Ένα ελικόπτερο φορτωμένο ξιπασιά!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Στους βράχους του Σαρακήνικου της Μήλου δεν προσγειώθηκαν απλώς τα πέδιλα ενός ελικοπτέρου. Προσγειώθηκε μια ολόκληρη νοοτροπία. Η γνωστή.

Αυτή που ξεκινάει από το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», περνάει από το «θα σε στείλω στον Έβρο» και καταλήγει, μερικές δεκαετίες αργότερα, στο «άσε, θα πάρω το ελικόπτερο».

Δεν είναι η ιστορία ενός πλούσιου που θέλησε να πάει με ελικόπτερο στο Σαρακήνικο. Είναι η ιστορία μιας κοινωνίας που, κάθε φορά που αποκτά λίγη παραπάνω οικονομική άνεση, ξεχνάει πολύ γρήγορα όσα έμαθε όταν δεν είχε.

Και μαζί με την άνεση επιστρέφει και η ξιπασιά. Επιστρέφει η επίδειξη.

Επιστρέφει η μαγκιά. Επιστρέφει το «άρρωστο εγώ». Κυρίως, επιστρέφει η παλιά και δοκιμασμένη ελληνική πεποίθηση ότι ο κανόνας είναι κάτι που αφορά τους άλλους.

Το ελικόπτερο είχε άδεια να προσγειωθεί στις Αλυκές. Δεν προσγειώθηκε στις Αλυκές. Πήγε στο Σαρακήνικο και προσγειώθηκε εκεί, σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα

Η ντροπή της Πολιτείας απέναντι στην επιλογή της αποτέφρωσης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τις τελευταίες ημέρες, βρέθηκα δυο φορές στην ίδια θέση. Προσφιλή μου πρόσωπα που ξεκίνησαν το ταξίδι τους στο φως, είχαν επιλέξει να μη ταφούν τα σώματά τους, αλλά να αποτεφρωθούν. Δικαίωμά τους!

Κι εκεί, ως να μην έφτανε η οδύνη των δικών τους ανθρώπων, αυτοί είχαν ν’ αντιμετωπίσουν και την έλλειψη σεβασμού από την Πολιτεία.

Για να αποτεφρωθούν, έπρεπε να υπάρχει σύμφωνη γνώμη των παιδιών τους και του συζύγου τους!!! Κάτι που δεν απαιτείται για ταφή του νεκρού στο χώμα. Άρα, έχουμε να κάνουμε για σαφή διάκριση της Πολιτείας, για ξεκάθαρη έλλειψη ισονομίας, για έλλειψη σεβασμού.

Υπάρχει κάτι βαθιά προσβλητικό σε μια Πολιτεία που σου αναγνωρίζει ένα δικαίωμα και, την ίδια στιγμή, κάνει ό,τι μπορεί για να καταστήσει την άσκησή του δύσκολη, επώδυνη και ταπεινωτική.

Και γίνεται ακόμη πιο εξοργιστικό όταν αυτό το δικαίωμα αφορά την τελευταία επιθυμία ενός ανθρώπου.

Η αποτέφρωση είναι νόμιμη επιλογή. Κι όμως, για όσους την επιλέγουν, η Πολιτεία

Ενδοτισμός …Κούλη με Rafale, Belharra, F-35 και «Ασπίδα του Αχιλλέα»;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ευθυμήσαμε και πάλι. Με το θερμόμετρο να δείχνει 40 βαθμούς ή πέριξ αυτών, ακούσαμε πάλι …μπατριωτικές τσιρίδες για τον… καταραμένο Κούλη! Επειδή, λέει, δεν απέτρεψε τη συμφωνία αμυντικής συνδρομής, ανάμεσα στην Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν! Κι επειδή, λέει, παραμένουν οι «Πάτριοτ» στη Σαουδική Αραβία κι έτσι ο Μητσοτάκης μας… σέρνει στον πόλεμο…

Μιλάμε για απόλυτες ανοησίες, συνοδευόμενες με τσίπουρα και μεζέδες. Μιλάμε για κουταμάρες, για λόγια του αέρα.

