Η κρίση ante portas & οι πρώην πρωθυπουργοί

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, οι κινήσεις της Τουρκίας γίνονται όλο και πιο προκλητικές κι όλο και μεγαλύτερος αριθμός στρατιωτικών και πολιτικών αναλυτών βλέπουν στον ορίζοντα του Αιγαίου μεγάλη κρίση. Οι Τούρκοι, πότε με τη «γαλάζια πατρίδα», πότε με την παρακώλυση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας -Κύπρου – Ισραήλ, πότε με την επανέναρξη της παραβίασης του ελληνικού εναέριου χώρου, επιχειρούν να ηλεκτρίζουν την ατμόσφαιρα. Κι η χώρα μας σταθερά, αντιδρά στη βάση του διεθνούς δικαίου και της οικοδόμησης συμμαχιών.

Η ηλεκτρική διασύνδεση Ισραήλ - Κύπρου – Ελλάδας, επί παραδείγματι, από πλευράς της χώρας μας,  περνά μέσα από διεθνείς προσεγγίσεις. Και μια χώρα σαν τη δική μας, ΜΟΝΟ μέσω διεθνών πολιτικών και στρατηγικών συμμαχιών μπορεί να πορεύεται. Αφού πρώτα, φροντίσει η ίδια για τη θωράκισή της, όπως έχει γίνει σήμερα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αλλιώς, αν εισακουστούν και πρυτανεύσουν οι απόψεις των έξαλλων υπερπατριωτών, μπορεί να οδηγηθούμε σε νέο …1897…

Μεγάλο ενδιαφέρον σ’ αυτό που ήδη διαμορφώνεται και στην κρίση που κατά τα φαινόμενα δημιουργείται, έχει η στάση εκείνων που καπηλεύονται πατριωτικά αισθήματα. Να εξηγήσουμε τι εννοούμε:

Οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, πότε με τις πολιτικές των ζεϊμπέκικων και

ΠαΣοΚ: Με τον Δούκα – Τσίπρα ή με την κυβερνησιμότητα;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έχουμε σχολιάσει πάρα πολλές φορές την ακατανόητη απόφαση που πήρε το ΠαΣοΚ στο συνέδριό του, που ουσιαστικά…προαποφάσισε τόσο καιρό πριν τις εκλογές, ότι δεν θα συγκυβερνήσει με τη ΝΔ!

Απόφαση ακατανόητη, χωρίς λογική, χωρίς πολιτική υπευθυνότητα, χωρίς μέτρο. Απόφαση που δεν είναι πολιτική, αλλά ένα συνονθύλευμα θελήσεων. Αρχικά του δημάρχου Αθηναίων που με τον έρποντα λαϊκισμό του ανάγκασε πολλούς να συμφωνήσουν εκόντες άκοντες. Κι εν συνεχεία αυτή η στάση, υιοθετήθηκε από τον Ανδρουλάκη. Αν ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ δεν ήθελε, ότι κι αν έκανε ο Δούκας δεν θα  μπορούσε να ληφθεί τέτοια εκτρωματική απόφαση.

Η αλήθεια είναι ότι ο Ανδρουλάκης δεν ήθελε να «σπρώξει» τα πράγματα στα άκρα και να δώσει άλλοθι ηρωϊκής εξόδου στον Δούκα. Ταυτοχρόνως όμως, κι ο ίδιος έλεγε και ξανάλεγε τότε, ότι …δεν συνεργάζεται με όσους επιδίωκαν την πολιτική και ηθική του εξόντωση.

Τότε που ελήφθη αυτή η ακατανόητη απόφαση, συμφώνως με την οποία το ΠαΣοΚ θα άφηνε τον τόπο ακυβέρνητο -αφού η ΝΔ δεν χάνει την πρωτιά- δεν υπήρχε στο πολιτικό σκηνικό ο Τσίπρας. Κι όταν εμφανίστηκε, στρίμωξε το ΠαΣοΚ στη γωνιά κι αυτή τη στιγμή δημοσκοπικά, το κρατά στην τρίτη θέση, με διαφορά 4-6 μονάδων.

Φυσικά, οι αποφάσεις  των συνεδρίων δεν είναι αμετάκλητες. Αναθεωρούνται από

Γκάφα, αδράνεια κι αυτογκόλ!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Άθελά μου έγινα ωτακουστής σε παρέα νέων παιδιών -πέριξ των 20-22 χρόνων- που συζητούσαν για την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας, ότι είναι παράτυπη η αδειοδότηση κάποιων ξένων πανεπιστημίων στη χώρα μας.

