Η γυναικοκτονία ως θεσμική και κοινωνική πρόκληση

 

Γράφει η Όλγα Κεφαλογιάννη

Η γυναικοκτονία αποτελεί την πιο ακραία και μη αναστρέψιμη μορφή έμφυλης βίας. Δεν είναι «έγκλημα πάθους», ούτε αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας έκρηξης ή μιας «κακής στιγμής».

Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι η τελική κατάληξη μιας μακράς σχέσης εξουσίας, ελέγχου, φόβου και συστηματικής κακοποίησης. Μιας σχέσης στην οποία η βία έχει προηγηθεί, έχει επαναληφθεί και συχνά έχει γίνει ορατή στο οικογενειακό, κοινωνικό ή θεσμικό περιβάλλον του θύματος.

Κάθε φορά που μία γυναίκα δολοφονείται από τον σύζυγο, τον σύντροφο, τον πρώην σύζυγο ή τον πρώην σύντροφό της, η δημόσια συζήτηση επανέρχεται με ένταση. Όμως τα χαρακτηριστικά που αναδεικνύονται εκ των υστέρων είναι συχνά γνώριμα.

Ο δράστης περιγράφεται ως ζηλότυπος, χειριστικός, ελεγκτικός και βίαιος. Το θύμα ως απομονωμένο, φοβισμένο και πολλαπλώς κακοποιημένο. Συχνά είχε ήδη αναζητήσει τρόπο διαφυγής. Άλλοτε είχε καταφέρει να αποχωρήσει από τη σχέση, χωρίς όμως να έχει πραγματικά προστατευθεί.

Η γυναικοκτονία σπάνια εμφανίζεται χωρίς προηγούμενες ενδείξεις. Προηγούνται απειλές, εκφοβισμός, σωματική ή ψυχολογική βία, έλεγχος, απομόνωση και περιορισμός

ΚΚΕ: Ο μεγάλος χορηγός του Άδωνι!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αν κάποιος παρακολουθεί τις περιοδείες του Άδωνι Γεωργιάδη στην ελληνική περιφέρεια, θα μπορούσε εύλογα να πιστέψει πως υπάρχει μια άτυπη συμφωνία συνεργασίας ανάμεσα στον υπουργό και το ΚΚΕ. Ο πρώτος ανακοινώνει επίσκεψη και οι δεύτεροι αναλαμβάνουν την επικοινωνιακή υποστήριξη.

Με αξιοθαύμαστη συνέπεια, όπου εμφανίζεται ο Άδωνις, εμφανίζονται και οι γνωστοί επαναστάτες υπηρεσίας. Σημαίες, ντουντούκες, συνθήματα, καταγγελίες και η απαραίτητη θεατρική αγανάκτηση. Μια παράσταση που παίζεται ξανά και ξανά, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, με το ίδιο σενάριο, τους ίδιους πρωταγωνιστές και το ίδιο προβλέψιμο φινάλε.

Οι τοπικές οργανώσεις του ΚΚΕ συμπεριφέρονται λες και έχουν αναλάβει την έκδοση πολιτικών θεωρήσεων εισόδου στις πόλεις της χώρας. Δεν αρκεί που η Ελλάδα είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Για τους συντρόφους χρειάζεται και η έγκριση του τοπικού κομματικού πυρήνα. Αν δεν την έχεις, χαρακτηρίζεσαι ανεπιθύμητος!

Κάπως έτσι, κάθε επίσκεψη του Άδωνι μετατρέπεται σε μικρή ιδεολογική μάχη για τη

Τσίπρας, Ανδρουλάκης, Σαμαράς και στο βάθος ο Οκτώβριος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι γνωστό ότι ο Μητσοτάκης είναι θεσμικός. Αυτό που λέει λοιπόν, για εκλογές στο τέλος της τετραετίας, έχει κι αλήθεια και λογική.

Όμως, αν γίνουν εκλογές Οκτώβριο ή Νοέμβριο, δεν θα είναι σχεδόν στο όριο ολοκλήρωσης της θεσμικής ολοκλήρωσης της τετραετίας;

Η αλήθεια είναι ότι πολλά λέγονται και γράφονται για τις εκλογές, ειδικά μετά την ίδρυση των κομμάτων των Τσίπρα και Καρυστιανού. Η δε εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι ούτε ο Μητσοτάκης έχει καταλήξει στην ημερομηνία των εκλογών.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δούμε το ζήτημα των εκλογών με αλληλουχία λογικών σκέψεων.

