Στην οδό Αρδηττού

 

Γράφει ο Νίκος Βατόπουλος

1' 48" χρόνος ανάγνωσης

Δεν υπάρχει πιο κραυγαλέα περίπτωση κακομεταχείρισης της πόλης από την προ δεκαετιών δημιουργία του άξονα της οδού Αρδηττού, εκεί όπου ήταν η κοίτη του Ιλισού. Σε αυτό το μπελβεντέρε της Αθήνας με τα πιο εντυπωσιακά «κάδρα» προς την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό, εκεί όπου ο Φρεντερίκ Μπουασονά είχε τραβήξει μια παραμυθένια λήψη το 1910, συνωστίζονται επί δεκαετίες οχήματα και άνθρωποι σε ανύπαρκτα πεζοδρόμια.

Σε αυτά τα χώματα της Αθήνας, ταυτισμένα από την Ιστορία με τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, συλλογίζεται κανείς πόση λίγη σκέψη επενδύθηκε στην προοπτική της πόλης στον χρόνο. Όχι ότι δεν υπήρχαν και τότε φωνές που αντιτάχθηκαν. Όμως ο 20ός αιώνας προέκρινε το αυτοκίνητο ως απόλυτη προτεραιότητα και αυτό δεν ήταν φυσικά ελληνική ιδιαιτερότητα. Ήταν διεθνής τάση και γενικευμένη αντίληψη, τουλάχιστον ως και τη δεκαετία του 1970.

Σήμερα, δεν είναι δυνατόν να καταργήσουμε την Αρδηττού. Μπορούμε όμως να τη βελτιώσουμε. Υπάρχει ανάγκη ανασύστασης ενός στοιχειωδώς πολιτισμένου

Όταν η κοινωνία αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα

 

Γράφει ο Ζαχαρίας Ζούπης

 Συχνά η πολιτική ζωή της χώρας, η δραστηριότητα κομμάτων, όσα ακούγονται και γίνονται δείχνουν καμία περισυλλογή, κανένα σκεπτικό, καμία αίσθηση της πραγματικότητας. Κάποιοι εμφανίζονται ως οι κάτοχοι της αλήθειας, μη αναλογιζόμενοι ότι υπάρχει ένα τεράστιο κοινωνικό ακροατήριο που μπορεί να μην φωνάζει, να μην εκφράζεται δημόσια, αλλά ρυθμίζει εν τέλει τις εξελίξεις. Δεν υπολογίζουν δε, ότι ακόμα και αν τμήμα της κοινωνίας έχει διαμορφώσει μια άποψη, είναι έτοιμο να την αναθεωρήσει σε συνθήκες που κατασταλάζει ο κουρνιαχτός και αναδεικνύεται μια άλλη αλήθεια από αυτήν για την οποία είχαν πειστεί.

Χθες είδαμε ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Θα περίμενε κάποιος πέρυσι στο διάστημα των μεγάλων συλλαλητηρίων για την επέτειο των Τεμπών να στραφούν μαζικά γονείς ή και άλλοι πολίτες κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου; Δεν νομίζω. Είναι η εποχή που έχουμε κατακλυστεί από τις θεωρίες για το ξυλόλιο και τα εξαφανισμένα βαγόνια και από το πρωί έως το βράδυ όλα μα όλα τα κόμματα επαναλαμβάνουν τρεις λέξεις: μπάζωμα, συγκάλυψη, έγκλημα.

Τα αναπαραγάγουν άνθρωποι και κόμματα, τρολς και bots. Ζούμε σε συνθήκες παραζάλης. Δήθεν πραγματογνώμονες μας περιγράφουν που ακριβώς ήταν τα μπετόνια

Ο Χειλάκης, ο Τσίπρας…Τζοκόντα & η βιομηχανία της αυταπάτης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι σχεδόν θέσφατο πια. Όταν κάποιος ακούει Αριστερό ή Αριστερίζοντα καλλιτέχνη να μιλά -γενικά, όχι μόνο για πολιτική- δεν μπορεί παρά να θυμάται τον Σαββόπουλο. Τότε που μιλούσε για «φτηνιάρικο προοδευτισμό και πολύ φανατισμό». Τότε που έλεγε για το ιδεολογικό κατεστημένο της Αριστεράς και την «καθολική της αποτυχία». Τότε που υποστήριζε με παρρησία ότι …«το όραμα της Αριστεράς έχει εξαντληθεί»!

