Ντόρα Μπακογιάννη: Η κάρτα, η Κρουέλα και οι ανεμοδούρες

 

Γράφει η Νεκταρία Σταμούλη

 Οι πολιτικές καταβολές και επιρροές είναι κοινές, όμως Κυριάκος Μητσοτάκης και Ντόρα Μπακογιάννη ανήκουν σε τελείως διαφορετικές γενιές και σίγουρα είναι τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες. Η μία είναι boomer και ο άλλος Gen X, η μία κερνάει σοκολατάκια στο σαλόνι της και ο άλλος γυρίζει βίντεο στο TikTok. Η σχέση των δύο έχει περάσει από πολλά σκαμπανεβάσματα, με την πολιτική να μπλέκεται με τους δεσμούς αίματος και να περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Οι σύμμαχοί της τονίζουν πως η Μπακογιάννη είναι πάντα σταθερή στις απόψεις της και δεν κάνει συμβιβασμούς, ενώ είναι αρκετά πιο συναισθηματική και γειωμένη στην κοινωνία από τον πιο ορθολογιστή Μητσοτάκη. Από την άλλη, πολλοί αναφέρουν ότι έχει έναν υπεροπτικό χαρακτήρα που μπορεί να γίνει απωθητικός πολλές φορές, όπως όταν θεωρείται ότι κάνει υποδείξεις.

Κάπως ανάλογο ήταν και το τελευταίο επεισόδιο που φάνηκε πως έφερε τριβές στη σχέση μεταξύ των δύο: τα καρφιά της κ. Μπακογιάννη για υπουργούς με αλαζονική συμπεριφορά, τους οποίους καλούσε να «ξεκαβαλικέψουν». «Είναι δική μου ευθύνη να αξιολογώ τους βουλευτές και τους υπουργούς μου», ήταν η απάντηση από τον πρωθυπουργό στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο. Φίλοι και συνεργάτες της Μπακογιάννη θεωρούν ότι η πρώην υπουργός Εξωτερικών είναι «η φωνή της συνείδησης της παράταξης» και «η αρχηγός του φιλελεύθερου Κέντρου» και, παρά τις

Ο Ρούμπιο στην Ελλάδα, για το σήμερα και το αύριο με την Τουρκία εκτός κάδρου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σε λίγες ώρες από τη δημοσίευση αυτών των σκέψεων, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και πολλά υποσχόμενος για το μέλλον των ρεπουμπλικανών, Μάρκο Ρούμπιο, θα πατά ελληνικό έδαφος. Είναι ο άνθρωπος που στην κυβέρνηση Τραμπ ελέγχει δυο κορυφαίους μηχανισμούς: την εξωτερική πολιτική και την Εθνική Ασφάλεια των ΗΠΑ.  Μόνο ο Κίσινγκερ το είχε καταφέρει αυτό, με τη διπλή του ιδιότητα να ξεκινά επί Νίξον το 1973 και να συνεχίζεται επί Φορντ μέχρι το 1975.

Άρα, μιλάμε για μια κορυφαία προσωπικότητα της αμερικανικής πολιτικής, που φτάνει στη χώρα μας σε μια κρίσιμη περίοδο για την κυβέρνηση Τραμπ, που εν μέσω δυο πολέμων σε πλήρη εξέλιξη και στην έντονη ενεργειακή αβεβαιότητα έχει κι εκλογές σ’ ένα μήνα.

Διπλωματικοί κύκλοι ισχυρίζονται ότι ο Ρούμπιο είναι «μέγας» παίκτης και θα είναι πρωταγωνιστής στις ΗΠΑ για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Προσέξτε: Ο Ρούμπιο γνωρίζει τα θέματα της Ελλάδας όσο κανένας άλλος πολιτικός

Δημήτρης Καπράνος: Ένας άνθρωπος, μια πόλη, μια θάλασσα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Δημήτρης Καπράνος.  Ένας σημαντικός δημοσιογράφος που έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στον χώρο. Ο άνθρωπος που γνωρίζει τα της Ναυτιλίας σαν την παλάμη του -πρύτανη του Ναυτιλιακού ρεπορτάζ τον αποκαλούν- ο διευθυντής του «Καναλιού 1» σε καλές στιγμές του, ο μουσικός, ο Εθνικός!

Η πόλη μέσα μας…

Σκέφτομαι πολλές φορές αναλογιζόμενος τον Πειραιά από τα ψηλά της Πεντέλης πια, ότι υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από μια πόλη. Κι υπάρχουν άλλοι, που η πόλη περνά μέσα τους. Ευτυχώς, ο Πειραιάς διαθέτει πολλούς -κι όχι από τους σύγχρονους εποίκους του- που «στο αίμα τους κυλά» η πόλη.

