Το ΠΑΣΟΚ και η τέχνη της αυτοπαγίδευσης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που τα κόμματα δεν παγιδεύονται από τους αντιπάλους τους, αλλά από τον ίδιο τους τον εαυτό. Σαν να στήνουν έναν καθρέφτη απέναντί τους και να αιφνιδιάζονται από την αντανάκλαση. Κάπως έτσι το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε να απαντά σε ένα ερώτημα που ουδείς του είχε θέσει — και τελικά να εγκλωβίζεται σε αυτό.

Η κατηγορηματική διατύπωση ότι δεν θα υπάρξει ποτέ συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία δεν ήταν απλώς μια πολιτική θέση, ήταν μια γραμμή άμυνας που μετατράπηκε σε όριο κινήσεων. Από εκεί και πέρα, η συζήτηση άρχισε να περιστρέφεται γύρω από το αυτονόητο αλλά αμείλικτο: αν όχι με τη ΝΔ, τότε με ποιον;

Και εκεί, το πολιτικό τοπίο μοιάζει περισσότερο με έρημο παρά με

Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο… για να …πέσει ο Μητσοτάκης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι  μερίδα φίλων, οι ψηφοφόροι και τα στελέχη του ΠαΣοΚ, ζουν ένα τριήμερο ονείρωξης και … σοσιαλιστικής (λέμε τώρα) ανάτασης! Συνέδριο γαρ. Άλλωστε, είναι όμορφο πράγμα να ζουν οι άνθρωποι με τις αναμνήσεις τους, ειδικά αν αυτές περικλείονται σε λευκώματα … τύπου…  περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις…

Το συνέδριο της Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται ότι τελικά γίνεται για έναν λόγο: Να αποφασίσουν αν θα συνεργαστούν ή όχι με τη ΝΔ!! Κι αδιαφορούν προκλητικά κι αντιδημοκρατικά αν η κοινωνία αποφασίσει το αντίθετο δια της ψήφου της. Η ζωή κι η κοινωνία το αποφασίζει αυτό, όχι ο Ανδρουλάκης, ο Δούκας, ο Γερουλάνος, ο Σκανδαλίδης, ο Χριστοδουλάκης, ο Δουδωνής κι οι άλλοι… Το ΠαΣοΚ είναι

Η Ελλάδα δεν είναι στάβλος οργής

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχει μια παλιά, δοκιμασμένη συνταγή στην ελληνική πολιτική κουζίνα: όταν δεν σε συμφέρει η πραγματικότητα, φτιάχνεις μια άλλη, πιο βολική και πιο θορυβώδη. Και κυρίως πιο χρήσιμη για να καθυστερείς αυτό που αποφεύγεις ή φοβάσαι περισσότερο: την κρίση της Δικαιοσύνης.

Η δίκη για τα Τέμπη δεν είναι πλατεία. Δεν είναι πάνελ. Δεν είναι timeline. Είναι δικαστήριο. Και στο δικαστήριο δεν μετράνε ούτε τα likes ούτε οι κραυγές, μετράνε τα στοιχεία, οι ευθύνες και –όσο κι αν ενοχλεί– οι διαδικασίες.

Αλλά, να που κάποιοι έχουν επενδύσει αλλού. Όχι στη Δικαιοσύνη, αλλά στην ένταση. Όχι στην απόδειξη, αλλά στο σύνθημα. Έχουν χτίσει πολιτικά καριέρες επάνω σε μια οργή που φουσκώνει καθημερινά με υπαινιγμούς, μισές αλήθειες και καλοδουλεμένα

Μ. Χριστοδουλάκης: Με τα «χαμένα βαγόνια» για ….αρχηγός

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Για θυμηθείτε: Ήταν η εποχή των fake news για τα ξυλόλια και λοιπά εύφλεκτα υλικά που δήθεν βρίσκονταν στα μοιραία τρένα που συγκρούστηκαν στα Τέμπη.

Ήταν τότε που το ΚΚΕ (Θανάσης Παφίλης) συνέδεε μέσα στη Βουλή την τραγωδία, με την παρουσία της αμερικανικής βάσης στη Λάρισα!

Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ (Σωκράτης Φάμελος)  υπαινισσόταν στη Βουλή, ενδεχόμενη συσχέτιση του δυστυχήματος με τον θάνατο του γιου της εισαγγελέως στη Λάρισα!

Ήταν τότε που ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Βασίλης Κόκκαλης, ανέφερε στη Βουλή για πλειστηριασμό 25 τόνων ξυλολίου … λίγο πριν από την τραγωδία!!

