Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019

Όταν ο καπιταλισμός κάνει πλάκα…



Γράφει
ο Μιχάλης Δεμερτζής


Όπως θα έχετε ήδη μάθει, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος βρίσκεται ανάμεσα στους υποψηφίους για την ηγεσία του ΔΝΤ, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα μεταδίδει το CNBC. Δεδομένου ότι πριν δέκα μέρες ο κ. Τσακαλώτος ήταν ο υπουργός των Οικονομικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν μιλάμε απλά για την ικανότητα του καπιταλιστικού συστήματος να αφομοιώνει αναίμακτα τους πολέμιούς του. Μιλάμε για την

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2019

Πάλι του κεφαλιού του ο Μεϊμαράκης



Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος


Η χθεσινή είδηση ότι οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ψήφισαν υπέρ της εκλογής του Παπαδημούλη ως αντιπροέδρου του Ευρωκοινοβουλίου, δημιούργησε ποικίλες αντιδράσεις στους κόλπους της Νέας Δημοκρατίας. 
Με κυριότερη την έντονη αντίδραση για την απόφαση αυτή του επικεφαλής των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Ο οποίος ουσιαστικά υποχρέωσε

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Ποδόσφαιρο, ΕΡΤ, ολιγάρχες & κυβέρνηση



Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Διάβασα μια δήλωση του υφυπουργού Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη.
Που είπε ουσιαστικά, ότι αν η ΕΡΤ δεν πληρώσει τα τηλεοπτικά δικαιώματα που είχε συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση στις ομάδες ποδοσφαίρου, δεν θα ξεκινήσει το πρωτάθλημα.
Ε, λοιπόν, η ορθολογιστική απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από το… μη σώσει και ξεκινήσει! 
Κι απορώ γιατί δεν την έδωσε αλλά έτρεξε στον Μητσοτάκη να δώσει λύση.
Δεν ξέρω για ποιον λόγο η νέα κυβέρνηση πρέπει να συνεχίσει την

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019

Ο σπασίκλας πρωθυπουργός, ο Τάκης & το κράτος φονιάς



Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος


Πολλά εν ολίγοις σήμερα.
Είχα κι εξακολουθώ να έχω τεράστιες ενστάσεις αναφορικά με την υποχρεωτική ποσόστωση στον αριθμό των γυναικών που συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια. 
Πρωτίστως επειδή την θεωρώ υποτιμητική για τις γυναίκες. 
Μ’ ενοχλεί  μέχρι απέχθειας, μάλιστα, ότι το θέμα τίθεται από τις ίδιες τις γυναίκες! 
Γιατί; Γιατί δίνουν την αίσθηση ότι οι ίδιες

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2019

Στο δρόμο για την αλλαγή…



Γράφει
ο Μιχάλης Δεμερτζής


Αν ρωτήσεις δέκα ανθρώπους πού πρέπει να δώσει προτεραιότητα η νέα κυβέρνηση, θα πάρεις επτά ή οκτώ, μπορεί και δέκα διαφορετικές απαντήσεις:

Πολλοί θεωρούν ότι έπρεπε ήδη να έχουν ξεμπλοκαριστεί οι μεγάλες επενδύσεις· άλλοι λένε ότι πρώτο μέλημα πρέπει να είναι η

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2019

Alexit!



Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος


Πολλά εν ολίγοις σήμερα.
Ο Μητσοτάκης νίκησε ΜΟΝΟ σε ευρωεκλογές, δημοτικές, περιφερειακές και τελικά και τις εθνικές εκλογές.  
Αφαίρεσε για τα επόμενα τέσσερα –τουλάχιστον- χρόνια τις πρωτοβουλίες από τον Τσίπρα. Αλλά…. κάποιοι μας λένε ότι δεν ήταν στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. 
Προφανώς θα ήταν τέτοια αν ο Μητσοτάκης εκλεγόταν κι αρχιεπίσκοπος!

Με την καλημέρα, άρχισαν τα όργανα. Στη lady Όλγα, δεν αρκούσε το υπουργείο Τουρισμού που

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2019

…. Δεν τραβάει το παλικάρι….



Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος


Αν επιχειρήσουμε να ομφαλοσκοπήσουμε το χθεσινό αποτέλεσμα των εκλογών θα καταλήξουμε σε τρία συμπεράσματα:
1.      Η νίκη της Νέας Δημοκρατίας είναι προσωπική νίκη του Μητσοτάκη και θρίαμβος του πολιτικού ορθολογισμού.
2.      Η κοινωνία χαστούκισε ηχηρά τον λαϊκισμό και ζήτησε από τον Τσίπρα να θάψει βαθιά τα όπλα του μίσους, δικά του κι εν συνόλω της Αριστεράς.
3.      Η κοινωνία παραμένει ψεκασμένη σε σημαντικό βαθμό αφού και πάλι κατέφυγε στην υπερψήφιση προσώπων που αγγίζουν την πολιτική γελοιότητα.
Η Ελλάδα που παραλαμβάνει ο Μητσοτάκης από τον λαϊκίστικο νεοσταλινισμό, είναι

Κυριακή, 7 Ιουλίου 2019

Στο καλό κύριε ψεύτη!



Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος


Σκεφτόμουν τι να γράψω σήμερα ως αποχαιρετισμό στον Αλέξη Τσίπρα και την ανίκανη ιδεοληπτική Αριστερά.
Σκεφτόμουν, επίσης, ότι ο  Κωνσταντίνος Καραμανλής, έμεινε, στην ελληνική πολιτική ιστορία της μεταπολίτευσης, ως Εθνάρχης. 
Ο ηγέτης, ο οποίος κατάφερε την αναίμακτη επάνοδο από την δικτατορία στην δημοκρατία και έβαλε την Ελλάδα στην τότε ΕΟΚ. 
Από την άλλη πλευρά, θα τον

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019

"Είχαμε προετοιμαστεί, αλλά οι άλλοι είχαν προετοιμαστεί καλύτερα..."



Γράφει
ο Μιχάλης Δεμερτζής


Υπάρχουν δηλώσεις που έχουν γίνει από πρωθυπουργούς και μπορούν να χαρακτηριστούν το λιγότερο ατυχείς, οι οποίες τους κυνηγούν για το υπόλοιπο της ζωής τους ή και για παραπάνω.
Για παράδειγμα, ο Γ. Α. Παπανδρέου δεν πρόκειται να ξεφύγει ποτέ από το «λεφτά υπάρχουν»· ο Κ. Καραμανλής ο νεότερος είπε «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό» και είχε σοβαρό πολιτικό κόστος· ο Κ. Σημίτης ακόμα κατηγορείται επειδή ευχαρίστησε τους Αμερικανούς από το βήμα της Βουλής ημέρα εθνικού πένθους… Είναι μεγάλη η λίστα. Ό,τι κι αν άφησαν (ή δεν άφησαν) πίσω τους όλοι αυτοί, για κάτι τέτοια τους θυμάται ο πολύς κόσμος.

Αν μαζέψουμε όλες τις δηλώσεις αυτού του είδους, τουλάχιστον από τη Μεταπολίτευση και μετά, δεν πρέπει να φτάνουν ούτε στο μισό αυτών που έχουμε ακούσει από τον Α. Τσίπρα.
Μόνο στην προχθεσινή συνέντευξή του στο ΣΚΑΪ ξεπέρασε όλους τους πρωθυπουργούς της τελευταίας δεκαετίας σε «ατυχείς» δηλώσεις.

Το ίδιο ισχύει και για τα κυβερνητικά του λάθη. Και μόνο αυτά που (έστω και εμμέσως) παραδέχθηκε προχθές να μετρήσουμε, ξεπερνούν σε αριθμό (και μέγεθος, αλλά αυτό δεν το παραδέχεται) εκείνα που καταλόγισε στους άλλους πρωθυπουργούς της κρίσης. Αλλά δεν τρέχει τίποτα, ούτε για τον ίδιο, αφού περίπου μας είπε «κάναμε και λίγα λάθη, σιγά το πράγμα», ούτε για το κοινό του (23,5% στις ευρωεκλογές είναι πάρα πολύ για τη συγκεκριμένη κυβέρνηση) ούτε εν τέλει για την Ελλάδα ολόκληρη, γιατί, εδώ που τα λέμε, η τετραετία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχε μέσα της τόσο παραλογισμό, που δεν ξέρεις από πού να την πιάσεις.

Το ίδιο έπαθαν και οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΪ… Απασχόλησαν τον πρωθυπουργό με πολύ σοβαρά θέματα, αλλά, δυστυχώς, δύο ώρες δεν ήταν καθόλου αρκετές. Αν ένας άνθρωπος που δεν ξέρει τι συνέβη τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα παρακολουθούσε τη συνέντευξη, δεν θα είχε αποκομίσει παρά μόνο ένα πολύ μικρό μέρος από ολόκληρη την εικόνα της τετραετίας ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Προσπεράστηκαν η μεγέθυνση του δημοσίου, τα Εξάρχεια, η Μόρια, οι αλλαγές στην παιδεία, η διάλυση οργανισμών όπως η ΔΕΗ και ο ΟΑΣΘ και άλλα ουκ ολίγα, μαζί με ζητήματα ηθικής τάξης, όπως συγκεκριμένοι διορισμοί (συγγενών, φίλων και της πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου), η παλαιοπασοκική στελέχωση του ΣΥΡΙΖΑ, η Βενεζουέλα και ακόμα περισσότερα. Αλλά πολλά από αυτά, τέσσερα χρόνια, τα συνηθίσαμε κιόλας και δεν απασχολούν τόσο το δημόσιο διάλογο… Έτσι γίνεται και στη ζωή. Όταν κάποιος τα κάνει όλα λάθος, τα περισσότερα λάθη του, όταν δεν τα συγχωρούμε, τα ξεχνάμε. Αν, δε, κάνει και κάτι σωστό εκ παραδρομής, τον δοξάζουμε. Αντιθέτως, εκείνος που είναι συνεπής και τυπικός σε όλα, αν κάνει ένα μόνο σφάλμα είναι πλέον δακτυλοδεικτούμενος.