Για πολλούς εξ ημών, ο Πειραιάς δεν είναι απλώς ο τόπος που γεννηθήκαμε, εργαστήκαμε και ζήσαμε. Είναι το τοπίο της μνήμης μας, η γλώσσα μας, οι άνθρωποί του, οι δρόμοι του, τα λιμάνια του, τα στέκια του, οι φωνές του. Είναι εκείνο το αδιόρατο νήμα που ενώνει τις δεκαετίες της ζωής μας κι η αρμύρα είναι «χωμένη» στο αίμα μας…

Ένας τέτοιος τύπος λοιπόν, είναι ο Δημήτρης Καπράνος. Δημοσιογράφος, μουσικός, συγγραφέας και Πειραιώτης! Ο άνθρωπος που έμαθε από νωρίς να κοιτάζει τη θάλασσα και να

Astra Service: Τι μπορεί να μάθει κάποιος από μια καφετιέρα!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Γράφω αυτές τις αράδες με αφορμή επίσκεψή μου στο κατάστημα της «Astra Service AE», για την επισκευή μιας καφετιέρας. Για αρκετό διάστημα την έκανα «βόλτα» εδώ κι εκεί για επισκευή και πουθενά δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τους λόγους που είχε προβληματική λειτουργία. Μου έλεγαν «πέτα τη και πάρε άλλη, πιο φτηνα θα κοστίσει»…

Μου σύστησαν, λοιπόν, το συγκεκριμένο κατάστημα, κοντά στο ΟΑΚΑ, στο Νέο Ηράκλειο κι «είπα» να πάω κι εκεί, δεν είχα κάτι  να χάσω. Άλλωστε είχε ισχυρή συναισθηματική αξία για εμένα.

Μετά από καμιά εβδομάδα, χωρίς καν να έχω καλλιεργήσει ελπίδες για επίλυση των προβλημάτων, επικοινώνησαν μαζί μου και μου είπαν ότι είναι έτοιμη!!! Κόστος; Ελάχιστο, όταν άλλοι μου έλεγαν ανήκουστα ποσά για να τα επισκευάσουν… αν βρούνε τι έχει…

Την παρέλαβα λοιπόν, πιο κούκλα και λειτουργική κι από καινούργια κι έκτοτε απολαμβάνω τον πρωινό καφέ, όπως τότε που μου την είχαν κάνει δώρο οι κόρες μου.

Έψαξα λοιπόν κι έμαθα για την συγκεκριμένη εταιρεία. Μια εταιρεία απ’ εκείνες που συγκροτούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας.

33 ανηφορικά χρόνια

Η Astra Service ΑΕ, έχει ήδη μια διαδρομή 33 ετών με σταθερό σημείο αναφοράς τον πελάτη και «ανοικτά μάτια» στις αλλαγές της αγοράς. Είναι από εκείνες τις επιχειρήσεις που διαβάζουν εγκαίρως την επόμενη ημέρα της. Από το 1993, όταν

Στο …τσεπάκι της αντιπολίτευσης η λύση της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελικά πρέπει να είμαστε πολύ τυχερός λαός. Την ώρα που ολόκληρος ο πλανήτης ψάχνεται με την ενέργεια, που οι διεθνείς αγορές ανεβοκατεβαίνουν, που οι κυβερνήσεις κάνουν ασκήσεις επί χάρτου για να εξασφαλίσουν επάρκεια και να περιορίσουν τις επιπτώσεις στους πολίτες, εμείς φαίνεται πως έχουμε ήδη βρει τη λύση.

Και μάλιστα την έχουμε τόσο πρόχειρη, που χωράει στο τσεπάκι. Μειώνουμε τους φόρους και τελειώσαμε. Βάζουμε πλαφόν και τελειώσαμε. Δίνουμε περισσότερες επιδοτήσεις και τελειώσαμε.

Αναγκάζουμε τους «κερδοσκόπους» να ρίξουν τις τιμές και τελειώσαμε.

Κι αν περισσεύει κανένα πρόβλημα, το φορτώνουμε στον Μητσοτάκη, στην Ευρώπη, στους παρόχους, στους διεθνείς κερδοσκόπους και —αν χρειαστεί— στον ανάδρομο Ερμή. Τόσο απλά.

Απορεί κανείς γιατί δεν τα έχουν σκεφτεί οι υπόλοιποι. Γιατί δεν μαζεύτηκαν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης γύρω από ένα τραπέζι και δεν είπαν: «Παιδιά, υπάρχει ακρίβεια στην ενέργεια. Μηδενίζουμε τους φόρους και πάμε σπίτια μας».