Ήταν τότε που η Κωνσταντοπούλου κι ο Βελόπουλος έδιναν καθημερινές παραστάσεις στη Βουλή, με θέματα που αποδείχτηκαν fake.

Ήταν τότε που σχεδόν όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί παρουσίαζαν ένα σωρό ειδικούς κι «ειδικούς» που έβγαζαν …δικαστικές αποφάσεις.

Τέλος, ήταν τότε που το ΠαΣοΚ είχε γίνει ουρά της Ζωής Κωνσταντοπούλου και δια του Μανόλη Χριστοδουλάκη αναρωτιόταν για «τρία βαγόνια που χάθηκαν»!!!

Εδώ είμαστε λοιπόν. Μανόλης Χριστοδουλάκης!

Μια φωνή που τότε

Επιβίωση: Η νέα ιδεολογία της Αριστεράς

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν πρόκειται για επιστροφή. Πρόκειται για επιβεβαίωση αποτυχίας.

Όταν ένας άνθρωπος φεύγει και τίποτα δεν στέκεται όρθιο πίσω του, δεν αποδεικνύεται η δύναμή του. Αποκαλύπτεται η γύμνια όλων των υπολοίπων. Και αυτή η γύμνια σήμερα δεν κρύβεται πια: είναι η πλήρης πολιτική ένδεια μιας Αριστεράς που εξάντλησε το κεφάλαιό της και τώρα ανακυκλώνει τον εαυτό της σαν κακόγουστο ανέκδοτο.

Ας τελειώνουμε με τα προσχήματα. Δεν υπάρχουν ιδέες. Δεν υπάρχουν προτάσεις. Δεν υπάρχει ούτε καν στοιχειώδης φιλοδοξία για κάτι πέρα από την προσωπική επιβίωση. Υπάρχει μόνο ένας μηχανισμός ανθρώπων που ψάχνουν ρόλο, μικρόφωνο και λόγο ύπαρξης.

Και κάπου εκεί, σαν αναπόφευκτη τιμωρία, επιστρέφει εκείνος που τους καθόρισε. Όχι γιατί έχει κάτι να πει. Αλλά επειδή δεν έμαθε να κάνει κάτι άλλο, από το να παριστάνει

Μητσοτάκης – Πιερρακάκης: Μεταξύ λογικής και λαϊκισμού….λογική!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Σε εποχές όπου η διεθνής πραγματικότητα θυμίζει περισσότερο θολό τοπίο παρά ευήλιο ορίζοντα, οι αποφάσεις δεν κρίνονται από τον όγκο τους αλλά από τη βαρύτητά τους. Και κυρίως από το μέτρο τους.

Η συγκυρία δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Η γεωπολιτική ένταση, η αστάθεια στις αγορές ενέργειας και η νευρικότητα των οικονομιών συνθέτουν ένα σκηνικό που δεν συγχωρεί επιπολαιότητες. Σε αυτό το περιβάλλον, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να κινηθεί με έναν τρόπο που ίσως δεν εντυπωσιάζει — αλλά σίγουρα δεν εκτροχιάζει.

Το πακέτο μέτρων που ανακοινώθηκε δεν ήρθε να υποσχεθεί θαύματα, αλλά να κερδίσει χρόνο. Και σε τέτοιες στιγμές, ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο νόμισμα.

Η στόχευση ήταν σαφής: παρεμβάσεις εκεί όπου ο πόνος είναι άμεσος, χωρίς να ανοίγουν ανεξέλεγκτες τρύπες στο αύριο. Καύσιμα, μεταφορές, πρωτογενής παραγωγή. Κρίσιμοι τομείς που λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία για ολόκληρη την οικονομία.

Αλλά το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο σε

Νάνοι και φάροι

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εδώ και σχεδόν είκοσι (20) χρόνια, ζούμε συνεχείς κρίσεις και κάποιες βίαιες, σαν κύματα που σπάνε αδιάκοπα πάνω στην ίδια κουρασμένη ακτή. Το κακό είναι -σε πολιτικό επίπεδο- ότι έχουν φύγει κορυφαίες προσωπικότητες, που μπορούσαν να ισορροπούν τη χώρα λίγο πριν το χείλος του γκρεμού, εκεί όπου η λογική παλεύει με το ένστικτο της καταστροφής.