-         Μαλάκα, τον ήπιε ο τάδε που θα πήγαινε σ’ ένα απ’ αυτά τα πανεπιστήμια…

-         Ναι, κι ο Κούλης  χοντρή πίπα, αφού ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια βγήκε αντισυνταγματικός…

Κι η συζήτηση συνεχίστηκε σ’ αυτή τη βάση, με τέτοια επιχειρήματα, με τέτοια γλώσσα.

Όμως, αντικείμενο αυτών των σκέψεων δεν είναι ούτε η άγνοια των νέων, ούτε η γλώσσα τους. Είναι η αδράνεια του υπουργείου Παιδείας και του επικοινωνιακού κυβερνητικού επιτελείου. Μια αδράνεια που συσκοτίζει τη συγκεκριμένη απόφαση και περισσότερο την αλήθεια.

Προσέξτε: Η απόφαση του ΣτΕ δεν έκρινε αντισυνταγματικό ή μη νόμιμο κανέναν νόμο. Έκρινε – ανεξαρτήτως της υπερβολής και της σπουδής της απόφασης- ένα τεχνικό/γραφειοκρατικό ζήτημα το οποίο διορθώνεται εν ριπή οφθαλμού. Όσο, βεβαίως, μπορεί

Να φύγει ο …Κούλης. Μετά τι;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ακούω και ξανακούω διάφορους να διαμαρτύρονται για τον Μητσοτάκη. Για ν’ ακριβολογώ για τον… Κούλη. Όλοι εναντίον του. Όλοι με το ίδιο σύνθημα: Να φύγει. Κι όταν τους ρωτάς ποιος να έρθει, η απάντηση είναι κοινή, ανεξαρτήτως πολιτικής καταγωγής εκείνου που απαντά: Ας φύγει και βλέπουμε…

Η αλήθεια είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία όλων αυτών, δεν ψήφισαν ποτέ τον Μητσοτάκη, ούτε πρόκειται να το πράξουν. Δημιουργείται όμως ένα κλίμα… Κυρίως ανάμεσα σε αδαείς του διαδικτύου…

Εν των μεταξύ στο παγκόσμιο σκηνικό, σε πολιτική και οικονομία, «τρέχουν» δυο πόλεμοι και ισχυρός πληθωρισμός! Επιπλέον, σε Γαλλία και Γερμανία έρχονται κατά τα φαινόμενα η Ακροδεξιά με Λεπέν και AfD αντιστοίχως. Δηλαδή, χάος στην Ευρώπη. Στις δε ΗΠΑ ουδείς γνωρίζει τι θα συμβεί μετά τον Νοέμβριο και τις ενδιάμεσες εκλογές και πόσο δυνατός ή αποδυναμωμένος βρεθεί ο Τραμπ. Στον Κόλπο μαίνεται ο πόλεμος κι ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί στην παγκόσμια οικονομία. Επιπλέον, η Ουκρανία εξακολουθεί και φλέγεται, ενώ εσχάτως έχουν υποστεί τεράστιες ζημιές και πολλές ρωσικές ενεργειακές εγκαταστάσεις. Στη δε γειτονιά μας γίνεται χαμός με τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας σε όλα τα επίπεδα, ενώ οι σχέσεις της με το Ισραήλ επιδεινώνονται συνεχώς. Με ότι αυτό συνεπάγεται.

Κι εμείς; Εμείς λέμε να…φύγει ο Κούλης και μετά βλέπουμε… Νομίζουμε ότι είμαστε

Το εκκλησιαστικό πραξικόπημα του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Μόσχα!

 

Γράφει  ο Κωνσταντίνος Αιλιανός

Σάλος έχει προκληθεί στους κόλπους της ελληνικής Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μα και στο υπουργείο Εξωτερικών, από την πρωτοφανή κι αντιεκκλησιαστική ενέργεια του  μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, Νεκταρίου, να πάρει τη «Δεξιά χείρα» του Αγίου Σπυρίδωνος και να την πάει στη Ρωσία!  Ασκώντας δική του πολιτική, απέναντι στην ελληνική Εκκλησία και απέναντι στις πολιτικές της ελληνικής πολιτείας.

