Γειά σου θεία Μάρω…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Πάντα δυσκολευόμουν να καταλάβω το γιατί, μα από παιδί, κάθε φορά που έβλεπα τη Μάρω Κοντού, έρχονταν αυθόρμητα στο μυαλό και στα χείλη, οι στίχοι του Νιόνιου...

«Θεία Μάρω, καλέ θεία Μάρω, αύριο,  

φύλαξε και για μας λίγο χαλβά.

Θεία Μάρω, στην ποδιά σου αύριο,

θα γείρουμε σαν ορφανά παιδιά»…

Η ίδια μελωδία, οι ίδιοι στίχοι ξεπρόβαλλαν στο νου, όταν χθες το πρωί έγινε γνωστή η είδηση, ότι η Μάρω Κοντού δεν είναι πια εδώ. Έφυγε, ένα μήνα μετά τα γενέθλιά της, με 92 συμπληρωμένα χρόνια σε μια ζωή σαν παραμύθι.

Κι όμως, αυτό το κορίτσι, είχε την ατυχία να μη γνωρίσει ποτέ τον πατέρα της. Οι παλιοί Πειραιώτες έλεγαν ότι ήταν σπουδαίος άνθρωπος, έμπορος. Μα διέθετε τεράστιες ευαισθησίες πέριξ του πολιτισμού, αφού έγραφε ποιήματα, στίχους, σενάρια, ζωγράφιζε… Μέχρι που τον κτύπησε η φυματίωση. Έφυγε όταν η κόρη του ήταν μόλις δυο ετών.

Η μικρή Μάρω, γεννήθηκε στο Κουκάκι, σχεδόν μεσοτοιχία με τα σπίτια της Μούσχουρη και του Πλωρίτη. Κι ακολούθησε τους δρόμους με τις ευαισθησίες του πατέρα της.

Ξέρετε κάτι; Λένε, ότι οι σημαντικοί άνθρωποι -ανεξαρτήτως επαγγέλματος-  δεν

Από το ηθικό πλεονέκτημα στη μεγάλη ξεφτίλα της Αριστεράς

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι αντίπαλοι δεν χρειάζεται να κάνουν απολύτως τίποτα. Αρκεί να παρακολουθούν. Γιατί υπάρχουν παρατάξεις που καταφέρνουν να γκρεμίζονται μόνες τους,  μετατρέποντας την τραγωδία σε φάρσα και την πολιτική σε θέατρο του παραλόγου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην ελληνική Αριστερά.

Όσα συμβαίνουν εδώ και πάρα πολύ καιρό στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν την κορωνίδα της ξεφτίλας και κυρίως του αυτοεξευτελισμού. Αν υπήρχε ολυμπιακό άθλημα ξεφτίλας, θα διεκδικούσαν μετάλλιο.

Μιλάμε για πρόσωπα που έχασαν τη μπάλα, για ανθρώπους που ο Τσίπρας ως σύγχρονος «Στάλιν» υποβάλλει σε εκκαθαρίσεις. Κι εκείνοι κάνουν ό,τι μπορούν για να τρέξουν δίπλα του, μη τυχόν κι εξασφαλίσουν καμιά καρεκλίτσα αυλικού στην Αμαλίας, για το προσωπικό τους μέλλον, για την επιβίωσή τους. Άλλωστε, οι αρχές και οι αξίες, είναι μεν σπουδαίο πράγμα, αρκεί να μη στέκονται εμπόδιο στην καριέρα.

Βλέποντας σήμερα όσα συμβαίνουν στην Αριστερά, το μόνο που μπορεί να κάνει ένας λογικός πολίτης είναι να συνειδητοποιήσει πλήρως

Η μεγάλη επιστροφή της κοινωνίας

 

Γράφει ο Κώστας Μπακογιάννης

Κάθε εποχή θέτει το δικό της μεγάλο πολιτικό ερώτημα. Υπήρξαν εποχές που το μεγάλο διακύβευμα ήταν η δημοκρατία. Άλλες που κυριάρχησαν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η οικονομική ανάπτυξη ή η παγκοσμιοποίηση. Τα διακυβεύματα αυτά δεν εξέλιπαν.

