Τα σημάδια στη θάλασσα κι οι …κατεργαραίοι

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έγινε γρήγορα! Τόσο γρήγορα που αιφνιδίασε ακόμη και κυβερνητικά στελέχη. Κάποιοι είπαν ότι έγινε… μητσοτακικά! Κτύπημα κόμπρας. Και πριν κάποιοι προλάβουν να καταγγείλουν την …αμηχανία της κυβέρνησης, τα F-16 είχαν ήδη προσγειωθεί στην Κύπρο. Ο «Κίμων» και τα «Ψαρά» είχε ήδη αποπλεύσει.

Η κίνηση προηγήθηκε της ερμηνείας της, όπως συχνά συμβαίνει στην πολιτική: πρώτα η πράξη, έπειτα ο θόρυβος που τη συνοδεύει. Στην πολιτική, άλλωστε, η ταχύτητα είναι μερικές φορές το μόνο αντίδοτο στη βεβαιότητα των σχολιαστών. Αν προλάβεις την καταγγελία, της αφαιρείς τη θεατρικότητα.

Αν η πραγματικότητα δεν είχε επιβάλει την κίνηση –και κυρίως την εικόνα της–, είναι  βέβαιο ότι οι ίδιοι παράγοντες της αντιπολίτευσης που σήμερα μιλούν για …ριψοκίνδυνη εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, θα κατήγγελλαν την Αθήνα για αδράνεια.

Άλλωστε, στην ελληνική δημόσια σφαίρα η μομφή σπάνια εξαρτάται από την πράξη, περισσότερο από την ανάγκη να υπάρξει μομφή. Οι κατεργάρηδες της πολιτικής ρητορικής ξέρουν καλά το παιχνίδι: ό,τι κι αν συμβεί, η καταγγελία θα

Η Ηρώ Τριγώνη συζητά με τον Νίκο Γ. Σακελλαρόπουλο, για τα τραγούδια της και το νέο βιβλίο της

Την Ηρώ Τριγώνη τη γνώρισα από τα πρώτα της βήματα στη δισκογραφία μας, με τους στίχους της. Από τότε, έδειχνε ότι θα κάνει και θ’ αφήσει πράγματα κι ότι είναι μια προσωπικότητα που δεν θα επιδιώξει να θορυβήσει, μα να διαπεράσει τις ψυχές. Δεν υψώνει τη φωνή της, τη χαμηλώνει, μέχρι να γίνει ψίθυρος που επιμένει. Κι όμως, αυτός ο ψίθυρος είναι αρκετός για να μετακινήσει εσωτερικά έπιπλα, να ανακατέψει μνήμες, να φέρει στην επιφάνεια εκείνες τις λέξεις που ο καθένας μας φοβόταν να εκφράσει.

Με την Ηρώ, χανόμαστε, βρισκόμαστε και ξανά το ίδιο. Κι όταν προσφάτως σκεφτόμουν να γράψω κάτι για εκείνη, συνειδητοποίησα ότι η διαδρομή της δεν γράφεται/ζωγραφίζεται με συνηθισμένες γραμμές. Η Ηρώ Τριγώνη μοιάζει να γράφει

Στο Καλντερίμι… Τα πολιτικά και παραπολιτικά σχόλια του «GR Post»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Πολλά εν ολίγοις σήμερα. Σχόλια, παραπολιτικά και πολλά απ’ όσα συμβαίνουν κάτω από τα ραντάρ της επικαιρότητας.

 

Οι επαφές Μητσοτάκη για τον πόλεμο

Από τη στιγμή που ξεκίνησε η στρατιωτική επιχείρηση στο Ιράν, ο Μητσοτάκης είναι ο μοναδικός ηγέτης της ΕΕ, που έχει αναλάβει τόσες πρωτοβουλίες για να μαζευτεί ότι μαζεύεται. Είναι ο μόνος -πλην Αμερικανών και Ισραηλινών- που βρίσκεται σε ανοικτή γραμμή με όλους τους εμπλεκόμενους στη δύσκολη εξίσωση. Όσοι γνωρίζουν, ισχυρίζονται ότι με τη στάση και τη συμπεριφορά του τόσα χρόνια, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη φίλων και συμμάχων. Ακόμη και διάφορων «περίεργων».