Λείπουν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο συνετός Γεώργιος Ράλλης, ο ρεαλιστής Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο αποτελεσματικός Σημίτης. Λείπουν και πρόσωπα που πάντα κρατούσαν τη χώρα σε σταθερή τροχιά, λίγο πριν τον εκάστοτε πιθανό εκτροχιασμό της. Λείπει ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο Γεώργιος Γεννηματάς, ο Γιάννης Μπουτάρης, ο Αντώνης Τρίτσης, ο Αθανάσιος Τσαλδάρης, λείπουν κι οι εμβληματικοί ηγέτες της Αριστεράς, όπως ο Παπαγιαννάκης ή ο Κύρκος…

Οι σκέψεις αυτές δεν ωραιοποιούν τη ρήση… «κάθε πέρυσι και καλύτερα», αλλά

Δεν υπηρετούν την αλήθεια, την στραγγαλίζουν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ανακοίνωση της Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων δεν ήταν απλώς αυστηρή, ήταν καταπέλτης. Μια θεσμική κραυγή αγωνίας απέναντι σε ένα φαινόμενο που έχει ξεπεράσει κάθε όριο πολιτικής αντιπαράθεσης και έχει διολισθήσει σε ωμό, απροκάλυπτο εκβιασμό προς τη Δικαιοσύνη. Όταν οι ίδιοι οι δικαστές μιλούν για «σοβαρά αυτόφωρα κακουργήματα και πλημμελήματα», δεν πρόκειται για ρητορική υπερβολή, πρόκειται για θεσμική διάγνωση μιας επικίνδυνης εκτροπής.

Κι όμως, απέναντι σε αυτή την ηχηρή παρέμβαση, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Μαρία Καρυστιανού συνεχίζουν ακάθεκτες. Με μια επιμονή σχεδόν εμμονική, στήνουν ένα σκηνικό έντασης, κραυγών και θεσμικής απαξίωσης, σαν να πρόκειται για πολιτικό τους φυσικό χώρο. Δεν αναζητούν τη δικαιοσύνη, επιδιώκουν να τη χειραγωγήσουν! Δεν υπηρετούν την αλήθεια, τη στραγγαλίζουν μέσα σε έναν κυκεώνα εντυπώσεων.

Η στάση τους αποπνέει έναν ιδιότυπο

Θύμιος χωρίς φρένα & Κυρανάκης … μόνο γκάζι

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η νέα απεργία των ταξί, κάνει όλο και περισσότερους να συνειδητοποιήσουν ότι ο συγκεκριμένος κλάδος απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία, εδώ και πολλά χρόνια. Λες κι οι πολιτικοί φοβούνται ότι το «μπίρι -μπίρι» των ταξιτζήδων θα αλλάξει τις πεποιθήσεις των επιβατών.

Τα ταξί είναι αναγκαία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι ασύδοτα. Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι μπορούν να λειτουργούν ως κλειστό επάγγελμα άλλων δεκαετιών, με όρους που θυμίζουν περισσότερο συντεχνία παρά σύγχρονη υπηρεσία.

Τι ζητάνε οι ταξιτζήδες; Πολλά παράλογα πράγματα κι ένα λογικό. Ζητούν, να χρησιμοποιούν τις λεωφορειολωρίδες, ακόμη κι όταν έχουν επιβάτες. Ζητούν να καταθέτουν «ποινικό μητρώο γενικής χρήσης» κι όχι ειδικής για την έκδοση ή ανανέωση ειδικής άδειας.  Και ζητούν την άμεση απόσυρση του άρθρου 52, το οποίο καταγγέλλουν ότι «εκχωρεί μεταφορικό έργο» σε ΕΙΧ με οδηγό και τα «ευνοεί σκανδαλωδώς». Ζητούν, επίσης, να μην εφαρμοστεί άμεσα

Όρια που δεν μπαίνουν & συμπεριφορές που επαναλαμβάνονται

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η σκηνή επαναλαμβάνεται με τόση συνέπεια που παύει να είναι «είδηση» και καταλήγει να είναι μοτίβο. Ένας ακόμη καβγάς στη Βουλή, μια ακόμη έκρηξη έντασης με πρωταγωνίστρια τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, μια ακόμη αφορμή τόσο ασήμαντη που σχεδόν προσβάλλει τη νοημοσύνη όσων παρακολουθούν. Αυτή τη φορά, το αντικείμενο της πολιτικής σύγκρουσης ήταν… ένα πακέτο κρακεράκια. Και όμως, πίσω από το ευτελές πρόσχημα, ξεδιπλώνεται ξανά η ίδια, γνώριμη στρατηγική: πρόκληση, υπερβολή, προσωπική επίθεση, μετατροπή της κοινοβουλευτικής διαδικασίας σε θέαμα.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Είναι συνέχεια. Είναι η ίδια πρακτική που