Οι όροι της νέας εποχής

Γράφει ο Κυριάκος Πιερρακάκης

 Ο κόσμος δεν αλλάζει σταδιακά, αλλά ασύμμετρα. Για μεγάλα διαστήματα οι εξελίξεις μοιάζουν γραμμικές, σχεδόν προβλέψιμες, μέχρι τη στιγμή που συσσωρεύονται αλλαγές οι οποίες μετακινούν απότομα το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν οικονομίες, κοινωνίες και κράτη.

Κάπως έτσι μοιάζει και η εποχή που διανύουμε.

Η τεχνητή νοημοσύνη αναδιατάσσει ήδη την παραγωγή και την εργασία. Η γεωπολιτική επιστρέφει με ένταση. Η ενεργειακή ασφάλεια, η τεχνολογική αυτονομία και η οικονομική ισχύς επανέρχονται στο επίκεντρο ως ζητήματα στρατηγικής σημασίας. Το ζητούμενο πλέον είναι ποιοι θα μπορέσουν να μετατρέψουν αυτή τη μετάβαση σε πηγή ισχύος.

Σε αυτό το νέο περιβάλλον, ο καθοριστικός παράγοντας για κάθε χώρα είναι η παραγωγικότητα. Η δυνατότητα, δηλαδή, να

Η Ελλάδα απέναντι στη μηχανή του Κρεμλίνου για αποσταθεροποίηση της

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι κοινή διαπίστωση πια, ότι ρωσικός παράγων έχει διεισδύσει στην Ελλάδα πολλαπλώς. Όχι ως θεωρία συνωμοσίας, αλλά ως ζήτημα που απασχολεί πλέον ανοικτά τις ελληνικές και κυρίως τις δυτικές υπηρεσίες ασφαλείας. Η ρωσική διείσδυση είναι πολύπλευρη, πρωτίστως όμως αφορά την πολιτική και την Εκκλησία.

Στη χώρα μας, είναι σαφές ότι υπάρχουν κόμματα -κυρίως με αναφορά στη Βόρεια Ελλάδα- που ομνύουν στον Πούτιν, ενώ δεκάδες μοναστήρια δίνουν πολιτικές κατευθύνσεις για την ψήφο των πιστών. Η επιρροή δεν ασκείται πάντοτε με θόρυβο, συχνά ασκείται αθόρυβα, αλλά αποτελεσματικά.

Ταυτοχρόνως, υπάρχει έντονη διείσδυση στο διαδίκτυο, με χιλιάδες bots και επαναλαμβανόμενους κακόβουλους λογαριασμούς. Τα bots, υποκλέπτουν προσωπικά δεδομένα, διαδίδουν ψεύτικες ειδήσεις - fake news (το βιώσαμε με τη δήθεν νεκρή Μαρία στον Έβρο), βομβαρδίζουν ιστοσελίδες προκαλώντας πτώση διακομιστών (DDoS attacks) ή δημιουργούν ψεύτικους λογαριασμούς προπαγάνδας. Ο στόχος δεν είναι απλώς η παραπληροφόρηση. Είναι η διάβρωση της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Υπενθυμίζουμε ότι μια ημέρα πριν την υπόθεση Ντόκου, ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι

Κωστής Χατζηδάκης: Κεντροδεξιά που δίνει λύσεις, όχι κεντροδεξιά της νοσταλγίας

 

Υπάρχει άραγε κάποιος που μπορεί να φανταστεί την πολιτική ζωή της Ελλάδας τα επόμενα χρόνια χωρίς τη Νέα Δημοκρατία; Ακόμη και όσοι δεν μας έχουν ψηφίσει ποτέ, δεν αμφισβητούν ότι η Νέα Δημοκρατία αποτελεί διαχρονικά σημείο αναφοράς για την πολιτική ζωή του τόπου. Δεν είναι μόνο το πιο ανθεκτικό κόμμα της Μεταπολίτευσης, σε μια περίοδο που άλλα κόμματα κατέρρευσαν ή αλλάζουν με πρωτοφανή ταχύτητα ονόματα, αρχηγούς και πολιτική ταυτότητα. Είναι πολύ περισσότερο μια δύναμη συνεχούς εθνικής ανανέωσης.

