Ντόνα Δρούτσα: Μια παρουσία με συνέπεια & δημοσιογραφικό ήθος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα του «Έμβολου» σε  πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη η Ντόνα Δρούτσα.

Η Δρούτσα της ΕΡΑ μα και του Action, η Ντόνα της ευπρέπειας.

Από τη μαγεία των ερτζιανών στην τηλεοπτική ενημέρωση, η διαδρομή μιας δημοσιογράφου που έχτισε την επαγγελματική της ταυτότητα με επιμονή, γνώση και βαθύ σεβασμό για την είδηση και την αλήθεια.

Η πρώτη σπίθα μιας μεγάλης διαδρομής

Κάποτε, ένας παλιός δάσκαλος της δημοσιογραφίας έλεγε ότι υπάρχουν άνθρωποι που συναντούν τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα και άλλοι που την ανακαλύπτουν ως προορισμό.

Για τη Ντόνα Δρούτσα, είναι περισσότερο από βέβαιο ότι ισχύει η δεύτερη περίπτωση. Η σχέση της με τον κόσμο της ενημέρωσης γεννήθηκε πολύ νωρίς, σχεδόν αθόρυβα, μέσα από μια παιδική εμπειρία που έμελλε να αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα. Αρχικά στην ψυχή της και μετέπειτα στην επαγγελματική της πορεία.

Όπως έχει αφηγηθεί η ίδια, η πρώτη της επαφή με το ραδιόφωνο έγινε όταν ακόμη

Να ξεριζωθούν οι Ρίζοι…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως στην απαξίωση του συνδικαλισμού από την κοινωνία και τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπαίτιοι γι’ αυτή την απαξίωση είναι οι ίδιοι οι συνδικαλιστές. Που είτε προκαλούν με τις αποφάσεις και τα καμώματά τους, είτε από θεωρητικά θεματοφύλακες εργασιακών συμφερόντων, καθίστανται μεγαλοπαράγοντες της πολιτικής μας ζωής και αξιωματούχοι της.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνους τους συνδικαλιστές που ξεβράκωναν τους συναδέλφους τους που τόλμησαν να αγοράσουν λεωφορεία, στην «επιχείρηση» ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών της Αθήνας; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ, που όποτε «γουστάριζαν» κατέβαζαν τους διακόπτες του ρεύματος στην κοινωνία, στο όνομα των δικών τους στενών επιδιώξεων; Ποιος ξεχνά τους συνδικαλιστές της Παιδείας, που αρνούνται την αξιολόγηση, την ώρα που τα σχολεία παράγουν στουρνάρια, όπως αποτυπώνεται και στις διεθνείς αξιολογήσεις PISA του ΟΟΣΑ; Ποιος λησμονά τους συνδικαλιστές του ΚΚΕ που τελικά κατέστρεψαν τα

Μετρό Θεσσαλονίκης, 23 μήνες σε αριθμούς

 

Γράφει ο Νίκος Ταχιάος

Η κυρία που με σταματάει στην οδό Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη, έχει άποψη για το μετρό και διάθεση να με ειρωνευτεί: «Συγχαρητήρια» μου λέει «όλο βλάβες είναι». Και συνεχίζει «Βεβαίως εγώ δεν το χρησιμοποιώ και όσες φορές το πήρα για να πάω ανατολικά, μια χαρά ήταν», αλλά «ακούω….».

Συνέχεια δεν υπάρχει, δεν κάθεται να ακούσει τον αντίλογο.

Ο δημοσιογράφος σοβαρής εφημερίδας, σε άρθρο του με τίτλο «όλα λάθος», μεταξύ των άλλων ισοπεδωτικών σχολίων, συμπεριλαμβάνει και το μετρό της Θεσσαλονίκης παρουσιάζοντας την ίδια με την προηγούμενη κυρία, εικόνα: Ένα μετρό που είναι συνεχώς σε ακινησία.

Έχω εθισθεί πλέον στην έκθεση στην υπερβολή στα όρια του μηδενισμού και την ανέχομαι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν απαντήσεις.

