Πού ήταν οι τουρκοφάγοι όταν τα Mirage έμεναν στο έδαφος, επί Τσίπρα;

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Θυμάμαι- δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια άλλωστε- που η «πρώτη φορά Αριστερά», μαζί με μέρος της πατριδοκάπηλης Δεξιάς, είχαν αφήσει τα Μirage χωρίς ανταλλακτικά. Τα πολεμικά αεροπλάνα και τα πλοία του πολεμικού ναυτικού, δεν είχαν καύσιμα να περιπολήσουν στο Αιγαίο κι οι εφοπλιστές έκαναν συνεχείς δωρεές καυσίμων. Τότε, η εθνική ευαισθησία κάποιων είχε... κατεβάσει ρολά.

Κι ομολογώ ότι δεν θυμάμαι κανέναν …Δεξιολαϊκό ή θιασώτη της Δεξιάς συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, να έχει ανησυχήσει και να βγαίνει στα κεραμίδια για τη θλιβερή αυτή κατάσταση. Ούτε να φωνάζει για …εθνικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, με αφορμή τις συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά. Δεν θυμάμαι κάποιον «εθνικοπατριώτη» να βγάζει πύρινους λόγους, όταν τα τουρκικά πλοία έκαναν βόλτες στο Σούνιο και παρεμπόδιζαν την θέα και την ησυχία του Αλέξη Τσίπρα από το εξοχικό του. Προφανώς ο... πατριωτισμός της ευκολίας ήταν κλειδαμπαρωμένος στα χρονοντούλαπα…

Πού ήταν τότε τα παλικάρια της φακής; Πού ήταν οι υπουργοί του Κώστα Καραμανλή που συντάσσονται σήμερα με τον Σαμαρά, εναντίον της ΝΔ, επειδή τάχα ο Μητσοτάκης προχωρεί σε εθνικές… παραχωρήσεις;

Πού ήταν οι τουρκοφάγοι που κατακλύζουν σήμερα το διαδίκτυο κι είναι έτοιμοι να

Τότε ήταν αποστασία, σήμερα…προοδευτική μετακίνηση…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ελληνική Αριστερά, ακόμη και μεγάλες εκφάνσεις της Κεντροαριστεράς,  είχαν κάποτε μία πολιτική θρησκεία. Και κάθε θρησκεία έχει το δικό της προπατορικό αμάρτημα. Για εκείνες, ήταν η «Αποστασία» του 1965.

Για δεκαετίες ολόκληρες μας υπενθύμιζαν ότι όποιος εγκαταλείπει το κόμμα με το οποίο εξελέγη, προδίδει τη λαϊκή εντολή. Ότι η έδρα ανήκει στους ψηφοφόρους που επέλεξαν ένα συγκεκριμένο κόμμα. Ότι ο βουλευτής που αποχωρεί είναι πολιτικά και ηθικά έκπτωτος.

Βαρύγδουπες κουβέντες. Με στόμφο, κομπασμό, μεγαλοστομία, μεγαληγορία. Μέχρι που η ζωή, η πραγματικότητα, αποφάσισε να τους κάνει μια μικρή φάρσα.

Σήμερα βουλευτές που εξελέγησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπουν το κόμμα, κρατούν τις έδρες τους και ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τον Αλέξη Τσίπρα στο επόμενο πολιτικό του εγχείρημα. Δεν επιστρέφουν την έδρα. Δεν ζητούν νέα λαϊκή εντολή. Δεν αισθάνονται ότι οφείλουν να ξαναρωτήσουν τους πολίτες αν

Αποχαιρετώντας τη Νάκυ Αγάθου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πριν από τα δελτία ειδήσεων, πριν από τις μεγάλες παραγωγές, πριν από την πολύχρωμη τηλεόραση, υπήρχε εκείνη. Η γυναίκα με τα ξανθά, φουντωτά μαλλιά και το ζεστό χαμόγελο, που εμφανιζόταν στην οθόνη και γινόταν, σχεδόν ανεπαίσθητα, μέλος κάθε ελληνικής οικογένειας.

