Μητσοτάκης: Εχθρός των Τούρκων ή…προδότης;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Να ξεκινήσουμε με ένα ιστορικό δεδομένο: Στην Τουρκία, από το 1995 που ετέθη επί τάπητος το από τους Τούρκους το ζήτημα του casus belli, πάτησαν το πόδι τους πολλοί Έλληνες πρωθυπουργοί. Όμως, μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε επί τάπητος το θέμα και μάλιστα μέσα στην Άγκυρα. Αυτή είναι η γυμνή αλήθεια, η μοναδική. Άλλωστε, η ιστορία δεν γράφεται με συνθήματα, ούτε με ρητορικές εξάρσεις και…ανησυχίες!

Θυμάστε εσείς να έκανε κάτι αντίστοιχο κάποιος άλλος; Θυμάστε πολλούς πρωθυπουργούς να κινούνται τόσο έξυπνα, αποφασιστικά και με αυτοπεποίθηση στα διεθνή φόρα; Θυμάστε πολλούς πρωθυπουργούς να έχουν ενισχύσει τόσο πολύ αμυντικά την Ελλάδα και ταυτοχρόνως να έχουν δημιουργήσει τόσο ισχυρό φάσμα διπλωματικών και στρατιωτικών συμμαχιών;

Για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ασκούσε την πολιτική του ζεϊμπέκικου κι ότι οι σημερινοί ανησυχούντες - Καραμανλής και Σαμαράς- έκαναν κουμπαριές κι απλά ταξιδάκια… Κι όμως, παρατρεχάμενοί τους και λοιποί «Καραϊσκάκηδες» και «Μπουμπουλίνες», ισχυρίζονται ότι ο Μητσοτάκης κάνει

Η μασημένη κασέτα της αντιπολίτευσης κι η κολλημένη βελόνα…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Από επαγγελματική διαστροφή, τις τελευταίες τρεις ημέρες, όπου έβλεπα πολιτικό πάνελ στην τηλεόραση ή όπου άκουγα φωνή της αντιπολίτευσης στο ραδιόφωνο, στεκόμουν… προσοχή! Παρακολούθησα κι άκουσα ό,τι μπορούσα.

Κι ήταν σαν να βρισκόμαστε στο 2023… Τα ίδια και τα ίδια, ανείπωτη φτώχεια προτάσεων, θέσεων και προοπτικών για το μέλλον της χώρας, των νέων ανθρώπων, για την Οικονομία κι ό,τι άλλο απασχολεί την κοινωνία. Όλοι, από όλη την αντιπολίτευση, πιπιλάνε την ίδια καραμέλα: «Να φύγει ο Μητσοτάκης!». Το τι θα γίνει την επόμενη μέρα φαίνεται πως θα το μάθουμε... όταν έρθει η επόμενη μέρα. Κι ύστερα… υποκλοπές, Τέμπη (με μειωμένο ενδιαφέρον μετά το κόμμα Καρυστιανού), ΟΠΕΚΕΠΕ, διαφθορά κι άλλα παρόμοια. Κάποιοι έκαναν λόγο και για κυβέρνηση... καμόρα, για... καθεστώς, για... συμμορία, για... εθνικά επικίνδυνους… Α, και για... παιδεραστές (αυτό κατά κόρον κυκλοφορεί στο διαδίκτυο) και κλέφτες.

Ομολογώ ότι η φαντασία όλων των αντιπολιτευόμενων πολιτικολογούντων κινείται σε

Πού βρίσκεται το μέλλον της κεντροδεξιάς;

 

Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Έχουν πολύ αλλάξει τα πράγματα γι' αυτό που συνηθίσαμε να λέμε κεντροδεξιά. Η παραδοσιακή κεντροδεξιά στην Ευρώπη βρίσκεται σε μεταβατική φάση, γιατί πιέζεται ταυτόχρονα από τρεις πλευρές. Από την πλευρά της πιο «σκληρής» δεξιάς σε θέματα ταυτότητας, μετανάστευσης και ασφάλειας, από τον οικονομικό λαϊκισμό, και από την κρίση εμπιστοσύνης προς τις ελίτ και τους θεσμούς

Πολλά κόμματα του παλιού Κέντρου και της λεγόμενης παραδοσιακής Δεξιάς προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στον φιλελευθερισμό της ελεύθερης αγοράς, στην κοινωνική συντήρηση και στην ανάγκη εναγκαλισμού της μεσαίας τάξης, που αισθάνεται ανασφάλεια πολιτισμικά και οικονομικά. Στην Ευρώπη εμφανίζονται διαφορετικά μοντέλα.

