Ο Φιντάν, εμείς, το Ισραήλ κι ο Τραμπ

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

«Ούτε η Ελλάδα ούτε η Ελληνοκυπριακή διοίκηση χρειάζονται στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. Η Ελλάδα είναι ήδη μέλος του ΝΑΤΟ και η Νότια Κύπρος έχει την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποια στρατηγική λογική θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αναζήτηση αυτού του είδους της συνεργασίας, είναι κάτι που ούτε αυτοί μπορούν να μου εξηγήσουν». Αυτά ανέφερε ο Χακάν Φιντάν, υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, σε τηλεοπτική του συνέντευξη. 

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για αστειότητες, μα αυτό θα ήταν μια επιδερμική προσέγγιση. Η ουσία είναι ότι η Τουρκία ενοχλείται από τα εξοπλιστικά προγράμματα της Ελλάδας από το 2019 κι ύστερα. Ενοχλείται που η ελληνική κυβέρνηση έτρεξε τους εξοπλισμούς και βρέθηκε παντοδύναμη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ενοχλείται που η Ελλάδα έσπευσε να συνδράμει την Κύπρο και ταυτοχρόνως κινητοποίησε γι’ αυτό χώρες της ΕΕ. Ενοχλείται από τη θερμή σχέση της Ελλάδας με τις ΗΠΑ στον τομέα της ενέργειας και τη δημιουργία του Κάθετου διαδρόμου, που δημιουργεί νέο γεωπολιτικό αποτύπωμα στην περιοχή κα γενικότερα στην Ανατολική Ευρώπη. Ενοχλείται, τέλος, από την αμυντική συνεργασία

Ανάσταση στη Βουδαπέστη, ο Orbán στον αγύριστο

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όσοι περνούσαν ανήμερα του Πάσχα από την λεωφόρο «Βασιλέως Κωνσταντίνου», λίγο πιο επάνω από το Καλλιμάρμαρο, παραξενεύονταν. Κόσμος και κοσμάκης ήταν συγκεντρωμένος εκεί, έξω από την πρεσβεία της Ουγγαρίας για να ψηφίσουν. Ούγγροι που ζουν στην Ελλάδα μα και τουρίστες που βρίσκονταν στη χώρα μας. Σαν να είχε ανοίξει μια αόρατη ρωγμή στον χρόνο και μέσα της ξεχυνόταν η ανάγκη των ανθρώπων για ανάσα και αξιοπρέπεια.

« Ήταν πρώτη φορά, που συνέβη κάτι παρόμοιο», μας είπε κορυφαίο στέλεχος της Ουγγρικής πρεσβείας. Και συνέχισε: «Οι Ούγγροι πολίτες δεν άντεξαν άλλο την διάλυση της χώρας τους, την απομόνωσή της από την Ευρώπη, τη στήριξη του Πούτιν από τον Όρμπαν. Κι έσπευσαν μαζικά για να σώσουν ότι σώζεται»…
Έτσι ακριβώς. Όταν οι κοινωνίες φτάνουν στο όριο, η ψήφος παύει να είναι διαδικασία και γίνεται κραυγή. Το είδαμε και στην Ελλάδα, το 2019.

Η περίπτωση του Viktor Orbán και της Ουγγαρίας αποτελεί ένα

Είναι η παρέα, το «μαζί» που ψήνεται στα … κάρβουνα της καρδιάς

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η άλλη – πλατινέ μαλλί και άρωμα Shirley May Belle Vie EDT, 10 ευρώ το μπουκάλι- μπήκε κουνάμενη και συνάμενη στο κρεοπωλείο:

-Καλώς τη Belhara, της λέει ο κρεοπώλης.

-Κύριε κρεοπώλα, μου λέτε σας περικαλώ αν έχετε αρνί σε light έκδοση;

- Όχι μανταμίτσα, μα έχομεν λουκάνικα γίγας Κρεστένων…

Κι η άλλη προσβλήθηκε, λέει, κι έφυγε για άλλον …κρεοπώλα…

Νάμαστε λοιπόν κι εφέτος.

