Astra Service: Τι μπορεί να μάθει κάποιος από μια καφετιέρα!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Γράφω αυτές τις αράδες με αφορμή επίσκεψή μου στο κατάστημα της «Astra Service AE», για την επισκευή μιας καφετιέρας. Για αρκετό διάστημα την έκανα «βόλτα» εδώ κι εκεί για επισκευή και πουθενά δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τους λόγους που είχε προβληματική λειτουργία. Μου έλεγαν «πέτα τη και πάρε άλλη, πιο φτηνα θα κοστίσει»…

Μου σύστησαν, λοιπόν, το συγκεκριμένο κατάστημα, κοντά στο ΟΑΚΑ, στο Νέο Ηράκλειο κι «είπα» να πάω κι εκεί, δεν είχα κάτι  να χάσω. Άλλωστε είχε ισχυρή συναισθηματική αξία για εμένα.

Μετά από καμιά εβδομάδα, χωρίς καν να έχω καλλιεργήσει ελπίδες για επίλυση των προβλημάτων, επικοινώνησαν μαζί μου και μου είπαν ότι είναι έτοιμη!!! Κόστος; Ελάχιστο, όταν άλλοι μου έλεγαν ανήκουστα ποσά για να τα επισκευάσουν… αν βρούνε τι έχει…

Την παρέλαβα λοιπόν, πιο κούκλα και λειτουργική κι από καινούργια κι έκτοτε απολαμβάνω τον πρωινό καφέ, όπως τότε που μου την είχαν κάνει δώρο οι κόρες μου.

Έψαξα λοιπόν κι έμαθα για την συγκεκριμένη εταιρεία. Μια εταιρεία απ’ εκείνες που συγκροτούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας.

33 ανηφορικά χρόνια

Η Astra Service ΑΕ, έχει ήδη μια διαδρομή 33 ετών με σταθερό σημείο αναφοράς τον πελάτη και «ανοικτά μάτια» στις αλλαγές της αγοράς. Είναι από εκείνες τις επιχειρήσεις που διαβάζουν εγκαίρως την επόμενη ημέρα της. Από το 1993, όταν

Στο …τσεπάκι της αντιπολίτευσης η λύση της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελικά πρέπει να είμαστε πολύ τυχερός λαός. Την ώρα που ολόκληρος ο πλανήτης ψάχνεται με την ενέργεια, που οι διεθνείς αγορές ανεβοκατεβαίνουν, που οι κυβερνήσεις κάνουν ασκήσεις επί χάρτου για να εξασφαλίσουν επάρκεια και να περιορίσουν τις επιπτώσεις στους πολίτες, εμείς φαίνεται πως έχουμε ήδη βρει τη λύση.

Και μάλιστα την έχουμε τόσο πρόχειρη, που χωράει στο τσεπάκι. Μειώνουμε τους φόρους και τελειώσαμε. Βάζουμε πλαφόν και τελειώσαμε. Δίνουμε περισσότερες επιδοτήσεις και τελειώσαμε.

Αναγκάζουμε τους «κερδοσκόπους» να ρίξουν τις τιμές και τελειώσαμε.

Κι αν περισσεύει κανένα πρόβλημα, το φορτώνουμε στον Μητσοτάκη, στην Ευρώπη, στους παρόχους, στους διεθνείς κερδοσκόπους και —αν χρειαστεί— στον ανάδρομο Ερμή. Τόσο απλά.

Απορεί κανείς γιατί δεν τα έχουν σκεφτεί οι υπόλοιποι. Γιατί δεν μαζεύτηκαν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης γύρω από ένα τραπέζι και δεν είπαν: «Παιδιά, υπάρχει ακρίβεια στην ενέργεια. Μηδενίζουμε τους φόρους και πάμε σπίτια μας».

Γιατί δεν το έκαναν οι ΗΠΑ; Γιατί δεν το έκανε η Γερμανία; Γιατί δεν το έκανε η

Social media κάτω των 15: Τι αλλάζει– Οι 10 βασικές ερωτήσεις και απαντήσεις

 

Emvolos/team

Από την 1η Ιανουαρίου 2027 αναμένεται να αλλάξει το τοπίο για την πρόσβαση των ανηλίκων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς το ελληνικό σχέδιο νόμου θέτει ως ελάχιστο όριο ηλικίας τα 15 έτη.

Ταυτοχρόνως, σε ευρωπαϊκό επίπεδο βρίσκεται σε εξέλιξη η νομοθετική διαδικασία για το EU KIDS Act, την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που επιχειρεί να δημιουργήσει ένα ευρύτερο πλαίσιο προστασίας των παιδιών στο ψηφιακό περιβάλλον, καλύπτοντας όχι μόνο τα social media αλλά και πλατφόρμες βίντεο, διαδικτυακά παιχνίδια, app stores και υπηρεσίες τεχνητής νοημοσύνης.

