Το μνημόσυνο του Στέφανου Μάνου

Σαράντα ημέρες χωρίς τον Στέφανο Μάνο…Κι οι φίλοι του θα είμαστε το Σάββατο, στις 11.00, στο κοιμητήριο της Κηφισιάς, που θα τελεστεί το μνημόσυνό του.

Ένας άνθρωπος με ξεχωριστή ματιά, καθαρό μυαλό και σπάνια διορατικότητα.

Ένας άνθρωπος που μπορούσε να βλέπει πιο μακριά από το σήμερα και να οραματίζεται μια Ελλάδα διαφορετική — μια Ελλάδα με μεγάλα έργα, με δρόμους, υποδομές και δημιουργία, που τελικά άφησε το σπουδαίο του αποτύπωμα.

Ένας άνθρωπος που είδε και πίστεψε πρώτος σε πράγματα που τότε έμοιαζαν μακρινά.

Η απουσία του είναι βαθιά. Η παρουσία του, όμως, θα παραμένει ζωντανή μέσα μας — στις κουβέντες μας, στις αναμνήσεις μας και σε κάθε τι που μας θυμίζει τη μοναδική του ματιά και την αγάπη του για την Ελλάδα. 

Reuters: Πέντε συμπεράσματα από τις περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία

 

Ισχυρές αναταράξεις στο γερμανικό πολιτικό σκηνικό προκάλεσαν οι περιφερειακές εκλογές της Κυριακής (20/09) στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και στο Βερολίνο, με τους Χριστιανοδημοκράτες του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς να καταγράφουν σημαντικές απώλειες και την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) να ενισχύεται αισθητά.

Αυτά είναι τα πέντε βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από τις κάλπες στα δύο γερμανικά κρατίδια, σύμφωνα με το Reuters:

1.   Ο Μερτς αποδυναμώθηκε, αλλά δεν αποχωρεί –

τουλάχιστον προς το παρόν

Τα αποτελέσματα αποτελούν σημαντικό πλήγμα για τον Φρίντριχ Μερτς και το CDU, καθώς ψηφοφόροι του κόμματος στράφηκαν προς την AfD, την ώρα που αυξάνονται οι αμφιβολίες για το κατά πόσον ο 70χρονος καγκελάριος μπορεί να αναζωογονήσει τη γερμανική οικονομία και να περιορίσει το κόστος ζωής.

Ο Μερτς βρίσκεται αντιμέτωπος με τα χαμηλότερα ποσοστά αποδοχής που έχει καταγράψει καγκελάριος από τότε που άρχισαν να τηρούνται σχετικά στοιχεία. Ο ίδιος

Κεντροαριστερά: Ελπίζοντας στο κόμμα Σαμαρά

 

Γράφει ο Ζαχαρίας Ζούπης

Πέντε έρευνες κοινής γνώμης την προηγούμενη εβδομάδα είναι αρκετές για να έχουμε μια καλή εικόνα των πολιτικών συσχετισμών μετά τη Δ.Ε.Θ, που θα μπορούσε να θεωρηθεί εναρκτήρια της προεκλογικής περιόδου στην οποία έχουμε εισέλθει. Πολύ περισσότερο, όταν και οι πέντε δίνουν την ίδια εικόνα. Η Ν.Δ συνεχίζει να είναι κυρίαρχη, να εμφανίζει ποσοστά 30%-31% έχοντας διαφορά 13-14% από την ΕΛΑΣ που βρίσκεται κατά μ.ο στο 16%-17% και το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στο 11.5%-12.5%.

Ο Πρωθυπουργός προηγείται στην καταλληλότητα για Πρωθυπουργός με 29%-30% έναντι 14%-15% του Α. Τσίπρα και γύρω στο 8% του Ν. Ανδρουλάκη. Προηγείται όμως και ως προς την αξιοπιστία ότι αυτά που δεσμεύτηκε θα τα κάνει, όπως και ως προς την ικανότητα να χειριστεί τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.

Καθαρή εικόνα, με ένα ουσιαστικά συμπέρασμα. Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα

Ακράτα- Μεσορρούγι- Γκόλφω & Σπύρος Περεσιάδης

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Περί Σπύρου Περεσιάδη ο λόγος σήμερα. Κι είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι θ’ αναρωτιόσαστε… ποιος είναι αυτός; Ναι, είναι άγνωστος στο ευρύ κοινό, μα πασίγνωστος αν πούμε ότι είναι ο συγγραφέας της Γκόλφως. Του εμβληματικού έργου που έχει γυρίσει παντοιοτρόπως την Ελλάδα κι όλη την Οικουμένη.

