Οι τρομοκράτες ξαναβγήκαν στους δρόμους…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Πάλι τα ίδια! Μιλάμε για την πολιτική τρομοκρατία, μιλάμε για την πολιτική αλητεία των κουκολοφόρων.

Λίγο μόλις καιρό μετά τη φρικτή δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη από … οραματιστές της… επανάστασης, είχαμε επιθέσεις και καταστροφές σε τρία γραφεία. Κατά …σύμπτωση της ΝΔ. Στα κεντρικά της στην Κυψέλη, στο πολιτικό γραφείο του Ανδρέα Λοβέρδου στη Δάφνη και στο γραφείο του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Νίκου Παπαθανάση στο Μαρούσι.

Οι αλήτες επανέκαμψαν. Τι κι αν συνελήφθησαν οι δράστες της Θεσσαλονίκης; Τι κι αν συλλαμβάνονται κάθε λίγο και λιγάκι διάφορα μπουμπούκια τσακωμένα με τη ζωή.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Δεν είναι οι μπογιές. Δεν είναι οι τζαμαρίες. Δεν είναι καν οι βαριοπούλες. Είναι η νοοτροπία που βρίσκεται από πίσω τους.

Η νοοτροπία εκείνων που έχουν αποφασίσει ότι η Δημοκρατία είναι ανεκτή μόνο όταν τους κάνει τα χατίρια. Όταν όμως η κάλπη, οι θεσμοί και η κοινωνία δεν τους δίνουν αυτό που θέλουν, τότε αναλαμβάνουν οι κουκούλες. Αυτή είναι η πραγματική ουσία της πολιτικής βίας.

Και καλό είναι να τελειώνουμε κάποτε με τις βολικές αυταπάτες. Η πολιτική τρομοκρατία στην Ελλάδα δεν φύτρωσε από το πουθενά. Για δεκαετίες, οργανώσεις της  Αριστεράς χρησιμοποίησαν τη δολοφονία, τις μολότοφ και την ένοπλη βία, ως δήθεν

Τηλεόραση εναντίον δημοκρατίας ή αλλιώς, το τσίρκο της…ενημέρωσης…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχει κάποιος νουνεχής άνθρωπος την άποψη ότι η φιλελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία μας χρειάζεται τους τελάληδες του μίσους; Ότι χρειάζεται συμπλεγματικούς φυλακόβιους ή κατά συρροή ψεύτες;

Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Υπό αυτή την έννοια, είναι ακατανόητη η εμμονή των ΜΜΕ των ολιγαρχών στην προβολή και στήριξη συγκεκριμένων προσώπων και σχηματισμών που αναδύουν οσμές φορμόλης ή κορόιδεψαν επανειλημμένως την ελληνική κοινωνία. Κι είναι, επίσης, αδιανόητη η προβολή της αποφυλάκισης ενός πολιτικού λειψάνου και καταδικασμένου εγκληματία, σαν να τον ξεπλένουν για το φρικιαστικό κοινωνικό και πολιτικό παρελθόν του.

Δεν πρόκειται εδώ για μια συζήτηση γύρω από το δικαίωμα ενός καταδικασμένου να εκτίσει την ποινή του και, όταν αυτή ολοκληρωθεί, να επιστρέψει στην κοινωνία. Αυτό είναι αυτονόητο σε ένα κράτος Δικαίου. Το ερώτημα είναι άλλο: τι ακριβώς επιλέγει να κάνει η τηλεόραση με αυτή την προβολή/επιστροφή; Να ενημερώσει ή να θεαματοποιήσει; Να θυμίσει στους πολίτες ποιο ήταν το ιστορικό και δικαστικά

Από τη διεθνή συνεργασία στις λύσεις της καθημερινότητας

Γράφει η Δόμνα Μιχαηλίδου

Υπάρχουν στιγμές που οι μεγάλες διεθνείς συζητήσεις μοιάζουν πολύ μακρινές από την καθημερινότητα των πολιτών. Οι γεωπολιτικές κρίσεις, η οικονομική αβεβαιότητα, οι μεγάλες αλλαγές στην εργασία και η δημογραφική πίεση, όμως, καταλήγουν τελικά σε πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα: Μπορώ να βρω ένα σπίτι που να μπορώ να πληρώσω; Μπορώ να μεγαλώσω τα παιδιά μου και να εργάζομαι; Τι γίνεται αν το παιδί μου χρειάζεται υποστήριξη; Μπορώ να έχω πρόσβαση στη φροντίδα που χρειάζομαι;

Σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντά σήμερα η κοινωνική πολιτική.