Α. Κόμμα Τσίπρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός, έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ, επιχείρησε ένα σεργιάνι στο Κέντρο που δεν του βγήκε και κατέληξε πάλι στην Αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ, με άλλο

Στη μνήμη Μάριου Τόκα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Αν ανέπνεε ακόμη ανάμεσά μας, σήμερα θα γιόρταζε τα 72α γενέθλιά του και θα έσβηνε 72 κεράκια, σκορπίζοντας εκείνο το γαλήνιο χαμόγελο που φώτιζε τους ανθρώπους γύρω του.

8 Ιουνίου γεννήθηκε στη Λεμεσό. Μα ο χρόνος στάθηκε άδικος μαζί του. Ο χάρος τον άγγιξε νωρίς στο φτερό και τον πήρε μακριά από τον κόσμο που τόσο αγάπησε. Κι όμως, ο Μάριος Τόκας, παραμένει εδώ, ανάμεσά μας, μέσα στις νότες που άφησε κληρονομιά, στις μελωδίες που έγιναν παρηγοριά, στην αξιοπρέπεια, το ήθος και την ευγένεια της ψυχής του.

Κάποιες στιγμές μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα. Σαν να είμαστε ξανά μαζί στο στούντιο, στο ραδιόφωνο, να

Νάνοι!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Την Κυριακή, είδαν το φως της δημοσιότητας δυο νέες δημοσκοπήσεις. Μια της Marc για το «Πρώτο Θέμα» και μια της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών». Τι έδειξαν; Επιβεβαίωσαν τις έρευνες της  Opinion Poll, της Pulse, της GPO και της Metron Analysis, που δείχνουν τον Τσίπρα να έχει πάρει σαφές προβάδισμα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Επιβεβαίωσαν και κάτι ακόμη: Ότι τόσο καιρό ο Ανδρουλάκης έπαιζε μόνος του και τελικά  βγαίνει…τρίτος ή και τέταρτος!

Είναι και κάτι ακόμη: Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Τσίπρα με ποσοστό πέριξ του 15%, άρα ουδείς συνωμοσιολογεί για να …ρίξει το ΠαΣοΚ, όπως ισχυρίζονται στη Χαριλάου Τρικούπη.

Αυτά αφορούν τις έρευνες. Όμως, είναι κάποια πράγματα που είναι πιο σημαντικά. Η αξιοπρέπεια.

Ο Τσίπρας, συμπεριφέρεται στους πρώην συντρόφους του ως να είναι ασήμαντοι, αμελητέοι, μηδαμινοί. Κατ’ αρχάς τους έβαλε

Ιστορίες με τον Γιώργο Σουφλιά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Αναμφισβήτητα ο Γιώργος Σουφλιάς αδικήθηκε από την ίδια την παράταξή του. Η προσωπικότητα, οι ιδέες, το έργο που παρήγαγε για την πατρίδα απ’ όπου την υπηρέτησε, υπήρξαν πολύ ισχυρότερες από την αποδοχή που του επιφυλάχτηκε. Αλλά αυτά θα τα βρει και θα καταγράψει η ιστορία.

Ο Γιώργος Σουφλιάς διέθετε μια κορυφαία -όσο και σπάνια- ιδιότητα στα ενδότερα της ΝΔ. Όλοι, μα όλοι οι πρόεδροι της τον αξιοποίησαν σε κορυφαίες θέσεις ευθύνης κι δη από τα μικράτα του.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, τον έκανε υφυπουργό Εσωτερικών.

Ο Γεώργιος Ράλλης, υφυπουργό Συντονισμού.

Ο Ξενοφών Ζολώτας, στην Οικουμενική του 1989 και με σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων, τον έκανε «Τσάρο» της Οικονομίας.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, τον έχρισε διαδοχικά υπουργό Οικονομικών. Εθνικής Οικονομίας και Παιδείας.

Ο Κώστας Καραμανλής, τον έκανε υπουργό Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και

ΠαΣοΚ: Η πολιτική των αυτογκόλ

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Χαριλάου Τρικούπη πρέπει να έχουν φτάσει σε κορυφαία επίπεδα αμηχανίας, αν όχι απελπισίας. Μόνο και μόνο που σκέπτονται να προχωρήσουν στη μεταγραφή του Μάριου Σαλμά, καταδεικνύει του λόγου το αληθές, αφού ο εν λόγω δήλωσε ότι η επιλογή του είναι να πάει στον Σαμαρά ή στο ΠαΣοΚ!!!

