Έλενα Κατρίτση Ευγένεια, αξιοπρέπεια, καθαρό βλέμμα

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη η Έλενα Κατρίτση.

Μια γυναίκα που σήμερα βρίσκεται εκτός τηλεόρασης, αλλά έχει αφήσει ισχυρό το αποτύπωμά της στη μικρή οθόνη. Αποτύπωμα

σοβαρότητας, εγκυρότητας και φωτεινού προσώπου.

Και τι δεν έχει κάνει στην πορεία της. Αστυνομικό ρεπορτάζ, κεντρικό δελτίο ειδήσεων στο δεύτερο πρόγραμμα της ΕΡΑ, «60 λεπτά χωρίς μοντάζ (1993-1994) μαζί με τον Κώστα Χαρδαβέλλα στο Mega. Το

«Prive» (1999-2006). Το 2006 εργάστηκε στον Alpha, όπου παρουσίασε τις εκπομπές Αν (2006-2007) και Ούτε γάτα ούτε ζημιά (2007-2008). Το 2008 συνεργάστηκε με την κρατική τηλεόραση όπου παρουσίαζε την εκπομπή Προσωπικά. Προβαλλόταν από τη ΝΕΤ (2008-2013), από τη ΝΕΡΙΤ (2014-2015) και τέλος από την ΕΡΤ1 (2016-2022). Τον Φεβρουάριο του 2022 αποφάσισε να ολοκληρώσει την εκπομπή μετά από 14 χρόνια^.

Σκέφτομαι ότι δεν τη γνώρισα ποτέ, δεν συνεργαστήκαμε, δεν αλλάξαμε ποτέ μια λέξη.  Μπορεί λοιπόν να μην έχω προσωπικά βιώματα από μια κοινή πορεία, μα είναι ολοφάνερο από τη διαδρομή της, ότι δεν την ενδιέφερε ποτέ το προφανές. Δεν στάθηκε απέναντι στους ανθρώπους για να τους μετρήσει σε επιτυχίες, πρωτοσέλιδα, βραβεία και αριθμούς. Στάθηκε απέναντί τους ως κάποια που ξέρει πως η αληθινή ιστορία αρχίζει συνήθως εκεί όπου τελειώνει η δημόσια εικόνα. Κι έτσι, πίσω από τον γνωστό τραγουδιστή αναζήτησε το παιδί που κάποτε ονειρευόταν. Πίσω από τον ηθοποιό, τον

Rebranding με ριφιφί στις …θυρίδες

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Γράφαμε και χθες για το νέο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του Τσίπρα, με τεράστιο ύψος υποσχέσεων. Γράφαμε ότι άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, με νέα ταξίματα σε ορίζοντα τετραετίας, φενάκες σε ορίζοντα δεκαετίας και λοιπές …κοινωνικές συμφωνίες και εγγυήσεις. Γράφαμε ότι ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής Τσίπρα είναι η …. επανακρατικοποίηση της ΔΕΗ, την οποία έσωσε ο Στάσης. Κι ότι είναι απορίας άξιο που δεν ζήτησε (ακόμη) την επανακρατικοποίηση του ΟΤΕ και της Ολυμπιακής… Γράφαμε για τον πατριωτικό φόρο που θα βάλει στους πλούσιους και τι θα μας δώσει ο Τσίπρας. Κι αναρωτιόμαστε -όπως όλοι- πού θα τα βρει για να μας τα δώσει.

Η απάντηση δεν άργησε να έρθει. Όταν κατάλαβαν στην ΕΛΑΣ τι ανοησίες είπε ο Τσίπρας για την Οικονομία, έβγαλαν στη δημοσιότητα τον αναπληρωτή «υπουργό Οικονομικών» της ΕΛΑΣ  να μιλήσει για τη φορολόγηση των θυρίδων. Δηλαδή, θα…

Τσίπρας: Πολλά τραγούδια, λίγα στάχυα…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 «Άνθρακες ο θησαυρός» ή «πολλή φασαρία για το τίποτα», θα μπορούσε να πει κάποιος πολιτικός ή οικονομικός παρατηρητής για τις αναμενόμενες εξαγγελίες Τσίπρα για την Οικονομία.

Ο πρώην πρωθυπουργός, ανέβηκε στο βήμα και μ’ εκείνον τον θεατρικό στόμφο που χαρακτηρίζει τους λόγους του και τελικά κατέληξε πάλι σε υποσχέσεις για νέες …φρεναπάτες! Ταξίματα σε ορίζοντα τετραετίας, φενάκες σε ορίζοντα δεκαετίας και λοιπές …κοινωνικές συμφωνίες και εγγυήσεις.