Αντίθετα, σήμερα προστίθεται ένα ακόμη, που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της δημοκρατίας και της ανάπτυξης τις επόμενες δεκαετίες.

Πώς μπορούν οι πολίτες να πάρουν ξανά τον έλεγχο της ζωής τους;

Ζούμε σε μια εποχή πρωτόγνωρων δυνατοτήτων. Η τεχνολογία μετασχηματίζει την οικονομία, η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει την εργασία και το κράτος γίνεται πιο αποτελεσματικό και πιο ψηφιακό.

Κι όμως, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται ότι οι αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους λαμβάνονται μακριά από τους ίδιους. Η μεγάλη πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται. Αφορά το πού

Καταδικάζουν τη βία πριν βάλουν τους αστερίσκους…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η βία δεν γεννιέται τη στιγμή που ανάβει το φιτίλι μιας μολότοφ ή εκρήγνυται ένα γκαζάκι. Τότε απλώς εκδηλώνεται. Έχει προηγηθεί μια μακρά περίοδος κατά την οποία κάποιοι φρόντισαν να της εξασφαλίσουν ηθικά ελαφρυντικά. Να την παρουσιάσουν ως «αγανάκτηση», ως «αντίδραση», ως «κοινωνική έκρηξη». Να πείσουν ότι, υπό προϋποθέσεις, η βία δεν είναι απολύτως καταδικαστέα. Στα λόγια, όλοι καταδικάζουν! Μα κάποιοι βάζουν σχεδόν αμέσως τους αστερίσκους…

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής ζωής. Όχι μόνο στους φυσικούς αυτουργούς, αλλά στο περιβάλλον που τους περιβάλλει με μια ιδιότυπη πολιτική επιείκεια.

Σ’ αυτό μάλιστα, έχει βάλει το χεράκι της κι η δημοσιογραφία. Μόλις χθες το πρωί δημοσιογράφος σε τηλεοπτικό κανάλι, προσπαθούσε να δώσει άλλοθι στους συλληφθέντες για το έγκλημα της Μαρφίν, ισχυριζόμενος ότι τα πειστήρια βρίσκονται σε …κινητά αντικείμενα. Ανεξαρτήτως αν του έλεγαν ότι τα κινητά αντικείμενα έχουν πιστοποιημένο ιδιοκτήτη… Κι αυτό ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα…Δεν είναι πολύ μακριά η εποχή που ο πρόεδρος της Βουλής έκανε τα περιπολικά της ΕΛΑΣ ταξί, προκειμένου να

Τάσος Νεράντζης: Ο πολιτικός που πίστεψε πως η πατρίδα είναι ευθύνη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Όποιος περπατά στον Πειραιά και πει το όνομα του Τάσου Νεράντζη, θα βρει αμέσως δεκάδες, εκατοντάδες, ακόμη και χιλιάδες συνομιλητές και θιασώτες του πολιτικού λόγου και της πολιτικής του ευπρέπειας.

Πέρασαν πέντε χρόνια από τη φυγή του για τους ουρανούς κι ακόμη μνημονεύεται με νοσταλγία. Όχι και πολύ σύνηθες αυτό για πολιτικό.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την πολιτική αφήνοντας πίσω τους αξιώματα. Και υπάρχουν εκείνοι που αφήνουν αποτύπωμα χαρακτήρα. Ο Τάσος Νεράντζης ανήκε αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Η είδηση της απώλειάς του, τον Ιούλιο του 2021, δεν σήμανε μόνο το τέλος μιας μακράς πολιτικής διαδρομής. Σήμανε το κλείσιμο ενός κύκλου ανθρώπων που έβλεπαν την πολιτική όχι ως επάγγελμα, αλλά ως αποστολή. Ανθρώπων που μεγάλωσαν με τη βαθιά πεποίθηση ότι η Ελλάδα δεν οικοδομείται με συνθήματα, αλλά με θεσμούς, συνέπεια και προσωπική ευθύνη.

