ΠαΣοΚ: Η πολιτική των αυτογκόλ

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Χαριλάου Τρικούπη πρέπει να έχουν φτάσει σε κορυφαία επίπεδα αμηχανίας, αν όχι απελπισίας. Μόνο και μόνο που σκέπτονται να προχωρήσουν στη μεταγραφή του Μάριου Σαλμά, καταδεικνύει του λόγου το αληθές, αφού ο εν λόγω δήλωσε ότι η επιλογή του είναι να πάει στον Σαμαρά ή στο ΠαΣοΚ!!!

Αν θέλουν λοιπόν Σαλμά, ας πάρουν Σαλμά. Αν θέλουν να ξαναπάρουν Τζάκρη και Κασιμάτη που συζητούν μαζί τους, ας τις πάρουν. Αν θέλουν να πάρουν τον ναύαρχο Αποστολάκη που ήταν ΣΥΡΙΖΑ, ανακοινώθηκε για λίγες ώρες ως υπουργός της ΝΔ, ενώ μετά πήγε στον Κασσελάκη, ας το πράξουν, δικαίωμά τους. Αν θέλουν να πάρουν τον Κασσελάκη, ας τον πάρουν.

Άλλωστε οι πολιτικές μετακινήσεις δεν είναι κάποιο καινούργιο σπορ, συμβαίνει χρόνια στην πολιτική ζωή. Το θέμα είναι η ποιότητά τους. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πάρει στο ΠαΣοΚ τους

Τίμησε τη χώρα και τη ΝΔ

 

Γράφει ο Στάθης Κ. Σταθόπουλος

Το Μάρτιο του 1997 η Νέα Δημοκρατία κλήθηκε-με πρωτόγνωρη για τα τότε δεδομένα της διαδικασία- σε μια κρίσιμη συνεδριακή ψηφοφορία για την εκλογή νέου αρχηγού που θα την έβγαζε από μια πολυετή κρίση εσωστρέφειας και συνεπακόλουθης πολυετούς- με μικρό διάλειμμα- παραμονής στην Αντιπολίτευση, να απαντήσει σε ένα καθοριστικό δίλημμα: στο νέο, μορφωμένο, δυναμικό και έχοντα όνομα βαρύ σαν ιστορία, όχι, όμως, και εμπειρία διοίκησης και διαχείρισης εξουσίας, Κώστα Αλ. Καραμανλή αντιπαρατάχθηκε ο Γιώργος Σουφλιάς: ένας απλός άνθρωπος, αυτό που την εποχή εκείνη ονομαζόταν «ένας από εμάς», τέκνο αγροτοκτηνοτροφικής

F-35 και σιγή ασυρμάτου σε Ραφήνα και Μεσσηνία…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Μετά, λοιπόν, την προχθεσινή τοποθέτηση του Μάρκο Ρούμπιο, ότι η Τουρκία ΔΕΝ θα παραλάβει F-35, δεν έχει ακουστεί η παραμικρή κουβέντα από τους πρώην και μονίμως ανησυχούντες Καραμανλή (Ραφήνα) και Σαμαρά, αναφορικά με τα ελληνοτουρκικά και την κακή εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης…

Εικάζεται, ότι η εκκωφαντική σιωπή τους οφείλεται στο σοκ της εξέλιξης. Διότι επί μήνες, αν όχι χρόνια, καλλιεργούνταν η εικόνα μιας χώρας που δήθεν οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε διπλωματικό αδιέξοδο, ενώ η Τουρκία παρουσιαζόταν/παρουσιάζεται συστηματικά, ως ο μεγάλος κερδισμένος όλων των εξελίξεων. Ανεξαρτήτως αν τα γεγονότα έδειχναν το εντελώς αντίθετο.

Τώρα όμως που η πραγματικότητα δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να συνεργαστεί με τις προβλέψεις τους, η δημόσια

Υπαρκτός σουρεαλισμός!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η «Νέα Αριστερά» ήταν το κόμμα των … νεομπολσεβίκων πρώην στενών συνεργατών του Τσίπρα, που ο ίδιος δεν ήθελε να βλέπει και εκδιώχθηκαν/απομακρύνθηκαν/ αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μέσω της «παρένθετης προεδρίας Κασσελάκη.

