Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Στην άκρη της Ανατολικής Μεσογείου, εκεί όπου οι άνεμοι της ιστορίας συναντούν τις ανησυχίες κι εντάσεις του παρόντος, η Κύπρος στέκει σαν φυλάκιο και σαν ερώτημα μαζί. Δεν είναι μόνο νησί, είναι σύνορο, είναι μνήμη, είναι υπόσχεση ασφάλειας που ακόμη αναζητά την πλήρη της μορφή.
Μέσα σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικής ρευστότητας, όπου οι φλόγες της Μέσης Ανατολής φωτίζουν ανησυχητικά τον ορίζοντα, η Λευκωσία δεν αρκείται πια σε σιωπηλές βεβαιότητες. Ενισχύει την άμυνά της, οργανώνει τις δυνάμεις της, προετοιμάζεται. Και, ταυτόχρονα, ψιθυρίζει –όλο και πιο καθαρά– μια λέξη που κάποτε έμοιαζε μακρινή: ΝΑΤΟ. Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης, έχει ήδη αναφερθεί στην επιθυμία της Κύπρου να ξεκινήσει τις διαδικασίες ενταξιακής διαπραγμάτευσης µε το ΝΑΤΟ. Μάλιστα, ως ρεαλιστής πολιτικός, έχει αναφέρει (Παπαχελάς, Skai) ότι γνωρίζει τις