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που τους θυμάται η Ιστορία. Μα υπάρχουν κι άνθρωποι που τους θυμάται ο τόπος.  Ο Σπύρος Περεσιάδης ανήκει και στις δυο κατηγορίες, κυρίως όμως στη δεύτερη.

Ίσως γιατί ο τόπος δεν ξεχνά ποτέ εκείνον που κάποτε πήρε τη σιωπή του, τα βουνά του, τις φωνές των ανθρώπων του, τους καημούς, τα πανηγύρια, τους έρωτες και τις συμφορές τους και τα έκανε λόγο. Τα έκανε θέατρο. Τα έκανε τραγούδι. Τα έκανε μνήμη.

Και τώρα, ύστερα από εκατόν οκτώ χρόνια από τον θάνατό του, το Μεσορρούγι, το μικρό χωριό της Αιγιάλειας, στα ψηλά της Ακράτας, όπου γεννήθηκε ο Σπυρίδων Περεσιάδης, ετοιμάζεται να τον υποδεχθεί ξανά. Όχι όπως υποδέχεται κανείς έναν νεκρό, αλλά όπως υποδέχεται έναν άνθρωπο που, κατά έναν παράξενο τρόπο, δεν έφυγε ποτέ.

Χθες, στην πλατεία του γενέθλιου τόπου του, αποκαλύφτηκε το μνημείο που αφιερώνεται στον δημιουργό της θρυλικής «Γκόλφως»!

Και είναι σαν να κλείνει ένας κύκλος.

Από το Μεσορρούγι ξεκίνησε ο άνθρωπος. Στην Ακράτα γεννήθηκε το θέατρο. Και από εκεί ξεκίνησε η Γκόλφω για να

Ο Ανδρουλάκης η Βρεττού κι οι ανεπιθύμητοι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η παραιτηθείσα από το ΠαΣοΚ και κατευθυνόμενη στο κόμμα Τσίπρα, Ρόζα Βρεττού, άγνωστη στο ευρύ κοινό, ανέφερε ότι φεύγει από το Κίνημα, επειδή ο Ανδρουλάκης το έχει μετατρέψει σε ένα κόμμα μηχανισμών και εύνοιας συγκεκριμένων ανθρώπων. Μίλησε επιπλέον για «εγγενείς γραφειοκρατικές αγκυλώσεις», και καταλογίζει στον Ανδρουλάκη ότι το ΠαΣοΚ «λειτουργεί ως κόμμα και όχι ως Κίνημα», κι ότι επιδεικνύει «ατολμία, έλλειψη πρωτοβουλιών, επιφανειακή πολιτική σύνθεση σε βάρος της ούτως ή άλλως υποτιμημένης από τη σημερινή ηγεσία, εσωκομματικής δημοκρατίας».

Όσοι γνωρίζουν τα ενδότερα, ισχυρίζονται ότι η Βρεττού έχει απομακρυνθεί εδώ και καιρό από το ΠαΣοΚ και δεν ήταν καν παρούσα στο συνέδριο του Κινήματος, ενώ της καταλογίζουν προσωπικά κίνητρα, αφού γνώριζε ότι η πιθανή εκλογή της θα ήταν απίθανη. Επιπλέον, κάποιοι της καταλογίζουν ότι ήθελε να είναι και πάλι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, όπως το 2007. Της καταλογίζουν επίσης, ότι αποδέχθηκε να καταστεί πιόνι του Τσίπρα, προκειμένου αυτός ν’ αλλάξει την ατζέντα μετά την αποτυχημένη ΔΕΘ.

Να τονίσουμε κι αυτό: Στη Χαριλάου Τρικούπη, όσοι τη γνώριζαν ως υπέρμαχο του

Από…Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το 32,2%, στο 4%...

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η ιστορία με την Καρυστιανού, την άνοδο και την πτώση της, δεν είναι πρωτόγνωρη. Τόσοι και τόσοι ονειρεύτηκαν ότι γίνονται πρωθυπουργοί και πριν τα μάτια τους ανοιγοκλείσουν δυο τρεις φορές, βρέθηκαν φτωχοί συγγενείς και ξεχασμένοι. Πολλοί ήταν εκείνοι -και πιο επώνυμοι κι ικανοί από την Καρυστιανού- που απόλαυσαν την φωτεινή πλευρά του φεγγαριού, πριν βυθιστούν στο σκοτάδι κι εξαφανιστούν από προσώπου γης. Γιατί, η πολιτική είναι ένα παράξενο φεγγάρι: φωτίζει απότομα, θαμπώνει εύκολα και αφήνει στο σκοτάδι όσους πίστεψαν πως το φως τους ανήκει.