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το ρωσικό Πατριαρχείο κι ο Πατριάρχης Κύριλλος, μαζί με τον Πούτιν, επιβουλεύονται συστηματικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης κι επιχειρούν να δημιουργούν συνθήκες και προϋποθέσεις εγκατάστασής του στη Μόσχα, με ταυτόχρονη ανακήρυξη του Κύριλλου ή οιουδήποτε άλλου Ρώσου Πατριάρχη Μόσχας μελλοντικά, ως Οικουμενικού

Το Πατριαρχείο της Μόσχας μάλιστα, από το 2019 που η ελληνική Εκκλησία

Μαρία Ρεζάν: Η γυναίκα που δεν έμαθε ποτέ να μιλά χαμηλόφωνα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη σήμερα η Μαρία Ρεζάν. Η γυναίκα που μιλούσε πάντα φωναχτά, με το θάρρος της γνώμης της, χωρίς σκοπιμότητες. Ήξερε πολύ καλά, ότι η ελευθερία του δημοσιογράφου δεν χαρίζεται. Κατακτιέται!

Έτσι χωρίς πρόγραμμα…

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που όταν φύγουν από τη δουλειά που τους έμαθε ο κόσμος ή κι όταν φεύγουν από τη ζωή, δεν αφήνουν πίσω τους απλώς μια άδεια θέση. Αφήνουν σιωπή. Μια σιωπή που μοιάζει παράξενη, σχεδόν αφύσικη, γιατί έχουμε συνηθίσει να τους ακούμε, να τους διαβάζουμε, να τους αισθανόμαστε παρόντες, ακόμη κι όταν δεν βρίσκονται μπροστά μας.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με την απουσία της Μαρίας Ρεζάν. Όποιος

την άκουσε κάποτε να μιλά στο ραδιόφωνο, ξέρει ότι τέτοιες φωνές δεν ξεχνιούνται εύκολα. Μένουν μέσα σου.

Η Ρεζάν δεν έκανε απλώς εκπομπές. Έκανε δημοσιογραφία.

Από εκείνη την παλιά αίθουσα της ΕΡΤ, όπου η εκπομπή της «Έτσι, χωρίς πρόγραμμα», στο Πρώτο πρόγραμμα, απέκτησε τη δική της ζωή, μέχρι τις σελίδες των εφημερίδων, υπήρχε πάντα κάτι που την ξεχώριζε: δεν φοβόταν να ρωτήσει. Δεν ενδιαφερόταν να χαϊδέψει αυτιά. Δεν την απασχολούσε αν ο άνθρωπος που είχε απέναντί της θα έφευγε ευχαριστημένος. Την ένοιαζε η αλήθεια.

Κι ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη δημοσιογραφία.

Οι δύσκολες ερωτήσεις

Η φωνή της είχε μια παράξενη οικειότητα. Σαν να μιλούσε σε έναν άνθρωπο και όχι

Στραβωμένοι με Νίστρουπ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι σαφές ότι ο Παναθηναϊκός ταλανίζεται στην άκρη του πάγκου του εδώ και πάρα πολύ καιρό. Από τότε, αρχικά, που έφυγε/απομακρύνθηκε ο Γιώργος Δώνης, αλλά κι από τότε που απομακρύνθηκε ο Γιοβάνοβιτς.

Έκτοτε, προπονητές ήρθαν κι έφυγαν πριν καλά καλά ζεστάνουν τον «πράσινο πάγκο». Μερικοί θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα ως γελωτοποιοί, άλλοι ως μάνατζερ, ενώ κάποιοι όπως ο Μπενίτεθ ή κι ο Τερίμ ήρθαν για τις τελευταίες «αρπαχτές» καριέρας και γρήγορα γρήγορα τα μάζεψαν κι έφυγαν…Αφού πρώτα …τρέλαναν κόσμο και κοσμάκη με τις επιλογές τους.

Όλα αυτά, ήταν επιλογές του ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού. Αποτυχημένες επιλογές. Επιλογές που είχαν αντίκτυπο στη ζωή του Παναθηναϊκού. Μα και στην τσέπη του Γιάννη Αλαφούζου, αφού ο καθείς που κάθισε στον πάγκο, πλην της τεράστιας αποζημίωσης, απαιτούσε κι από μια καραβιά παίκτες. Οι περισσότεροι των οποίων αποδείχτηκαν χρυσές μετριότητες ή και ακατάλληλοι να βρίσκονται στον Παναθηναϊκό. Αρκετοί, σε άλλες εποχές, δεν θα περνούσαν καν έξω από τα «πράσινα» αποδυτήρια.

Ώσπου, άλλαξαν πάλι όλα, τον Αλαφούζο πλαισίωσαν «παιδιά» του Παναθηναϊκού κι

Η Ελλάδα ξεχρεώνει και η αντιπολίτευση… στενοχωριέται

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η είδηση σαφής, ξεκάθαρη κι ελπιδοφόρα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δρομολογεί την πρόωρη αποπληρωμή χρέους ύψους 13 δισεκατομμυρίων ευρώ κι αυτό αποτελεί κίνηση-ματ που αναμένεται να αλλάξει τις ισορροπίες στην Ευρωζώνη και να εδραιώσει την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών.