Η Νάκυ Αγάθου ((Αικατερίνη Αγάθου - Μιχαλοπούλου) δεν ήταν απλώς μία παρουσιάστρια. Ήταν ένα από τα πρόσωπα που μεγάλωσαν μαζί με την ελληνική τηλεόραση. Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, από το 1967 έως το 1988, η γνώριμη μορφή της περνούσε το κατώφλι χιλιάδων σπιτιών, σε μια εποχή που η τηλεόραση δεν ήταν απλώς ένα μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, αλλά ένα καθημερινό οικογενειακό γεγονός.

Με τα χαρακτηριστικά ξανθά, φουντωτά μαλλιά της, την ευγένεια, την αρχοντιά και τη γλυκύτητα της φωνής της, έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Ήταν η γυναίκα που προανήγγελλε τις αγαπημένες εκπομπές, που καλωσόριζε τους τηλεθεατές με

Ο Καραμανλής σιωπά, οι αυλικοί του δείχνουν Σαμαρά…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κινητοποιούνται όλο και περισσότερο οι παρέες θαυμαστών του Κώστα Καραμανλή, συνοδοιπόρων του στην καταστροφική  διακυβέρνηση της χώρας, συνταξιδιωτών του στους …προβληματισμούς του για τον Μητσοτάκη και απόμαχων από την ενεργό πολιτική. Στις κινητοποιήσεις τους αυτές, τα βρίσκουν όλα μαύρα. Κάτι αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κάποιος τη συνολική στάση τους, από τις ευρωεκλογές κι ύστερα.

Μαύρα τα ελληνοτουρκικά, στα οποία ισχυρίζονται ότι ο Μητσοτάκης κάνει παραχωρήσεις στους Τούρκους. Όταν τους ρωτά κάποιος να πούνε

μια παραχώρηση του Μητσοτάκη, εισπράττει… άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Στην πολιτική, όμως, οι καταγγελίες χωρίς αποδείξεις μοιάζουν με επιταγές χωρίς αντίκρισμα και σε καθιστούν αναξιόπιστο.

Όσες φορές τίθεται στη συζήτηση το επιχείρημα της τεράστιας ενίσχυσης της Άμυνας της Ελλάδας τα τελευταία επτά χρόνια και της υπεροχής έναντι των γειτόνων ή τίθεται

Γειά σου θεία Μάρω…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Πάντα δυσκολευόμουν να καταλάβω το γιατί, μα από παιδί, κάθε φορά που έβλεπα τη Μάρω Κοντού, έρχονταν αυθόρμητα στο μυαλό και στα χείλη, οι στίχοι του Νιόνιου...

«Θεία Μάρω, καλέ θεία Μάρω, αύριο,  

φύλαξε και για μας λίγο χαλβά.

Θεία Μάρω, στην ποδιά σου αύριο,

θα γείρουμε σαν ορφανά παιδιά»…

Η ίδια μελωδία, οι ίδιοι στίχοι ξεπρόβαλλαν στο νου, όταν χθες το πρωί έγινε γνωστή η είδηση, ότι η Μάρω Κοντού δεν είναι πια εδώ. Έφυγε, ένα μήνα μετά τα γενέθλιά της, με 92 συμπληρωμένα χρόνια σε μια ζωή σαν παραμύθι.

Κι όμως, αυτό το κορίτσι, είχε την ατυχία να μη γνωρίσει ποτέ τον πατέρα της. Οι παλιοί Πειραιώτες έλεγαν ότι ήταν σπουδαίος άνθρωπος, έμπορος. Μα διέθετε τεράστιες ευαισθησίες πέριξ του πολιτισμού, αφού έγραφε ποιήματα, στίχους, σενάρια, ζωγράφιζε… Μέχρι που τον κτύπησε η φυματίωση. Έφυγε όταν η κόρη του ήταν μόλις δυο ετών.

Η μικρή Μάρω, γεννήθηκε στο Κουκάκι, σχεδόν μεσοτοιχία με τα σπίτια της Μούσχουρη και του Πλωρίτη. Κι ακολούθησε τους δρόμους με τις ευαισθησίες του πατέρα της.