Το CDU στη Γερμανία προσπαθεί να επιστρέψει σε πιο παραδοσιακή συντηρητική γραμμή μετά την εποχή της Angela Merkel. Η Fratelli d'Italia στην Ιταλία δείχνει πώς

Το κάστρο έπεσε, οι φρουροί «παίζουν ξύλο»!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος. Η σημαία κυματίζει σε άδειο στρατόπεδο. Ο Φάμελλος, είναι σαφές,  αποτελεί τοποτηρητή του Τσίπρα και προσπαθεί να διευθύνει την ορχήστρα να παίζει μέχρι το τέλος, όπως στον Τιτανικό. Κι όλοι μαζί αναζητούν τα ψίχουλα εξουσίας, επάνω σ’ ένα άδειο τραπέζι…

Μιλάμε για την απόλυτη μελαγχολία της διάλυσης. Κόμμα που έγινε απόκομμα. Κόμμα χωρίς πολιτικό μέγεθος. Κόμμα αλλοιωμένων συνειδήσεων που κάνουν συντροφιά στο δήθεν… ηθικό πλεονέκτημα.

Βλέπουμε ανθρώπους να αγωνιούν για το μέλλον τους. Πού και πώς θα εκλεγούν ξανά βουλευτές.

Βλέπουμε ανθρώπους να κάνουν βόλτες στην αυλή της Κουμουνδούρου και να περιμένουν να τους φωνάξει ο πρώην αρχηγός στην Αμαλίας.

Βλέπουμε ανθρώπους που μένουν στον ΣΥΡΙΖΑ για να

Το Μέλλον της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα

 

Γράφει ο Άδωνις Γεωργιάδης

Ακούω το τελευταίο διάστημα να γίνονται ενδιαφέρουσες συζητήσεις σε διάφορους «κύκλους» για το μέλλον της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα. Κάποιοι ανησυχούν ότι η Κεντροδεξιά έχει χάσει την ταυτότητά της, ότι έχει «θολώσει». Επιτρέψτε μου να είμαι απολύτως ξεκάθαρος, χωρίς μισόλογα. Καμία ταυτότητα δεν χάθηκε, τίποτε δεν «θόλωσε». 

Η Κεντροδεξιά δεν είναι ένα απολιθωμένο δόγμα του προηγούμενου αιώνα για να μένει στάσιμη. Είναι μια ζωντανή, φιλελεύθερη, πατριωτική ιδεολογία που εξελίσσεται, που παράγει αποτέλεσμα, που λύνει τα προβλήματα του πολίτη εδώ και τώρα. Ζωντανό παράδειγμα η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη που τα τελευταία 7 χρόνια διοικεί τη χώρα με σκληρή δουλειά και έργα, όχι με αδράνεια και λόγια του αέρα. 

Το έχω πει πολλές φορές, και θα το ξαναπώ. Το μέλλον της Ελλάδας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το μέλλον της μεγάλης Κεντροδεξιάς παράταξης. Όποιος δεν το βλέπει αυτό, είτε εθελοτυφλεί είτε απλώς εξυπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες. Σήμερα, σε έναν κόσμο που αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, η Κεντροδεξιά δεν δίνει μια απλή εκλογική μάχη. Δίνει μια υπαρξιακή και μια βαθιά ιδεολογική μάχη. Είναι η μάχη της κοινής λογικής απέναντι στον παραλογισμό, η μάχη των

Μητσοτάκης για Φόρμουλα1

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αιλιανός

 Η προοπτική να φιλοξενήσει η Ελλάδα αγώνες της Formula 1 εξακολουθεί να αποτελεί ένα από όνειρο για τους λάτρεις του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Πρόκειται για μια ιδέα που κατά καιρούς επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση, καθώς θα μπορούσε να προσφέρει σημαντική διεθνή προβολή και να ενισχύσει το τουριστικό και οικονομικό αποτύπωμα της χώρας.