Σκέφτηκα τον Νιόνιο, όταν άκουσα τον νέο αστέρα του Τσίπρα, τον Αιμίλιο Χειλάκη, να επιχειρεί να δημιουργήσει προσωπικές παρακαταθήκες πολιτικής ανέλκυσης. Είπε ο ηθοποιός αναφερόμενος στον Τσίπρα: «Ο Τσίπρας ξέρει τι είναι Κυβερνώσα Αριστερά». Μια διατύπωση που ακούγεται βαρυσήμαντη, μέχρι να συγκριθεί με την εμπειρία της ίδιας της διακυβέρνησης που επικαλείται.

Τη διαβάζεις και θέλεις να δώσεις μια στο λάπτοπ να πάει πέντε μέτρα πιο εκεί. Τι λες ωρέ Αιμίλιε, που θάλεγε με την παιχνιδιάρικη διάθεσή  του κι ο Σαββόπουλος;

Αλήθεια, πώς στο καλό ο Χειλάκης κι οι Χειλάκηδες εκστομίζουν τέτοια πράγματα; Πώς ξεχνούν όλα όσα έπραξε ο Τσίπρας κι η κυβερνώσα Αριστερά του; Πώς αγνοούν τι προκάλεσε στη χώρα; Ή προπαγανδίζουν φτηνά, ούτως ώστε η μνήμη να

Ο Σαμαράς και το σύνδρομο του σωτήρα

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Συζητούσα με φίλο, από εκείνους που θεωρούν τη ΝΔ δεύτερο σπίτι τους. «Σκέφτομαι να δεχθώ την πρόταση Σαμαρά και να συμπορευτώ μαζί του», μου είπε… Δεν προχώρησα περισσότερο τη συζήτηση, αφού ήταν ηλίου φαεινότερο ότι έχει λάβει τις αποφάσεις του. Του ευχήθηκα μόνο καλή τύχη, αφού είναι βέβαιο ότι με την ενέργειά του αυτή θα διακυβεύσει μια συνεπή πορεία δεκαετιών στην πολιτική και στη ΝΔ.

Εν συνεχεία πήρα τηλέφωνο βουλευτή της επαρχίας, ο οποίος ακόμη κι αν η ΝΔ εκλεγεί αυτοδύναμη, έχει ελάχιστες πιθανότητες να επανεκλεγεί. «Ο Σαμαράς είναι μονόδρομος», μου είπε. Κι όταν του τόνισα ότι δεν είναι πολύ δεοντολογικό να το λέει αυτό, βουλευτής ων της ΝΔ, το γύρισε στο πρωτάθλημα που κατέκτησε ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ…

Είναι αυτοί οι άνθρωποι ο κανόνας στο κυοφορούμενο εγχείρημα Σαμαρά; Δεν το νομίζω, αλλά κι ουδείς γνωρίζει. Ίσως είναι, ίσως δεν είναι. Το βέβαιο είναι ότι η ρήση

Η πανωλεθρία της νέας ανοησίας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Δεν φτάνει που ξεκίνησε ένας πλουσιοπάροχος διαγκωνισμός ανάμεσα στους «πασόκους» και τους «ελασίτες» για το ποιος θα δώσει πιο…τζάμπα συγκοινωνίες, σε έναν διαγωνισμό υποσχεσιολογίας χωρίς φρένα, δεν φτάνει που βγαίνει όποιος θέλει κι αρχίζει ρεσιτάλ αρλουμπλογίας περί παντός επιστητού, έχουμε και τα νέα αστέρια του Τσίπρα, που απογειώνουν την ανοησία.

Βγήκε λοιπόν ο εκ Θεσσαλονίκης πρώην πασόκος και νυν ελασίτης Αντώνης Σαουλίδης κι εξήγγειλε μέσω της τηλεόρασης του Skai, ότι ο Τσίπρας θα φορολογήσει 1500 ΑΦΜ που δηλώνουν άνω των 900 χιλιάδων τον χρόνο! Με την άνεση ανθρώπου που δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να κάνει την πράξη, θα μαζέψει 4 δις και θα τα μοιράσει στον κοσμάκη! Πάρε κόσμε! Τζάμπα μετακινήσεις με λεωφορεία, μετρό, μπορεί και μ’ αεροπλάνα και βαπόρια που έλεγε κι η Σωτηρία. Και θα περισσέψουν κιόλας για να πηγαίνουμε τζάμπα γήπεδο, κομμωτήριο, νύχια κι ίσως και διακοπές στη Μύκονο, όλα πληρωμένα! Και ξαπλώστρες… Ένα πολιτικό τηλεμάρκετινγκ θαυμάτων. Χώρια τα τζάμπα κινητά, ΔΕΗ, διόδια και νερό!