Τι θα ισχύσει στην Ελλάδα, πώς θα γίνεται η επαλήθευση της ηλικίας και τι αλλάζει με την ευρωπαϊκή πρόταση;

1. Τι προβλέπει το ελληνικό σχέδιο νόμου;

Η ελληνική ρύθμιση θέτει ως ελάχιστο όριο ηλικίας για την πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα 15 έτη. Αφορά υπηρεσίες στις οποίες οι χρήστες δημιουργούν προφίλ, δημοσιεύουν περιεχόμενο και αλληλεπιδρούν με άλλους χρήστες. Δεν περιλαμβάνει υπηρεσίες ιδιωτικής επικοινωνίας.

2. Από πότε θα ισχύσει;

Οι σχετικές διατάξεις του ελληνικού σχεδίου προβλέπεται να τεθούν σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2027, ώστε να δοθεί χρόνος στις πλατφόρμες να προσαρμόσουν τα συστήματά τους.

3. Πώς θα υπολογίζεται η ηλικία;

Για τις ανάγκες της συγκεκριμένης ρύθμισης, τα παιδιά που έχουν γεννηθεί το ίδιο

Ο αθεράπευτα βολονταριστής Αλέξης Τσίπρας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Τσίπρας είναι ένας εκ των κορυφαίων δημαγωγών που εμφανίστηκαν στον πολιτικό βίο αυτής της χώρας.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, μα αυτός τουλάχιστον διέθετε καντάρια μόρφωσης, πολιτικών παραστάσεων και ευφυία. Εφάμιλλο με τον Τσίπρα, πρέπει να πάμε ενάμιση αιώνα πίσω, για να συναντήσουμε τον Θεόδωρο Δηληγιάννη. Είχε κι εκείνος αντίπαλο έναν εξαιρετικό πολιτικό, μεταρρυθμιστή και αίτιο πολλών καλών για τη χώρα, τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον οποίο υπονόμευε συστηματικά με τις δημαγωγικές, ανεφάρμοστες και λαϊκίστικες θέσεις του. Διχάζοντας τους Έλληνες… Κι έφερε τελικά την καταστροφή του ατυχούς ελληνοτουρκικού πολέμου. Το 1897.

Ο Τσίπρας, από τότε που εμφανίστηκε κάνει ακριβώς το ίδιο. Χαμηλής μόρφωσης και παραστάσεων, διχάζει την ελληνική κοινωνία (ή εμείς ή αυτοί), μοιράζει φρούδες ελπίδες και θέτει εκβιαστικά διλήμματα, ενώ συχνά πυκνά μεταφέρει την κοινωνία στην εποχή του εμφυλίου.   

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος: στον πολιτικό βολονταρισμό. Στην πεποίθηση ότι η πολιτική πραγματικότητα μπορεί να υποταχθεί στη

Οι τρομοκράτες ξαναβγήκαν στους δρόμους…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Πάλι τα ίδια! Μιλάμε για την πολιτική τρομοκρατία, μιλάμε για την πολιτική αλητεία των κουκολοφόρων.

Λίγο μόλις καιρό μετά τη φρικτή δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη από … οραματιστές της… επανάστασης, είχαμε επιθέσεις και καταστροφές σε τρία γραφεία. Κατά …σύμπτωση της ΝΔ. Στα κεντρικά της στην Κυψέλη, στο πολιτικό γραφείο του Ανδρέα Λοβέρδου στη Δάφνη και στο γραφείο του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Νίκου Παπαθανάση στο Μαρούσι.

Οι αλήτες επανέκαμψαν. Τι κι αν συνελήφθησαν οι δράστες της Θεσσαλονίκης; Τι κι αν συλλαμβάνονται κάθε λίγο και λιγάκι διάφορα μπουμπούκια τσακωμένα με τη ζωή.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Δεν είναι οι μπογιές. Δεν είναι οι τζαμαρίες. Δεν είναι καν οι βαριοπούλες. Είναι η νοοτροπία που βρίσκεται από πίσω τους.

Η νοοτροπία εκείνων που έχουν αποφασίσει ότι η Δημοκρατία είναι ανεκτή μόνο όταν τους κάνει τα χατίρια. Όταν όμως η κάλπη, οι θεσμοί και η κοινωνία δεν τους δίνουν αυτό που θέλουν, τότε αναλαμβάνουν οι κουκούλες. Αυτή είναι η πραγματική ουσία της πολιτικής βίας.