Η τηλεόραση δείχνει Γαϊτάνο (παρεμπιπτόντως, μάλλον τον απόψυξαν πάλι) κι οι οσμές της τσίκνας κάνουν υγιεινούς περιπάτους από την Γκούρα μέχρι το Βίτσι κι από τις ακτές της Σύρου μέχρι τις όχθες του Αλιάκμονα και του Έβρου!

Νάμαστε λοιπόν! Με τον ήλιο να βαράει κατακέφαλα και τον θείο να ορκίζεται πως «εφέτος το γύρισε στο ελαφρύ»… Κι ας τον πετυχαίνεις τρίτη φορά πάνω από τη γαρδούμπα, να την κοιτάει σαν χαμένο έρωτα και να ψιθυρίζει …. «ένα τελευταίο κομματάκι και τέλος…».

Νάμαστε λοιπόν! Με τη σούβλα να γυρίζει νωχελικά, σαν

Η ελληνική οικονομία σε 2 αγελάδες και 100 ιδεοληψίες

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και των ιδεοληψιών, η γνώση των Οικονομικών δεν αποτελεί το πιο σύνηθες γεγονός. Επιπλέον, κάθε απόπειρα κατανόησης βασικών εννοιών – όπως τι σημαίνει «έλλειμμα» ή πώς λειτουργεί ο πληθωρισμός – αντιμετωπίζεται περίπου ως ύποπτη τεχνοκρατική συνωμοσία.

Διότι, ως γνωστόν, στην ελληνική πραγματικότητα τα οικονομικά δεν είναι επιστήμη αλλά άποψη. Και μάλιστα ισχυρή άποψη, διαμορφωμένη συνήθως στο καφενείο, μεταξύ μιας παρτίδας τάβλι και μιας ανάλυσης για το πώς «αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός, θα τα είχα λύσει όλα σε μια εβδομάδα».

Έτσι, ο Έλληνας μπορεί ταυτοχρόνως:

Α. να καταγγέλλει τη φοροδιαφυγή, αλλά να ζητάει

Τριανταφύλλου, όπως Πρωτοψάλτη, Νταλάρας, Δημουλά & Ράμφος…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στα χρόνια της αντιμνημονιακής υστερίας, τότε που ο «θυμός» φοριόταν σαν τίτλος τιμής και η άρνηση βαφτιζόταν ελπίδα, ένα παράδοξο άρχισε να ξεδιπλώνεται: η Αριστερά, που ιστορικά διεκδικούσε τη συγγένεια με το πνεύμα, βρέθηκε να το αντιμετωπίζει με καχυποψία, ακόμη και με εχθρότητα. Πάντα η Αριστερά πορευόταν όπως τη συμφέρει κάθε στιγμή.

Ήταν η εποχή που κάποιοι καλλιτέχνες -που δεν τους λες και Δεξιούς ή φιλελεύθερους- κατάλαβαν ότι εκτός μνημονίων δεν αντέχει η χώρα. Κι η Αριστερά τους πολέμησε με μένος.

Θυμάμαι πόσα τράβηξε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη στην καραντίνα, όταν βγήκε στις άδειες γειτονιές της Αθήνας να τραγουδήσει, προσπαθώντας να δώσει νότες αισιοδοξίας και να σπάσει τη μοναξιά. Το τι άκουσε από τον ΣΥΡΙΖΑ το ξέρουμε όλοι. Ο Μπακογιάννης που την

Σημίτης και Κυριάκος Μητσοτάκης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όταν στις 30 Ιουνίου 1996 εξελέγη πρόεδρος του ΠαΣοΚ ο Κώστας Σημίτης, το «βαθύ» κόμμα δεν τον αποδέχτηκε σχεδόν ποτέ. Τον θεωρούσε …Δεξιό και …ξένο σώμα. Τον ανεχόντουσαν, επειδή τους είχε στην εξουσία οκτώ χρόνια και δη με ψήφους πέραν του ΠαΣοΚ. Κι όμως, είχε ανδρωθεί μέσα στο ΠαΣοΚ κι αποτελούσε κορυφαία προσωπικότητα της Χαριλάου Τρικούπη, έστω κι αν δεν εντάχθηκε ποτέ σε μηχανισμούς και καπετανάτα. 

