Μωσαϊκό με…ψεκασμό, λιβάνι, σεξ συνωμοσιολογία και … Μόσχα…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όταν η Μαρία Καρυστιανού έχασε την κόρη της στο τρομερό και τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, φόρεσε τα μαύρα ρούχα της κι άρχισε να περιφέρεται εδώ κι εκεί, ζητώντας δικαίωση, είχε την συμπάθεια πολλών.  Μάλιστα, παρ’ ότι ήταν έντονη η σκοπιμότητα κι ο ναρκισσισμός της, ουδείς επέκρινε τις υπερβολές της που έφταναν στα όρια της ακρότητας. Ούτε καν όταν την περιφέρανε ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο στελέχη της Αριστεράς. Ούτε καν όταν τα Αριστερά κόμματα διαγκωνίζονταν ποιο θα καρπωθεί περισσότερο τον πόνο της. Ας μη ξεχνάμε  ότι η εγχώρια Αριστερά ανέκαθεν αντιμετώπιζε τη δυστυχία σαν εκλογικό περίπτερο: στήνει πάγκο, μοιράζει ηθική και μαζεύει χειροκροτήματα.

Η Καρυστιανού έλεγε ότι δεν θα ασχοληθεί με την πολιτική. Τελικά έλεγε ψέματα. Κορόιδεψε τους πάντες. Αρχικά γονείς και οικείους των θυμάτων στα Τέμπη κι εν συνεχεία τους Αριστερούς που την περιέθαλπαν.

Κι όχι μόνο αυτό. Ενώ τους άφηνε να βιώνουν την γνωστή Αριστερή κουτοπονηριά, τελικά εμφανίζεται στο προσκήνιο με κόμμα που συμπαθεί τα μάλα το ξανθό γένος. Μαζί της, κορυφαίος ανταποκριτής στη Μόσχα, του ΟΡΕΝ του Σαββίδη και διάφοροι

ΠαΣοΚ, Δούκας, Γερουλάνος και… Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ και Άλμπι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουν μεγάλη πλάκα εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη. Την ώρα που η επίσημη «πρώτη» του κόμματος Τσίπρα σε μια εβδομάδα καθιστά αμφίβολη ή πολύ δύσκολη για εκείνους τη δεύτερη θέση στις επερχόμενες εκλογές, κάθονται και τσακώνονται για το τι πρέπει να κάνει το ΠαΣοΚ, όταν… βγει πρώτο!!!

Μιλάμε για την επιτομή του παραλόγου. Τύφλα να έχουν οι Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ και Άλμπι μαζί. Μόνο που εκείνοι έγραφαν θέατρο. Εδώ έχουμε ανθρώπους που διεκδικούν να κυβερνήσουν χώρα. Κι αυτό κάνει την κωμωδία ακόμη πιο ακριβή για τον φορολογούμενο.

Προσέξτε: Γερουλάνος και Δούκας διαφωνούν δημοσίως και αυτό-γελοιοποιούνται, αναφορικά με το τι θα κάνει το ΠαΣοΚ όταν

Για την επιδότηση, το κτίριο και την…επανάσταση!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Οι περισσότεροι γνωρίσαμε τον Παύλο Πολάκη, κυρίως από τρία γεγονότα:

Α. Τους συνεχείς καυγάδες του με όλους και κυρίως με τον Άδωνις Γεωργιάδη.

Β. Τον διαπληκτισμό του (2016) με δημοσιογράφο σε συνέντευξη Τύπου, που του είπε σε απευθείας πανελλήνια μετάδοση: «κανονικά έπρεπε να σηκωθώ επάνω και να πάει τρία μέτρα κάτω από τη γη»!
Γ. Τη δημόσια παραδοχή του, ότι την περίοδο που ήταν δήμαρχος Σφακίων (2011-2014), διατηρούσε διπλά βιβλία στο λογιστήριο του Δήμου. Παραδοχή που δεν άκουσε ποτέ η Δικαιοσύνη…

Ο Πολάκης, αποτελεί μια κορυφαία πολωτική παρουσία της εποχής που η Αριστερά διακύβευσε την πορεία της χώρας. Κι είναι σαφές ότι δεν επένδυσε στη γλώσσα της συναίνεσης, αλλά στη σύγκρουση ως βασικό πολιτικό εργαλείο — και σε μεγάλο βαθμό, ως προσωπικό πολιτικό σήμα κατατεθέν.
Η πολιτική του πρακτική θυμίζει περισσότερο «πολιτικό αντάρτικο» παρά κοινοβουλευτική διαχείριση. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του χαρακτηρίζονται από επιθετική ρητορική, προσωπικές επιθέσεις, σκληρούς χαρακτηρισμούς και μια διαρκή διάθεση αμφισβήτησης θεσμών, αντιπάλων και δημοσιογραφικών κύκλων. Για τους υποστηρικτές του, αυτή η στάση εκφράζει