Τελευταίο παράδειγμα ο Κασσελάκης. Από το… «με λένε Στέφανο», μέχρι το συνέδριο του…σκυλάδικου, πέρασε περίπου ένας χρόνος. Με την Καρυστιανού πέρασε περισσότερος… Κι έχουμε δρόμο ακόμη μέχρι την ολοκληρωτική αποκαθήλωση.

Η μάνα των Τεμπών, απόλαυσε όλο το φως που της εξασφάλισε η Αριστερά. Μέχρι το Ευρωκοινοβούλιο την περιέφεραν για να… ρίξουν μαζί τον Μητσοτάκη. Και συναυλίες οργάνωσαν μαζί της και πλατείες γέμισαν με διαδηλωτές. Χώρια οι κραυγές για τα ξυλόλια, τα χαμένα βαγόνια κι οι εκπομπές στα κανάλια της ολιγαρχίας. Ήταν η εποχή που οι προβολείς άναβαν όλοι μαζί και το πολιτικό σκηνικό έμοιαζε με σκηνή θεάτρου, όπου όλοι γνώριζαν τον ρόλο τους — ή νόμιζαν πως τον γνώριζαν.

Λεπτομέρεια 1η: Την εποχή που αποκαθηλωνόταν ο Κασσελάκης, άρχισε να ανατέλλει η Καρυστιανού! Όλως… τυχαίως.

Ήταν βλέπετε το εμβληματικό πρόσωπο των συγκεντρώσεων σε Αθήνα. Θεσσαλονίκη και

Χώρα χαχόλων!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, Μαζωνάκης μπροστά σου. Στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στο κρεοπωλείο, στο σούπερ μάρκετ, στο ταξί… Αναλύσεις επί αναλύσεων. Τι είχε, τι έπινε, πώς ζούσε στα κόκκινα, τι φορούσε, πού έβαφε τα νύχια του… Κι ένα σωρό τέτοια… Και… ζεϊμπέκικα στους δρόμους, στις πλατείες, μπροστά σε εκκλησίες και δίπλα στον τάφο του. Κι όλα αυτά με… σέλφι και κοινωνικά δίκτυα. Μέχρι και κάποιους να χοροπηδάνε επάνω σε τάφο είδαμε, να σπάει αυτός από το βάρος και να πέφτουν μέσα!! Ουδείς μίλησε για ασέβεια κι ανίερη πράξη… Ούτε καν η αυθάδης, αγενής και θρασύτατη τηλεόραση, ηθική αυτουργός πολλών…

Την ίδια ώρα, γίνεται χαμός με τις απειλές των Τούρκων, το πετρέλαιο τραβά την ανηφόρα κι έχουμε μπροστά μας έναν πολύ δύσκολο χειμώνα. Ενώ, διεθνείς διαγωνισμοί, μας δείχνουν ότι τα σχολεία κι οι αρνούμενοι την αξιολόγηση εκπαιδευτικοί, παράγουν μαθητές αγράμματους, κοινώς στουρνάρια… Χωρίς κρίση, με μυαλό λάσπη…

Και κάπου εδώ βρίσκεται, ίσως, το πραγματικό πρόβλημα. Είμαστε μια κοινωνία που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να ξεχωρίσει το σημαντικό από το ασήμαντο, το ουσιώδες από

Πένθος με σέλφι, με χορηγό την τηλεθέαση

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εδώ και κάποιες ημέρες, δεν υπάρχει άλλο θέμα συζήτησης σ’ αυτή τη χώρα, πλην του θανάτου του Μαζωνάκη. Κάτι περισσότερο από εθνικό πένθος. Κάτι περισσότερο από κλάματα, οδυρμούς και συγκίνηση. Κι όλα μαζί, σε πανελλαδική μετάδοση, να φαίνονται σε όλους τα δάκρυα! Λεωφορεία με πιστούς του αοιδού από όλη τη χώρα, τους έφεραν για να τον αποχαιρετίσουν. Αγρυπνία, λέει, ενώ κάποιοι πήδηξαν μέσα στον φρεσκοσκαμμένο τάφο για να πάρουν λίγο από το χώμα που θα τον σκεπάσει. Βγάζοντας και …σέλφι με το φέρετρο μπαγκράουντ, για να λένε μετά, ότι ήταν κι εκείνοι εκεί…