Το ίδιο θα μπορούσε να πει κάποιος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Κι εκείνος ανδρώθηκε στη Ρηγίλλης, μα για μεγάλη μερίδα του κομματικού μηχανισμού και του νεοδημοκρατικού κατεστημένου, θεωρείται ξένος. Θεωρείται …μη Δεξιός, πολύ μεταρρυθμιστής για την συντήρηση της Πειραιώς, ενώ κατηγορείται ότι πήγε στη ΝΔ επήλυδες και τεχνοκράτες που υπερκέρασαν τους ιθαγενείς. Μάλιστα, πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμούν ότι ο Μητσοτάκης, όπως ο Σημίτης,  είναι πολύ μπροστά από το κόμμα του, το οποίο αδυνατεί να τον παρακολουθήσει.

Κι αυτό το τελευταίο καταδεικνύεται ακόμη περισσότερο με την υπόθεση

Οι «τυχαίες» υποθέσεις της Λάουρα Κοβέσι: κυνήγι (πολιτικών) μαγισσών

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν σταματά να καυχάται για την αύξηση των υπό διερεύνηση υποθέσεων σε όλη την Ευρώπη, δίνοντας στοιχεία και αριθμούς. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν μας έχει πει ποια ήταν η κατάληξη των υποθέσεων που αφορούσαν πολιτικά πρόσωπα. Η «σοδειά» είναι μικρή.

Γιατί είναι άλλο πράγμα να εξαρθρώνεις –πάντα με τη συνδρομή των τοπικών αρχών– εγκληματικά δίκτυα που επιδίδονται σε απάτες περί τον ΦΠΑ, τα παράνομα προϊόντα που φθάνουν στα λιμάνια, τα φορτία με τα λαθραία τσιγάρα και άλλο πράγμα να αποδείξεις ότι πίσω από τα κυκλώματα αυτά βρίσκονται πολιτικά πρόσωπα.

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, το έδαφος υπήρξε εύφορο, διότι η αντιπολίτευση δεν έχει προτάσεις, δεν πείθει και επομένως καταφεύγει στη σκανδαλολογία. Η αρχή έγινε με τις υποκλοπές – μπερδεύοντας σκόπιμα τις νόμιμες επισυνδέσεις με τις παρακολουθήσεις με παράνομα λογισμικά.

Οπότε ο ΟΠΕΚΕΠΕ και τα προβλήματα με τις αγροτικές επιδοτήσεις (που υπάρχουν σε όλες τις χώρες, με το Olaf να έχει δηλώσει πως το συχνότερο φαινόμενο είναι το land grabbing, δηλαδή η αρπαγή γης που δεν σου ανήκει) βρήκαν το αναγκαίο υπόβαθρο, αυτό των

Ο Σαμαράς κι η σαλαμοποίηση της Κοβέσι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι οι βουλευτές που εμπλέκονται με τον βούρκο του ΟΠΕΚΕΠΕ και ανεξαρτήτως από την όποια βαρύτητα των αδικημάτων τους, δεν κινήθηκαν μέσα σε πλαίσια νομιμότητας και παρήγαγαν ηθική απαξία. Σαν σκιές που βαραίνουν τη δημόσια συνείδηση, αφήνοντας πίσω τους έναν απόηχο φθοράς.