Νέο πελώριο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, κάτι ως …άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς…   Με απίστευτες αντιφάσεις, τέτοιες που μόνο κάποιος που δεν έχει σχέση με την Οικονομία και τις διαδικασίες της μπορεί να προτείνει. Δηλαδή, από τη μια η στήριξη της παραγωγικής αναγέννησης της χώρας (καινοτομία, βιομηχανία κλπ) και από την άλλη με… εφαρμογή άλλων κανόνων στο τραπεζικό σύστημα, έξω από τα ειωθότα παγκοσμίως!

Με ακρογωνιαίο λίθο την …επανακρατικοποίηση της ΔΕΗ! Την οποία ο ίδιος είχε…διαλύσει! Κι είναι απορίας άξιο που

Σαμαράς: Το πρόβλημα δεν είναι η ΝΔ, είναι το «εγώ» του

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι κατανοητή η ανθρώπινη αδυναμία των περισσότερων πολιτικών -και δη των πολιτικών ηγετών- να πουν αντίο στην ενεργό πολιτική. Πιάνουν στασίδι και απαιτούν από τους αντικαταστάτες ή εν συνόλω από τους επόμενους, να τους «προσκυνούν». Να τους κάνουν σημεία αναφοράς, ακόμη και να ακολουθούν τις δικές τους θελήσεις ή πολιτικές.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν υπεραμύνονται μιας ιδέας, αλλά  τη δική τους υπαρξιακή ανάγκη να βρίσκονται «επικεφαλής»! Κι είναι χαρακτηριστικά τα λόγια που είχε πει κάποτε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ντιν Άτσεσον: «Όταν  εγκαταλείπεις μια μεγάλη θέση ευθύνης είναι σα να πεθαίνεις  λίγο».

Το έχουμε δει επανειλημμένως. Ειδικά στον τόπο μας, όπου συχνά τους πολιτικούς, τους χωρίζει από την πολιτική μόνο κάποια βαριά ασθένεια ή η ώρα του μεγάλου τους ταξιδιού. Αυτό το φαινόμενο είναι και εθισμός και συνεχής ναρκισσιστική ανάδραση, αναφορικά με την εξουσία.

Η περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά, είναι χαρακτηριστική. Έχοντας προσπεράσει τα μισά της όγδοης (8^ης) δεκαετίας της ζωής του, αδυνατεί

ΔΕΘ: Μπουζούκια, ατάκες , το παπούτσι στον ΓΑΠ & τα αυγά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ξεκινά σε λίγες ημέρες τη λειτουργία της η ΔΕΘ. Μια έκθεση, μια πόλη, μια ιστορία, εκατομμύρια εικόνες, επιχειρηματικές συμφωνίες, πρωθυπουργικές εξαγγελίες με αλήθειες και ψέματα…

Μα υπάρχει  και μια άλλη ΔΕΘ. Εκείνη που αρχίζει όταν κλείνουν οι πύλες της Έκθεσης. Όταν οι κάμερες των δελτίων ειδήσεων αποσύρονται. Όταν οι πολιτικοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι επιχειρηματίες, οι δημοσιογράφοι και οι κομματικοί παράγοντες αναζητούν τραπέζι για φαγητό ή —παλαιότερα— πρώτο τραπέζι στα μπουζούκια.

Είναι η ΔΕΘ των «πηγαδακίων», των διαρροών, της ατάκας, των νυχτερινών εξόδων, των πολιτικών φιλοδοξιών, των ερώτων και, πάνω απ' όλα, των φωτογραφιών.

Γιατί στη Θεσσαλονίκη δεν αρκούσε πάντοτε να είσαι υπουργός,  έπρεπε να φαίνεσαι και υπουργός. Και αν μπορούσες να είσαι και δίπλα στον πρωθυπουργό στη φωτογραφία, ακόμη καλύτερα.

Από τα ουζάδικα της Μοδιάνο και τα νυχτερινά κέντρα της δεκαετίας του ’80, μέχρι τα «πηγαδάκια» του Βελλιδείου και τις selfies του 2025, η ΔΕΘ υπήρξε ένα παράλληλο πολιτικό σύμπαν.

Οι ιστορίες που ακολουθούν έχουν αφήσει εποχή. Άλλες διαθέτουν ισχυρή τεκμηρίωση, άλλες έχουν παραπολιτικό χαρακτήρα κι άλλες είναι… ανέκδοτες!