Στο παρελθόν έχουμε ακούσει για δημιουργία πίστας στον Ορχομενό ή στην Πάτρα, ακόμη και στον Πειραιά (περιμετρικά του λιμανιού, των παραθαλάσσιων δρόμων και του Μικρολίμανου, ως το Φάληρο) μα τίποτα δεν ευοδώθηκε.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Τάκη Τρακουσέλλη και του newsauto, ξεκαθάρισε ότι, παρά το ενδιαφέρον που υπάρχει, δεν διακρίνει τις προϋποθέσεις ώστε η Ελλάδα να ενταχθεί σύντομα στο πρόγραμμα της Formula 1.

Όπως σημείωσε, τόσο η δημιουργία μιας μόνιμης πίστας προδιαγραφών Formula 1 όσο και η διοργάνωση ενός αγώνα δρόμου στην Αθήνα απαιτούν τεράστιους οικονομικούς πόρους, κυρίως όμως πολύπλοκο σχεδιασμό. Μάλιστα, αποκάλυψε ότι στο παρελθόν

Να βγουν οι υπουργοί στη μάχη με τον Σαμαρά…Όλοι!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι ολοφάνερο ότι υπουργοί κι κορυφαία στελέχη της ΝΔ δεν μπορούν πλέον να δοξάζονται κρυπτόμενοι, ειδικά απέναντι στον Σαμαρά, που έχει επιλέξει να επιτίθεται με σφοδρότητα στον αρχηγό του κόμματός τους και στην παράταξη που τον τίμησε, παρά τα όσα δεινά της επέφερε.

Ο Σαμαράς είναι αμετανόητος. Είχε την απαίτηση ο Μητσοτάκης κι ο κάθε Μητσοτάκης να τον ακούει συνεχώς, αναφορικά με το πώς θα κυβερνήσει. Το είπε ξεκάθαρα: «Εγώ τους τα έλεγα μα δεν με άκουγαν»! Ήθελε να υπαγορεύει στον Μητσοτάκη τι θα κάνει…

Μα αν ήταν να κάνει ο Μητσοτάκης όσα ήθελε ή απαιτούσε ο Σαμαράς, δεν θα έφτανε στο 41%, αλλά θα λάμβανε 18% που έφτασε τη ΝΔ ο πρώην πρόεδρός της.

Ο Σαμαράς λοιπόν είναι αντίπαλος. Είναι ο εμμονικός άνθρωπος που θέλει να δει τη ΝΔ να μη κατακτά νέα αυτοδυναμία, να μη νικά. Είναι ο άνθρωπος που θεωρεί ότι μόνο ο ίδιος πρέπει να κυβερνά τη χώρα κι όλοι να του στέκονται προσοχή. Είναι ο άνθρωπος που σήμερα αναμασά όσα έλεγε ο άνθρωπος που ήθελε να τον κλείσει φυλακή! Μα οι εμμονές του είναι πιο ισχυρές από τη λογική του. Κι είναι σαφές ότι η πολιτική του

Οι όροι της νέας εποχής

Γράφει ο Κυριάκος Πιερρακάκης

 Ο κόσμος δεν αλλάζει σταδιακά, αλλά ασύμμετρα. Για μεγάλα διαστήματα οι εξελίξεις μοιάζουν γραμμικές, σχεδόν προβλέψιμες, μέχρι τη στιγμή που συσσωρεύονται αλλαγές οι οποίες μετακινούν απότομα το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν οικονομίες, κοινωνίες και κράτη.

Κάπως έτσι μοιάζει και η εποχή που διανύουμε.

Η τεχνητή νοημοσύνη αναδιατάσσει ήδη την παραγωγή και την εργασία. Η γεωπολιτική επιστρέφει με ένταση. Η ενεργειακή ασφάλεια, η τεχνολογική αυτονομία και η οικονομική ισχύς επανέρχονται στο επίκεντρο ως ζητήματα στρατηγικής σημασίας. Το ζητούμενο πλέον είναι ποιοι θα μπορέσουν να μετατρέψουν αυτή τη μετάβαση σε πηγή ισχύος.