Τα έθεσα και στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο της 81ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Εκεί, εκπρόσωποι κρατών και διεθνών οργανισμών συναντιούνται μπροστά σε κοινές προκλήσεις. Ο καθένας φέρνει μαζί του όσα δοκίμασε στη χώρα του: λύσεις που απέδωσαν, επιλογές που χρειάστηκε να διορθώσει, δυσκολίες που δεν είχε προβλέψει. Αυτή η γνώση μπορεί να γίνει ένα από τα πιο χρήσιμα αποτελέσματα της διεθνούς συνεργασίας, όταν μεταφέρεται από χώρα σε χώρα και αξιοποιείται στις επόμενες αποφάσεις.

Αυτό ήταν και το βασικό θέμα της συζήτησής μας στο πάνελ για τα κοινωνικά

Ελένη Προκοπίου: Χόρεψε, γοήτευσε, πρωταγωνίστησε. Κι έφυγε σιωπηλά.

 

Γράφει ο Στέλιος Νίκας

Υπάρχουν πρόσωπα που ο χρόνος δεν τα συμπαθεί πολύ. Και υπάρχουν πρόσωπα που ο χρόνος τα λατρεύει και τα μετατρέπει σε μνήμη. Η Ελένη Προκοπίου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Ίσως γιατί η ομορφιά της δεν ήταν ποτέ μόνο υπόθεση χαρακτηριστικών. Ήταν ο τρόπος που στεκόταν. Ο τρόπος που κοιτούσε. Ο τρόπος που κινούνταν. Εκείνη η ανεπαίσθητη κλίση του κεφαλιού, το χαμόγελο που ερχόταν χωρίς προσπάθεια, η χάρη μιας γυναίκας που δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτε περισσότερο από το να βρίσκεται μπροστά στον φακό.

Κι ο φακός την ερωτεύτηκε. Δεν ήταν από εκείνες τις παρουσίες που απλώς περνούν από την οθόνη. Την κατοικούσαν.

Η Ελένη Προκοπίου είχε κάτι από το παλιό ελληνικό σινεμά που σήμερα μοιάζει σχεδόν εξωπραγματικό. Είχε λάμψη χωρίς έπαρση, αισθησιασμό χωρίς επιτήδευση, κομψότητα χωρίς προσπάθεια. Και, πάνω απ’ όλα, είχε εκείνη τη σπάνια ιδιότητα που δεν χαρίζεται ούτε διδάσκεται: ήταν αληθινά γοητευτική.

Γεννημένη για τη σκηνή, κατά κάποιον τρόπο, από πολύ μικρή.

Στα έξι της χρόνια άρχισε χορό. Στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου, δίπλα στη Μάρθα Καραγιάννη, μάθαινε όχι μόνο βήματα, αλλά πειθαρχία, ρυθμό,

Νίκος Σίμος: Στα πολύ βαθιά της δημοσιογραφίας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Νίκος Σίμος.  Ένας εμβληματικός άνθρωπος που έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στον χώρο. Διευθυντής της «Καθημερινής», Διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ, Διευθυντής στο Κανάλι της Βουλής και τελικά… βαριά υπογραφή.

Η δημοσιογραφία ως λειτούργημα

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που άσκησαν ένα επάγγελμα. Και υπάρχουν δημοσιογράφοι που υπηρέτησαν μια ολόκληρη εποχή της δημοσιογραφίας ως λειτούργημα.  Ο Νίκος Σίμος ανήκει, χωρίς αμφιβολία, στη δεύτερη κατηγορία.

Η πορεία του δεν είναι απλώς μια μακρά επαγγελματική διαδρομή μέσα από εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς και θέσεις ευθύνης. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, ένα κομμάτι της ίδιας της νεότερης ιστορίας του ελληνικού Τύπου. Από το πρώτο του ρεπορτάζ στη «Βραδυνή», σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, μέχρι τις διευθυντικές θέσεις που κατέλαβε αργότερα, ο Σίμος κινήθηκε σχεδόν πάντοτε εκεί όπου η δημοσιογραφία απαιτούσε μόρφωση, γνώση, κρίση, πολιτική αντίληψη και, κυρίως, ευθύνη.