Μα δεν μας λένε οι …μπατριωτάρες τι θα έκαναν εκείνοι; Τι θα έκαναν για να μην υπογράψουν συμφωνία τρεις ανεξάρτητες κι αλλόθρησκες χώρες; Πώς θα επηρέαζαν τα πράγματα; Τι θα έλεγαν στους τρεις ηγέτες που ξεκίνησαν να φτιάχνουν το …μουσουλμανικό ΝΑΤΟ;

Κι από την άλλη μεριά, τι τους ενοχλεί η συμφωνία της Ελλάδας με τον γαλλικό κολοσσό Meridiam για την ηλεκτρική διασύνδεση της Ελλάδας με την Κύπρο;

Μήπως τους ενοχλεί, ότι έτσι θωρακίζεται το εγχείρημα κι αυτό πιστώνεται… στον οχτρό Κούλη;

Ας μας πούνε οι… μπατριώτες, τι θα έκαναν εκείνοι; Και τι περισσότερο έκαναν στη

H Τεχνητή Νοημοσύνη και οι μάχες της Ευρώπης

 

Γράφει ο Δημοσθένης Αναγνωστόπουλος

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει εξελιχθεί στο νέο πεδίο γεωπολιτικού και οικονομικού ανταγωνισμού. Εκτός από την τεχνολογία, η συζήτηση αφορά πλέον και την παραγωγικότητα, την οικονομική ανάπτυξη, την άμυνα, την ενεργειακή μετάβαση, την υγεία και, εν τέλει, τη θέση κάθε χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος.

Καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας επιταχύνεται, η Ευρώπη καλείται να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα αν μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστική χωρίς να απεμπολήσει τις αξίες που διαχρονικά τη χαρακτηρίζουν.
Η Ευρώπη έχει επιλέξει να επενδύσει σε μια

προσέγγιση που δίνει έμφαση στην αξιόπιστη, διαφανή και ανθρωποκεντρική τεχνητή νοημοσύνη. Πρόκειται για μια επιλογή που αντανακλά το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και κράτος δικαίου.
Για την επιλογή αυτή, μόλις πρόσφατα, στις 2 Αυγούστου, τέθηκε σε εφαρμογή ο βασικός κορμός του ευρωπαϊκού Κανονισμού για την Τεχνητή Νοημοσύνη (EU AI Act). Μεταξύ άλλων, ενεργοποιήθηκαν οι υποχρεώσεις διαφάνειας, ώστε οι πολίτες να ενημερώνονται όταν αλληλεπιδρούν με συστήματα τεχνητής νοημοσύνης ή εκτίθενται σε περιεχόμενο που έχει παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη.
Είναι όμως αρκετό αυτό; Η απάντηση είναι πως όχι.
Η εμπιστοσύνη αποτελεί

Γιάννης Διακογιάννης: Τα Gitanes του «Ζανό», με κονιάκ Davidoff και Dalida

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Παλιότερα, όταν μιλούσαμε για αθλητική δημοσιογραφία εννοούσαμε … Γιάννης Διακογιάννης. Ναι, δεν ήταν μόνος, ήταν κι ο Γιάννης Χιωτάκης, ο Σταμάτης Γρατσίας, ο Βαγγέλης Φουντουκίδης, ο Κώστας Σισμάνης, ήταν κι άλλοι που έσπειραν αθλητικά. Μα ο Διακογιάννης ήταν εκείνος που είχε την ιδιαίτερη παιδεία, τη φινέτσα, τη λάμψη, την κουλτούρα που ανέδυε Παρίσι στη ψωροκώσταινα. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες φυσιογνωμίες που δεν περιέγραφαν απλώς έναν αγώνα. Περιέγραφαν μια ολόκληρη εποχή. Κι αυτή η εποχή είχε τη φωνή του.

Οι δεκαετίες του ’60, ’70 και του ’80 αποτέλεσαν τον μέγιστο βιότοπο του ανδρός που θεωρήθηκε ο κορυφαίος Έλληνας αθλητικός δημοσιογράφος. Ήταν τα χρόνια που οι Κυριακές είχαν άλλη μυρωδιά, τα γήπεδα άλλη αθωότητα και οι περιγραφές γίνονταν αναμνήσεις που ταξίδευαν από γενιά σε γενιά.

Ναι, δημοσιογράφος, συγγραφέας, σχολιαστής στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, παρουσιαστής της περίφημης «Αθλητικής Κυριακής» και περιγραφέας όλων των κορυφαίων διοργανώσεων του κόσμου.