Είκοσι τρεις μήνες μετά την έναρξη της επιβατικής του λειτουργίας, το Μετρό Θεσσαλονίκης μπορεί πλέον να κριθεί με αριθμούς, όχι με αυθαίρετες εντυπώσεις και αστήρικτους ισχυρισμούς. Και οι αριθμοί δεν κάνουν ποτέ λάθος. Ας ανατρέξουμε στα στοιχεία:

Η ακρίβεια άφιξης των δρομολογίων ανέρχεται σε 99,93%. Η διαθεσιμότητα του

Η σοβαρότητα που κάνει τη διαφορά

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, με 68 νεκρούς και άγνωστο αριθμό τραυματιών που υπερβαίνουν τον τριψήφιο αριθμό, καταδεικνύει ότι τα συστήματα ασφαλείας προϋποθέτουν ισχυρή και υπεύθυνη ανθρώπινη παρουσία, όσο αυτοματοποιημένα κι αν είναι. Τα μηχανήματα χαλάνε και ξεσυντονίζονται κι ο άνθρωπος οφείλει να είναι παρών για να τα διορθώνει. Γιατί πίσω από κάθε σήμα που δεν λειτουργεί, πίσω από κάθε απόφαση που δεν λαμβάνεται σωστά, δεν βρίσκονται απλώς αριθμοί και τεχνικές αστοχίες. Βρίσκονται ανθρώπινες ζωές, οικογένειες, όνειρα και άνθρωποι που περιμένουν κάποιον να τους επιστρέψει στο σπίτι.

Συνεπώς, ο άνθρωπος και το ανθρώπινο λάθος είναι και πάλι μπροστά μας. Κι άλλη μια σιδηροδρομική γραμμή, στην άλλη άκρη της Ευρώπης, έγινε βωμός αίματος. Όπως στα Τέμπη, όπου ένας σταθμάρχης έκανε κάτι άλλο από τη δουλειά του, έτσι και στο Τολέδο, ένας άλλος συνάδελφός του έδωσε άδεια σε αμαξοστοιχία να συνεχίσει την

Οι παρελάσεις, ο πατριωτισμός κι εκείνοι που δεν γύρισαν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σκεφτόμουν χθες, βλέποντας στην τηλεόραση τις μαθητικές παρελάσεις, ότι αυτές έχουν φανατικούς φίλους και άλλους που είναι αντίθετοι σ’ αυτές.

Οι φανατικοί των παρελάσεων ισχυρίζονται ότι οι παρελάσεις δίνουν στα παιδιά την ευκαιρία να έρθουν σε στενή επαφή με την ιστορία, αφού όπως διδάσκεται στις τάξεις, τις περισσότερες φορές γίνεται μάθημα «παπαγαλίας». Ταυτοχρόνως, λένε, συμβάλλουν στην καλλιέργεια της συλλογικότητας, της συνεργασίας και της πειθαρχίας, καθώς οι μαθητές καλούνται να λειτουργήσουν ως μέλη μιας ομάδας, με κοινό στόχο και αίσθημα ευθύνης. Εξ αυτών, η παρέλαση αποτελεί «βουτιά» στη γνώση και κυρίως στη συνειδητοποίηση της σημασίας της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Και πράγματι, υπάρχει κάτι συγκινητικό στην εικόνα τόσων παιδιών που κινούνται μαζί, στον ίδιο ρυθμό, κάτω από την σημαία. Η συλλογικότητα έχει τη δική της ομορφιά, αρκεί να μην απαιτεί από τον καθένα να απαρνηθεί τη μοναδικότητά του για να χωρέσει μέσα της.

Από την άλλη πλευρά, οι αρνητές των μαθητικών, κυρίως, παρελάσεων, εγείρουν

Θέλουν να κρυφτούν μα η χαρά δεν τους αφήνει

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Λίγο μετά την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, η αντιπολίτευση εν χορώ θέλησε να «παίξει μπάλα» στο πεδίο των ευαίσθητων εθνικών θεμάτων. Μαζί της και οι λεγόμενες … πατριωτικές δυνάμεις, που θεώρησαν ότι βρήκαν και πάλι ευκαιρία να … ρίξουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κάποιοι μάλιστα, που επί των ημερών τους οι Τούρκοι αλώνιζαν στο Αιγαίο κι έκαναν περιπολίες στο Σούνιο, βρήκαν να πουν ότι η Ελλάδα υποχωρεί μπροστά στις τουρκικές αξιώσεις και ότι η «νηνεμία» στα ελληνοτουρκικά επιτυγχάνεται με εθνικές εκπτώσεις! Το δε κόμμα Τσίπρα, που παρέδωσε γλώσσα κι εθνικότητα στα Σκόπια, ανέφερε ότι η κυβέρνηση «παρέδωσε εθνική κυριαρχία»!

