ΠαΣοΚ: Χωρίς λόγο ύπαρξης

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ΠαΣοΚ διαχρονικά «σημάδεψε» μεγάλα κοινωνικά ρεύματα, από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. Ταυτοχρόνως, αποδείχτηκε χρήσιμο στην κοινωνία, μα συνάμα και άγονο (sic) σε σημαντικές καμπές της διαδρομής του.

Μα πέραν της αρχικής διαδρομής του στο περιθώριο με την αντιδυτική υστερία, πέραν του βλαβερού «αυριανισμού» που ουσιαστικά επέβαλλε στην πολιτική, το ΠαΣοΚ δεν εξέθρεψε απλώς έναν τοξικό τρόπο πολιτικής έκφρασης, νομιμοποίησε τη λάσπη ως πολιτικό επιχείρημα. Επίσης, πέραν της ιδιαιτέρως βλαπτικής δημοσιονομικής του πολιτικής που «έσκασε» στις πλάτες των επόμενων γενεών Ελλήνων, οφείλουμε να του πιστώσουμε κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό: έδωσε φωνή σε ανθρώπους που βρίσκονταν πολλά χρόνια στο περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. «Απελευθέρωσε» τη φωνή ανθρώπων που καταπιέζονταν…

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, μπορεί να ήταν χαρισματικός, μα ήταν για τον εαυτό του και δη σε μεγάλο βαθμό. Ήταν ο «γεωπόνος» των λεφτόδεντρων και μάλιστα συμπεριφέρθηκε αυστηρά – αν όχι άσχημα- σε όσους στο κόμμα του επιχειρούσαν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Οι περιπτώσεις του Σημίτη, του Τρίτση, του Γεννηματά, του Πεπονή, του Αυγερινού και πολλών άλλων, ήταν χαρακτηριστικές. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επί των ημερών του, λίγα ήταν τα στελέχη που

Τα σπασμένα γυαλιά του Καβάφη ή ο πολιτισμός της καφρίλας…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Στην Ελλάδα, όλα γύρω μας είναι απροστάτευτα. Όχι μόνο από το Κράτος και τους ταγούς του, αλλά κυρίως από εμάς. Το μόνο που προστατεύουμε -κι αυτό όχι πάντα- είναι το πορτοφόλι μας.

Πώς λοιπόν, μπορεί να μένει αλώβητος ο δημόσιος χώρος; Το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Αφίσες στις κολώνες, γκράφιτι παντού, σκουπίδια, σπασμένα πεζοδρόμια, αταξία… Όλα στο δημόσιο χώρο μοιάζουν με λάφυρα από επιδρομή βαρβάρων που μόλις κατέβηκαν από τα βουνά και βρήκαν πολιτισμό αφύλακτο.

Και κάπως έτσι,  δεν άντεξαν καν ένα μήνα τα γυαλιά του Καβάφη.

Το γλυπτό στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου δεν ήταν ένα ακόμα αδιάφορο μπρούτζινο κατασκεύασμα που οι περιστέρες χρησιμοποιούν ως τουαλέτα και οι δήμαρχοι ως φόντο εγκαινίων. Είχε κάτι σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα: ο κόσμος το αγάπησε. Όχι επειδή το διέταξε κάποια επιτροπή αισθητικής ή επειδή το πρότεινε κάποιος πολιτιστικός influencer. Το αγάπησε γιατί ο Καβάφης έμοιαζε ανθρώπινος. Καθόταν εκεί σαν παλιός Αθηναίος που βλέπει την πόλη να περνά μπροστά του και σκέφτεται «πού μπλέξαμε πάλι…».

Τουρίστες φωτογραφίζονταν δίπλα του. Παιδιά κάθονταν στο παγκάκι. Ζευγάρια

Μαζέψτε τη!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Νέο φυντάνι μας προέκυψε από τον Τσίπρα. Ο άνθρωπος που ανέδειξε κάθε μετριότητα, κάθε «τίποτα», κάθε καρυδιάς καρύδι, μας σύστησε ως πολιτικό μια ηθοποιό -ομολογουμένως μετρίως μέτρια- η οποία στην πρώτη της εμφάνιση υπέπεσε σε βαρύ ολίσθημα, υπό τα γέλια του έτερου αστέρα της μετριότητας, του Χειλάκη!