Οι άνθρωποι αυτοί, έξω από το μαντρί, έχασαν ακόμη και την ψήφο τους και τα δημοσκοπικά τους ποσοστά άγγιζαν τη μια ποσοστιαία μονάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ποτέ το ελάχιστο τίποτα, έκανε τόσο κρότο. Ένας κρότο δυσανάλογο του μεγέθους τους, σαν άδειο βαρέλι που κυλάει στα καλντερίμια της πολιτικής και για να πείσει τους αφελείς ότι μεταφέρει κάτι πολύτιμο.

Ποτέ, δεν ήταν τόσο έντονες οι αναθυμιάσεις της αυταρέσκειας.

Δέκα βουλευτές και μερικές εκατοντάδες στελέχη, πλήρεις ιδεοληψιών και πολιτικών φληναφημάτων, ήταν κάθε λίγο και λιγάκι στα τηλεοπτικά πάνελ κι ασκούσαν προπαγάνδα… Ευγενική προσφορά των επιχειρηματιών του ραδιοτηλεοπτικού χώρου.
Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι, που μεταξύ άλλων ομοίων τους κυβέρνησαν τη χώρα, έκλεισαν με τον Τσίπρα τις Τράπεζες, διακύβευσαν το

Υπονομευτής και πυρπολητής του ΠαΣοΚ

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Για τον Χάρη Δούκα τα έχουμε πει και ξαναπεί. Υπάρχει στην πολιτική σκηνή επειδή τον ανέσυρε από βαθιά αφάνεια ο Ανδρουλάκης κι επειδή οι αστοί της Αθήνας αγάπησαν τις θάλασσα και τους καναπέδες τους, εκείνη τη δεύτερη Κυριακή των δημοτικών εκλογών.

Υπάρχει κι από έναν δεύτερο λόγο. Από τον τακτικισμό του Ανδρουλάκη στον Β’ γύρο των εσωκομματικών εκλογών του ΠαΣοΚ. Ήξερε ότι με αντίπαλο τον Γερουλάνο θα έχανε κι επέλεξε ως δεύτερο κι αντίπαλό του τον Δούκα. Ο οποίος ξαφνικά κι από το πουθενά, ιδιοποιήθηκε το 40% της Χαριλάου Τρικούπη…. Ας μη τα ξεχνάμε αυτά.

Έκτοτε, το φως της δημοσιότητας τον θάμπωσε, οι φιλοδοξίες του εκτοξεύτηκαν ως τον ουρανό και χωρίς το παραμικρό έργο πουθενά, προβάλλει ως κορυφαία πολιτική φυσιογνωμία. Έφτασε στο σημείο, να διεκδικήσει την ηγεσία του ΠαΣοΚ, την ηγεσία της ΚΕΔΕ και να μιλά ακατάπαυστα για την Κεντροαριστερά. Στην οποία όμως, ουσιαστικά ζητά την απαξίωση του ΠαΣοΚ και την σύνταξή του με τον Τσίπρα… Χώρια, ότι έσυρε το ΠαΣοΚ σε μια καταστροφική συνεδριακή απόφαση, για μη συνεργασία με τη ΝΔ! Δηλαδή, απόφαση για …ακυβέρνητη χώρα που κοστίζει στη Χαριλάου Τρικούπη κι αυτό δεν μπορεί παρά να το αναγνωρίζουν ακόμη κι

Το reunion των φθαρμένων ή ποιον θέλει αντίπαλο ο Μητσοτάκης;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είδα τον πρώην υπουργό Παιδείας του Τσίπρα, τον Κώστα Γαβρόγλου, να δηλώνει στην εκπομπή του Σταμάτη Ζαχαρού, στο ΟΝΕ: «Οι άνω των έξι μηνών καταλήψεις στα πανεπιστήμια δεν είναι κανονικές καταλήψεις, είναι αυτοδιοικούμενοι χώροι»…