Σε αυτό το νέο περιβάλλον, ο καθοριστικός παράγοντας για κάθε χώρα είναι η παραγωγικότητα. Η δυνατότητα, δηλαδή, να

Η Ελλάδα απέναντι στη μηχανή του Κρεμλίνου για αποσταθεροποίηση της

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι κοινή διαπίστωση πια, ότι ρωσικός παράγων έχει διεισδύσει στην Ελλάδα πολλαπλώς. Όχι ως θεωρία συνωμοσίας, αλλά ως ζήτημα που απασχολεί πλέον ανοικτά τις ελληνικές και κυρίως τις δυτικές υπηρεσίες ασφαλείας. Η ρωσική διείσδυση είναι πολύπλευρη, πρωτίστως όμως αφορά την πολιτική και την Εκκλησία.

Στη χώρα μας, είναι σαφές ότι υπάρχουν κόμματα -κυρίως με αναφορά στη Βόρεια Ελλάδα- που ομνύουν στον Πούτιν, ενώ δεκάδες μοναστήρια δίνουν πολιτικές κατευθύνσεις για την ψήφο των πιστών. Η επιρροή δεν ασκείται πάντοτε με θόρυβο, συχνά ασκείται αθόρυβα, αλλά αποτελεσματικά.

Ταυτοχρόνως, υπάρχει έντονη διείσδυση στο διαδίκτυο, με χιλιάδες bots και επαναλαμβανόμενους κακόβουλους λογαριασμούς. Τα bots, υποκλέπτουν προσωπικά δεδομένα, διαδίδουν ψεύτικες ειδήσεις - fake news (το βιώσαμε με τη δήθεν νεκρή Μαρία στον Έβρο), βομβαρδίζουν ιστοσελίδες προκαλώντας πτώση διακομιστών (DDoS attacks) ή δημιουργούν ψεύτικους λογαριασμούς προπαγάνδας. Ο στόχος δεν είναι απλώς η παραπληροφόρηση. Είναι η διάβρωση της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Υπενθυμίζουμε ότι μια ημέρα πριν την υπόθεση Ντόκου, ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι

Κωστής Χατζηδάκης: Κεντροδεξιά που δίνει λύσεις, όχι κεντροδεξιά της νοσταλγίας

 

Υπάρχει άραγε κάποιος που μπορεί να φανταστεί την πολιτική ζωή της Ελλάδας τα επόμενα χρόνια χωρίς τη Νέα Δημοκρατία; Ακόμη και όσοι δεν μας έχουν ψηφίσει ποτέ, δεν αμφισβητούν ότι η Νέα Δημοκρατία αποτελεί διαχρονικά σημείο αναφοράς για την πολιτική ζωή του τόπου. Δεν είναι μόνο το πιο ανθεκτικό κόμμα της Μεταπολίτευσης, σε μια περίοδο που άλλα κόμματα κατέρρευσαν ή αλλάζουν με πρωτοφανή ταχύτητα ονόματα, αρχηγούς και πολιτική ταυτότητα. Είναι πολύ περισσότερο μια δύναμη συνεχούς εθνικής ανανέωσης.

Ζούμε σε μια περίοδο μεγάλων ανατροπών. Η Τεχνητή Νοημοσύνη αλλάζει την οικονομία και την αγορά εργασίας. Η δημογραφική κρίση απειλεί τη βιωσιμότητα ολόκληρων κοινωνιών. Η στεγαστική πίεση δοκιμάζει ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους. Οι μεταναστευτικές ροές, η κλιματική κρίση και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις δημιουργούν νέα δεδομένα για την Ευρώπη και τον κόσμο. Και όμως, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, βλέπουμε πολλά κόμματα στην Ελλάδα να καταφεύγουν σε συνταγές του παρελθόντος. Να επενδύουν στην τοξικότητα αντί στις λύσεις. Να αναζητούν πολιτικά οφέλη μέσα από την καλλιέργεια της οργής. Να υπόσχονται τα πάντα στους πάντες, σάμπως η οικονομία δεν έχει τους δικούς της «νόμους». Να προσπαθούν να απαντήσουν σε εξαιρετικά σύνθετα προβλήματα με απλοϊκά συνθήματα.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο απαιτητική από τον λαϊκισμό. Κι αυτό,