Η περσόνα αυτή, Μαριάννα Τουμαζάτου, πριν φτάσει στο ολίσθημά της, μας είχε πει -μέσω της εκπομπής της Μαρίας Σολωμού- ότι τα… «ρημαδοεμβόλια έχουν κάνει μεγάλες ζημιές στο νευρικό μας σύστημα» κι ότι «όλα τα καρδιακά, τα αυτοάνοσα και τα νευρολογικά είναι αποτέλεσμα των απέραντων εμβολίων»… Μα προχθές ξεπέρασε εαυτόν… Μας είπε από σκηνής Θησείου, ότι αν δεν ήταν ο …καταληψίας, ακόμη μνημόνια θα είχαμε κι η τρόικα θα… έπαιρνε σύνταξη από το ΙΚΑ…  Μα δεν είπε -κρύβοντας την αλήθεια- ότι ειδικά το τρίτο και πιο επώδυνο μνημόνιο ΔΕΝ ήταν αναγκαίο για τη χώρα και μας επιβλήθηκε από την ανεπάρκεια του Τσίπρα και της… πρώτης φοράς Αριστεράς… Κόστισε δε στους Έλληνες σχεδόν 100 δις ευρώ.

Μας είπε ακόμη, ότι το 2015 τα ταμεία … γέμιζαν… Μα δεν μας είπε πόσο είχαν

Κυκλοφοριακό SOS: Από τη θεωρία στην πράξη

 

Γράφει ο Κώστας Μπακογιάννης

Για το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Αθήνας δεν χρειάζονται πολλά λόγια και αναλύσεις.

Υπάρχουν μέτρα και σχέδια που θέλουν χρόνο, όπως η γραμμή 4 του Μετρό. Υπάρχουν και άλλα που μπορούν να εφαρμοσθούν κυριολεκτικά από σήμερα. Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι η πλήρης εφαρμογή του ενιαίου ωραρίου φορτοεκφόρτωσης, εκτός ωρών αιχμής.

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας έχει ήδη αποφασίσει από το 2022 την καθιέρωση ενιαίου ωραρίου φορτοεκφόρτωσης, από τις 9 το βράδυ έως τις 9 το πρωί. Οι λόγοι είναι προφανείς: δεν γίνεται, τη στιγμή που η κίνηση χτυπάει κόκκινο, να κλείνει μια λωρίδα

Πωλείται ελπίδα, μεταχειρισμένη κι ελασίτισσα…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πριν από πολλά χρόνια, τότε που ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδούσε με υψωμένη γροθιά … «Ελλάς – Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου μ’ εμάς», δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι κάποτε η χώρα θα γινόταν κόμμα του Τσίπρα και δη ένα λάμδα. Ούτε οι Ελασίτες που προκάλεσαν τον θλιβερό εμφύλιο, θα μπορούσαν να φανταστούν ότι μετά από 86 χρόνια, θα ερχόταν κάποιος και θα επανέφερε ως όνομα κόμματος, το όνομα του στρατού τους. Ούτε, ακόμη -ακόμη, στελέχη της ΕΛΑΣ (Ελληνική Αστυνομία) θα σκέφτονταν ποτέ, ότι κάτω από το όνομα κάποιου μέλους του κόμματος Τσίπρα, θα εμφανιζόταν ο υπότιτλος… στέλεχος ΕΛΑΣ!!

Κι όμως. Ο Τσίπρας το κατάφερε κι αυτό. Ακροβατεί πια ανάμεσα στους συμβολισμούς της Αριστεράς και τον επιζητούμενο από τον ίδιο πατριωτισμό! Με στόχο να μείνουν όλο και περισσότεροι ικανοποιημένοι και να εργαλειοποιηθεί ο θυμός παντοιοτρόπως. Άλλο ένα τεράστιο ψέμα, με …παπανδρεϊσμό, νοσταλγία και αρκετό … σοβάτισμα, δηλαδή πολιτικό make up.