Η μάστιγα της αριστερής λωρίδας

 

Γράφει ο Προκόπης Δούκας

 Πηγαίνοντας ή επιστρέφοντας από διακοπές, αλλά και στην καθημερινότητα, τους συναντάς παντού. Είναι η πλειονότητα των Ελλήνων οδηγών, που θεωρούν δικαίωμά τους και απολύτως φυσιολογικό να καταλαμβάνουν την αριστερή λωρίδα στις οδούς ταχείας κυκλοφορίας. Κάτι που είναι παράνομο και επικίνδυνο – και λέει πολλά για τα συμπλέγματά μας Ο κύριος (ή η κυρία δεν έχει σημασία) με το ιδιωτικό του αυτοκίνητο οδηγεί αμέριμνος στον Κηφισό, στην αριστερή λωρίδα, με το όριο ταχύτητας. Κανένα όχημα δεν υπάρχει δίπλα του. Είναι ήσυχος και απολαμβάνει τη διαδρομή. Νομίζει ότι είναι απολύτως νόμιμος και ότι κανείς δεν μπορεί να ταράξει τη στιβαρή θέση του στον χώρο. Είναι σωστός; Όχι. Σύμφωνα με τον ΚΟΚ, όποιος οδηγεί στην αριστερή λωρίδα, χωρίς να προσπερνά άλλο όχημα, είναι παράνομος. Και το πρόστιμο (που καμία Τροχαία δεν είναι παρούσα για να βεβαιώσει) είναι 200 ευρώ. Δυστυχώς όμως αυτός είναι ο κανόνας στους ελληνικούς αυτοκινητοδρόμους.

Πού θα έπρεπε να κινείται ο οδηγός αυτός; Στην τέρμα δεξιά λωρίδα. Αν αυτή είναι κατειλημμένη από όχημα που βραδυπορεί, μπορεί να βγει στη μεσαία και να το προσπεράσει. Αν και αυτή είναι κατειλημμένη, τότε μπορεί να βγει στην αριστερή λωρίδα για προσπέραση – και αμέσως μετά να κάνει δεξιά. Τι ισχύει για τα φορτηγά και γενικώς για τα βαρέα οχήματα; Απαγορεύεται εντελώς να κινούνται στην αριστερή λωρίδα (πάλι με πρόστιμο 200 ευρώ), μιας και εξ ορισμού βραδυπορούν. Σε μια περίπτωση μόνο επιτρέπεται να κινείσαι με ΙΧ ή δίκυκλο συνεχώς στην

Δημήτρης Λυμπερόπουλος Ο ρεπόρτερ που έζησε με τους «χρυσούς Έλληνες»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Ο άνθρωπος που κράτησε όρθια τη μνήμη του ελληνικού Πολιτισμού και δη του τραγουδιού μας.

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που καταγράφουν την εποχή τους και άλλοι που μοιάζουν να την κυνηγούν μέχρι να την προλάβουν. Ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος ανήκε αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία. Έζησε σχεδόν έναν αιώνα, αλλά το πραγματικό του κεφάλαιο δεν ήταν τα χρόνια, ήταν οι άνθρωποι που συνάντησε, τα ταξίδια που έκανε, οι πόρτες που άνοιξε και οι ιστορίες που κατάφερε να φέρει στην Ελλάδα από έναν κόσμο ο οποίος, τότε, έμοιαζε απείρως μακρινός και… δύσβατος.

Αθλητική Ηχώ - Μορίς Σεβαλιέ

Γεννημένος στην Οιχαλία Μεσσηνίας το 1925, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του διαδρομή το 1949 από το αθλητικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Εμπρός». Είχε προηγηθεί η «Αθλητική Ηχώ», όπου, εκτός από κείμενα, έκανε και σκίτσα. Η αθλητικογραφία υπήρξε, όπως ο ίδιος έλεγε, ο βασικός του δάσκαλος: τον υποχρέωνε να κάνει έρευνα, να παίρνει συνεντεύξεις, να περιγράφει, να σχολιάζει και, κυρίως, να βρίσκεται εκεί όπου συνέβαινε το γεγονός. Αυτό το «να βρίσκεται εκεί» έμελλε να γίνει ολόκληρη η δημοσιογραφική του φιλοσοφία.

Ήδη το 1951, στην Αλεξάνδρεια, σκιτσάρει και παίρνει συνέντευξη από τον Μορίς Σεβαλιέ. Δεν είναι ακόμη ο διάσημος ρεπόρτερ που θα γίνει αργότερα, αλλά έχει ήδη καταλάβει κάτι που θα τον ακολουθήσει σε όλη του τη ζωή: η μεγάλη δημοσιογραφία

Μνήμη Λεωνίδα Κύρκου: Ο ήχος μιας φυσαρμόνικας

 

Γράφει ο Σπύρος Λυκούδης

 Πέρασαν ήδη 15 ολόκληρα χρόνια από το θάνατο του ιστορικού ηγέτη της Αριστεράς Λεωνίδα Κύρκου. Με βαθιά συγκίνηση τον είχαμε τότε αποχαιρετίσει όχι μόνο οι φίλοι και συναγωνιστές του στη μακρά και πολυκύμαντη πολιτική του διαδρομή, αλλά με βαθύτατο σεβασμό εκπρόσωποι από όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο.   