Είναι εντυπωσιακό πόσο εύκολα κάποιοι ανακαλύπτουν εθνικές υποχωρήσεις όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση και πόσο δύσκολα δίνουν εξηγήσεις για τα πεπραγμένα τους όταν βρίσκονταν στην εξουσία. Η εθνική ευαισθησία, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί με διακόπτη, ούτε  να ενεργοποιείται μόνο όταν προσφέρεται ως όπλο για την κομματική αντιπαράθεση.

Κι όμως, δεν είπαν κουβέντα όταν το State Department χαρακτήρισε «πράξη μη εποικοδομητική και προκλητική» την επικύρωση

Καραμανλικός πατριωτισμός με καθυστέρηση, & ματιές στον Πούτιν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχει ένας ιδιαίτερα βολικός τρόπος να ασκείς πολιτική: να περιμένεις να περάσουν τα χρόνια, να έχουν ληφθεί οι αποφάσεις, να έχουν κριθεί οι συνέπειες και, όταν πια δεν κινδυνεύεις να χρεωθείς τίποτα, να εμφανίζεσαι ως αυστηρός τιμητής των πάντων. Ακόμη κι αν είσαι ο άνθρωπος που άνοιξε τη «λεωφόρο της χρεοκοπίας»!

Αυτός ο ρόλος φαίνεται να ταιριάζει όλο και περισσότερο στον Κώστα Καραμανλή.

Ο πρώην πρωθυπουργός ανακάλυψε ξανά τον πατριωτισμό, τις εθνικές εκκρεμότητες, τα λάθη της εξωτερικής πολιτικής και τους κινδύνους των διεθνών συσχετισμών. Όλα αυτά είναι ασφαλώς σοβαρά ζητήματα. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν δικαιούται να μιλά. Φυσικά και δικαιούται. Το ερώτημα όμως, είναι πολύ πιο ενοχλητικό: με ποια αξιοπιστία ζητά σήμερα λογαριασμό από τους άλλους, όταν ο ίδιος έχει κυβερνήσει τη χώρα και έχει αφήσει πίσω του έναν δικό του, βαρύ πολιτικό απολογισμό;

Διότι η Ελλάδα δεν είναι πολιτικό εργαστήριο για πρώην πρωθυπουργούς που ανακαλύπτουν εκ των υστέρων τις σωστές απαντήσεις. Ούτε η εξωτερική πολιτική είναι χώρος για ανέξοδες διαπιστώσεις, όπου ο καθένας μπορεί να καταγγέλλει τα πάντα χωρίς να εξηγεί τι θα έκανε ο ίδιος όταν είχε την εξουσία.

Πατριωτισμός κατόπιν εορτής

Ας ξεκινήσουμε από το Μακεδονικό.

Ο Κώστας Καραμανλής δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής της πολιτικής ζωής όταν

Σπύρος Ζαγοραίος: Από την «Προσευχή» στα «λαχεία» και στο «Εντελαμαγκέν»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αυτή την εβδομάδα, το grpost θυμάται τον Σπύρο Ζαγοραίο, που έφυγε από τη ζωή, τέτοιες ημέρες πριν 12 χρόνια, στις 20 Οκτωβρίου 2014, σε ηλικία 86 ετών. Ο άνθρωπος που έχασε το χέρι του από μια χειροβομβίδα, συνεργάστηκε με τους μεγάλους του λαϊκού τραγουδιού, έδωσε ευκαιρίες σε νεότερους καλλιτέχνες και έζησε με τους δικούς του κανόνες. Ένα οδοιπορικό της πορείας του, από την Αγία Παρασκευή της Κατοχής μέχρι το «Εντελαμαγκέν» του Αιγάλεω.

Ένας κόσμος ολόκληρος σε μια φωνή θρύλο

Ο Σπύρος Ζαγοραίος δεν ήταν ποτέ ο τραγουδιστής που θα έπρεπε να εξηγήσεις στο κοινό του. Τον αναγνώριζες από την πρώτη φράση, από τον τρόπο που έσπρωχνε τη φωνή του προς το συναίσθημα, από εκείνη τη λαϊκή θεατρικότητα που μπορούσε να μετατρέψει ακόμη κι ένα «περιθωριακό» νυχτερινό κέντρο σε εκκλησία και μια καθημερινή ατάκα σε τραγούδι.