Νομικός απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών, με αφετηρία το Πειραματικό Σχολείο, δεν άργησε να εγκαταλείψει τον αρχικό σχεδιασμό για μια σταδιοδρομία στο Διπλωματικό Σώμα και να αφοσιωθεί στη δημοσιογραφία. Πέρασε από το οικονομικό και το πολιτικό ρεπορτάζ, δηλαδή από δύο χώρους στους οποίους η επιφανειακή γνώση δεν αρκεί και όπου η πραγματική αξία του δημοσιογράφου δοκιμάζεται καθημερινά.

Οι θέσεις ευθύνης

Ο Νίκος Σίμος είχε την μέγιστη τύχη να βρεθεί από τα μικράτα του σε μια κορυφαία

Από το «δεν έχω οξυγόνο» η απειλή του… «θα φύγω από τη χώρα»

 

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το έχουμε γράψει, το έχουμε ξαναγράψει, μα κάποια πράγματα που είναι αλήθειες ή βαθιές πεποιθήσεις, επαναλαμβάνονται. Ειδικά όταν ευνοούνται από νέα στοιχεία και την επικαιρότητα.

Είτε αρέσει λοιπόν σε κάποιους, είτε όχι, η Μαρία Καρυστινού αποτελεί δημιούργημα της γραφικής κι ανερμάτιστης Αριστεράς κι εκείνων που νόμιζαν ότι αν την στηρίζουν μέσω των ΜΜΕ που διαθέτουν, θα ρίξουν τον Μητσοτάκη. Κι εδώ που τα λέμε, δεν είναι λίγο πράγμα να μαζεύεται ένα εκατομμύριο κόσμος στο Σύνταγμα και παραπλανημένος να φωνάζει …δεν έχω οξυγόνο. Ούτε είναι ψιλά γράμματα όσα καλλιεργούσαν κάποιοι για τα …χαμένα βαγόνια και τα ξυλόλια, προς όφελός της και… για … γροθιές στον Μητσοτάκη. Ή νομίζετε ότι ήταν τυχαία η εκτόξευση της δημοτικότητάς της στο 32%, που την έκανε να νομίζει ότι θα εκλεγεί πρωθυπουργός; Το έλεγε κιόλας…

Κάπως έτσι γράφονται οι πολιτικές αυταπάτες: πρώτα με δημοσκοπικούς αριθμούς,

«Ή εμείς ή κανείς»: Το rebranding που σκοντάφτει στο παλιό αρχείο

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Αλέξης Τσίπρας αλλιώς περίμενε το rebranding του. Ίσως του τα είχαν πει αλλιώς οι καλοπληρωμένοι συμβουλάτορές του, ίσως άλλα του υπόσχονταν οι δυο επιχειρηματικοί όμιλοι που τον έχουν πάρει από το χέρι με τα ΜΜΕ τους και τον προβάλλουν παντοιοτρόπως.

Μα δεν έχει φτάσει καν το ποσοστό που έλαβε ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές. Η δε βελόνα των μετρήσεων είναι κολλημένη, αν όχι πτωτική. Βλέπετε, εκτός άλλων, ήταν απογοητευτική κι η εμφάνιση-εικόνα του στη ΔΕΘ.

Ο Τσίπρας, εσχάτως έχει «χωθεί» για τα καλά στο πεδίο της ιλαρότητας!

Τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κάποιος που τον ακούει να λέει ότι αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, αν υπάρξει αλλαγή, μόνο αυτός μπορεί να τη φέρει;

Τρελαίνει κόσμο ο Τσίπρας.

Θεωρεί ότι μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, όταν όπου έχουν βρεθεί αντίπαλοι χάνει πανηγυρικά και συστηματικά.

Θεωρεί ότι μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, όταν βρίσκεται δημοσκοπικά από 10 έως 12-13 μονάδες πίσω κι όταν έχει χαώδη διαφορά από εκείνον στην  πρωθυπουργική καταλληλότητα!

