Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Ο Χρήστος Κολοκοτρώνης, τρισέγγονος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη έφυγε πριν 27 χρόνια, σαν προχθές, 13 Νοεμβρίου. Τον θυμόμαστε με σεβασμό. Ένας άνθρωπος που δεν πολέμησε με το σπαθί, αλλά με τις λέξεις. Ένας σπουδαίος στιχουργός, μια μορφή του λαϊκού τραγουδιού, του έρωτα και του γλεντιού, που άφησε τη δική του ανεξίτηλη υπογραφή στο ελληνικό τραγούδι.
Ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία
Ο
Χρήστος Κολοκοτρώνης έφερε το πιο βαρύ επώνυμο της Ελλάδας. Κι είχε πάντα την
έγνοια να το βγάζει ασπροπρόσωπο. Δεν είχε σπαθιά και καριοφίλια όπως ο
προπάππος του, μα είχε ως μέγιστο όπλο την περίφημη γραφίδα, τους στίχους του.
Δεν πολέμησε στο Βαλτέτσι, στην Τριπολιτσά ή στα Δερβενάκια, ούτε έφτιαχνε
μπαρούτι στη Δημητσάνα. Μα χόρτασε με τραγούδια τους νεοέλληνες στα
οποία οι έρωτες άνθισαν και μαράθηκαν, γέμισε τα λαϊκά πάλκα και ξενύχτισε
εκατομμύρια γλεντζέδες. Χώρια πόσοι άνθρωποι που λύγισαν από την αδικία βρήκαν
παρηγοριά στα τραγούδια του.
Γεννήθηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1922, στην Καλλιθέα. Σε μια γειτονιά που υποδεχόταν κι εκείνη τη δυστυχία της καταστροφής στη Μικρά Ασία και το κλάμα ήταν πιο συχνό κι από τις φωνές των παιδιών… Κι όταν η οικογένειά του μετακόμισε στη Γλυκομηλιά της Καλαμπάκας για λόγους βιοπορισμού, εκείνος από μικρό παιδί βρήκε καινούργιους φίλους στα γράμματα και στο λόγο. Διάβαζε συνεχώς λογοτεχνία κι