Ξέρετε κάτι; Λένε, ότι οι σημαντικοί άνθρωποι -ανεξαρτήτως επαγγέλματος-  δεν

Από το ηθικό πλεονέκτημα στη μεγάλη ξεφτίλα της Αριστεράς

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι αντίπαλοι δεν χρειάζεται να κάνουν απολύτως τίποτα. Αρκεί να παρακολουθούν. Γιατί υπάρχουν παρατάξεις που καταφέρνουν να γκρεμίζονται μόνες τους,  μετατρέποντας την τραγωδία σε φάρσα και την πολιτική σε θέατρο του παραλόγου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην ελληνική Αριστερά.

Όσα συμβαίνουν εδώ και πάρα πολύ καιρό στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν την κορωνίδα της ξεφτίλας και κυρίως του αυτοεξευτελισμού. Αν υπήρχε ολυμπιακό άθλημα ξεφτίλας, θα διεκδικούσαν μετάλλιο.

Μιλάμε για πρόσωπα που έχασαν τη μπάλα, για ανθρώπους που ο Τσίπρας ως σύγχρονος «Στάλιν» υποβάλλει σε εκκαθαρίσεις. Κι εκείνοι κάνουν ό,τι μπορούν για να τρέξουν δίπλα του, μη τυχόν κι εξασφαλίσουν καμιά καρεκλίτσα αυλικού στην Αμαλίας, για το προσωπικό τους μέλλον, για την επιβίωσή τους. Άλλωστε, οι αρχές και οι αξίες, είναι μεν σπουδαίο πράγμα, αρκεί να μη στέκονται εμπόδιο στην καριέρα.

Βλέποντας σήμερα όσα συμβαίνουν στην Αριστερά, το μόνο που μπορεί να κάνει ένας λογικός πολίτης είναι να συνειδητοποιήσει πλήρως

Η μεγάλη επιστροφή της κοινωνίας

 

Γράφει ο Κώστας Μπακογιάννης

Κάθε εποχή θέτει το δικό της μεγάλο πολιτικό ερώτημα. Υπήρξαν εποχές που το μεγάλο διακύβευμα ήταν η δημοκρατία. Άλλες που κυριάρχησαν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η οικονομική ανάπτυξη ή η παγκοσμιοποίηση. Τα διακυβεύματα αυτά δεν εξέλιπαν.

Αντίθετα, σήμερα προστίθεται ένα ακόμη, που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της δημοκρατίας και της ανάπτυξης τις επόμενες δεκαετίες.

Πώς μπορούν οι πολίτες να πάρουν ξανά τον έλεγχο της ζωής τους;

Ζούμε σε μια εποχή πρωτόγνωρων δυνατοτήτων. Η τεχνολογία μετασχηματίζει την οικονομία, η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει την εργασία και το κράτος γίνεται πιο αποτελεσματικό και πιο ψηφιακό.

Κι όμως, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται ότι οι αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους λαμβάνονται μακριά από τους ίδιους. Η μεγάλη πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται. Αφορά το πού

Καταδικάζουν τη βία πριν βάλουν τους αστερίσκους…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η βία δεν γεννιέται τη στιγμή που ανάβει το φιτίλι μιας μολότοφ ή εκρήγνυται ένα γκαζάκι. Τότε απλώς εκδηλώνεται. Έχει προηγηθεί μια μακρά περίοδος κατά την οποία κάποιοι φρόντισαν να της εξασφαλίσουν ηθικά ελαφρυντικά. Να την παρουσιάσουν ως «αγανάκτηση», ως «αντίδραση», ως «κοινωνική έκρηξη». Να πείσουν ότι, υπό προϋποθέσεις, η βία δεν είναι απολύτως καταδικαστέα. Στα λόγια, όλοι καταδικάζουν! Μα κάποιοι βάζουν σχεδόν αμέσως τους αστερίσκους…

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής ζωής. Όχι μόνο στους φυσικούς αυτουργούς, αλλά στο περιβάλλον που τους περιβάλλει με μια ιδιότυπη πολιτική επιείκεια.