Ζούμε σε μια περίοδο μεγάλων ανατροπών. Η Τεχνητή Νοημοσύνη αλλάζει την οικονομία και την αγορά εργασίας. Η δημογραφική κρίση απειλεί τη βιωσιμότητα ολόκληρων κοινωνιών. Η στεγαστική πίεση δοκιμάζει ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους. Οι μεταναστευτικές ροές, η κλιματική κρίση και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις δημιουργούν νέα δεδομένα για την Ευρώπη και τον κόσμο. Και όμως, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, βλέπουμε πολλά κόμματα στην Ελλάδα να καταφεύγουν σε συνταγές του παρελθόντος. Να επενδύουν στην τοξικότητα αντί στις λύσεις. Να αναζητούν πολιτικά οφέλη μέσα από την καλλιέργεια της οργής. Να υπόσχονται τα πάντα στους πάντες, σάμπως η οικονομία δεν έχει τους δικούς της «νόμους». Να προσπαθούν να απαντήσουν σε εξαιρετικά σύνθετα προβλήματα με απλοϊκά συνθήματα.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο απαιτητική από τον λαϊκισμό. Κι αυτό,

Ναι, είμαι με τον Εμπαπέ!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

«Δεν βλέπω να υπάρχει άμυνα ικανή να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την τετράδα των επιθετικών της Γαλλίας, Εμπαπέ, Ντεμπελέ, Ολίσε και Μπαρκολά», είπε στο ITV Sport ο Γκάρι Νέβιλ. Πόσο δίκιο είχε.

Από αυτή τη θαυμαστή τετράδα, επιτρέψτε μου να σταθώ, να εγκωμιάσω, να δοξάσω, να υμνολογήσω, τον Κιλιάν Εμπαπέ! Άλλωστε, πλην των tricolores, παίζει και στη Βασίλισσα.

Εμπαπέ λοιπόν.

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές που «ματώνουν» το πλεκτό. Που…παστελώνουν…πυροβολούν…. «ράβουν» το τόπι στο «γάμα»… «κερνάνε γκολ»…  Υπάρχουν κι εκείνοι που νικούν.

Μα, υπάρχει κι ο Κιλιάν Εμπαπέ, ένας τύπος που μοιάζει να γεννήθηκε από την ίδια την επιθυμία του ποδοσφαίρου να γίνει τέχνη. Μια μπαλαδόφατσα που οσονούπω θα γίνει ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στα Μουντιάλ, άλλωστε είναι ακόμη 27 χρόνων.

Ο τύπος δεν τρέχει. Γλιστρά πάνω στο χορτάρι σαν αέρας που απέκτησε σώμα. Οι αντίπαλοι απλώνουν τα πόδια τους για να τον σταματήσουν, όμως εκείνος έχει ήδη περάσει κι είναι σαν να τους τραγουδά… είσαι ανάμνηση παλιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι…

Στη Γαλλία έγινε παιδί-θαύμα, ο εκλεκτός που φόρεσε τη φανέλα της πατρίδας του

Οι πίτσες, οι φάρσες & η απίθανη δικαίωση του Β. Λεβέντη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αν γεννήθηκες τη δεκαετία του '80 ή του '90, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να έχεις πέσει πάνω στον Βασίλη Λεβέντη όχι επειδή έψαχνες πολιτική ανάλυση, αλλά επειδή κάποιος σου είπε: «Άνοιξε το Κανάλι 67, γίνεται της που**νας με τον Λεβέντη».

Και πράγματι γινόταν. Πριν από τα social media, πριν από τα livestreams και πριν το ίντερνετ μετατρέψει τον καθένα σε σχολιαστή, υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε διαδραστική τηλεόραση χωρίς να το ξέρει. Ή μάλλον, χωρίς να το επιδιώκει.

Ο Λεβέντης ήθελε να κάνει πολιτική. Το κοινό είχε αποφασίσει να κάνει... ψυχαγωγία. Η διαφορά ήταν τεράστια.

Εκείνος προσπαθούσε να εξηγήσει τις πεποιθήσεις του με τη μοναδική αφέλεια που τον διέκρινε κι απέναντί του υπήρχαν εκείνοι -κι ήταν πολλοί- που είχαν έναν και μοναδικό σκοπό: να τον βγάλουν από τα ρούχα του.

