Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Εδώ και κάποιες ημέρες, δεν υπάρχει άλλο θέμα συζήτησης σ’ αυτή τη χώρα, πλην του θανάτου του Μαζωνάκη. Κάτι περισσότερο από εθνικό πένθος. Κάτι περισσότερο από κλάματα, οδυρμούς και συγκίνηση. Κι όλα μαζί, σε πανελλαδική μετάδοση, να φαίνονται σε όλους τα δάκρυα! Λεωφορεία με πιστούς του αοιδού από όλη τη χώρα, τους έφεραν για να τον αποχαιρετίσουν. Αγρυπνία, λέει, ενώ κάποιοι πήδηξαν μέσα στον φρεσκοσκαμμένο τάφο για να πάρουν λίγο από το χώμα που θα τον σκεπάσει. Βγάζοντας και …σέλφι με το φέρετρο μπαγκράουντ, για να λένε μετά, ότι ήταν κι εκείνοι εκεί…
Κι
εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Όχι στο ότι κάποιοι αγάπησαν πολύ έναν
τραγουδιστή. Αλλά στο ότι αισθάνθηκαν την ανάγκη ν’ αποδείξουν δημοσίως πόσο
πολύ τον αγάπησαν. Να φωτογραφηθούν με τον θάνατο, να καταγράψουν τη συγκίνησή
τους, να τη μοιραστούν, να την πολλαπλασιάσουν και τελικά να τη μετατρέψουν σε
δημόσιο θέαμα. Σαν να μην αρκεί πια να πονάς. Πρέπει να φαίνεται ότι πονάς.
Μιλάμε για μεγαλειώδη υπερβολή. Των ΜΜΕ και της κοινωνίας. Μιλάμε για πρωτοφανή ψύχωση, ντυμένη με λαϊκά ρούχα μα και κουστούμια. Με μακό γεμάτο λαδιές μα και …gucci φόρεμα. Ψύχωση ταυτισμένη με τη μεταπολιτευτική μαζική






