Το λάθος Ανδρουλάκη με τον τουρκόφιλο Σάντσεθ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Χαριλάου Τρικούπη, τις δυο τελευταίες ημέρες, η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Επικρατεί εκνευρισμός. Από τη μία, οι ψίθυροι και οι ενδείξεις για πολιτική σύγκλιση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου με τον Αλέξη Τσίπρα και από την άλλη, οι δημοσκοπήσεις που παραμένουν στάσιμες, σαν να έχουν κολλήσει σε έναν φαύλο κύκλο. Και όλα αυτά, ενώ ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί πλήρως στο νέο πολιτικό σκηνικό.

Το συμπέρασμα είναι δύσκολο να αγνοηθεί: το καράβι δεν τραβάει. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να εμφανίζεται ισχυρός εντός του κόμματος και να αποτελεί «μάστορα» των μηχανισμών, όμως εκτός των τειχών η απήχησή του δείχνει περιορισμένη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην καταλληλόλητα για πρωθυπουργός καταγράφει ποσοστά σημαντικά χαμηλότερα από εκείνα του κόμματός του.

Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο ηγετικό. Είναι και ουσίας. Είναι η απουσία

Τουρκία- Ισραήλ & ελληνική …πατριωτική Δεξιά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ακραία ρητορική Ερντογάν για το Ισραήλ, η στήριξη της Τουρκίας στις Μουσουλμανικές Αδελφότητες, η στήριξη στο Ιράν, οι διευκολύνσεις σε Χαμάς και Χεζμπολάχ, είναι σύμφυτες με την τουρκική εξωτερική πολιτική. Σαν ένα νήμα που υφαίνεται επίμονα στον χρόνο, δένοντας επιλογές με ιδεολογίες και στρατηγικές εμμονές. Δυστυχώς, όλα αυτά έχουν διαποτίσει την τουρκική γνώμη εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα τη δαιμονοποίηση του Ισραήλ από το 93% των Τούρκων — το μεγαλύτερο ποσοστό στον πλανήτη!

Το αντίθετο, σε γενικές γραμμές, συμβαίνει στο Ισραήλ. Σε δημοσκόπηση του περασμένου Δεκεμβρίου, μόλις το 12% των Ισραηλινών θεώρησε ότι η Τουρκία μπορεί να είναι αξιόπιστος φίλος κι εταίρος. Οι Ισραηλινοί, σε συντριπτική πλειοψηφία, θεωρούν

Ψυχή…χρυσόψαρου!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ας λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει σημαντικά πράγματα για τη χώρα. Την έχει πάει πολλά βήματα μπροστά. Από την Οικονομία, την Άμυνα, την Ενέργεια, τις Διεθνείς σχέσεις και τόσα άλλα. Μα πολλά από αυτά μένουν στη σκιά, αφού παρασύρεται σε μικροπολιτική και παραπολιτική. Με δική της ευθύνη. Με υπουργούς και βουλευτές που δείχνουν ότι αδυνατούν ν’ ακολουθήσουν τον πρωθυπουργό στον αγώνα ταχύτητας της διακυβέρνησης. Αδυνατούν -ή δεν θέλουν- να υποστηρίζουν το κυβερνητικό έργο.

Προχθές, στη Βουλή, σε μια δύσκολη στιγμή της κυβέρνησης, ήταν πάλι απών ο Νίκος Δένδιας, αφού επέλεξε να πάει ταξίδι στο…Κόσσοβο! Δεν ήταν η πρώτη φορά του υπουργού Άμυνας.  Όπως, κι άλλων υπουργών, βουλευτών ή και κομματικών στελεχών, που  πολλές φορές σιωπούν στα

Ο Πούσκας μαζεύει τα παιδιά του…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να βαραίνει περισσότερο από όσο αντέχει η μνήμη. Στιγμές που τα ονόματα δεν είναι απλώς πρόσωπα, αλλά κομμάτια μιας εποχής που σιγά σιγά σβήνει. Ο Γιώργος Γονιός δεν είναι πια εδώ. Και μαζί του, φεύγει άλλη μία ψηφίδα από εκείνη τη θρυλική γενιά που έντυσε το ελληνικό ποδόσφαιρο με όνειρα, πάθος και μια αίσθηση αθωότητας που σήμερα μοιάζει μακρινή.

