Το «παρών» της ντροπής του πράσινου ΣΥΡΙΖΑ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τα μάθατε φαντάζομαι. Η κυβέρνηση ανανέωσε την θητεία του Γιάννη Στουρνάρα ως διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδας για τρίτη συνεχή φορά και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη και του Κώστα Τσουκαλά είπε… όχι! Ψήφισε … «παρών» για τον πιο επιτυχημένο διοικητή, που ήταν παρών στις πιο δύσκολες στιγμές της χώρας, εκείνη τη μαρτυρική περίοδο των Αλέξη Τσίπρα – Γιάνη Βαρουφάκη και λοιπών ιδεοληπτικών νεοκομμουνιστών!

Κι ύστερα απορούν γιατί η κοινωνία δεν τους παίρνει στα σοβαρά… Το ΠαΣοΚ ψήφισε «παρών» για τον τραπεζίτη με το κορυφαίο κύρος στα διεθνή οικονομικά φόρα, τον άνθρωπο που έβαλε τα στήθη του μπροστά για να κρατήσει τη χώρα στην Ευρωζώνη, όταν οι Αριστεροί κι οι Δεξιοί φλέρταραν με τη δραχμή κι έψαχναν πού θα τυπώσουν τα νέα νομίσματα…
Ψήφισε «παρών» για έναν άνθρωπο που δεν έκρυψε ποτέ ότι κατάγεται πολιτικά από

Ο Εφιάλτης επιστρέφει με τις εμμονές του

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο κύβος έχει ριφθεί, το μόνο που απομένει είναι η εύρεση γραφείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ο Αντώνης Σαμαράς, ο άνθρωπος που τίμησε η ΝΔ κι ο κόσμος της -παρά το ότι την έφτασε στο χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας της- προχωρά στην ίδρυση κόμματος, με μοναδικό σκοπό να πλήξει τον Μητσοτάκη και να προσφέρει όποιες έδρες λάβει, στον επόμενο…

Ο αγνώμων αυτός πολιτικός, σε προχωρημένη ηλικία πια, επιχειρεί να κάνει στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ότι έκανε στον πατέρα του, που αν κι ήταν το αγαπημένο του παιδί κι ευνοημένος του, τον γκρέμισε από την κυβέρνηση. Σκοπός, η εκδίωξη του Κυριάκου από την πρωθυπουργία, έστω κι αν είναι ψηφισμένος πρώτος και μακριά από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς. Κι όλοι κατανοούν ότι το γινάτι του Σαμαρά, πληγώνει συστηματικά τη ΝΔ. Εμμονικός, που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η κοινωνία τον απέσυρε κι ήρθε η σειρά άλλων για την επόμενη ημέρα.

Ο Σαμαράς, σε αγαστή συμπόρευση με τον Καραμανλή, θεωρεί ότι η πολιτική

Ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος συζητά με τη Λίνα Βελιμαχίτη, για το βιβλίο της «Εντελέχεια» και στιγμές από την πορεία της στη δημοσιογραφία.

 

Με τη Λίνα Βελιμαχίτη είχαμε συναντηθεί εκείνα τα χρόνια που το
«ελεύθερο» ραδιόφωνο έδινε τις μάχες του να μείνει ελεύθερο και κυρίως
ζωντανό. Τότε, στην άνθιση της «ελεύθερης ραδιοφωνίας», στον Πειραιά,
στο «Κανάλι 1», που η φωνή του μέγιστου φίλου Δημήτρη Παπαμιχαήλ,
έδινε το στίγμα του. «Πειραιάς, Κανάλι 1, 90,6 FM»… Αργότερα, αυτό το στίγμα στα ερτζιανά, ακουγόταν κι από τη δική της φωνή. Με τη Λίνα, βιώσαμε όλες τις καμπές εκείνης της περιόδου, που δεν ήταν κομβική μόνο για το ραδιόφωνο, μα και για την ίδια τη δημοσιογραφία. Στη συνέχεια χαθήκαμε, «πνιγήκαμε» στα απόνερα της καθημερινότητας. Μα πάντα την είχα κατά νου, έβλεπα τη δουλειά της, μιλούσαμε αραιά και πού.
Η Λίνα Βελιμαχίτη, πάντα ανήκε στις δημοσιογραφικές παρουσίες που δεν περιορίζονταν απλώς στην καταγραφή της επικαιρότητας, αλλά
επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν τον άνθρωπο και την εποχή του. Με πολυετή πορεία στον χώρο της ενημέρωσης, έντονη κοινωνική ματιά και βαθύτερη ευαισθησία απέναντι στα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, έχει καταφέρει να συνδυάσει τη δημοσιογραφική έρευνα με τον στοχασμό και τη λογοτεχνική έκφραση.