Σ’ αυτό μάλιστα, έχει βάλει το χεράκι της κι η δημοσιογραφία. Μόλις χθες το πρωί δημοσιογράφος σε τηλεοπτικό κανάλι, προσπαθούσε να δώσει άλλοθι στους συλληφθέντες για το έγκλημα της Μαρφίν, ισχυριζόμενος ότι τα πειστήρια βρίσκονται σε …κινητά αντικείμενα. Ανεξαρτήτως αν του έλεγαν ότι τα κινητά αντικείμενα έχουν πιστοποιημένο ιδιοκτήτη… Κι αυτό ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα…Δεν είναι πολύ μακριά η εποχή που ο πρόεδρος της Βουλής έκανε τα περιπολικά της ΕΛΑΣ ταξί, προκειμένου να

Τάσος Νεράντζης: Ο πολιτικός που πίστεψε πως η πατρίδα είναι ευθύνη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Όποιος περπατά στον Πειραιά και πει το όνομα του Τάσου Νεράντζη, θα βρει αμέσως δεκάδες, εκατοντάδες, ακόμη και χιλιάδες συνομιλητές και θιασώτες του πολιτικού λόγου και της πολιτικής του ευπρέπειας.

Πέρασαν πέντε χρόνια από τη φυγή του για τους ουρανούς κι ακόμη μνημονεύεται με νοσταλγία. Όχι και πολύ σύνηθες αυτό για πολιτικό.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την πολιτική αφήνοντας πίσω τους αξιώματα. Και υπάρχουν εκείνοι που αφήνουν αποτύπωμα χαρακτήρα. Ο Τάσος Νεράντζης ανήκε αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Η είδηση της απώλειάς του, τον Ιούλιο του 2021, δεν σήμανε μόνο το τέλος μιας μακράς πολιτικής διαδρομής. Σήμανε το κλείσιμο ενός κύκλου ανθρώπων που έβλεπαν την πολιτική όχι ως επάγγελμα, αλλά ως αποστολή. Ανθρώπων που μεγάλωσαν με τη βαθιά πεποίθηση ότι η Ελλάδα δεν οικοδομείται με συνθήματα, αλλά με θεσμούς, συνέπεια και προσωπική ευθύνη.

Γέννημα της Νίκαιας, παιδί μιας λαϊκής γειτονιάς του Πειραιά, ο Τάσος Νεράντζης

Όσμαν: Απώλεια που «πονά», αλλά έχει τη δική της λογική

 

Γράφει η Αφροδίτη Ν. Σακελλαροπούλου

Είναι σαφές, ότι η εξέλιξη με τη μεταγραφή του Τζέντι Όσμαν στον ΠΑΟΚ, λύπησε τη συντριπτική πλειοψηφία των φίλων του Παναθηναϊκού. Έχω την αίσθηση κι εκείνους που αγαπούν το μπάσκετ της Ευρωλίγκας.

Ο Όσμαν ήταν ένας επιδραστικότατος παίκτης για τους «πράσινους», σκόρερ κι ενίοτε ατραξιόν λόγω της ταχύτητας και της αθλητικότητάς του. Κι όχι μόνο. Ήταν/είναι, ένα εξαιρετικό παιδί, κόσμημα για τα αποδυτήρια.

Η αλήθεια είναι ότι η έλευση του Ομπράντοβιτς και η γεμάτη σύνθεση του Παναθηναϊκού σε επίπεδο «3»-«4», έκανε πολλούς ν’ αναρωτιούνται πώς θα χωρέσουν όλοι αυτοί σ’ ένα παιγνίδι. Κάποιοι θα «στραγγαλίζονταν»…

Προσέξτε: Οι «πράσινοι» διαθέτουν στο «3» τους Μπόνγκα, Ρογκαβόπουλο και υπό προϋποθέσεις τον Καλαϊτζάκη και Γκραντ σε small σχήματα.  Στο δε «4», τους