Γιατί δεν το έκαναν οι ΗΠΑ; Γιατί δεν το έκανε η Γερμανία; Γιατί δεν το έκανε η

Social media κάτω των 15: Τι αλλάζει– Οι 10 βασικές ερωτήσεις και απαντήσεις

 

Emvolos/team

Από την 1η Ιανουαρίου 2027 αναμένεται να αλλάξει το τοπίο για την πρόσβαση των ανηλίκων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς το ελληνικό σχέδιο νόμου θέτει ως ελάχιστο όριο ηλικίας τα 15 έτη.

Ταυτοχρόνως, σε ευρωπαϊκό επίπεδο βρίσκεται σε εξέλιξη η νομοθετική διαδικασία για το EU KIDS Act, την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που επιχειρεί να δημιουργήσει ένα ευρύτερο πλαίσιο προστασίας των παιδιών στο ψηφιακό περιβάλλον, καλύπτοντας όχι μόνο τα social media αλλά και πλατφόρμες βίντεο, διαδικτυακά παιχνίδια, app stores και υπηρεσίες τεχνητής νοημοσύνης.

Τι θα ισχύσει στην Ελλάδα, πώς θα γίνεται η επαλήθευση της ηλικίας και τι αλλάζει με την ευρωπαϊκή πρόταση;

1. Τι προβλέπει το ελληνικό σχέδιο νόμου;

Η ελληνική ρύθμιση θέτει ως ελάχιστο όριο ηλικίας για την πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα 15 έτη. Αφορά υπηρεσίες στις οποίες οι χρήστες δημιουργούν προφίλ, δημοσιεύουν περιεχόμενο και αλληλεπιδρούν με άλλους χρήστες. Δεν περιλαμβάνει υπηρεσίες ιδιωτικής επικοινωνίας.

2. Από πότε θα ισχύσει;

Οι σχετικές διατάξεις του ελληνικού σχεδίου προβλέπεται να τεθούν σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2027, ώστε να δοθεί χρόνος στις πλατφόρμες να προσαρμόσουν τα συστήματά τους.

3. Πώς θα υπολογίζεται η ηλικία;

Για τις ανάγκες της συγκεκριμένης ρύθμισης, τα παιδιά που έχουν γεννηθεί το ίδιο

Ο αθεράπευτα βολονταριστής Αλέξης Τσίπρας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Τσίπρας είναι ένας εκ των κορυφαίων δημαγωγών που εμφανίστηκαν στον πολιτικό βίο αυτής της χώρας.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, μα αυτός τουλάχιστον διέθετε καντάρια μόρφωσης, πολιτικών παραστάσεων και ευφυία. Εφάμιλλο με τον Τσίπρα, πρέπει να πάμε ενάμιση αιώνα πίσω, για να συναντήσουμε τον Θεόδωρο Δηληγιάννη. Είχε κι εκείνος αντίπαλο έναν εξαιρετικό πολιτικό, μεταρρυθμιστή και αίτιο πολλών καλών για τη χώρα, τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον οποίο υπονόμευε συστηματικά με τις δημαγωγικές, ανεφάρμοστες και λαϊκίστικες θέσεις του. Διχάζοντας τους Έλληνες… Κι έφερε τελικά την καταστροφή του ατυχούς ελληνοτουρκικού πολέμου. Το 1897.

Ο Τσίπρας, από τότε που εμφανίστηκε κάνει ακριβώς το ίδιο. Χαμηλής μόρφωσης και παραστάσεων, διχάζει την ελληνική κοινωνία (ή εμείς ή αυτοί), μοιράζει φρούδες ελπίδες και θέτει εκβιαστικά διλήμματα, ενώ συχνά πυκνά μεταφέρει την κοινωνία στην εποχή του εμφυλίου.   

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος: στον πολιτικό βολονταρισμό. Στην πεποίθηση ότι η πολιτική πραγματικότητα μπορεί να υποταχθεί στη

Οι τρομοκράτες ξαναβγήκαν στους δρόμους…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Πάλι τα ίδια! Μιλάμε για την πολιτική τρομοκρατία, μιλάμε για την πολιτική αλητεία των κουκολοφόρων.

Λίγο μόλις καιρό μετά τη φρικτή δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη από … οραματιστές της… επανάστασης, είχαμε επιθέσεις και καταστροφές σε τρία γραφεία. Κατά …σύμπτωση της ΝΔ. Στα κεντρικά της στην Κυψέλη, στο πολιτικό γραφείο του Ανδρέα Λοβέρδου στη Δάφνη και στο γραφείο του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Νίκου Παπαθανάση στο Μαρούσι.