Πόσες και πόσες φορές έχω αναρωτηθεί τα χρόνια που πέρασαν χωρίς τον Λεωνίδα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου στη Βουλή, ως βουλευτής και Αντιπρόεδρος (2012-2019), τι θα σκεφτόταν, ποιες θα ήταν οι εκτιμήσεις του, τι θα έλεγε, τι θα έγραφε, τι θα συμβούλευε για τα μεγάλα θέματα που κυριάρχησαν εκείνον τον καιρό στη χώρα και την κοινωνία. Πώς θα αντιμετώπιζε την οικονομική κρίση της χώρας και των θεσμών της, την κρίση προσανατολισμού της στο διεθνή χώρο, τη συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, της «πρώτης φοράς Αριστερά», με ένα ακροδεξιό, λαϊκίστικο κόμμα (2015-2019). Πώς θα σχολίαζε τις δραματικές στιγμές που πέρασε η χώρα. 

O ίδιος άφησε ένα ιδιόχειρο σημείωμα για να διαβαστεί ως επικήδειος, ως ύστατος

ΕΛΑΣ: Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

 

Γράφει ο Ζαχαρίας Ζούπης

H απόφαση του Α. Τσίπρα να σπεύσει να εμφανιστεί πρώτος στην Θεσσαλονίκη πριν τον Πρωθυπουργό, αλλά και τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έστω στην επετειακή εκδήλωση μεγάλης συμβολικής σημασίας για το ΠΑΣΟΚ στις 3 του Σεπτέμβρη, ήταν αυτονόητα θεσμικά unfair κίνηση. Ασφαλώς κάθε πολιτικός αρχηγός μπορεί να μιλάει όποτε θέλει , να φέρεται όπως θέλει και αυτό να δημιουργεί μια εικόνα – θετική ή αρνητική – για τον ίδιο.

Δικαιολογημένα ωστόσο υπήρχαν έντονες αντιδράσεις  από Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ, αν και από ένα σημείο και μετά δεν έχει αξία η συνέχιση αυτής της συζήτησης . Στην αντίληψη της  μεγάλης πλειοψηφία των πολιτών ο Α. Τσίπρας  δεν εκπροσωπούσε ότι πιο θεσμικό και εντός κοινά παραδεκτών κανόνων από όλο το πολιτικό σύστημα έχει υπάρξει στην πολιτική ιστορία και δεν φαίνεται αυτό να έχει αλλάξει . Επιπλέον, αυτό που εν τέλει θα κριθεί είναι η ουσία όσων θα πει , γιατί από την ομιλία θα φανεί αν πράγματι έχει κάτι νέο να πει για την Οικονομία και την πορεία της χώρας ή θα ακούσουμε τετριμένα

Η στοχοποίηση των Ισραηλινών και η σιωπή των Συριανών

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έβλεπα προσφάτως για μια ακόμη φορά τις… επαναστατικές γυμναστικές που υποβάλλουν μια χούφτα …επαναστάτες της Σύρου, τους Ισραηλινούς τουρίστες που επισκέπτονται το νησί τους. Επαναστάτες που διαδήλωναν για να φύγουν τα ισραηλινά κρουαζιερόπλοια που … μολύνουν το νησί τους και διάφορα τέτοια φαιδρά. Και συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά ότι υπάρχει στη χώρα μας ψηφισμένος αντιρατσιστικός νόμος. Ανενεργός! Τον οποίο οι δικαστικές αρχές της Σύρου και οι αρχές ασφαλείας σε Αστυνομία και Λιμενικό Σώμα, μάλλον αγνοούν. Δεν έχουμε ακούσει το παραμικρό, άλλωστε, για σύλληψη των …επαναστατών ή για δίωξή τους.

Μοιραία προκύπτουν ερωτήματα:

Α. Μπορεί μια πολιτική διαφωνία να μετατρέπεται σε στοχοποίηση ανθρώπων, μόνο και μόνο  επειδή είναι Ισραηλινοί;

Β. Έχουν ασυλία απέναντι στους Νόμους οι Αριστεροί… επαναστάτες;

Γ. Μπορούν να επιβάλλουν με τη βία τις απόψεις τους;

Όμως, ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Δεν έχουμε δει ή ακούσει το παραμικρό από