Τέλος το πένθος, αρχίζει η πολιτική με bots Κρεμλίνου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η νέα φέρελπις σωτήρας της Ελλάδας, κάνει το πένθος της πολιτικό κόμμα και θα το ανακοινώσει την ερχόμενη Πέμπτη, 21 Μαΐου. Εκεί, δεν θα υπάρχουν ο …Φαραντούρης κι ο Καραχάλιος, αλλά θα υπάρχει ένα συνονθύλευμα μαρξιστών από το βαθύ πολιτικό παρελθόν της χώρας, θρησκόληπτων και φανατικών πουτινόφιλων. Κοινό σημείο όλων θα είναι η Μόσχα… με τη σκιά της να φτάνει εντονότερα από κάθε άλλη φορά επάνω από τη χώρα. Θα είναι επίσης το Άγιο Όρος με μπόλικα χρήματα… Θα είναι κι η επιχείρηση αποσταθεροποίησης της χώρας, μέσα από το συναίσθημα που αναδύει η τραγωδία των Τεμπών, εκεί όπου το πένθος συναντά τη φιλοδοξία. Με το ξανθό γένος συνοδοιπόρο… Για τα δικά του συμφέροντα φυσικά…

Επιπλέον, η συνεργασία της με τον κατ’ εξοχήν πουτινόφιλο δημοσιογράφο, Θανάση Αυγερινό, στέλνει το μήνυμα στις άλλες δυνάμεις του φιλορωσικού τόξου, ότι εκείνη αποτελεί

Πολιτικά φαντάσματα με τζούφια πυρά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ομολογώ ότι αντιμετώπισα με δυσθυμία, ίσως και βαρυθυμία το δημοσίευμα δέκα ξεχασμένων πολιτικών- σε

σε γνωστή εφημερίδα που μάχεται με φανατισμό τον πρωθυπουργό κι «αγαπά» υπέρμετρα τον Καραμανλή (Ραφήνα)- να εξαγγέλλουν πανστρατιά για τη… σωτηρία της ψυχής της παράταξής τους. Της ΝΔ… Σαν ξεχασμένοι ηθοποιοί των μπουλουκιών, που ξαναβγήκαν στη σκηνή αναζητώντας χειροκρότημα από άδεια καθίσματα.

Οι τύποι αυτοί, στενοί φίλοι της πολιτικής ασημαντότητας, ξεχασμένοι από Θεό κι ανθρώπους, ανησύχησαν κι εκείνοι, όπως ο ανιψιός του Εθνάρχη, για την πορεία της παράταξης. Είναι κάποιοι που συμπορεύθηκαν με τον Πάνο Καμμένο εκτός παράταξης, κάποιοι που συνεργάστηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ και λοιποί παρατρεχάμενοι των κυβερνήσεων Καραμανλή (Ραφήνα) και Σαμαρά.

Να πούμε και τα ονόματά τους:

Μανώλης Αγγελάκας, πρ. ευρωβουλευτής, πρ. γραμματέας Οργανωτικού

Γιώργος Βερναδάκης, πρ. διοικητής ΟΑΕΔ, πρ. αν. γραμματέας Εργασίας

Χρήστος Ζώης, πρ. υπουργός, πρ. βουλευτής Λάρισας

Θανάσης Νταβλούρος, πρ. βουλευτής Αχαΐας

Αργύρης Ντινόπουλος, πρ. υπουργός, πρ. βουλευτής Β’ Αθηνών 

Δημήτρης Πανοζάχος, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Ηπείρου, 

Φεβρωνία Πατριανάκου, πρ. βουλευτής Λακωνίας,

Θανάσης Σκορδάς, πρ. υφυπουργός, πρ. γενικός διευθυντής Ν.Δ.

Σέργιος Τσίφτης, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, Σεραφείμ Τσόκας, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Κρήτης, πρ. γενικός γραμματέας Υπουργείου Ανάπτυξης.