Γέννημα της Νίκαιας, παιδί μιας λαϊκής γειτονιάς του Πειραιά, ο Τάσος Νεράντζης

Όσμαν: Απώλεια που «πονά», αλλά έχει τη δική της λογική

 

Γράφει η Αφροδίτη Ν. Σακελλαροπούλου

Είναι σαφές, ότι η εξέλιξη με τη μεταγραφή του Τζέντι Όσμαν στον ΠΑΟΚ, λύπησε τη συντριπτική πλειοψηφία των φίλων του Παναθηναϊκού. Έχω την αίσθηση κι εκείνους που αγαπούν το μπάσκετ της Ευρωλίγκας.

Ο Όσμαν ήταν ένας επιδραστικότατος παίκτης για τους «πράσινους», σκόρερ κι ενίοτε ατραξιόν λόγω της ταχύτητας και της αθλητικότητάς του. Κι όχι μόνο. Ήταν/είναι, ένα εξαιρετικό παιδί, κόσμημα για τα αποδυτήρια.

Η αλήθεια είναι ότι η έλευση του Ομπράντοβιτς και η γεμάτη σύνθεση του Παναθηναϊκού σε επίπεδο «3»-«4», έκανε πολλούς ν’ αναρωτιούνται πώς θα χωρέσουν όλοι αυτοί σ’ ένα παιγνίδι. Κάποιοι θα «στραγγαλίζονταν»…

Προσέξτε: Οι «πράσινοι» διαθέτουν στο «3» τους Μπόνγκα, Ρογκαβόπουλο και υπό προϋποθέσεις τον Καλαϊτζάκη και Γκραντ σε small σχήματα.  Στο δε «4», τους

Ο ΓΓ Δασών, Στάθης Σταθόπουλος, συζητά με τον Νίκο Γ. Σακελλαρόπουλο για τις δασικές πυρκαγιές και τις παρεμβάσεις που ολοκληρώθηκαν

 

Τα ελληνικά δάση εξακολουθούν να δοκιμάζονται κάθε καλοκαίρι από ολοένα πιο ακραίες συνθήκες, αποτέλεσμα της κλιματικής κρίσης. Οι μεγάλες πυρκαγιές των τελευταίων ετών άφησαν πίσω τους εκατοντάδες χιλιάδες καμένα στρέμματα, αλλά και ένα σαφές συμπέρασμα: η προστασία του φυσικού πλούτου δεν μπορεί πλέον να βασίζεται μόνο στην καταστολή των πυρκαγιών. Απαιτεί πρόληψη, επιστημονική διαχείριση και αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογικών εργαλείων.

Στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας βρίσκονται η συστηματική χαρτογράφηση των δασικών οικοσυστημάτων, οι διαχειριστικές μελέτες, η ενεργή διαχείριση της βλάστησης, οι αναδασώσεις, η αποκατάσταση των καμένων εκτάσεων και η αξιοποίηση ψηφιακών εφαρμογών και δορυφορικών δεδομένων.

Ο Γενικός Γραμματέας Δασών, Στάθης Σταθόπουλος, μιλά για τον απολογισμό του προγράμματος Antinero, τη νέα φιλοσοφία της δασικής πολιτικής και τα επόμενα βήματα για τη θωράκιση των ελληνικών δασών απέναντι στις προκλήσεις της επόμενης ημέρας.

 

ΝΙΚΣΑΚ: Χαίρομαι που τα λέμε, ιδιαίτερα σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, με το καλοκαίρι να βρίσκεται ήδη μπροστά μας και τις καιρικές συνθήκες να προκαλούν εύλογη ανησυχία.

Στ. Σταθόπουλος: Κι εγώ χαίρομαι για την ευκαιρία να

Μητσοτάκης: Εχθρός των Τούρκων ή…προδότης;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Να ξεκινήσουμε με ένα ιστορικό δεδομένο: Στην Τουρκία, από το 1995 που ετέθη επί τάπητος το από τους Τούρκους το ζήτημα του casus belli, πάτησαν το πόδι τους πολλοί Έλληνες πρωθυπουργοί. Όμως, μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε επί τάπητος το θέμα και μάλιστα μέσα στην Άγκυρα. Αυτή είναι η γυμνή αλήθεια, η μοναδική. Άλλωστε, η ιστορία δεν γράφεται με συνθήματα, ούτε με ρητορικές εξάρσεις και…ανησυχίες!