Ο Αλέξης Τσίπρας, επέστρεψε με συνθήματα του χθες, με μιμητισμό προς τον Ανδρέα,

Το «παρών» της ντροπής του πράσινου ΣΥΡΙΖΑ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τα μάθατε φαντάζομαι. Η κυβέρνηση ανανέωσε την θητεία του Γιάννη Στουρνάρα ως διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδας για τρίτη συνεχή φορά και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη και του Κώστα Τσουκαλά είπε… όχι! Ψήφισε … «παρών» για τον πιο επιτυχημένο διοικητή, που ήταν παρών στις πιο δύσκολες στιγμές της χώρας, εκείνη τη μαρτυρική περίοδο των Αλέξη Τσίπρα – Γιάνη Βαρουφάκη και λοιπών ιδεοληπτικών νεοκομμουνιστών!

Κι ύστερα απορούν γιατί η κοινωνία δεν τους παίρνει στα σοβαρά… Το ΠαΣοΚ ψήφισε «παρών» για τον τραπεζίτη με το κορυφαίο κύρος στα διεθνή οικονομικά φόρα, τον άνθρωπο που έβαλε τα στήθη του μπροστά για να κρατήσει τη χώρα στην Ευρωζώνη, όταν οι Αριστεροί κι οι Δεξιοί φλέρταραν με τη δραχμή κι έψαχναν πού θα τυπώσουν τα νέα νομίσματα…
Ψήφισε «παρών» για έναν άνθρωπο που δεν έκρυψε ποτέ ότι κατάγεται πολιτικά από

Ο Εφιάλτης επιστρέφει με τις εμμονές του

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο κύβος έχει ριφθεί, το μόνο που απομένει είναι η εύρεση γραφείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ο Αντώνης Σαμαράς, ο άνθρωπος που τίμησε η ΝΔ κι ο κόσμος της -παρά το ότι την έφτασε στο χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας της- προχωρά στην ίδρυση κόμματος, με μοναδικό σκοπό να πλήξει τον Μητσοτάκη και να προσφέρει όποιες έδρες λάβει, στον επόμενο…

Ο αγνώμων αυτός πολιτικός, σε προχωρημένη ηλικία πια, επιχειρεί να κάνει στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ότι έκανε στον πατέρα του, που αν κι ήταν το αγαπημένο του παιδί κι ευνοημένος του, τον γκρέμισε από την κυβέρνηση. Σκοπός, η εκδίωξη του Κυριάκου από την πρωθυπουργία, έστω κι αν είναι ψηφισμένος πρώτος και μακριά από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς. Κι όλοι κατανοούν ότι το γινάτι του Σαμαρά, πληγώνει συστηματικά τη ΝΔ. Εμμονικός, που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η κοινωνία τον απέσυρε κι ήρθε η σειρά άλλων για την επόμενη ημέρα.

Ο Σαμαράς, σε αγαστή συμπόρευση με τον Καραμανλή, θεωρεί ότι η πολιτική

Ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος συζητά με τη Λίνα Βελιμαχίτη, για το βιβλίο της «Εντελέχεια» και στιγμές από την πορεία της στη δημοσιογραφία.

 

Με τη Λίνα Βελιμαχίτη είχαμε συναντηθεί εκείνα τα χρόνια που το
«ελεύθερο» ραδιόφωνο έδινε τις μάχες του να μείνει ελεύθερο και κυρίως
ζωντανό. Τότε, στην άνθιση της «ελεύθερης ραδιοφωνίας», στον Πειραιά,
στο «Κανάλι 1», που η φωνή του μέγιστου φίλου Δημήτρη Παπαμιχαήλ,
έδινε το στίγμα του. «Πειραιάς, Κανάλι 1, 90,6 FM»… Αργότερα, αυτό το στίγμα στα ερτζιανά, ακουγόταν κι από τη δική της φωνή. Με τη Λίνα, βιώσαμε όλες τις καμπές εκείνης της περιόδου, που δεν ήταν κομβική μόνο για το ραδιόφωνο, μα και για την ίδια τη δημοσιογραφία. Στη συνέχεια χαθήκαμε, «πνιγήκαμε» στα απόνερα της καθημερινότητας. Μα πάντα την είχα κατά νου, έβλεπα τη δουλειά της, μιλούσαμε αραιά και πού.
Η Λίνα Βελιμαχίτη, πάντα ανήκε στις δημοσιογραφικές παρουσίες που δεν περιορίζονταν απλώς στην καταγραφή της επικαιρότητας, αλλά
επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν τον άνθρωπο και την εποχή του. Με πολυετή πορεία στον χώρο της ενημέρωσης, έντονη κοινωνική ματιά και βαθύτερη ευαισθησία απέναντι στα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, έχει καταφέρει να συνδυάσει τη δημοσιογραφική έρευνα με τον στοχασμό και τη λογοτεχνική έκφραση.