Ο Πούσκας άρχισε να μαζεύει τα παιδιά του… Η σκέψη κι η φράση δεν είναι απλώς συμβολικές. Είναι σχεδόν λυρικές μέσα στη θλίψη τους. Σαν να υπάρχουν κάπου εκεί ψηλά αποδυτήρια, γεμάτα φωνές, γέλια και ιδρώτα, όπου ένας μεγάλος δάσκαλος καλεί ξανά κοντά του τους ποδοσφαιριστές που τον έκαναν περήφανο. Ήδη έχουν φύγει ο Οικονομόπουλος, ο Δημητρίου, ο Δομάζος, ο Καλλιγέρης…
Τώρα και ο Γονιός. Ο κύκλος κλείνει αθόρυβα, όπως αθόρυβα

Το αυτογκολ κι η κολλημένη βελόνα

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Ακούγοντας κάποιος  τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ, στη συζήτηση στη Βουλή για το Κράτος Δικαίου, πέραν του ότι διέκρινε έναν εκδικητικό και άκρως ρεβανσιστικό τόνο, δεν μπορεί να μην αντιλήφθηκε μια χαρακτηριστική γκάφα του. Κάτι που σχολιάστηκε τόσο ανάμεσα σε στελέχη της ΚΟ, όσο και στα δημοσιογραφικά γραφεία.

Μιλάμε για «χοντρό» αυτογκόλ! Αφορούσε την αναφορά του στις κουμπαριές μελών της ΝΔ, σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ξέχασε όμως, ότι ο ίδιος είναι ο μοναδικός που έχει κουμπάρο προφυλακισμένο για την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Στραβοκλωτσιά ολκής, που έκανε βουλευτές του ΠαΣοΚ ν’ ανταλλάσσουν ματιές απορίας. Κάποιοι, ασφαλώς σκεπτόντουσαν την κολλημένη βελόνα, την ώρα που του το υπενθύμιζε ο Μητσοτάκης.

Ξέρετε κάτι; Η εμφάνιση ενός οργίλου Ανδρουλάκη, ενός συνεχούς εριστικού εκπροσώπου Τύπου κι οι θυμωμένες ειρωνείες διαφόρων βουλευτών που εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν μπορεί να

Η νέα Ελλάδα που διαμορφώνεται, η άρνηση χωρίς πρόταση & η σιωπή των ΜΜΕ

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μάριος Χρυσικόπουλος

Εδώ κι αρκετά χρόνια, ειδικά από τα πρώτα της κρίσης, ακούμε και ξανακούμε τη φράση κλισέ, περί αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου στην Οικονομία. Αυτό θα ήταν κατανοητό, αν ο καθένας που μιλά για κάτι τέτοιο, μας έλεγε και τι εννοεί. Μας έλεγε με ποιον τρόπο και σε ποια κατεύθυνση επιθυμεί ν’ αλλάξει το παραγωγικό μας μοντέλο. Μα δεν το κάνει.

Προσέξτε λοιπόν: Αλιεύοντας από διάφορες ιστοσελίδες κι εφημερίδες που εξειδικεύονται στην Οικονομία και στο επιχειρείν, μπορεί κάποιος να δει ότι μόνο το τελευταίο εξάμηνο έχουν υπογραφεί οι εξής συμφωνίες.

1.     Φεβρουάριος 2026, το MEGA deal για τα Ναυπηγεία μεταξύ ΟΝΕΧ και Hanwha με πολιτική στήριξη ΗΠΑ και Ελλάδας , που θα περιλαμβάνει ναυπήγηση πολεμικών και ενεργειακών πλοίων, με προοπτική συμμετοχή σε projects εκτός Ελλάδος.