Σοβαρά τώρα; Σε ευνομούμενη χώρα της Δύσης, μπορεί να συνεχίζει να λέει τέτοιες ανοησίες ένας πανεπιστημιακός, που όταν ήταν υπουργός Παιδείας, χοροπηδούσαν φοιτητές σαν πίθηκοι επάνω στο γραφείο του; Στην κανονική πολιτική ζωή αυτά θα προκαλούσαν θυμηδία. Στην ελληνική Αριστερά θεωρούνται ακόμη «προοδευτικός λόγος». Κι όμως ο Γαβρόγλου αποτελεί βαρύ πυροβολικό του Τσίπρα. Που τελικά άλλαξε μόνο ΑΦΜ, αφού συνεχίζει να κάνει πάρτι με τις ιδεοληψίες των δικών του.

Ο άλλος, πρώην βουλευτής του Ποταμιού, Νίκος Νυφούδης, αποκαλούσε τον Τσίπρα …καραγκιόζη, ψεύτη και λοιπά ευγενή και τώρα είναι μαζί του και δη αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου. Αφού πρώτα πέρασε από το ΠαΣοΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είχε και μέγα φλερτ με τη ΝΔ, το 2017.  Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτοί. Η ελληνική Κεντροαριστερά έχει εξελιχθεί σε πολιτικό Airbnb. Μπαίνουν, βγαίνουν, αλλάζουν

ΠαΣοΚ: Χωρίς λόγο ύπαρξης

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ΠαΣοΚ διαχρονικά «σημάδεψε» μεγάλα κοινωνικά ρεύματα, από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. Ταυτοχρόνως, αποδείχτηκε χρήσιμο στην κοινωνία, μα συνάμα και άγονο (sic) σε σημαντικές καμπές της διαδρομής του.

Μα πέραν της αρχικής διαδρομής του στο περιθώριο με την αντιδυτική υστερία, πέραν του βλαβερού «αυριανισμού» που ουσιαστικά επέβαλλε στην πολιτική, το ΠαΣοΚ δεν εξέθρεψε απλώς έναν τοξικό τρόπο πολιτικής έκφρασης, νομιμοποίησε τη λάσπη ως πολιτικό επιχείρημα. Επίσης, πέραν της ιδιαιτέρως βλαπτικής δημοσιονομικής του πολιτικής που «έσκασε» στις πλάτες των επόμενων γενεών Ελλήνων, οφείλουμε να του πιστώσουμε κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό: έδωσε φωνή σε ανθρώπους που βρίσκονταν πολλά χρόνια στο περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. «Απελευθέρωσε» τη φωνή ανθρώπων που καταπιέζονταν…

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, μπορεί να ήταν χαρισματικός, μα ήταν για τον εαυτό του και δη σε μεγάλο βαθμό. Ήταν ο «γεωπόνος» των λεφτόδεντρων και μάλιστα συμπεριφέρθηκε αυστηρά – αν όχι άσχημα- σε όσους στο κόμμα του επιχειρούσαν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Οι περιπτώσεις του Σημίτη, του Τρίτση, του Γεννηματά, του Πεπονή, του Αυγερινού και πολλών άλλων, ήταν χαρακτηριστικές. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επί των ημερών του, λίγα ήταν τα στελέχη που

Τα σπασμένα γυαλιά του Καβάφη ή ο πολιτισμός της καφρίλας…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Στην Ελλάδα, όλα γύρω μας είναι απροστάτευτα. Όχι μόνο από το Κράτος και τους ταγούς του, αλλά κυρίως από εμάς. Το μόνο που προστατεύουμε -κι αυτό όχι πάντα- είναι το πορτοφόλι μας.

Πώς λοιπόν, μπορεί να μένει αλώβητος ο δημόσιος χώρος; Το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Αφίσες στις κολώνες, γκράφιτι παντού, σκουπίδια, σπασμένα πεζοδρόμια, αταξία… Όλα στο δημόσιο χώρο μοιάζουν με λάφυρα από επιδρομή βαρβάρων που μόλις κατέβηκαν από τα βουνά και βρήκαν πολιτισμό αφύλακτο.