Βρεθήκαμε πάλι με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της «Εντελέχεια». Ένα βιβλίο που δεν αποτελεί απλώς μια συγγραφική κατάθεση, αλλά μια αφορμή για έναν

Καντήλι, χαβιάρι… σπασίμπα κι απ’ την …Αριστοτέλους η αρχή του τέλους…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχω την πεποίθηση ότι τα άκρα του πολιτικού συστήματος είναι αήττητα. Σαν τις κατσαρίδες μετά από πυρηνικό πόλεμο, αλλά με περισσότερες τηλεοπτικές εμφανίσεις. Μάλιστα στη χώρα μας κυβέρνησαν κιόλας σε μια αγαστή συμπόρευση Αριστεράς και Ακραίας/ψεκασμένης Δεξιάς. Ένα πολιτικό συνοικέσιο που ούτε ο πιο μεθυσμένος προξενητής της Ιστορίας δεν θα φανταζόταν, μα το έκαναν πράξη οι άνθρωποι του Καραμανλή (Ραφήνα) με τους Αριστερούς της ουτοπίας.  Τα άκρα λοιπόν, δεν χάνονται. Μπορεί κάποιο διάστημα να βρίσκονται εκτός μάχης, μα ανασυντάσσονται για να τραβήξουν πάλι… προς τη δόξα… Γιατί στην Ελλάδα η λογική είναι πάντα προσωρινή, ενώ ο λαϊκισμός κληρονομικός.

Το ζήτημα είναι ότι έχει αλλάξει σημαντικά η ανθρωπογεωγραφία κι η κομματοκρατία

Ανδρουλάκης: Από τη θεσμική ευαισθησία στη θεσμική έκπτωση

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Ανδρουλάκης, κάποια στιγμή, έγινε στόχος παρακολούθησης, ως ευρωβουλευτής. Δεν μάθαμε ποτέ για ποιον λόγο, δεν μάθαμε το παραμικρό. Συνήθως έτσι γίνεται. Η παρακολούθηση έγινε συμφώνως με όλες τις προβλεπόμενες νομικές διαδικασίες.

Όταν αποκαλύφθηκε το θέμα, το πιο απλό πράγμα που μπορούσε να κάνει ήταν να πάει στην ΕΥΠ και στη Δικαιοσύνη και να μάθει για ποιον λόγο έγινε αυτό. Ήταν σύμφωνο και το ΣτΕ, περί τούτου.

Αλλά η αλήθεια, βλέπετε, είναι συχνά λιγότερο βολική από τη διαρκή καταγγελία. Δεν το έπραξε κι έκτοτε δεν κάνει άλλη δουλειά από το να εμφανίζεται παντού θυμωμένος και να κάνει σημαία το συγκεκριμένο ζήτημα. Σαν να ανακάλυψε στην πολιτική οργή ένα μόνιμο επάγγελμα.

Πολλοί ήταν εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι ο Ανδρουλάκης, αφού δεν είχε άλλο πειστικό κι ουσιαστικό αφήγημα για τον τρόπο που θα κάνει καλύτερη τη ζωή των Ελλήνων, προτίμησε να ασχολείται με τις υποκλοπές. Διότι όταν λείπει το σχέδιο, περισσεύει συνήθως η αγανάκτηση.

Πολλοί ήταν κι εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι το συγκεκριμένο θέμα ΔΕΝ ενδιαφέρει