Βρεθήκαμε πάλι με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της «Εντελέχεια». Ένα βιβλίο που δεν αποτελεί απλώς μια συγγραφική κατάθεση, αλλά μια αφορμή για έναν

Καντήλι, χαβιάρι… σπασίμπα κι απ’ την …Αριστοτέλους η αρχή του τέλους…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχω την πεποίθηση ότι τα άκρα του πολιτικού συστήματος είναι αήττητα. Σαν τις κατσαρίδες μετά από πυρηνικό πόλεμο, αλλά με περισσότερες τηλεοπτικές εμφανίσεις. Μάλιστα στη χώρα μας κυβέρνησαν κιόλας σε μια αγαστή συμπόρευση Αριστεράς και Ακραίας/ψεκασμένης Δεξιάς. Ένα πολιτικό συνοικέσιο που ούτε ο πιο μεθυσμένος προξενητής της Ιστορίας δεν θα φανταζόταν, μα το έκαναν πράξη οι άνθρωποι του Καραμανλή (Ραφήνα) με τους Αριστερούς της ουτοπίας.  Τα άκρα λοιπόν, δεν χάνονται. Μπορεί κάποιο διάστημα να βρίσκονται εκτός μάχης, μα ανασυντάσσονται για να τραβήξουν πάλι… προς τη δόξα… Γιατί στην Ελλάδα η λογική είναι πάντα προσωρινή, ενώ ο λαϊκισμός κληρονομικός.

Το ζήτημα είναι ότι έχει αλλάξει σημαντικά η ανθρωπογεωγραφία κι η κομματοκρατία

Ανδρουλάκης: Από τη θεσμική ευαισθησία στη θεσμική έκπτωση

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Ανδρουλάκης, κάποια στιγμή, έγινε στόχος παρακολούθησης, ως ευρωβουλευτής. Δεν μάθαμε ποτέ για ποιον λόγο, δεν μάθαμε το παραμικρό. Συνήθως έτσι γίνεται. Η παρακολούθηση έγινε συμφώνως με όλες τις προβλεπόμενες νομικές διαδικασίες.

Όταν αποκαλύφθηκε το θέμα, το πιο απλό πράγμα που μπορούσε να κάνει ήταν να πάει στην ΕΥΠ και στη Δικαιοσύνη και να μάθει για ποιον λόγο έγινε αυτό. Ήταν σύμφωνο και το ΣτΕ, περί τούτου.

Αλλά η αλήθεια, βλέπετε, είναι συχνά λιγότερο βολική από τη διαρκή καταγγελία. Δεν το έπραξε κι έκτοτε δεν κάνει άλλη δουλειά από το να εμφανίζεται παντού θυμωμένος και να κάνει σημαία το συγκεκριμένο ζήτημα. Σαν να ανακάλυψε στην πολιτική οργή ένα μόνιμο επάγγελμα.

Πολλοί ήταν εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι ο Ανδρουλάκης, αφού δεν είχε άλλο πειστικό κι ουσιαστικό αφήγημα για τον τρόπο που θα κάνει καλύτερη τη ζωή των Ελλήνων, προτίμησε να ασχολείται με τις υποκλοπές. Διότι όταν λείπει το σχέδιο, περισσεύει συνήθως η αγανάκτηση.