Γλαφυρός, με φωνή από βελούδο, εμβρίθεια στον τρόπο μετάδοσης, ατέλειωτες

Η Καρυστιανού στην κασσελακική νομοτέλεια

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πού ανήκε η Μαρία Καρυστιανού, πριν ιδρύσει το κόμμα της; Στην Αριστερά που την αγκάλιασε με στοργή ή στη Δεξιά που δεν αγαπά τον Μητσοτάκη κι ήθελε μέσω εκείνης να τον ρίξει κι απλώςτη «θώπευε»; Ή μήπως στην Ακροδεξιά, όπως έδειξαν οι λίγες θέσεις που κατέθεσε μετά την ίδρυση του κόμματός της;

Η αλήθεια είναι ότι ήταν απ’ όλα και τίποτα. Ήταν ο εαυτός της. Εκμεταλλεύθηκε τους πάντες κι τα πάντα, όλους όσοι θεωρούσε ότι μπορούσαν να της φανούν χρήσιμοι. Από τον ΣΥΡΙΖΑ –στελέχη του την περιέφεραν ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο– μέχρι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έμοιαζε σχεδόν με μέντορά της. Κι από τον Βελόπουλο και τις θεωρίες συνωμοσίας που υιοθέτησαν σχεδόν όλοι, μέχρι ξέμπαρκους της ΝΔ και συνομιλητές του Σαμαρά.

Η δημόσια εικόνα μιας χαροκαμένης μάνας, λειτούργησε ως ένα ισχυρό πρόσωπο/σύμβολο, που εξέφρασε ένα υπαρκτό συλλογικό συναίσθημα. Κι όσο παρέμενε σύμβολο, ελάχιστοι τόλμησαν να την αντιμετωπίσουν ως πολιτικό πρόσωπο κι ας έδειχνε σαφώς τέτοια εικόνα. Ας μη ξεχνάμε ότι την περασμένη Άνοιξη διέθετε

Μονόδρομος ο κατσικόδρομος για το ΠαΣοΚ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, η κοινή γνώμη παρακολουθεί την «πολεμική» αντιπαράθεση της ΕΛΑΣ και του ΠαΣοΚ. Κάποιοι ξαφνιάστηκαν από την ένταση των κατηγοριών, κάποιοι τις περίμεναν.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια αντιπαράθεση που άργησε να συμβεί. Μάλιστα, κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη επέμεναν να ξεκινήσει αυτή η αντιπαράθεση, αμέσως μόλις ο Τσίπρας εμφανίστηκε ως… επίδοξος καβαλάρης της Αριστεράς, προσπαθώντας να φτάσει στα εδάφη του Κέντρου. Μα, τότε το ΠαΣοΚ έπαιζε στους ρυθμούς που επέβαλλε ο Δούκας. Έφτασαν στο σημείο να ψηφίσουν στο συνέδριό τους, ότι δεν θα συνεργαστούν με τη ΝΔ, καταστρατηγώντας κάθε έννοια λογικής και λαϊκισμού…

Η αλήθεια λοιπόν είναι, ότι το ΠαΣοΚ έχασε δυο μοναδικές ευκαιρίες.

Η πρώτη, ως αξιωματική αντιπολίτευση, όπου οι εμμονές του Ανδρουλάκη, το

Ο Γ. Βαρβιτσιώτης, διαβάζει την Ιστορία: Από τον Ράλλη και τον Ανδρέα στον Τσίπρα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ελληνική πολιτεία αποχαιρέτησε χθες τον ευπατρίδη της πολιτικής Γιάννη Βαρβιτσιώτη, που στα 93 του χρόνια ξεκίνησε το ταξίδι του για το φως!  Έναν άνθρωπο που σημάδεψε με την παρουσία του τη δημόσια ζωή της πατρίδας μας. Έναν πολιτικό με αρχές, έναν πατριώτη, αλλά πάνω απ' όλα έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και αίσθημα ευθύνης την Ελλάδα.

Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ανήκε σε εκείνη τη γενιά των πολιτικών που πίστευαν ότι η πολιτική δεν είναι προνόμιο, αλλά αποστολή. Σε όλη τη μακρά διαδρομή του στάθηκε σταθερός στις αξίες του, αντιμετώπισε τις δυσκολίες με ψυχραιμία και έθεσε πάντοτε πάνω από όλα το δημόσιο συμφέρον. Υπηρέτησε την πατρίδα από θέσεις μεγάλης ευθύνης, αφήνοντας πίσω του έργο που ξεπερνά τα όρια της εποχής του.

Όμως, κανένας άνθρωπος δεν αποτιμάται μόνο από τα αξιώματα που κατείχε ή τις

Ο επίλογος μιας σπάνιας γενιάς – Αποχαιρετισμός στον Γιάννη Βαρβιτσιώτη

 

Γράφει ο Γιώργος Βουλγαράκης

Υπάρχουν πολιτικοί των οποίων η διαδρομή ξεπερνά τα αξιώματα που κατείχαν. Άνθρωποι που δεν υπήρξαν απλώς μάρτυρες της ιστορίας, αλλά μέρος και συνδιαμορφωτές της. Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ανήκε σε αυτή την κατηγορία πολιτικών.

Με τον θάνατό του ολοκληρώνεται ουσιαστικά η πορεία μιας γενιάς που διαμόρφωσε τη σύγχρονη Κεντροδεξιά και συνέδεσε διαφορετικές ιστορικές περιόδους: την προδικτατορική πολιτική ζωή, την αντίσταση στη δικτατορία, τη Μεταπολίτευση και τις πρώτες δεκαετίες εδραίωσης της δημοκρατίας.

Υπήρξε μία από τις τελευταίες εμβληματικές μορφές εκείνης της γενιάς, ένας από τους τελευταίους πολιτικούς με άμεση, βιωματική σχέση με όλες αυτές τις κομβικές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας.

Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του - ο γράφων είχε την τύχη να είναι ένας από αυτούς - στη Βουλή, τις Κυβερνήσεις, σε κοινοβουλευτικές επιτροπές ή σε διεθνείς συναντήσεις, γνώρισαν έναν άνθρωπο με σταθερές αρχές, θεσμική συνείδηση και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον δημόσιο διάλογο.

Εκπρόσωπος μιας γενιάς που, παρά το κλίμα της εποχής, δεν διολίσθησε ποτέ στον

Αριστεροδεξιές συγκλίσεις & στενές επαφές τρίτου τύπου…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όταν η Ελλάδα δέχθηκε δυο φορές επιθέσεις τα τελευταία χρόνια, αυτές αντιμετωπίστηκαν με τελείως διαφορετικό τρόπο.

Η πρώτη επίθεση ήταν τότε, επί Τσίπρα, που δεκάδες χιλιάδες παράνομοι μετανάστες πέρασαν ανενόχλητοι τα σύνορα, γέμισαν κάθε πλατεία των ελληνικών πόλεων και τελικά οι περισσότεροι μαζεύτηκαν στην Ειδομένη, μπροστά στα κλειστά σύνορα. Τα οποία τα έκλεισαν οι Ευρωπαίοι για να ελεγχθούν οι ατέλειωτες ροές. Η Ελλάδα της Αριστεράς, άνοιξε τα σύνορα για να περάσει κάθε καρυδιάς καρύδι κι όχι μόνο οι αναξιοπαθούντες από τοπικούς πολέμους σε Ασία κι Αφρική.

Η δεύτερη επίθεση, συνέβη σχεδόν μόλις έγινε πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, με χιλιάδες μετανάστες να έχουν συγκεντρωθεί στον Έβρο, με την «ευγενική» χορηγία της Τουρκίας. Η αντιμετώπιση του ελληνικού κράτους ήταν διαφορετική, η επίθεση αποκρούστηκε και ταυτοχρόνως ξεκίνησε να κατασκευάζεται ο φράχτης, υπό τις ιαχές άρνησης της Αριστεράς. Γιατί, ως γνωστόν, ο φράχτης δεν προστατεύει σύνορα προσβάλλει πρωτίστως την πολιτική αισθητική όσων πιστεύουν ότι τα σύνορα είναι μια ξεπερασμένη έννοια.

Τα γεγονότα στη Θέουτα, με ορδές κάθε είδους μεταναστών προς ευρωπαϊκό έδαφος,