2.     Νοέμβριος 2025, 20ετής συμφωνία LNG με Αμερικάνικη εταιρεία και συμμετοχή ΑΚΤΩΡ, ΔΕΠΑ και Venture Global. H Ελλάδα γίνεται πύλη εισόδου Αμερικάνικου LNG στην Ευρώπη.

3.     Συμφωνίες 2026 μακροχρόνιες διανομής LNG σε Ουκρανία, Βουλγαρία, Βαλκάνια. Η Ελλάδα γίνεται Energy hub ΝΑ Ευρώπης.

4.     Νοέμβριος 2025,  4η Φρεγάτα με συμμετοχή της Ελληνικής Βιομηχανίας.

5.     «Τρέχει» τώρα ΜΟU με Fincantieri για φρεγάτες και εκσυγχρονισμό με συμμετοχή Ελληνικών ναυπηγείων.

6.     Δεκέμβριος 2025, τριμερής Ελλάδα- Κύπρος - Ισραήλ για Ενέργεια, υποδομές και IMEC. Η Ελλάδα θα μπει σε νέο Παγκόσμιο Εμπορικό διάδρομο και με την αναβάθμιση του λιμανιού της Ελευσίνας θα γίνει νέα πύλη εισόδου -πλην του Πειραιά- του εμπορίου στην Ευρώπη.

Σ’ αυτά δεν υπολογίζουμε την συμφωνία για τις εξορύξεις στο Ιόνιο που υπεγράφη

Τοξικότητα αντί προτάσεων

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι αναμφισβήτητο ότι ο λαϊκισμός είναι βαρβαρότητα. Δεν είναι απλώς ανερμάτιστη πολιτική στάση, είναι η συστηματική φθορά της λογικής και της μνήμης. Η οποία πολλές φορές νικά, αφού δεν ντρέπεται και δεν έχει φραγμούς. Τρέφεται από το θυμικό και επιβιώνει μέσα στην άγνοια. Μέχρι που χαρίζει καρδούλες εδώ κι εκεί φορώντας μάσκα καλοσύνης…

Η χώρα αυτή έχει πληρώσει πανάκριβα τον λαϊκισμό και την πολιτική φτήνεια.  Κάθε του νίκη άφησε πίσω της μια Ελλάδα μικρότερη απ’ ό,τι θα μπορούσε να είναι. Τόσο στο διάβα της ιστορίας (καμώματα Κωλέττη, Δηληγιάννη, ολέθριος ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897, διχασμός 1913 -16, καταψήφιση Βενιζέλου 1920, καταψήφιση Καραμανλή 1963 κι ενώ η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη της Ευρώπης, χούντα κλπ), όσο και στη μεταπολιτευτική περίοδο. Με κορύφωση τα λεφτόδεντρα, το αντιμνημονιακό παραμύθι που ξεκίνησε ο Σαμαράς και κορύφωσε ο Τσίπρας κι τόσα άλλα.
Μα φαίνεται ότι μυαλό δεν βάζουμε. Ως κοινωνία θυμόμαστε επιλεκτικά και ξεχνάμε

Οι επίδοξοι … διάδοχοι του Όρμπαν στις Βρυξέλλες

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η αποχώρηση του Βίκτορ Όρμπαν από το πολιτικό προσκήνιο της Ουγγαρίας δεν σηματοδοτεί απλώς το τέλος μιας μακράς και αμφιλεγόμενης διαδρομής, αλλά ανοίγει και ένα νέο κεφάλαιο για τις εσωτερικές ισορροπίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ρόλος του «αντιρρησία» στις Βρυξέλλες, που επί χρόνια επιβράδυνε κρίσιμες αποφάσεις, μένει πλέον κενός — σε μια περίοδο κατά την οποία η συνοχή των «27» δοκιμάζεται εκ νέου.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έσπευσε να αξιοποιήσει το πολιτικό momentum, επαναφέροντας τη συζήτηση για μεταρρυθμίσεις στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Η προοπτική περιορισμού της ομοφωνίας δεν είναι καινούργια, αποκτά, ωστόσο, νέα δυναμική καθώς απομακρύνεται ένας από τους πιο συνεπείς χρήστες του δικαιώματος βέτο. Στο επίκεντρο των τριβών βρέθηκε επανειλημμένα η ευρωπαϊκή στάση απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, με τον Όρμπαν να διαφοροποιείται ανοιχτά και να διατηρεί στενούς δεσμούς με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Μαύρο πρόβατο, κυριολεκτικά.