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Όχι στο ότι κάποιοι αγάπησαν πολύ έναν τραγουδιστή. Αλλά στο ότι αισθάνθηκαν την ανάγκη ν’ αποδείξουν δημοσίως πόσο πολύ τον αγάπησαν. Να φωτογραφηθούν με τον θάνατο, να καταγράψουν τη συγκίνησή τους, να τη μοιραστούν, να την πολλαπλασιάσουν και τελικά να τη μετατρέψουν σε δημόσιο θέαμα. Σαν να μην αρκεί πια να πονάς. Πρέπει να φαίνεται ότι πονάς.

Μιλάμε για μεγαλειώδη υπερβολή. Των ΜΜΕ και της κοινωνίας. Μιλάμε για πρωτοφανή ψύχωση, ντυμένη με λαϊκά ρούχα μα και κουστούμια. Με μακό γεμάτο λαδιές μα και …gucci φόρεμα. Ψύχωση ταυτισμένη με τη μεταπολιτευτική μαζική

Αστειότητες με … σοβαρό τρόπο

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό. Το ακούσαμε κι αυτό στη ΔΕΘ.  Σύνθημα vintage από το Μουσείο της Χαριλάου Τρικούπη, που θυμήθηκε ο Ανδρουλάκης και σε γενικές γραμμές το έκανε μεγάλο μέρος της πολιτικής του πρότασης.

Το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε είχε αρκετή δόση από το παλιό «λεφτόδεντρο»: παροχές, φορολογικές ελαφρύνσεις, αυξήσεις και νέες δαπάνες, με τον λογαριασμό να παραπέμπεται στο μέλλον. Θα… τα βρούμε κάπως, κάπου και κάποτε… Θα επαναφέρουμε τον 13^ο μισθό, τη 13^η σύνταξη, το ΕΚΑΣ, θα ξεπαγώσουμε τις επικουρικές, θα δώσουμε φοροαπαλλαγές. Έχουμε  «ολιστικό σχέδιο για το δημογραφικό», που θα χρηματοδοτηθεί από τα έσοδα που…  «ΘΑ» προκύπτουν από τη φορολόγηση των υπερκερδών των ολιγοπωλίων και των ουρανοκατέβατων κερδών!!  Το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την παιδεία είναι κι αυτό… ολιστικό και στοχεύει, όπως δεσμεύθηκε κατά λέξη, «θα κάνουμε ένα ελληνικό δημόσιο σχολείο παράδειγμα για όλη την Ευρώπη»! Εκτός του ολιστικού σχεδίου της Χαριλάου Τρικούπη για την παιδεία

Αντώνης Πυλιαρός: Η φωνή των παρελάσεων & των γηπέδων

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Αντώνης Πυλιαρός.  Ο άνθρωπος που συνέδεσε τη φωνή του με τις μεταδόσεις των παρελάσεων, σπέρνοντας ρίγη συγκίνησης και ενθουσιασμού στους Έλληνες. Ο άνθρωπος, επίσης, που έβαζε «ζωντανές» στα σπίτια μας από το ραδιόφωνο, τις μεγάλες στιγμές του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Το ηχόχρωμα που συνέπαιρνε

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που τους θυμάσαι για όσα έγραψαν. Άλλους για τις εκπομπές που παρουσίασαν, για τις αποκαλύψεις που έκαναν, για τα πρόσωπα που ανέκριναν ή για τις ειδήσεις που μετέδωσαν.

Μα, υπάρχουν κι εκείνοι που ξεπερνούν το επάγγελμα και γίνονται, σχεδόν χωρίς να το επιδιώξουν, ήχος μιας ολόκληρης εποχής.

Ο Αντώνης Πυλιαρός ανήκει σε αυτή την τελευταία, σπάνια κατηγορία.

Για πολλές δεκαετίες δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος πίσω από ένα μικρόφωνο. Ήταν η φωνή που έμπαινε στο σπίτι. Η φωνή του γηπέδου, η φωνή της μεγάλης αθλητικής στιγμής, η φωνή της είδησης, αλλά και — πάνω απ’ όλα — η φωνή της εθνικής επετείου.

Μια βαθιά, μεταλλική, καθαρή φωνή, με ιδιαίτερο ηχόχρωμα, που δεν