Και καλό είναι να τελειώνουμε κάποτε με τις βολικές αυταπάτες. Η πολιτική τρομοκρατία στην Ελλάδα δεν φύτρωσε από το πουθενά. Για δεκαετίες, οργανώσεις της  Αριστεράς χρησιμοποίησαν τη δολοφονία, τις μολότοφ και την ένοπλη βία, ως δήθεν

Τηλεόραση εναντίον δημοκρατίας ή αλλιώς, το τσίρκο της…ενημέρωσης…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχει κάποιος νουνεχής άνθρωπος την άποψη ότι η φιλελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία μας χρειάζεται τους τελάληδες του μίσους; Ότι χρειάζεται συμπλεγματικούς φυλακόβιους ή κατά συρροή ψεύτες;

Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Υπό αυτή την έννοια, είναι ακατανόητη η εμμονή των ΜΜΕ των ολιγαρχών στην προβολή και στήριξη συγκεκριμένων προσώπων και σχηματισμών που αναδύουν οσμές φορμόλης ή κορόιδεψαν επανειλημμένως την ελληνική κοινωνία. Κι είναι, επίσης, αδιανόητη η προβολή της αποφυλάκισης ενός πολιτικού λειψάνου και καταδικασμένου εγκληματία, σαν να τον ξεπλένουν για το φρικιαστικό κοινωνικό και πολιτικό παρελθόν του.

Δεν πρόκειται εδώ για μια συζήτηση γύρω από το δικαίωμα ενός καταδικασμένου να εκτίσει την ποινή του και, όταν αυτή ολοκληρωθεί, να επιστρέψει στην κοινωνία. Αυτό είναι αυτονόητο σε ένα κράτος Δικαίου. Το ερώτημα είναι άλλο: τι ακριβώς επιλέγει να κάνει η τηλεόραση με αυτή την προβολή/επιστροφή; Να ενημερώσει ή να θεαματοποιήσει; Να θυμίσει στους πολίτες ποιο ήταν το ιστορικό και δικαστικά

Από τη διεθνή συνεργασία στις λύσεις της καθημερινότητας

Γράφει η Δόμνα Μιχαηλίδου

Υπάρχουν στιγμές που οι μεγάλες διεθνείς συζητήσεις μοιάζουν πολύ μακρινές από την καθημερινότητα των πολιτών. Οι γεωπολιτικές κρίσεις, η οικονομική αβεβαιότητα, οι μεγάλες αλλαγές στην εργασία και η δημογραφική πίεση, όμως, καταλήγουν τελικά σε πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα: Μπορώ να βρω ένα σπίτι που να μπορώ να πληρώσω; Μπορώ να μεγαλώσω τα παιδιά μου και να εργάζομαι; Τι γίνεται αν το παιδί μου χρειάζεται υποστήριξη; Μπορώ να έχω πρόσβαση στη φροντίδα που χρειάζομαι;

Σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντά σήμερα η κοινωνική πολιτική.

Τα έθεσα και στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο της 81ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Εκεί, εκπρόσωποι κρατών και διεθνών οργανισμών συναντιούνται μπροστά σε κοινές προκλήσεις. Ο καθένας φέρνει μαζί του όσα δοκίμασε στη χώρα του: λύσεις που απέδωσαν, επιλογές που χρειάστηκε να διορθώσει, δυσκολίες που δεν είχε προβλέψει. Αυτή η γνώση μπορεί να γίνει ένα από τα πιο χρήσιμα αποτελέσματα της διεθνούς συνεργασίας, όταν μεταφέρεται από χώρα σε χώρα και αξιοποιείται στις επόμενες αποφάσεις.

Αυτό ήταν και το βασικό θέμα της συζήτησής μας στο πάνελ για τα κοινωνικά

Ελένη Προκοπίου: Χόρεψε, γοήτευσε, πρωταγωνίστησε. Κι έφυγε σιωπηλά.

 

Γράφει ο Στέλιος Νίκας

Υπάρχουν πρόσωπα που ο χρόνος δεν τα συμπαθεί πολύ. Και υπάρχουν πρόσωπα που ο χρόνος τα λατρεύει και τα μετατρέπει σε μνήμη. Η Ελένη Προκοπίου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Ίσως γιατί η ομορφιά της δεν ήταν ποτέ μόνο υπόθεση χαρακτηριστικών. Ήταν ο τρόπος που στεκόταν. Ο τρόπος που κοιτούσε. Ο τρόπος που κινούνταν. Εκείνη η ανεπαίσθητη κλίση του κεφαλιού, το χαμόγελο που ερχόταν χωρίς προσπάθεια, η χάρη μιας γυναίκας που δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτε περισσότερο από το να βρίσκεται μπροστά στον φακό.

