίου. Ότι, αν ο

Να σύρουμε τον χορό για την Κύπρο στο ΝΑΤΟ!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στην άκρη της Ανατολικής Μεσογείου, εκεί όπου οι άνεμοι της ιστορίας συναντούν τις ανησυχίες κι εντάσεις του παρόντος, η Κύπρος στέκει σαν φυλάκιο και σαν ερώτημα μαζί. Δεν είναι μόνο νησί, είναι σύνορο, είναι μνήμη, είναι υπόσχεση ασφάλειας που ακόμη αναζητά την πλήρη της μορφή.

Μέσα σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικής ρευστότητας, όπου οι φλόγες της Μέσης Ανατολής φωτίζουν ανησυχητικά τον ορίζοντα, η Λευκωσία δεν αρκείται πια σε σιωπηλές βεβαιότητες. Ενισχύει την άμυνά της, οργανώνει τις δυνάμεις της, προετοιμάζεται. Και, ταυτόχρονα, ψιθυρίζει –όλο και πιο καθαρά– μια λέξη που κάποτε έμοιαζε μακρινή: ΝΑΤΟ. Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης, έχει ήδη αναφερθεί στην επιθυμία της Κύπρου να ξεκινήσει τις διαδικασίες ενταξιακής διαπραγμάτευσης µε το ΝΑΤΟ. Μάλιστα, ως ρεαλιστής πολιτικός, έχει αναφέρει (Παπαχελάς, Skai) ότι γνωρίζει τις

Η επανάσταση που γέρασε & το ΚΚΕ που διαδηλώνει για την Κούβα

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι, αλλά την ώρα που το ΚΚΕ διαδήλωνε στο Σύνταγμα για την Κούβα και το καθεστώς της, στην Αβάνα διαδηλωτές έσπαγαν τα γραφεία του κομμουνιστικού κόμματος!! Βλέπετε, οι ελλείψεις βασικών αγαθών και οι πολύωρες διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος έχουν γίνει καθεστώς στο ….κομμουνιστικό καθεστώς.

Η Κούβα, ζούσε επί χρόνια, λαμβάνοντας σχεδόν δωρεάν πετρέλαιο από τον δικτάτορα Μαδούρο. Κι όταν αυτό σταμάτησε από τον ενεργειακό αποκλεισμό που επέβαλλαν οι ΗΠΑ, επικαλούμενες «έκτακτη απειλή» σε βάρος της εθνικής τους ασφάλειας (λόγω των σχέσεων της Κούβας με Ιράν, Ρωσία και Κίνα), το νησί «πεινάει» πιο πολύ από την κανονικότητά του! Χώρια που έχει μεγεθυνθεί ο σεξουαλικός τουρισμός!

Το κουβανικό παρατηρητήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το2025, εκτίμησε ότι το 89% των Κουβανών ζει σε «ακραία» φτώχεια. Ο μέσος κρατικός μηνιαίος μισθός είναι

Εκείνος, ο Γιώργος Μαρίνος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Δεκαετίες πίσω. Σαν μια παλιά, γλυκιά ανάμνηση που μοσχοβολά  νεότητα και όνειρα. Με μάγευε ο Γιώργος Μαρίνος. Με μάγευε εκείνη η ακαταμάχητη σκηνική του λάμψη, η σπάνια καλλιτεχνική του αρχοντιά και η σχεδόν υπνωτική δύναμη της φωνής του. Ειδικά εκεί, στην εφηβεία μου, που τον είχα ακούσει στο ραδιόφωνο:

Κάθε δρόμος έχει μια καρδιά για τα παιδιά
κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά
μα κυρά μου εσύ σαν τι να λες την αυγή
και κοιτάς τ' αστέρια που όλο πέφτουν σα βροχή
Δώσ' μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή
για να ξαναρχίσω το τραγούδι απ' την αρχή…

Και τότε, σαν να άνοιξε μπροστά μου μια μυστική πόρτα της μουσικής, άρχισα να ανακαλύπτω έναν ολόκληρο κόσμο. Κι από αυτό, ανακάλυψα κι άλλο. Κι άλλο. Τραγούδι το τραγούδι, στίχο τον στίχο, έμπαινα βαθύτερα στη μαγεία του. Ό,τι ερμήνευε