Για να λέμε λοιπόν τα πράγματα με διευθύνσεις και ονόματα, συνομιλεί ανελλιπώς  με τον πρόεδρο της Κύπρου, τον βασιλιά Αμπντάλα της Ιορδανίας, τον εμίρη του Κατάρ Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ Θανί, τον Αντόνιο Κόστα πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τον Νετανιάχου, τον Σεΐχη Ζαγέντ μπιν Σουλτάν αλ Ναχαγιά, πρόεδρο των ΗΑΕ, τον Ζοζέφ Χαλίλ Αούν, πρόεδρο του Λιβάνου και τον Μακρόν. Ενώ οι Τούρκοι αιφνιδιάστηκαν από την αποστολή των φρεγατών και των F-16 στην Κύπρο και δεν έβγαλαν άχνα. Το ίδιο και με την αστραπιαία μεταφορά και τοποθέτηση της συστοιχίας πυραύλων Patriot στην Κάρπαθο, στο πλαίσιο της ενίσχυσης της αεράμυνας της περιοχής. Κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα είχε δημιουργήσει χαμό…

Ανδρουλάκης στο Μαξίμου

Πηγές του μεγάρου Μαξίμου, ισχυρίζονται ότι η στάση του Ανδρουλάκη στο ζήτημα

Χωρίς αρβύλες στο έδαφος δεν ανατρέπονται καθεστώτα

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Μιλούσα χθες με δυο στρατηγούς, προσπαθώντας να κατανοήσω πώς σκέφτονται οι άνθρωποι που πατάνε τα κουμπάκια του πολέμου και της ειρήνης. Άνθρωποι που μετράνε ζωές με χάρτες και ώρες με επιχειρησιακά παράθυρα.

Το συμπέρασμα αυτής της συνομιλίας, είναι ότι δεν ανατρέπεται ένα καθεστώς σχεδόν μισού αιώνα, χωρίς χερσαίες επιχειρήσεις. Επίσης, θεωρούν ότι η αλλαγή καθεστώτος από αέρος και μόνο, πιο πολύ μοιάζει με ελπίδα των ΗΠΑ και Ισραήλ, παρά σαφή στόχο.
Υπενθύμισαν μάλιστα, ότι στο Ιράν υπάρχουν ένα εκατομμύριο Φρουροί της Επανάστασης, με ένα κράτος μέσα στο κράτος. Με δική τους αστυνομία, δικό τους στρατό, δική τους Δικαιοσύνη! Μέχρι και υποβρύχια διαθέτουν! Ένας μηχανισμός εξουσίας που αναπνέει μόνος του, ακόμα κι όταν το σώμα αρρωσταίνει.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μπλέξει. Άσχημα! Και όταν μπλέκεις στη

Η Αριστερά που αγαπά τους δυνάστες

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελικά, οι ημέτεροι Αριστεροί, είναι περίπτωση! Μοναδική περίπτωση! Το ξέραμε, μα το διαπιστώσαμε πάλι με αφορμή την εξόντωση του παρανοϊκού μουλά του Ιράν. Σαν να άνοιξε ξαφνικά ένας επιλεκτικός καταρράκτης δακρύων, που ποτίζει μόνο ό,τι τους βολεύει. Ρίχνουν ολάκερα λίτρα κλάμα!

Κλαίνε που σκοτώθηκαν παιδιά σ’ ένα σχολείο. Σωστά κάνουν. Κάθε παιδικός θάνατος είναι μια ρωγμή στον ίδιο τον πολιτισμό. Μα δεν έκλαψαν όταν οι μουλάδες κυνηγούσαν και σκότωναν χιλιάδες παιδιά που ζητούσαν ελευθερία. Δεν έκλαψαν όταν θεωρούσαν τις γυναίκες «πράγματα», όταν οι ζωές τους ζύγιζαν λιγότερο από έναν νόμο γραμμένο με φανατισμό. Δεν έκλαψαν όταν η νεολαία του Ιράν διαδήλωνε και οι μουλάδες απαντούσαν με σφαίρες, συλλήψεις, βασανιστήρια και απαγχονισμούς . Τότε, η σιωπή τους ήταν εκκωφαντική!