Άλλοι άλλαζαν τη φωνή τους. Άλλοι τον διέκοπταν επίτηδες. Άλλοι τον έβαζαν να απαντά σε ανύπαρκτες καταγγελίες. Κι όταν όλα αυτά δεν έφταναν, έμπαινε στη μέση και ο ντελιβεράς.

Οι πίτσες που έφταναν στο στούντιο χωρίς να τις έχει παραγγείλει κανείς έγιναν

ΠαΣοΚ χωρίς ρεζερβουάρ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουμε αναρωτηθεί επανειλημμένως αν το ΠαΣοΚ έχει λόγο ύπαρξης στο σημερινό πολιτικό τοπίο. Μπορεί διαχρονικά να εξέφρασε και να «σημάδεψε» σημαντικά κοινωνικά ρεύματα, μα σήμερα έχει ξεπεραστεί, εγκλωβισμένο στον συναισθηματισμό των φίλων του και δη στον συναισθηματισμό του παρελθόντος.

Σήμερα το ΠαΣοΚ μοιάζει να είναι το… ΚΚΕ της σοσιαλδημοκρατίας και με το σημερινό πρόσωπο της ηγεσίας του, είναι ένα κόμμα που μονίμως ρέπει προς τον αντισυστημισμό! Ένα κόμμα παγιδευμένο σε μουσειακές αναμνήσεις, που μιλά συνεχώς για το παρελθόν επειδή φοβάται να κοιτάξει το μέλλον. Έφτασε στο σημείο να εκδώσει συνεδριακή απόφαση, για να μη συνεργαστεί με τη ΝΔ μετεκλογικά. Κι επειδή η ΝΔ προβλέπεται να είναι πρώτο κόμμα, το ΠαΣοΚ αποφάσισε να αφήσει τον τόπο ακυβέρνητο, σε περίπτωση που δεν υπάρξει αυτοδυναμία.

Για σκεφτείτε: Ένα κατ’ εξοχήν κόμμα εξουσίας, να αρνείται τη συμμετοχή σ’ αυτή και να φλερτάρει ασυστόλως με τον αντισυστημισμό και ν’ αγκαλιάζει τα

Σαμαράς: Κόμμα ναφθαλίνης!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κάποιος που αγαπά τον Αντώνη Σαμαρά, θα πρέπει κάποια στιγμή να τον συγκρατήσει. Όχι τόσο ως προς τις αποφάσεις του για την ίδρυση του κόμματός του -αυτές τις έχει λάβει- όσο ως προς τα πρόσωπα με τα οποία φαίνεται ότι θα συμπορευθεί στον δρόμο για να μην είναι νικήτρια των εκλογών η ΝΔ! Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς τον άνθρωπο που κράτησε όρθια τη χώρα στα πολύ δύσκολα (ανεξαρτήτως των λαθών του και των «εγκληματικών»… Ζαππείων), να καθοδηγείται στα βαθιά του γεράματα από πείσματα, εμμονές και να ταυτίζεται με πρόσωπα του απόλυτου πολιτικού παρελθόντος.

Κάποιος πρέπει να του υπενθυμίσει τη φράση  «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη(ν)», του λόγιου χρονογράφου Καισάριου Δαπόντε, από το έργο του  «Κήπος Χαρίτων». Κι αυτό, επειδή οι κινήσεις που κάνει στο πολιτικό παρασκήνιο, δείχνουν έντονη εμμονή, απόγνωση και θολωμένη κρίση.

Δεν εξηγείται διαφορετικά, ότι το τελευταίο διάστημα τηλεφωνεί σε όποιον απόμαχο,

Ο πολιτικός καιροσκοπισμός σε επιστολόχαρτο

 

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως στη δυσαρμονία σκέψης, άποψης, οραματισμού και ζώσας πολιτικής, ανάμεσα στον Μητσοτάκη και στον κομματικό μηχανισμό της ΝΔ.