Πολλοί ήταν κι εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι το συγκεκριμένο θέμα ΔΕΝ ενδιαφέρει

Μωσαϊκό με…ψεκασμό, λιβάνι, σεξ συνωμοσιολογία και … Μόσχα…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όταν η Μαρία Καρυστιανού έχασε την κόρη της στο τρομερό και τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, φόρεσε τα μαύρα ρούχα της κι άρχισε να περιφέρεται εδώ κι εκεί, ζητώντας δικαίωση, είχε την συμπάθεια πολλών.  Μάλιστα, παρ’ ότι ήταν έντονη η σκοπιμότητα κι ο ναρκισσισμός της, ουδείς επέκρινε τις υπερβολές της που έφταναν στα όρια της ακρότητας. Ούτε καν όταν την περιφέρανε ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο στελέχη της Αριστεράς. Ούτε καν όταν τα Αριστερά κόμματα διαγκωνίζονταν ποιο θα καρπωθεί περισσότερο τον πόνο της. Ας μη ξεχνάμε  ότι η εγχώρια Αριστερά ανέκαθεν αντιμετώπιζε τη δυστυχία σαν εκλογικό περίπτερο: στήνει πάγκο, μοιράζει ηθική και μαζεύει χειροκροτήματα.

Η Καρυστιανού έλεγε ότι δεν θα ασχοληθεί με την πολιτική. Τελικά έλεγε ψέματα. Κορόιδεψε τους πάντες. Αρχικά γονείς και οικείους των θυμάτων στα Τέμπη κι εν συνεχεία τους Αριστερούς που την περιέθαλπαν.

Κι όχι μόνο αυτό. Ενώ τους άφηνε να βιώνουν την γνωστή Αριστερή κουτοπονηριά, τελικά εμφανίζεται στο προσκήνιο με κόμμα που συμπαθεί τα μάλα το ξανθό γένος. Μαζί της, κορυφαίος ανταποκριτής στη Μόσχα, του ΟΡΕΝ του Σαββίδη και διάφοροι

ΠαΣοΚ, Δούκας, Γερουλάνος και… Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ και Άλμπι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουν μεγάλη πλάκα εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη. Την ώρα που η επίσημη «πρώτη» του κόμματος Τσίπρα σε μια εβδομάδα καθιστά αμφίβολη ή πολύ δύσκολη για εκείνους τη δεύτερη θέση στις επερχόμενες εκλογές, κάθονται και τσακώνονται για το τι πρέπει να κάνει το ΠαΣοΚ, όταν… βγει πρώτο!!!

Μιλάμε για την επιτομή του παραλόγου. Τύφλα να έχουν οι Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ και Άλμπι μαζί. Μόνο που εκείνοι έγραφαν θέατρο. Εδώ έχουμε ανθρώπους που διεκδικούν να κυβερνήσουν χώρα. Κι αυτό κάνει την κωμωδία ακόμη πιο ακριβή για τον φορολογούμενο.

Προσέξτε: Γερουλάνος και Δούκας διαφωνούν δημοσίως και αυτό-γελοιοποιούνται, αναφορικά με το τι θα κάνει το ΠαΣοΚ όταν

Για την επιδότηση, το κτίριο και την…επανάσταση!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Οι περισσότεροι γνωρίσαμε τον Παύλο Πολάκη, κυρίως από τρία γεγονότα:

Α. Τους συνεχείς καυγάδες του με όλους και κυρίως με τον Άδωνις Γεωργιάδη.

Β. Τον διαπληκτισμό του (2016) με δημοσιογράφο σε συνέντευξη Τύπου, που του είπε σε απευθείας πανελλήνια μετάδοση: «κανονικά έπρεπε να σηκωθώ επάνω και να πάει τρία μέτρα κάτω από τη γη»!
Γ. Τη δημόσια παραδοχή του, ότι την περίοδο που ήταν δήμαρχος Σφακίων (2011-2014), διατηρούσε διπλά βιβλία στο λογιστήριο του Δήμου. Παραδοχή που δεν άκουσε ποτέ η Δικαιοσύνη…

Ο Πολάκης, αποτελεί μια κορυφαία πολωτική παρουσία της εποχής που η Αριστερά διακύβευσε την πορεία της χώρας. Κι είναι σαφές ότι δεν επένδυσε στη γλώσσα της συναίνεσης, αλλά στη σύγκρουση ως βασικό πολιτικό εργαλείο — και σε μεγάλο βαθμό, ως προσωπικό πολιτικό σήμα κατατεθέν.
Η πολιτική του πρακτική θυμίζει περισσότερο «πολιτικό αντάρτικο» παρά κοινοβουλευτική διαχείριση. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του χαρακτηρίζονται από επιθετική ρητορική, προσωπικές επιθέσεις, σκληρούς χαρακτηρισμούς και μια διαρκή διάθεση αμφισβήτησης θεσμών, αντιπάλων και δημοσιογραφικών κύκλων. Για τους υποστηρικτές του, αυτή η στάση εκφράζει