Μια τέτοια ενέργεια αποτελεί γεγονός πρωτόγνωρο στην ιστορία της χώρας και δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική διαχείριση υποχρεώσεων, αλλά μια κίνηση υψηλού συμβολισμού. Στόχος της ελληνικής κυβέρνησης είναι, έως το τέλος του 2026, το συνολικό ύψος του δανεισμού της χώρας ως ποσοστό του ΑΕΠ, να υποχωρήσει κάτω από το αντίστοιχο επίπεδο της Ιταλίας. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή, καθώς η Ελλάδα θα πάψει να φέρει τον τίτλο της πιο υπερχρεωμένης χώρας στην Ευρώπη, παραδίδοντας τη «σκυτάλη» στη Ρώμη.

Κι ενώ η μείωση του χρέους ενισχύει την εθνική αξιοπιστία, εξασφαλίζει

Όλοι εναντίον Μητσοτάκη – Ποιοι σχεδιάζουν την ανατροπή και ποιος θα κυβερνήσει;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οδεύοντας προς τον Σεπτέμβριο, όπου οι πολιτικοί αρχηγοί θα παρουσιάσουν στη ΔΕΘ τις θέσεις τους, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπαίνουμε για τα καλά στην τελική ευθεία για τις εκλογές του 2027. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα, μόνο κάποιο εξαιρετικής κρισιμότητας εθνικό θέμα θα ανατρέψει τον δρόμο για τις κάλπες της επόμενης Άνοιξης.

Τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή, είναι ότι η ΝΔ -δηλαδή ο Μητσοτάκης- διατηρεί την απόλυτη πρωτοκαθεδρία. Διαθέτει διαφορά ανάμεσα στο 12 και στο 14% από το δεύτερο κόμμα. Ουδείς το αμφισβητεί αυτό, ακόμη κι ο Τσίπρας που αναφέρεται μεν σε ανατροπή, αλλά μιλά για τις…δεύτερες εκλογές. Αν γίνουν αυτές και δεν υπάρξει αυτοδυναμία της ΝΔ από την πρώτη κάλπη.

Επίσης, ενώ έχουμε αυτά τα δεδομένα, είναι ακατανόητη η επιμονή του …τρίτου ΠαΣοΚ, σε νίκη του με μια ψήφο διαφορά! Ενώ στα δεδομένα αυτά, δεν πρέπει να αγνοούμε το κόμμα Σαμαρά, που για μια ακόμη φορά πυροβολεί το κόμμα που τον ανέθρεψε και τον έκανε ακόμη και πρωθυπουργό!

Τι μέλει γενέσθαι λοιπόν; Στο πολιτικό και «μεγαλοεπιχειρηματικό» γίγνεσθαι εξυφαίνονται διάφορα σχέδια αποδόμησης του Μητσοτάκη, παρά το γεγονός ότι

Η απώλεια του Στέφανου Μάνου

 

Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Η απώλειά του Στέφανου Μάνου αφήνει πολλούς από εμάς χωρίς έναν άνθρωπο με χαρακτήρα και οξύνοια, που υπήρξε πάντα στήριγμα σε δύσκολους χειρισμούς και τολμηρές πρωτοβουλίες. Ποτέ δεν δίσταζε να πει τη γνώμη του η να πάρει αποφάσεις που εκ προοιμίου γνώριζε πως δεν συναντούν την επιδοκιμασία της πλειοψηφίας. Η πολιτικότητα δεν υπήρξε ποτέ το μεγαλύτερό του προσόν. Όταν πίστευε κάτι δεν υπήρχε περίπτωση να μην το προωθήσει και να το ολοκληρώσει, ανεξάρτητα από αντιδράσεις και την όποια περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Είχε ένα ιδιαίτερο χιούμορ που αντικατόπτριζε την ιδιαίτερη προσωπικότητά και τον χαρακτήρα του. Τον γνώρισα σε διάφορες φάσεις της πολιτικής του πορείας. Όταν βγήκε για πρώτη φορά βουλευτής μου είχε κάνει εντύπωση η έξυπνη προεκλογική του εκστρατεία, με την προβολή της μεγάλης του οικογένειας. Και την πρώτη φορά που μιλήσαμε πιο προσωπικά ήταν όταν σχολίασα θετικά μια δημόσια παρέμβασή του και μου τηλεφώνησε, για να μου πει πως