Δεν έκλαψαν όταν πριν λίγο καιρό – Ιανουάριο – μαθαίναμε για θανατηφόρα καταστολή με χιλιάδες νεκρούς και χιλιάδες συλληφθέντες. Δεν έκλαψαν όταν επί

Όταν τα φέρετρα έγιναν καριέρα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ένα χρόνο μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, στην επέτειό του, οι αντιδράσεις ήταν το άναμμα καντηλιών στο σημείο της φρίκης, κάποιες δηλώσεις συγγενών και αναφορές στα ΜΜΕ. Μια τυπική, βολική μνήμη.

Δυο χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα, ξαφνικά όλη η κοινωνία θυμήθηκε τα Τέμπη. Και να οι συναυλίες με εισιτήριο (τα έσοδα ήταν να πάνε στις οικογένειες των θυμάτων, μα δεν πήγαν), να οι κραυγές και τα αναθέματα μέσα στη Βουλή και στα φιλόξενα κανάλια της ολιγαρχίας, να κι οι συγκεντρώσεις με συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων! Η θλίψη έγινε event, η οργή έγινε προϊόν και το πένθος πολιτικό εργαλείο.

Χθες, τρίτη επέτειο από το δυστύχημα,  είχαν απεργία για τα Τέμπη τα Μέσα μαζικής μεταφοράς και τα πλοία. Αλλά όλοι αυτοί δεν είχαν απεργία στην επέτειο του πρώτου

Στρατός και νέοι: ώρα για ρεαλισμό

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Λίγοι άνδρες μπορούν ν’ αρνηθούν την αλήθεια, ότι η στρατιωτική θητεία αποτελεί κορυφαίο γεγονός της ζωής τους. Ένα πέρασμα, σχεδόν τελετουργικό, από την αθωότητα στη συνειδητοποίηση. Υψηλότερο σε ιεράρχηση ακόμη και από τις πιο σπουδαίες προσωπικές τους στιγμές. Η θητεία αποτελεί καταλυτική εμπειρία, με χιλιάδες στιγμές που γίνονται αναμνήσεις και βιώματα.

Προσωπικά δεν θα ξεχάσω τις παράνοιες του Στρατού και το μότο… «εκεί που σταματά η λογική αρχίζει η λογική»!! Μια φράση που συμπύκνωνε ολόκληρη τη φιλοσοφία του παραλόγου. Δεν θα ξεχάσω κοτζάμ Στρατηγό που έκοψε την έξοδο από υποψήφιο Δόκιμο στην Κρήτη, επειδή σε γενομένη επιθεώρηση… «σκόνη αιωρείτο εντός της κάνης του όπλου, με πρόθεση να επικαθίσει επί αυτής»!!! Η υπερβολή ανακηρυγμένη σε κανόνα και η γελοιότητα σε εξουσία. Και τόσα άλλα…
Όπως τις «μαύρες» στιγμές στις σκοπιές, στην αποψίλωση, στις «Καλλιόπες»… Όπως

Ελλάδα -Ινδία: Στρατηγική προσέγγιση

  

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η επιλογή Μητσοτακη να ενισχύσει τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ινδία, δεν αποτελεί μια περιστασιακή διπλωματική κίνηση, αλλά εντάσσεται σε έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό. Είναι σαφές αυτό. Οι λόγοι που εξηγούν αυτή την επιλογή είναι πολλαπλοί και αφορούν τόσο το παρελθόν όσο και τις σύγχρονες γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις.

Σε ιστορικό επίπεδο, η Ινδία έχει αποδειχθεί ένας σταθερός υποστηρικτής των ελληνικών και ελληνοκυπριακών θέσεων σε κρίσιμες στιγμές. Σε περιόδους έντονης πίεσης γύρω από το Κυπριακό, το Νέο Δελχί υιοθέτησε σαφή στάση υπέρ της Λευκωσίας, λειτουργώντας ως πολύτιμος σύμμαχος σε ένα δυσμενές διεθνές περιβάλλον. Η σχέση αυτή οικοδομήθηκε πάνω σε πολιτική εμπιστοσύνη και αμοιβαία στήριξη, στοιχείο που εξακολουθεί να αποτελεί θεμέλιο της διμερούς συνεργασίας.