Στο Μοσχάτο, στις οργανώσεις της ΝΔ, στο σώμα των πολιτευτών, ακόμη και στους βουλευτές, υπάρχουν πρόσωπα που είναι αμφίβολη η πολιτική αναλυτική τους σκέψη, η πλήρης και σε βάθος ιδεολογική τους κατάρτιση κι εν γένει η ικανότητά τους να κόψουν ένα καρπούζι στη μέση…

Το έχουμε δει πολλές φορές. Κι η ΝΔ το έχει πληρώσει. Κι αν δεν ήταν ο Μητσοτάκης να τραβάει το κάρο και να το σταθμεύει έξω από το Μαξίμου, οι άνθρωποι αυτοί θα έβλεπαν την Ηρώδου Αττικού με κιάλια.

Τα σκεφτόμουν αυτά και μοιράζομαι αυτές τις σκέψεις μαζί σας, λόγω της ακατανόητης επιστολής που είδε το φως της δημοσιότητας, κάποιου Βασίλη Φεύγα, που είναι, λέει, γραμματέας στρατηγικού σχεδιασμού και επικοινωνίας του κυβερνώντος κόμματος. Ο άνθρωπος αυτός έστειλε μια επιστολή στον Μητσοτάκη, με την οποία θέλησε να γίνει γνωστός στο πανελλήνιο. Αν δεν επιζητούσε αυτό, δεν θα την έδινε στη

Ε, όχι κι ο Τσίπρας τιμητής της εντιμότητας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο νεοπολιτικός που άλλαξε την ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Ευτυχώς που το έκανε, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν ήταν η πιο καθαρή κι έντιμη πολιτική στάση. Εκτός, βέβαια, αν πλέον η πολιτική εντιμότητα μετριέται με πολιτικές πιρουέτες.

Ο Αλέξης Τσίπρας εξαπάτησε τους συντρόφους του, με αποτέλεσμα να τον εγκαταλείψουν μετά την περίφημη «kolotouba» του. Μια λέξη που κατάφερε να γίνει σχεδόν διεθνής πολιτικός όρος.

Ο ίδιος εξαπάτησε τους Μεϊμαράκη και Γεννηματά, όταν τους υποσχέθηκε ότι δεν θα προκηρύξει εκλογές, αν ψηφίσουν όλοι το τρίτο και πιο επώδυνο μνημόνιο που έφερε. Το ψήφισαν κι εκείνος έκανε εκλογές! Τόσο κράτησε ο λόγος του…

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ψέματα στον ελληνικό λαό, ότι θα σκίσει τα μνημόνια, μ' ένα νόμο κι ένα άρθρο. Τελικά σκίστηκαν μόνο οι προεκλογικές αφίσες. Είπε ψέματα για την υπόθεση Novartis, που προσπάθησε να κλείσει φυλακή τους πολιτικούς του αντιπάλους με ψεύτικες μαρτυρίες κουκουλοφόρων μαρτύρων, που τελικά καταδικάστηκαν!

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ξεχάσει ότι έταξε αναδιανομές πλούτου, κατάργηση του

Ο επιδέξιος κύριος Αβραμόπουλος ή ο ατσαλάκωτος που τσαλακώθηκε μόνος του

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ανέσυρε από την δημοσιοϋπαλληλική μιζέρια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Τον έκανε, το 1992, εκπρόσωπο Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών, σε μια εποχή που η υπόθεση με το Σκοπιανό και τον Σαμαρά είχε φτάσει στην κορύφωσή του. Λαμπερός, σοβαρός, δεν άργησε να τραβήξει επάνω του τα φώτα της «ράμπας». Άλλωστε εξ αρχής έδειξε πρωτοφανή επιδεξιότητα στους ελιγμούς που απαιτεί η πολιτική. Εξ ου και το 1994 κατατρόπωσε τον «πολύ» Θεόδωρο Πάγκαλο κι έγινε δήμαρχος των Αθηναίων. Κάτι που επανέλαβε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν συνέτριψε από τον πρώτο γύρο την Μαρία Δαμανάκη, με το σαρωτικό ποσοστό του 57%!

Χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, απέκτησε πρωτοφανή δημοφιλία κι η αλήθεια είναι ότι προσέδωσε στον θεσμό σημαντική λάμψη. Ή, για να είμαστε ακριβείς, απέκτησε το σπάνιο χάρισμα να πείθει ότι η εικόνα είναι από μόνη της πολιτικό έργο. Η ικανότητά του να δημιουργεί σχέσεις με ό,τι «πετάει» δίπλα του, γέμισε την προσωπική του ατζέντα με τα