Το βρήκε ο Σαουλίδης, ο Τσίπρας, το βρήκαν οι Ελασίτες. Φορολογία στους πλούσιους

Από τον αρχαιοκάπηλο/οικοπεδοφάγο Μακρυγιάννη στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στις πολεοδομίες…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου, είχε δηλώσει με περισσή αφέλεια (;;): «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα» (ή «διοικώ μια χώρα διαφθαρμένων»), για να περιγράψει την κατάσταση στη δημόσια διοίκηση! Η συγκεκριμένη δήλωση ξεσήκωσε σάλο κι είχε γίνει τον Δεκέμβριο του 2009, κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών. Διαψεύστηκε από το γραφείο του αλλά επιβεβαιώθηκε επανειλημμένως από τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Είχε άδικο ο Παπανδρέου; Ποιος δεν ήξερε, ποιος δεν ξέρει (τα ζούμε και πάλι άλλωστε) ότι η διαφθορά ζει και βασιλεύει σε καίριες δομές του κρατικού μηχανισμού; Δεν τη ζούμε στα νοσοκομεία με τα φακελάκια; Δεν τη ζούμε στις πολεοδομίες; Δεν τη ζούμε στις εφορίες κι όπου υπάρχει δια ζώσης επαφή εξυπηρετούμενου πολίτη και υπαλλήλου; Δεν τις ζούμε με επίορκους αστυνομικούς που ξεσκεπάζονται από τις εσωτερικές υποθέσεις; Δεν τη ζούμε με τις κλοπές του ΦΠΑ, τις ρευματοκλοπές, τη φοροδιαφυγή; Δεν τη ζούμε εδώ και δεκαετίες στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Μέχρι και στις

Οι πρώην ανησυχούν για όσα ανησυχεί κι ο Ερντογάν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κυκλοφόρησε μια φωτογραφία από  το Πανεπιστήμιο Rice του Χιούστον, στην οποία αποτυπώνονται οι τέσσερις κορυφαίοι υπουργοί της συνεργασίας /συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ-Ελλάδας και Κύπρου, που υπέγραψαν τη διακήρυξη Ενεργειακής συνεργασίας και την ίδρυση του Κέντρου Ενέργειας Ανατολικής Μεσογείου. Από ελληνικής πλευράς ήταν παρών ο Σταύρος Παπασταύρου.

Με τη δημοσίευση αυτής της φωτογραφίας και πρωτίστως όσων αυτή υποκρύπτει, υποθέτω ότι τα πρόσωπα τριών προσώπων θα πήραν το έντονο χρώμα του χλωμού. Ένα πιο λευκό του απαλού (χλωμού), όπως θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε το ονομαστό τραγούδι «A Whiter Shade of Pale» των Procol Harum.

Αυτά τα πρόσωπα ήταν ο Ερντογάν, ο Σαμαράς κι ο Καραμανλής. Οι δυο τελευταίοι επειδή έχουν στήσει το αντιμητσοτακικό τους αφήγημα/ μένος στις …ανησυχίες τους για τα ελληνοτουρκικά. Και δη στην περίοδο που η Ελλάδα είναι πιο ισχυρή από ποτέ σε στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο.  Μα είναι σαφές, ότι μπροστά στις εμμονές τους, δεν

Η κοροϊδία της Αριστερής «προοδευτικότητας»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σκεφτόμουν πόσες ιδιαιτερότητες διαθέτουμε στη χώρα μας, που δεν βρίσκει κάποιος σε άλλες χώρες. Μια τέτοια είναι το ΚΚΕ και η δυναμική του 5-6% που διαθέτει. Κάτι που δεν βρίσκεται σε άλλες χώρες της Ευρώπης κι ειδικά σ’ εκείνες που ανήκαν στο Σοβιετικό στρατόπεδο, οι περισσότερες των οποίων έχουν απαγορεύσει τη λειτουργία κομμουνιστικών κομμάτων.