Βέρος Αθηναίος, γεννήθηκε το 1928 στο Παγκράτι και μεγάλωσε στις γειτονιές που η μουσική ακουγόταν κατά κόρο στις αυλές, στις ταβέρνες και στους δρόμους. Ο πατέρας του ήταν τραγουδιστής, ενώ το οικογενειακό περιβάλλον είχε μουσικές καταβολές. Ο ίδιος ξεκίνησε με καντάδες στην Πλάκα, έπαιζε φυσαρμόνικα και αναζητούσε τρόπους να πλησιάσει το λαϊκό τραγούδι.

Το παιδί που χτύπησε τη χειροβομβίδα

Η ζωή του άλλαξε τον Νοέμβριο του 1941. Στην Αγία Παρασκευή,

Να βγουν μπροστά τα τοτέμ! Γκάλης – Γιαννάκης – Φασούλας- Μάλτση

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή. Οι δικαστικές εξελίξεις, όσα αποκαλύπτονται, οι συλλήψεις και η πρώτη προφυλάκιση για όσα καταλογίζονται στο «σύστημα Λιόλιου», έχουν προκαλέσει ισχυρούς κραδασμούς.

Πλέον, δεν αρκούν οι ανακοινώσεις και οι διαβεβαιώσεις. Χρειάζονται απαντήσεις, διαφάνεια και μια συνολική προσπάθεια αποκατάστασης της αξιοπιστίας του αθλήματος.

Και μέσα σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, μια σκέψη προβάλλει επιτακτικά: Η κοινωνία κι όλοι μας να καλέσουμε τα ιερά τοτέμ του ελληνικού μπάσκετ να βγουν μπροστά. Ο Νίκος Γκάλης, ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο Παναγιώτης Φασούλας κι η Εβίνα Μάλτση.

Άνθρωποι που έβαλαν το μπάσκετ στα ελληνικά σπίτια, το έκαναν δημοφιλές και απολαμβάνουν του σεβασμού εκατομμυρίων Ελλήνων.

Ήρθε η ώρα να βγουν μπροστά. Οι σκιές πρέπει να διαλυθούν

Το λεγόμενο «σύστημα Λιόλιου», έχει διαλύσει τα πάντα. Και το ελληνικό μπάσκετ

Ο… αγανακτισμένος … σκηνοπατέρας Χάρης Δούκας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Χάρης Δούκας είναι ένας πολιτικός που έγινε πολιτικός από τον Ανδρουλάκη, κατά τρόπο ιδιαιτέρως αφελή. Δεν μπορεί ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ να μη γνώριζε ότι ο καθηγητής Δούκας ήταν απλώς ένα «μικρομεσαίος» εκπαιδευτικός που «κουβαλούσε» όλες τις εγγενείς ασθένειες της Αριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Επίσης, δεν μπορεί ο Ανδρουλάκης να μη γνώριζε ότι ο Δούκας είναι υπερβολικά φιλόδοξος, σε σημείο υπερβολικό, αναφορικά με τις δυνατότητές του. Το ότι κέρδισε τον δήμο των Αθηναίων άλλωστε, όπως οι αριθμοί καταδεικνύουν, δεν οφειλόταν στις ικανότητές του αλλά στον …καναπέ που προτίμησαν οι αστοί Αθηναίοι.

Ο Δούκας λοιπόν, μόλις πήρε εξουσία στα χέρια του, τον πρώτο που αμφισβήτησε ήταν ο Ανδρουλάκης!! Έχασε, αλλά αυτό δεν τον πτόησε. Εν συνεχεία διεκδίκησε την ηγεσία της ΚΕΔΕ, έχασε κι εκεί. Κι έδειχνε συνεχώς ότι δεν αντέχει να μένει έξω από το μεγάλο κάδρο. Μάλιστα, έσυρε το κόμμα του σε μια ακατανόητη συνεδριακή απόφαση, να μη συνεργαστεί το ΠαΣοΚ με τη ΝΔ, μετά τις εκλογές! Εκδηλώνοντας ταυτοχρόνως συναισθήματα με… τσάι και συμπάθεια προς την Αριστερά, τον Τσίπρα κι