Θεωρεί ότι θα γυρίσει ως πρωθυπουργός, αλλά αγνοεί ότι

Η δημόσια γλώσσα

 

Γράφει ο Νίκος Βατόπουλος

Το χάρισμα ενός πολιτικού ή ενός κατόχου θεσμικής θέσης είναι η γλώσσα. Η γλώσσα μεταφέρει το περιεχόμενό της. Αλλά η γλώσσα έχει επίσης κανόνες, όχι απλώς γραμματικούς ή συντακτικούς, αλλά κανόνες ήθους. Το ήθος της γλώσσας αντανακλά την παιδεία, την εμπειρία, τη γνώση, την ψυχολογία, την καλλιέργεια, την ευφυΐα, την αυτοκυριαρχία. Ο χειρισμός της γλώσσας είναι, με άλλα λόγια, κάτι που απαιτεί εκπαίδευση. Προϋποθέτει την κατανόηση αυτής της διάστασης και είναι αυτή που συνοδεύει το αποτύπωμα ενός προσώπου στον δημόσιο χώρο. Το έργο σφραγίζει το αποτύπωμα, αλλά η γλώσσα το επικοινωνεί, η γλώσσα εκπροσωπεί τον δημόσιο λειτουργό και τον συνδέει με την κοινωνία.

Όλα αυτά, τα προφανή μάς θυμίζουν ότι δεν κάνουν όλοι για όλες τις δουλειές. Η δημόσια διοίκηση προϋποθέτει

Η Καρυστιανού η … κβαντική ιατρική και η… κβαντική απορία

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι γνωστό ότι η Μαρία Καρυστιανού επικαλείται την…κβαντική ιατρική. Ακόμη υπάρχει στην ιστοσελίδα της αυτός ο όρος.

Όμως, όποιον γιατρό κι αν ρωτήσεις, θα σου πει ότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Το είπε προσφάτως κι ο υπουργός Υγείας. Κι αυτό δεν αποτελεί «εύρημα» των ημερών και της επικαιρότητας που δημιουργήθηκε από το ζήτημα Μαζωνάκη. Είναι κάτι εκ των πραγμάτων αντικειμενικό.

Για σκεφτείτε όμως: Ποιος ασχολήθηκε τόσο καιρό μ’ αυτό που δηλώνει η μάνα των Τεμπών και το οποίο ΔΕΝ υπάρχει; Βλέπετε, μέχρι πριν από λίγο καιρό η περί ου ο λόγος ήταν κάτι ως …ιερό πρόσωπο. Ποιος να την ακουμπήσει; Ποιος να της ζητήσει εξηγήσεις; Ποιο κανάλι να πάει ενάντια στο ρεύμα;

Μα τώρα που με ραγδαίο τρόπο η Καρυστιανού αποκαθηλώνεται, η δημοτικότητά της καταρρέει και βγαίνει στο φως η μπουρδολογία της …κβαντικής ιατρικής, κάποιοι λένε τα αυτονόητα, το επισημαίνουν, το γράφουν με μεγάλα γράμματα.

Προσέξτε: Αναφέρεται στην ιστοσελίδα της Καρυστιανού:

«Η μεγάλη μου επιθυμία να θεραπεύω χωρίς πολλά φάρμακα, με οδήγησε σε

Το κτύπημα κάτω από τη ζώνη Φαραντούρη στη Σδούκου κι η σιωπή του Ανδρουλάκη…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί που συστηματικά αντιπαρατίθενται με μη πολιτικά επιχειρήματα και πολλές φορές επιχειρούν κτυπήματα κάτω από τη ζώνη στους πολιτικούς τους αντιπάλους. Βλέπουμε κατ’ επανάληψη τέτοιους στους τηλεοπτικούς -κυρίως- δέκτες. Ειδικά όταν δεν διαθέτουν ή τους τελειώνουν τα πολιτικά επιχειρήματα και ξεκινούν τις προσωπικές επιθέσεις. Και όταν, ακόμη κι αυτές δεν αρκούν, επιστρατεύονται τα υπονοούμενα, η χυδαιότητα και ο σεξισμός.

Αυτό ακριβώς συνέβη με τον ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη, που μετά από συνεχείς κομματικές μεταπηδήσεις, βρήκε στέγη στη Χαριλάου Τρικούπη.

Σε τηλεοπτική αντιπαράθεση με την Αλεξάνδρα Σδούκου, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ επέλεξε να της πει ότι, την εποχή που εκείνος βρισκόταν στη ΔΕΠΑ, εκείνη «χαριεντιζόταν με υπουργούς»!!!! Μια φράση «ντροπή»! Χυδαιότητα! Μια φράση πέραν κάθε πολιτικού επιχειρήματος. Δεν είναι κριτική. Δεν είναι αντιπαράθεση. Είναι προσωπικός υπαινιγμός με σαφή σεξιστική χροιά. Είναι κτύπημα κάτω από τη ζώνη σε μια γυναίκα.

Και μάλιστα απέναντι σε μια γυναίκα που έχει κάθε δικαίωμα να βρίσκεται στην