Και κάπως έτσι,  δεν άντεξαν καν ένα μήνα τα γυαλιά του Καβάφη.

Το γλυπτό στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου δεν ήταν ένα ακόμα αδιάφορο μπρούτζινο κατασκεύασμα που οι περιστέρες χρησιμοποιούν ως τουαλέτα και οι δήμαρχοι ως φόντο εγκαινίων. Είχε κάτι σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα: ο κόσμος το αγάπησε. Όχι επειδή το διέταξε κάποια επιτροπή αισθητικής ή επειδή το πρότεινε κάποιος πολιτιστικός influencer. Το αγάπησε γιατί ο Καβάφης έμοιαζε ανθρώπινος. Καθόταν εκεί σαν παλιός Αθηναίος που βλέπει την πόλη να περνά μπροστά του και σκέφτεται «πού μπλέξαμε πάλι…».

Τουρίστες φωτογραφίζονταν δίπλα του. Παιδιά κάθονταν στο παγκάκι. Ζευγάρια

Μαζέψτε τη!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Νέο φυντάνι μας προέκυψε από τον Τσίπρα. Ο άνθρωπος που ανέδειξε κάθε μετριότητα, κάθε «τίποτα», κάθε καρυδιάς καρύδι, μας σύστησε ως πολιτικό μια ηθοποιό -ομολογουμένως μετρίως μέτρια- η οποία στην πρώτη της εμφάνιση υπέπεσε σε βαρύ ολίσθημα, υπό τα γέλια του έτερου αστέρα της μετριότητας, του Χειλάκη!

Η περσόνα αυτή, Μαριάννα Τουμαζάτου, πριν φτάσει στο ολίσθημά της, μας είχε πει -μέσω της εκπομπής της Μαρίας Σολωμού- ότι τα… «ρημαδοεμβόλια έχουν κάνει μεγάλες ζημιές στο νευρικό μας σύστημα» κι ότι «όλα τα καρδιακά, τα αυτοάνοσα και τα νευρολογικά είναι αποτέλεσμα των απέραντων εμβολίων»… Μα προχθές ξεπέρασε εαυτόν… Μας είπε από σκηνής Θησείου, ότι αν δεν ήταν ο …καταληψίας, ακόμη μνημόνια θα είχαμε κι η τρόικα θα… έπαιρνε σύνταξη από το ΙΚΑ…  Μα δεν είπε -κρύβοντας την αλήθεια- ότι ειδικά το τρίτο και πιο επώδυνο μνημόνιο ΔΕΝ ήταν αναγκαίο για τη χώρα και μας επιβλήθηκε από την ανεπάρκεια του Τσίπρα και της… πρώτης φοράς Αριστεράς… Κόστισε δε στους Έλληνες σχεδόν 100 δις ευρώ.

Μας είπε ακόμη, ότι το 2015 τα ταμεία … γέμιζαν… Μα δεν μας είπε πόσο είχαν

Κυκλοφοριακό SOS: Από τη θεωρία στην πράξη

 

Γράφει ο Κώστας Μπακογιάννης

Για το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Αθήνας δεν χρειάζονται πολλά λόγια και αναλύσεις.

Υπάρχουν μέτρα και σχέδια που θέλουν χρόνο, όπως η γραμμή 4 του Μετρό. Υπάρχουν και άλλα που μπορούν να εφαρμοσθούν κυριολεκτικά από σήμερα. Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι η πλήρης εφαρμογή του ενιαίου ωραρίου φορτοεκφόρτωσης, εκτός ωρών αιχμής.

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας έχει ήδη αποφασίσει από το 2022 την καθιέρωση ενιαίου ωραρίου φορτοεκφόρτωσης, από τις 9 το βράδυ έως τις 9 το πρωί. Οι λόγοι είναι προφανείς: δεν γίνεται, τη στιγμή που η κίνηση χτυπάει κόκκινο, να κλείνει μια λωρίδα