Τέλος το πένθος, αρχίζει η πολιτική με bots Κρεμλίνου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η νέα φέρελπις σωτήρας της Ελλάδας, κάνει το πένθος της πολιτικό κόμμα και θα το ανακοινώσει την ερχόμενη Πέμπτη, 21 Μαΐου. Εκεί, δεν θα υπάρχουν ο …Φαραντούρης κι ο Καραχάλιος, αλλά θα υπάρχει ένα συνονθύλευμα μαρξιστών από το βαθύ πολιτικό παρελθόν της χώρας, θρησκόληπτων και φανατικών πουτινόφιλων. Κοινό σημείο όλων θα είναι η Μόσχα… με τη σκιά της να φτάνει εντονότερα από κάθε άλλη φορά επάνω από τη χώρα. Θα είναι επίσης το Άγιο Όρος με μπόλικα χρήματα… Θα είναι κι η επιχείρηση αποσταθεροποίησης της χώρας, μέσα από το συναίσθημα που αναδύει η τραγωδία των Τεμπών, εκεί όπου το πένθος συναντά τη φιλοδοξία. Με το ξανθό γένος συνοδοιπόρο… Για τα δικά του συμφέροντα φυσικά…

Επιπλέον, η συνεργασία της με τον κατ’ εξοχήν πουτινόφιλο δημοσιογράφο, Θανάση Αυγερινό, στέλνει το μήνυμα στις άλλες δυνάμεις του φιλορωσικού τόξου, ότι εκείνη αποτελεί

Πολιτικά φαντάσματα με τζούφια πυρά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ομολογώ ότι αντιμετώπισα με δυσθυμία, ίσως και βαρυθυμία το δημοσίευμα δέκα ξεχασμένων πολιτικών- σε

σε γνωστή εφημερίδα που μάχεται με φανατισμό τον πρωθυπουργό κι «αγαπά» υπέρμετρα τον Καραμανλή (Ραφήνα)- να εξαγγέλλουν πανστρατιά για τη… σωτηρία της ψυχής της παράταξής τους. Της ΝΔ… Σαν ξεχασμένοι ηθοποιοί των μπουλουκιών, που ξαναβγήκαν στη σκηνή αναζητώντας χειροκρότημα από άδεια καθίσματα.

Οι τύποι αυτοί, στενοί φίλοι της πολιτικής ασημαντότητας, ξεχασμένοι από Θεό κι ανθρώπους, ανησύχησαν κι εκείνοι, όπως ο ανιψιός του Εθνάρχη, για την πορεία της παράταξης. Είναι κάποιοι που συμπορεύθηκαν με τον Πάνο Καμμένο εκτός παράταξης, κάποιοι που συνεργάστηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ και λοιποί παρατρεχάμενοι των κυβερνήσεων Καραμανλή (Ραφήνα) και Σαμαρά.

Να πούμε και τα ονόματά τους:

Μανώλης Αγγελάκας, πρ. ευρωβουλευτής, πρ. γραμματέας Οργανωτικού

Γιώργος Βερναδάκης, πρ. διοικητής ΟΑΕΔ, πρ. αν. γραμματέας Εργασίας

Χρήστος Ζώης, πρ. υπουργός, πρ. βουλευτής Λάρισας

Θανάσης Νταβλούρος, πρ. βουλευτής Αχαΐας

Αργύρης Ντινόπουλος, πρ. υπουργός, πρ. βουλευτής Β’ Αθηνών 

Δημήτρης Πανοζάχος, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Ηπείρου, 

Φεβρωνία Πατριανάκου, πρ. βουλευτής Λακωνίας,

Θανάσης Σκορδάς, πρ. υφυπουργός, πρ. γενικός διευθυντής Ν.Δ.

Σέργιος Τσίφτης, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, Σεραφείμ Τσόκας, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Κρήτης, πρ. γενικός γραμματέας Υπουργείου Ανάπτυξης.

Κι εδώ, τίθεται το ερώτημα: Ποιος από όλους αυτούς, λείπει