Θυμάστε εσείς να έκανε κάτι αντίστοιχο κάποιος άλλος; Θυμάστε πολλούς πρωθυπουργούς να κινούνται τόσο έξυπνα, αποφασιστικά και με αυτοπεποίθηση στα διεθνή φόρα; Θυμάστε πολλούς πρωθυπουργούς να έχουν ενισχύσει τόσο πολύ αμυντικά την Ελλάδα και ταυτοχρόνως να έχουν δημιουργήσει τόσο ισχυρό φάσμα διπλωματικών και στρατιωτικών συμμαχιών;

Για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ασκούσε την πολιτική του ζεϊμπέκικου κι ότι οι σημερινοί ανησυχούντες - Καραμανλής και Σαμαράς- έκαναν κουμπαριές κι απλά ταξιδάκια… Κι όμως, παρατρεχάμενοί τους και λοιποί «Καραϊσκάκηδες» και «Μπουμπουλίνες», ισχυρίζονται ότι ο Μητσοτάκης κάνει

Η μασημένη κασέτα της αντιπολίτευσης κι η κολλημένη βελόνα…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Από επαγγελματική διαστροφή, τις τελευταίες τρεις ημέρες, όπου έβλεπα πολιτικό πάνελ στην τηλεόραση ή όπου άκουγα φωνή της αντιπολίτευσης στο ραδιόφωνο, στεκόμουν… προσοχή! Παρακολούθησα κι άκουσα ό,τι μπορούσα.

Κι ήταν σαν να βρισκόμαστε στο 2023… Τα ίδια και τα ίδια, ανείπωτη φτώχεια προτάσεων, θέσεων και προοπτικών για το μέλλον της χώρας, των νέων ανθρώπων, για την Οικονομία κι ό,τι άλλο απασχολεί την κοινωνία. Όλοι, από όλη την αντιπολίτευση, πιπιλάνε την ίδια καραμέλα: «Να φύγει ο Μητσοτάκης!». Το τι θα γίνει την επόμενη μέρα φαίνεται πως θα το μάθουμε... όταν έρθει η επόμενη μέρα. Κι ύστερα… υποκλοπές, Τέμπη (με μειωμένο ενδιαφέρον μετά το κόμμα Καρυστιανού), ΟΠΕΚΕΠΕ, διαφθορά κι άλλα παρόμοια. Κάποιοι έκαναν λόγο και για κυβέρνηση... καμόρα, για... καθεστώς, για... συμμορία, για... εθνικά επικίνδυνους… Α, και για... παιδεραστές (αυτό κατά κόρον κυκλοφορεί στο διαδίκτυο) και κλέφτες.

Ομολογώ ότι η φαντασία όλων των αντιπολιτευόμενων πολιτικολογούντων κινείται σε

Πού βρίσκεται το μέλλον της κεντροδεξιάς;

 

Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Έχουν πολύ αλλάξει τα πράγματα γι' αυτό που συνηθίσαμε να λέμε κεντροδεξιά. Η παραδοσιακή κεντροδεξιά στην Ευρώπη βρίσκεται σε μεταβατική φάση, γιατί πιέζεται ταυτόχρονα από τρεις πλευρές. Από την πλευρά της πιο «σκληρής» δεξιάς σε θέματα ταυτότητας, μετανάστευσης και ασφάλειας, από τον οικονομικό λαϊκισμό, και από την κρίση εμπιστοσύνης προς τις ελίτ και τους θεσμούς

Πολλά κόμματα του παλιού Κέντρου και της λεγόμενης παραδοσιακής Δεξιάς προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στον φιλελευθερισμό της ελεύθερης αγοράς, στην κοινωνική συντήρηση και στην ανάγκη εναγκαλισμού της μεσαίας τάξης, που αισθάνεται ανασφάλεια πολιτισμικά και οικονομικά. Στην Ευρώπη εμφανίζονται διαφορετικά μοντέλα.

Το CDU στη Γερμανία προσπαθεί να επιστρέψει σε πιο παραδοσιακή συντηρητική γραμμή μετά την εποχή της Angela Merkel. Η Fratelli d'Italia στην Ιταλία δείχνει πώς