Κάτι άλλο που έχουμε εμείς και το διαλαλούμε κιόλας, είναι η….προοδευτικότητα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς! Για σκεφτείτε: θεωρούμε προοδευτικές δυνάμεις εκείνες που αρνούνται κάθε μεταρρύθμιση κι εκσυγχρονισμό, όπως επί παραδείγματι τη λειτουργία ιδιωτικής τριτοβάθμιας Παιδείας.

Η Αριστερά στηρίζει διαχρονικά τον κρατικό παρεμβατισμό και αντιστέκεται στη φιλελεύθερη αντίληψη, ότι η απελευθέρωση των αγορών δημιουργεί ανταγωνισμό κι ανάπτυξη. Στην Ελλάδα, η ελεύθερη αγορά κι η επιχειρηματικότητα καταδικάζονται. Ο επιχειρηματίας αντιμετωπίζεται περίπου ως ύποπτος μέχρι αποδείξεως αριστεροφροσύνης. Αποτελεί προοδευτική αντίληψη αυτό;

Η Αριστερά προκρίνει τη συλλογική ευθύνη και τις συλλογικές αντιλήψεις που

Να ζήσουμε να θυμόμαστε τον «πράσινο» ήλιο;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που ένα κόμμα δεν χάνει ΜΟΝΟ επειδή κάνει λάθος. Χάνει επειδή περιμένει να κερδίσει από τα λάθη των άλλων. Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ. Έπειτα από τέσσερα σχεδόν χρόνια αντιπολίτευσης, το κόμμα βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα δυσάρεστο ερώτημα: γιατί δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει την κούραση  της κυβέρνησης;

Η απάντηση δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο επιχειρούν ορισμένοι να την παρουσιάσουν. Η κοινωνία άκουσε την κριτική του ΠΑΣΟΚ. Δεν πείστηκε όμως ότι άκουσε και μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση.

Η ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη επένδυσε υπερβολικά στην αντίληψη ότι η κυβερνητική φθορά θα λειτουργούσε σωρευτικά υπέρ της. Ότι η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και οι θεσμικές συγκρούσεις θα δημιουργούσαν ένα πολιτικό ρεύμα που αργά ή γρήγορα θα κατέληγε στο ΠΑΣΟΚ.

Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί έτσι. Οι ψηφοφόροι δεν αναζητούν απλώς έναν καταγγέλλοντα. Αναζητούν έναν πιθανό κυβερνήτη. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο το ΠαΣοΚ δεν κατάφερε να δημιουργήσει πειστική εικόνα.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο καθώς εμφανίζονται νέες διεκδικήσεις στον

Η γυναικοκτονία ως θεσμική και κοινωνική πρόκληση

 

Γράφει η Όλγα Κεφαλογιάννη

Η γυναικοκτονία αποτελεί την πιο ακραία και μη αναστρέψιμη μορφή έμφυλης βίας. Δεν είναι «έγκλημα πάθους», ούτε αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας έκρηξης ή μιας «κακής στιγμής».

Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι η τελική κατάληξη μιας μακράς σχέσης εξουσίας, ελέγχου, φόβου και συστηματικής κακοποίησης. Μιας σχέσης στην οποία η βία έχει προηγηθεί, έχει επαναληφθεί και συχνά έχει γίνει ορατή στο οικογενειακό, κοινωνικό ή θεσμικό περιβάλλον του θύματος.

Κάθε φορά που μία γυναίκα δολοφονείται από τον σύζυγο, τον σύντροφο, τον πρώην σύζυγο ή τον πρώην σύντροφό της, η δημόσια συζήτηση επανέρχεται με ένταση. Όμως τα χαρακτηριστικά που αναδεικνύονται εκ των υστέρων είναι συχνά γνώριμα.

Ο δράστης περιγράφεται ως ζηλότυπος, χειριστικός, ελεγκτικός και βίαιος. Το θύμα ως απομονωμένο, φοβισμένο και πολλαπλώς κακοποιημένο. Συχνά είχε ήδη αναζητήσει τρόπο διαφυγής. Άλλοτε είχε καταφέρει να αποχωρήσει από τη σχέση, χωρίς όμως να έχει πραγματικά προστατευθεί.

Η γυναικοκτονία σπάνια εμφανίζεται χωρίς προηγούμενες ενδείξεις. Προηγούνται απειλές, εκφοβισμός, σωματική ή ψυχολογική βία, έλεγχος, απομόνωση και περιορισμός