Αν θέλουν λοιπόν Σαλμά, ας πάρουν Σαλμά. Αν θέλουν να ξαναπάρουν Τζάκρη και Κασιμάτη που συζητούν μαζί τους, ας τις πάρουν. Αν θέλουν να πάρουν τον ναύαρχο Αποστολάκη που ήταν ΣΥΡΙΖΑ, ανακοινώθηκε για λίγες ώρες ως υπουργός της ΝΔ, ενώ μετά πήγε στον Κασσελάκη, ας το πράξουν, δικαίωμά τους. Αν θέλουν να πάρουν τον Κασσελάκη, ας τον πάρουν.

Άλλωστε οι πολιτικές μετακινήσεις δεν είναι κάποιο καινούργιο σπορ, συμβαίνει χρόνια στην πολιτική ζωή. Το θέμα είναι η ποιότητά τους. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πάρει στο ΠαΣοΚ τους

Τίμησε τη χώρα και τη ΝΔ

 

Γράφει ο Στάθης Κ. Σταθόπουλος

Το Μάρτιο του 1997 η Νέα Δημοκρατία κλήθηκε-με πρωτόγνωρη για τα τότε δεδομένα της διαδικασία- σε μια κρίσιμη συνεδριακή ψηφοφορία για την εκλογή νέου αρχηγού που θα την έβγαζε από μια πολυετή κρίση εσωστρέφειας και συνεπακόλουθης πολυετούς- με μικρό διάλειμμα- παραμονής στην Αντιπολίτευση, να απαντήσει σε ένα καθοριστικό δίλημμα: στο νέο, μορφωμένο, δυναμικό και έχοντα όνομα βαρύ σαν ιστορία, όχι, όμως, και εμπειρία διοίκησης και διαχείρισης εξουσίας, Κώστα Αλ. Καραμανλή αντιπαρατάχθηκε ο Γιώργος Σουφλιάς: ένας απλός άνθρωπος, αυτό που την εποχή εκείνη ονομαζόταν «ένας από εμάς», τέκνο αγροτοκτηνοτροφικής

F-35 και σιγή ασυρμάτου σε Ραφήνα και Μεσσηνία…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Μετά, λοιπόν, την προχθεσινή τοποθέτηση του Μάρκο Ρούμπιο, ότι η Τουρκία ΔΕΝ θα παραλάβει F-35, δεν έχει ακουστεί η παραμικρή κουβέντα από τους πρώην και μονίμως ανησυχούντες Καραμανλή (Ραφήνα) και Σαμαρά, αναφορικά με τα ελληνοτουρκικά και την κακή εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης…

Εικάζεται, ότι η εκκωφαντική σιωπή τους οφείλεται στο σοκ της εξέλιξης. Διότι επί μήνες, αν όχι χρόνια, καλλιεργούνταν η εικόνα μιας χώρας που δήθεν οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε διπλωματικό αδιέξοδο, ενώ η Τουρκία παρουσιαζόταν/παρουσιάζεται συστηματικά, ως ο μεγάλος κερδισμένος όλων των εξελίξεων. Ανεξαρτήτως αν τα γεγονότα έδειχναν το εντελώς αντίθετο.

Τώρα όμως που η πραγματικότητα δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να συνεργαστεί με τις προβλέψεις τους, η δημόσια

Υπαρκτός σουρεαλισμός!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η «Νέα Αριστερά» ήταν το κόμμα των … νεομπολσεβίκων πρώην στενών συνεργατών του Τσίπρα, που ο ίδιος δεν ήθελε να βλέπει και εκδιώχθηκαν/απομακρύνθηκαν/ αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μέσω της «παρένθετης προεδρίας Κασσελάκη.

Οι άνθρωποι αυτοί, έξω από το μαντρί, έχασαν ακόμη και την ψήφο τους και τα δημοσκοπικά τους ποσοστά άγγιζαν τη μια ποσοστιαία μονάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ποτέ το ελάχιστο τίποτα, έκανε τόσο κρότο. Ένας κρότο δυσανάλογο του μεγέθους τους, σαν άδειο βαρέλι που κυλάει στα καλντερίμια της πολιτικής και για να πείσει τους αφελείς ότι μεταφέρει κάτι πολύτιμο.

Ποτέ, δεν ήταν τόσο έντονες οι αναθυμιάσεις της αυταρέσκειας.

Δέκα βουλευτές και μερικές εκατοντάδες στελέχη, πλήρεις ιδεοληψιών και πολιτικών φληναφημάτων, ήταν κάθε λίγο και λιγάκι στα τηλεοπτικά πάνελ κι ασκούσαν προπαγάνδα… Ευγενική προσφορά των επιχειρηματιών του ραδιοτηλεοπτικού χώρου.
Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι, που μεταξύ άλλων ομοίων τους κυβέρνησαν τη χώρα, έκλεισαν με τον Τσίπρα τις Τράπεζες, διακύβευσαν το