Η επόμενη ημέρα στη Βουδαπέστη, υπό τον Πέτερ Μάγιαρ, δημιουργεί προσδοκίες για

Ο Φιντάν, εμείς, το Ισραήλ κι ο Τραμπ

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

«Ούτε η Ελλάδα ούτε η Ελληνοκυπριακή διοίκηση χρειάζονται στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. Η Ελλάδα είναι ήδη μέλος του ΝΑΤΟ και η Νότια Κύπρος έχει την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποια στρατηγική λογική θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αναζήτηση αυτού του είδους της συνεργασίας, είναι κάτι που ούτε αυτοί μπορούν να μου εξηγήσουν». Αυτά ανέφερε ο Χακάν Φιντάν, υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, σε τηλεοπτική του συνέντευξη. 

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για αστειότητες, μα αυτό θα ήταν μια επιδερμική προσέγγιση. Η ουσία είναι ότι η Τουρκία ενοχλείται από τα εξοπλιστικά προγράμματα της Ελλάδας από το 2019 κι ύστερα. Ενοχλείται που η ελληνική κυβέρνηση έτρεξε τους εξοπλισμούς και βρέθηκε παντοδύναμη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ενοχλείται που η Ελλάδα έσπευσε να συνδράμει την Κύπρο και ταυτοχρόνως κινητοποίησε γι’ αυτό χώρες της ΕΕ. Ενοχλείται από τη θερμή σχέση της Ελλάδας με τις ΗΠΑ στον τομέα της ενέργειας και τη δημιουργία του Κάθετου διαδρόμου, που δημιουργεί νέο γεωπολιτικό αποτύπωμα στην περιοχή κα γενικότερα στην Ανατολική Ευρώπη. Ενοχλείται, τέλος, από την αμυντική συνεργασία

Ανάσταση στη Βουδαπέστη, ο Orbán στον αγύριστο

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όσοι περνούσαν ανήμερα του Πάσχα από την λεωφόρο «Βασιλέως Κωνσταντίνου», λίγο πιο επάνω από το Καλλιμάρμαρο, παραξενεύονταν. Κόσμος και κοσμάκης ήταν συγκεντρωμένος εκεί, έξω από την πρεσβεία της Ουγγαρίας για να ψηφίσουν. Ούγγροι που ζουν στην Ελλάδα μα και τουρίστες που βρίσκονταν στη χώρα μας. Σαν να είχε ανοίξει μια αόρατη ρωγμή στον χρόνο και μέσα της ξεχυνόταν η ανάγκη των ανθρώπων για ανάσα και αξιοπρέπεια.

« Ήταν πρώτη φορά, που συνέβη κάτι παρόμοιο», μας είπε κορυφαίο στέλεχος της Ουγγρικής πρεσβείας. Και συνέχισε: «Οι Ούγγροι πολίτες δεν άντεξαν άλλο την διάλυση της χώρας τους, την απομόνωσή της από την Ευρώπη, τη στήριξη του Πούτιν από τον Όρμπαν. Κι έσπευσαν μαζικά για να σώσουν ότι σώζεται»…
Έτσι ακριβώς. Όταν οι κοινωνίες φτάνουν στο όριο, η ψήφος παύει να είναι διαδικασία και γίνεται κραυγή. Το είδαμε και στην Ελλάδα, το 2019.

Η περίπτωση του Viktor Orbán και της Ουγγαρίας αποτελεί ένα