Επίσης, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κάποιοι εξ αυτών θα πάνε σπίτια τους, ευρισκόμενοι εκτός ψηφοδελτίων της ΝΔ. Εκτός αν ακολουθήσουν τις υποδείξεις Σαμαρά για ένταξή τους στο κόμμα Καρυστιανού που προωθεί, μαζί με παπάδες, πουτινόφιλους και τον ιδιοκτήτη μεγάλης ΠΑΕ του κέντρου.
Παρεμπιπτόντως, ο Σαμαράς δήλωσε αναφορικά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ότι… ντρέπεται για όσα συμβαίνουν. Όμως, Μωραίνει Κύριος λαόν ον βούλεται απολέσαι». Αλλιώς θα θυμόταν ότι ως υπουργός Πολιτισμού, διόρισε

Σπίτια τους!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει άνθρωπος που έχω μιλήσει τις τελευταίες ημέρες, που να μην υποστηρίζει την άποψη ότι όλοι όσοι εμπλέκονται -είτε λίγο είτε πολύ– στον βούρκο του ΟΠΕΚΕΠΕ, πρέπει να είναι εκτός ψηφοδελτίων στις προσεχείς εκλογές. Γιατί, όταν η πολιτική βυθίζεται, συμπαρασύρει μαζί της και την εμπιστοσύνη των πολιτών. Μπορεί κανένας εκ των βουλευτών και υπουργών να αποκόμισε οικονομικό όφελος, μα αποκόμισε …ψήφους. Η παρανομία, μικρή ή μεγάλη, είναι παρανομία. Κι όταν αυτή τη διαπράττουν βουλευτές για ίδιο συμφέρον (ψήφοι), τότε η παρανομία, εκτός του πολιτικού βάρους, φορτώνεται και με ηθικό.

Ας μη ξεχνάμε ότι αυτοί οι βουλευτές (του βούρκου ΟΠΕΚΕΠΕ) ακολούθησαν τον Μητσοτάκη κι άλλους συναδέλφους τους και μέσω αυτών κέρδισαν κι εκείνοι την εμπιστοσύνη της ελληνικής κοινωνίας, επειδή ο πρωθυπουργός δημιούργησε την προσδοκία μιας Ελλάδας που προχωρά στη θεραπεία τόσων και τόσων παθογενειών. Κι αυτοί τον «πούλησαν», όπως «πούλησαν» συναδέλφους τους κι όσους τους εμπιστεύθηκαν. Είναι σοβαρή παθογένεια το ρουσφέτι, ανηθικότητα και καρκίνωμα. Κι οι «οπεκεπέδες» συνέχισαν τον …«μαυρογιαλουρισμό»… σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις

Μεταρρύθμιση είναι να ποινικοποιηθεί το ρουσφέτι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αυτός ο βούρκος του ΟΠΕΚΕΠΕ, αποτυπώνει πλήρως την κοινωνική διαστρωμάτωση της χώρας και την Ελλάδα των δυο ταχυτήτων. Δεν είναι απλώς μια στρέβλωση, είναι κανονικότητα που βρωμάει και ζέχνει.

Μικροδιάβολοι, καταφερτζήδες, που ζουν με επιδοτήσεις και ψηφίζουν όποιον τις εξασφαλίζει, ακόμη και παρανομώντας, μια κοινωνία με μικροκομπιναδόρους, λαμόγια και ζήτουλες για να σβήσουν μια κλήση …20 ευρώ. Μια κοινωνία που παζαρεύει την αξιοπρέπειά της για ψίχουλα. Που έχουν 3 στρέμματα και δηλώνουν 33, που έχουν 30 κατσίκια και δηλώνουν …300!

Κοντά τους πολιτικοί που επιβιώνουν ως …Γκρούεζες με εξυπηρετήσεις, ρουσφετάκια και μικροκομπινούλες. Πάντα για το καλό των …συμπολιτών τους, δηλαδή … των ίδιων. Το θέατρο είναι παλιό, οι ηθοποιοί ίδιοι και το εισιτήριο το πληρώνει ο φορολογούμενος.

Αυτή την κοινωνία κι αυτούς τους πολιτικούς τους βλέπουμε να πρωταγωνιστούν πάλι, στον βούρκο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με βαθιές ρίζες στο πελατειακό σύστημα, είναι κυρίως αυτοί οι πατριώτες της περιβόητης Λαϊκής Δεξιάς που…γκρινιάζουν ότι η ΝΔ … έχασε τη