Για να μείνουμε όμως στις δηλώσεις, μόνο στη συγκεκριμένη συνέντευξη ο τωρινός πρωθυπουργός είπε πράγματα που αν τα έλεγαν προηγούμενοι, θα στήριζαν από μόνα τους σατιρικές εκπομπές και θα τα βλέπαμε τίτλους σε θεατρικές επιθεωρήσεις:

Για τη διαπραγμάτευση του 2015, «Είχαμε προετοιμαστεί, αλλά οι άλλοι είχαν προετοιμαστεί καλύτερα.»

Για τη διαπραγμάτευση του 2015, νούμερο δύο, «Είχαμε την αφέλεια ότι η Ευρώπη…»

Για το Μάτι, «Δεν ήξερα ότι ήταν live η σύσκεψη (στην τηλεόραση).»

Μάτι, νούμερο δύο, «Δεν ήξερα τι γινόταν στο Μάτι, είχα μία εικόνα για ένα-δύο νεκρούς…»

Μάτι, νούμερο τρία, «Είχα κλειστό το κινητό μου.» Ας μείνουμε λίγο εδώ… Πρωθυπουργός βρίσκεται στο εξωτερικό, τον πληροφορούν ότι υπάρχει μεγάλη πυρκαγιά στη χώρα του, φεύγει από το εξωτερικό, μπαίνει σε αυτοκίνητο, ανεβαίνει σε αεροπλάνο, πετάει, κατεβαίνει από το αεροπλάνο, ξαναμπαίνει στο αυτοκίνητο, φτάνει στο Κέντρο Επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής όπου τον περιμένουν οι κάμερες και στο μεταξύ δεν έχει μιλήσει με άνθρωπο!

Μάτι, νούμερο τέσσερα, «Ήθελα να κάνω δηλώσεις, αλλά έκανε μετά από μία ώρα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.»

Για το εγχώριο «κατεστημένο»: «Συγκρουστήκαμε χωρίς κράνος.»

Επίσης, «στο Μαξίμου μπορεί να μπει ο οποιοσδήποτε» και «αν έχετε να μου προσάψετε μόνο τον κ. Πετσίτη είμαι υπερήφανος.»

Και, τέλος, «Δεν ξέρω». Αυτό το «δεν ξέρω» θα μπορούσε να μπει τίτλος στη βιογραφία του. Στις μισές ερωτήσεις η απάντηση ξεκινούσε με «Δεν ξέρω…». Δεν ξέρει τι είπε ο τάδε, δεν ξέρει τι έγραψε ο δείνα, «Δεν ξέρω τι λέτε εσείς…» Ποιος Αγγελής; Ποιος Καλογρίτσας; Ποιος Καμμένος; Μόνο τον Π. Πολάκη ήξερε…

Στα υπόλοιπα, αν εξαιρέσει κανείς τη Συμφωνία των Πρεσπών που στηρίζει με πάθος, ήταν ο γνωστός Αλέξης Τσίπρας που απολαμβάνουμε εδώ και τέσσερα χρόνια σε κάθε δημόσια εμφάνισή του: Παρουσιαστής μίας εικονικής πραγματικότητας.

Πολύ συνοπτικά και χωρίς να επεκταθούμε πέρα από αντικειμενικά στοιχεία, ό,τι κι αν λέει ο ίδιος, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ευθύνεται, μόνο αυτή και πέρα από κάθε αμφιβολία, πρώτον, για την αύξηση του δημόσιου χρέους σε επίπεδα ρεκόρ, που ξεπερνούν το 180% του ΑΕΠ (στο μεταξύ το δημόσιο χρέος ήταν ο λόγος που δεν μας δάνειζαν οι αγορές και μπήκαμε στα μνημόνια εξαρχής), δεύτερον, για την υποθήκευση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας για έναν αιώνα και, τρίτον, για τα capital controls.

Ε, σε αυτά ο Αλέξης Τσίπρας έβαλε τον τίτλο που θα πρέπει να υπάρχει τυπωμένος με μεγάλα γράμματα σε κάθε ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ την ερχόμενη Κυριακή: «Δεν ήταν τραγικές οι συνέπειες.»


Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019

Η Αριστερά & το εμποτισμένο μίσος σε 15χρονα



Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Φρονώ ότι αυτή την υπόθεση των τριών δεκαπεντάχρονων  που έγραψαν τα εμετικά συνθήματα στο γραφείο της Μπακογιάννη στα Χανιά, δεν την χωράει λογικός νους. 
Τρία παιδιά, που δεν ήξεραν καν τι ήταν ο Παύλος Μπακογιάννης, είναι αδιανόητο να ταυτίζονται με τρομοκράτες και να εκφράζουν τόσο μίσος! Είναι αδιανόητο να γράφουν  «Ντόρα το 1989 έγινε η μισή δουλειά», εννοώντας με χαιρεκακία ότι θα ήταν ευτυχή αν