Πέραν του πολιτικού σκέλους, η ελληνοϊνδική προσέγγιση αποκτά ολοένα και πιο απτό οικονομικό περιεχόμενο. Η συμφωνία για την απασχόληση Ινδών εργαζομένων σε τομείς όπου η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει ελλείψεις, από τον πρωτογενή τομέα έως

Τέσσερα χρόνια φωτιάς κι αξιοπρέπειας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ήταν ξημέρωμα της 24ης Φεβρουαρίου, πριν τέσσερα χρόνια, που τα στρατεύματα της Ρωσίας ξεκίνησαν μια στρατιωτική επιχείρηση ντροπής. Εκείνο το ξημέρωμα, η Ιστορία δεν ξύπνησε απλώς· ούρλιαξε. Οι Ρώσοι εισέβαλαν σε μια ελεύθερη κι ανεξάρτητη χώρα, που είχε την ατυχία να βρίσκεται στα σύνορά τους και της αφαιρούσαν το δικαίωμα να αποφασίζει για το μέλλον της. Η Ουκρανία πήρε φωτιά εκείνο το ξημέρωμα. Όχι μόνο οι πόλεις της, αλλά και η ίδια η ιδέα της ελευθερίας της.

Οι Ρώσοι έλεγαν ότι θα κάνουν περίπατο και τόνιζαν ότι είναι θέμα ωρών ή έστω λίγων ημερών η κατάληψη του Κιέβου. Υπολόγισαν χάρτες και όπλα, αλλά ξέχασαν να μετρήσουν ψυχές. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι. Πέρασαν τέσσερα χρόνια κι ακόμη πολεμάνε και σκοτώνουν Ουκρανούς. Τέσσερα χρόνια αίμα, τέσσερα χρόνια χώμα που βαραίνει από νεκρούς.
Κι από την άλλη, οι Ουκρανοί με

Η Αριστερά, ο Άδωνις, η Β’ Πειραιά, η Αρβελέρ & η Μαρία στο… Άγιο Όρος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Πολλά εν ολίγοις σήμερα.

ΣΥΡΙΖΑ με Φάμελο από το…εξήντα…

Εδώ και πολύ καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει πιο πολύ φασαρία από το δημοσκοπικό ποσοστό του, με το οποίο βλέπει κατάματα τις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Δηλαδή, έχει γίνει πάλι, σχεδόν ένα περιθωριακό και μίζερο κόμμα. Με αρχηγό τον Φάμελο, που μοιάζει με πολιτικό που έρχεται κατ’ ευθείαν από τη  δεκαετία του εξήντα!

Κι επειδή στην Κουμουνδούρου δεν έχουν καταλάβει ότι ο αριστερισμός τους καταρρέει παταγωδώς, μαζί με τον ριζοσπαστισμό τους, φτάνουν στο σημείο να τοποθετούν το κόμμα τους στις ..προοδευτικές δυνάμεις!  Εξ ου και ταυτίζεται -αν δεν γίνεται άθυρμα- με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που στις εκλογές του 2023, έλαβε 0.4% και ποτέ δεν ανιχνεύεται στις δημοσκοπήσεις.  Πάντως, ο Πολάκης ετοιμάζεται για βήμα. Κρατήστε το αυτό.

Αριστερά μικροψυχιά και Αρεβελέρ

Εν τω μεταξύ, αυτός ο φθόνος εναντίον της Αρβελέρ που προέκυψε από την Αριστερά μόλις άφησε την τελευταία της πνοή, επιβεβαιώνει εκείνους που μιλούν για μικρόνοες, κοντόφθαλμους και μικρόψυχους. Επιχείρησαν να μειώσουν το έργο της, να τη βρίζουν και να ξερνούν υπονόμους εναντίον της.

Ποιο ήταν το έγκλημά της; Ότι ήταν φίλη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ότι είχε παντρευτεί τον Εβραίο Ζακ Ahrweiler, ότι συμφωνούσε με τις πολιτικές του Κυριάκου Μητσοτάκη κι ότι καλούσε την Αστυνομία μέσα στη Σορβόνη.

Πόσο μικροί άνθρωποι; Όρμησαν στο φέρετρό της με χυδαιότητα κι ενώ το