Οι αλήτες επανέκαμψαν. Τι κι αν συνελήφθησαν οι δράστες της Θεσσαλονίκης; Τι κι αν συλλαμβάνονται κάθε λίγο και λιγάκι διάφορα μπουμπούκια τσακωμένα με τη ζωή.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Δεν είναι οι μπογιές. Δεν είναι οι τζαμαρίες. Δεν είναι καν οι βαριοπούλες. Είναι η νοοτροπία που βρίσκεται από πίσω τους.

Η νοοτροπία εκείνων που έχουν αποφασίσει ότι η Δημοκρατία είναι ανεκτή μόνο όταν τους κάνει τα χατίρια. Όταν όμως η κάλπη, οι θεσμοί και η κοινωνία δεν τους δίνουν αυτό που θέλουν, τότε αναλαμβάνουν οι κουκούλες. Αυτή είναι η πραγματική ουσία της πολιτικής βίας.

Και καλό είναι να τελειώνουμε κάποτε με τις βολικές αυταπάτες. Η πολιτική τρομοκρατία στην Ελλάδα δεν φύτρωσε από το πουθενά. Για δεκαετίες, οργανώσεις της  Αριστεράς χρησιμοποίησαν τη δολοφονία, τις μολότοφ και την ένοπλη βία, ως δήθεν

Τηλεόραση εναντίον δημοκρατίας ή αλλιώς, το τσίρκο της…ενημέρωσης…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχει κάποιος νουνεχής άνθρωπος την άποψη ότι η φιλελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία μας χρειάζεται τους τελάληδες του μίσους; Ότι χρειάζεται συμπλεγματικούς φυλακόβιους ή κατά συρροή ψεύτες;

Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Υπό αυτή την έννοια, είναι ακατανόητη η εμμονή των ΜΜΕ των ολιγαρχών στην προβολή και στήριξη συγκεκριμένων προσώπων και σχηματισμών που αναδύουν οσμές φορμόλης ή κορόιδεψαν επανειλημμένως την ελληνική κοινωνία. Κι είναι, επίσης, αδιανόητη η προβολή της αποφυλάκισης ενός πολιτικού λειψάνου και καταδικασμένου εγκληματία, σαν να τον ξεπλένουν για το φρικιαστικό κοινωνικό και πολιτικό παρελθόν του.

Δεν πρόκειται εδώ για μια συζήτηση γύρω από το δικαίωμα ενός καταδικασμένου να εκτίσει την ποινή του και, όταν αυτή ολοκληρωθεί, να επιστρέψει στην κοινωνία. Αυτό είναι αυτονόητο σε ένα κράτος Δικαίου. Το ερώτημα είναι άλλο: τι ακριβώς επιλέγει να κάνει η τηλεόραση με αυτή την προβολή/επιστροφή; Να ενημερώσει ή να θεαματοποιήσει; Να θυμίσει στους πολίτες ποιο ήταν το ιστορικό και δικαστικά

Από τη διεθνή συνεργασία στις λύσεις της καθημερινότητας

Γράφει η Δόμνα Μιχαηλίδου

Υπάρχουν στιγμές που οι μεγάλες διεθνείς συζητήσεις μοιάζουν πολύ μακρινές από την καθημερινότητα των πολιτών. Οι γεωπολιτικές κρίσεις, η οικονομική αβεβαιότητα, οι μεγάλες αλλαγές στην εργασία και η δημογραφική πίεση, όμως, καταλήγουν τελικά σε πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα: Μπορώ να βρω ένα σπίτι που να μπορώ να πληρώσω; Μπορώ να μεγαλώσω τα παιδιά μου και να εργάζομαι; Τι γίνεται αν το παιδί μου χρειάζεται υποστήριξη; Μπορώ να έχω πρόσβαση στη φροντίδα που χρειάζομαι;

Σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντά σήμερα η κοινωνική πολιτική.

Τα έθεσα και στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο της 81ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Εκεί, εκπρόσωποι κρατών και διεθνών οργανισμών συναντιούνται μπροστά σε κοινές προκλήσεις. Ο καθένας φέρνει μαζί του όσα δοκίμασε στη χώρα του: λύσεις που απέδωσαν, επιλογές που χρειάστηκε να διορθώσει, δυσκολίες που δεν είχε προβλέψει. Αυτή η γνώση μπορεί να γίνει ένα από τα πιο χρήσιμα αποτελέσματα της διεθνούς συνεργασίας, όταν μεταφέρεται από χώρα σε χώρα και αξιοποιείται στις επόμενες αποφάσεις.

Αυτό ήταν και το βασικό θέμα της συζήτησής μας στο πάνελ για τα κοινωνικά