Κι ο φακός την ερωτεύτηκε. Δεν ήταν από εκείνες τις παρουσίες που απλώς περνούν από την οθόνη. Την κατοικούσαν.

Η Ελένη Προκοπίου είχε κάτι από το παλιό ελληνικό σινεμά που σήμερα μοιάζει σχεδόν εξωπραγματικό. Είχε λάμψη χωρίς έπαρση, αισθησιασμό χωρίς επιτήδευση, κομψότητα χωρίς προσπάθεια. Και, πάνω απ’ όλα, είχε εκείνη τη σπάνια ιδιότητα που δεν χαρίζεται ούτε διδάσκεται: ήταν αληθινά γοητευτική.

Γεννημένη για τη σκηνή, κατά κάποιον τρόπο, από πολύ μικρή.

Στα έξι της χρόνια άρχισε χορό. Στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου, δίπλα στη Μάρθα Καραγιάννη, μάθαινε όχι μόνο βήματα, αλλά πειθαρχία, ρυθμό,

Νίκος Σίμος: Στα πολύ βαθιά της δημοσιογραφίας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Νίκος Σίμος.  Ένας εμβληματικός άνθρωπος που έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στον χώρο. Διευθυντής της «Καθημερινής», Διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ, Διευθυντής στο Κανάλι της Βουλής και τελικά… βαριά υπογραφή.

Η δημοσιογραφία ως λειτούργημα

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που άσκησαν ένα επάγγελμα. Και υπάρχουν δημοσιογράφοι που υπηρέτησαν μια ολόκληρη εποχή της δημοσιογραφίας ως λειτούργημα.  Ο Νίκος Σίμος ανήκει, χωρίς αμφιβολία, στη δεύτερη κατηγορία.

Η πορεία του δεν είναι απλώς μια μακρά επαγγελματική διαδρομή μέσα από εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς και θέσεις ευθύνης. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, ένα κομμάτι της ίδιας της νεότερης ιστορίας του ελληνικού Τύπου. Από το πρώτο του ρεπορτάζ στη «Βραδυνή», σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, μέχρι τις διευθυντικές θέσεις που κατέλαβε αργότερα, ο Σίμος κινήθηκε σχεδόν πάντοτε εκεί όπου η δημοσιογραφία απαιτούσε μόρφωση, γνώση, κρίση, πολιτική αντίληψη και, κυρίως, ευθύνη.

Νομικός απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών, με αφετηρία το Πειραματικό Σχολείο, δεν άργησε να εγκαταλείψει τον αρχικό σχεδιασμό για μια σταδιοδρομία στο Διπλωματικό Σώμα και να αφοσιωθεί στη δημοσιογραφία. Πέρασε από το οικονομικό και το πολιτικό ρεπορτάζ, δηλαδή από δύο χώρους στους οποίους η επιφανειακή γνώση δεν αρκεί και όπου η πραγματική αξία του δημοσιογράφου δοκιμάζεται καθημερινά.

Οι θέσεις ευθύνης

Ο Νίκος Σίμος είχε την μέγιστη τύχη να βρεθεί από τα μικράτα του σε μια κορυφαία

Από το «δεν έχω οξυγόνο» η απειλή του… «θα φύγω από τη χώρα»

 

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το έχουμε γράψει, το έχουμε ξαναγράψει, μα κάποια πράγματα που είναι αλήθειες ή βαθιές πεποιθήσεις, επαναλαμβάνονται. Ειδικά όταν ευνοούνται από νέα στοιχεία και την επικαιρότητα.

Είτε αρέσει λοιπόν σε κάποιους, είτε όχι, η Μαρία Καρυστινού αποτελεί δημιούργημα της γραφικής κι ανερμάτιστης Αριστεράς κι εκείνων που νόμιζαν ότι αν την στηρίζουν μέσω των ΜΜΕ που διαθέτουν, θα ρίξουν τον Μητσοτάκη. Κι εδώ που τα λέμε, δεν είναι λίγο πράγμα να μαζεύεται ένα εκατομμύριο κόσμος στο Σύνταγμα και παραπλανημένος να φωνάζει …δεν έχω οξυγόνο. Ούτε είναι ψιλά γράμματα όσα καλλιεργούσαν κάποιοι για τα …χαμένα βαγόνια και τα ξυλόλια, προς όφελός της και… για … γροθιές στον Μητσοτάκη. Ή νομίζετε ότι ήταν τυχαία η εκτόξευση της δημοτικότητάς της στο 32%, που την έκανε να νομίζει ότι θα εκλεγεί πρωθυπουργός; Το έλεγε κιόλας…

Κάπως έτσι γράφονται οι πολιτικές αυταπάτες: πρώτα με δημοσκοπικούς αριθμούς,