Κι εδώ, τίθεται το ερώτημα: Ποιος από όλους αυτούς, λείπει

Το ΠαΣοΚ των φαντασμάτων & του συνδρόμου καταδίωξης

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στελέχη του ΠΑΣΟΚ αμφισβητούν συστηματικά τις δημοσκοπήσεις. Κάποιοι μάλιστα, ισχυρίζονται, ότι κακώς στις δημοσκοπήσεις γίνεται αναγωγή της πρόθεσης ψήφου σε εκτίμηση ψήφου.

Κι αυτό είναι λυπηρό. Δεν το έκαναν ούτε καν όταν τους κατακρεούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και βρέθηκαν σε πολύ χαμηλά ποσοστά, δηλαδή στο 4-5%. Σαν κόμμα που ξέχασε να κοιτάζει τον καθρέφτη και προτιμά να σπάει το γυαλί, μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχει την αντανάκλαση.
Κι είναι περισσότερο λυπηρό, επειδή το ΠαΣοΚ γίνεται σε όλα… ΣΥΡΙΖΑ, με ακραία χαρακτηριστικά και συμπεριφορές. Λες και θέλουν να φοβίσουν τους δημοσκόπους, μη τυχόν και λάβουν κανένα ψίχουλο περισσότερο.
Από την άλλη πλευρά, πώς γίνεται όλες οι εταιρείες δημοσκοπήσεων να τους δίνουν, περίπου, το ίδιο ποσοστό; Είναι συνεννοημένες; Έχουν σχηματίσει τραστ εναντίον της Χαριλάου Τρικούπη; Διακυβεύουν το κύρος τους; Σε τελική ανάλυση, αν στο ΠαΣοΚ θεωρούν ότι «πειράζεται» το ποσοστό τους στις δημοσκοπήσεις, ας μας πουν ή ας μας δείξουν μια εταιρεία και μια μέτρηση που να τους δείχνει… απογειωμένους… Γιατί,

Οι επιδείξεις ματαιοδοξίας των πρώην

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Κώστας Καραμανλής κι ο Αντώνης Σαμαράς, είναι δυο πρώην πρωθυπουργοί που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «έπαιξαν» ρόλο στη χρεοκοπία της χώρας.

Ο πρώτος με τα ψεύτικα στατιστικά στοιχεία, την αλόγιστη κι εξωφρενική διόγκωση των εξόδων, αλλά και την άσκηση της εξουσίας μέσω της πολιτικής ασημαντότητας του Προκόπη Παυλόπουλου. Ο δεύτερος, με την ετσιθελική και μη αναγκαία πτώση της κυβέρνησης Παπαδήμου (για να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός), την αντιμνημονιακή ρητορική του με τα «αστεία» Ζάππεια και την απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας, μεταξύ 2012 και 2015, που συγκυβέρνησε με το ΠαΣοΚ, του Ευάγγελου Βενιζέλου και τη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη.
Καραμανλής και Σαμαράς είναι τα δυο πρόσωπα από τον χώρο της Δεξιάς (χωρίς Κέντρο) που συνδέθηκαν με τη χρεοκοπία. Ανεξαρτήτως αν αυτή είχε αφετηρία στη δεκαετία του ’80…
Καραμανλής και Σαμαράς, είναι οι δυο παρωχημένοι πολιτικοί, που δεν τους χωρά

Ο Τσίπρας ξανάρχεται κι η λογική παίρνει άδεια άνευ αποδοχών…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Ρεματιά, το μικρό γραφικό θεατράκι στο Χαλάνδρι, ο Αλέξης Τσίπρας προχθές το βράδυ, τρέλανε κόσμο και κοσμάκη.

Την ώρα που κάποιοι φίλοι του ξελαρυγγιάζονταν με το σύνθημα «Τσίπρα γερά, να πέσει η Δεξιά», ο ίδιος έλεγε: «Θα μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας»!!

Λέγεται, ότι ο κόσμος που βρισκόταν στα σπίτια του, πέριξ του θεάτρου, με το ζόρι κι από αστική ευγένεια κρατήθηκε να μη γελάσει στεντόρεια.

Στη Ρεματιά του Χαλανδρίου, λοιπόν, κάτω από τα πεύκα και τα νυχτολούλουδα που κάποτε άκουγαν κιθάρες και καλοκαιρινές παραστάσεις, στήθηκε ξανά το γνώριμο πολιτικό θέατρο της μεταπολίτευσης. Μόνο που αυτή τη φορά, η σκηνή έμοιαζε λιγότερο με δημόσια συζήτηση και περισσότερο με περιοδεύοντα θίασο αναβίωσης παλιών επιτυχιών. Ένα είδος πολιτικού «rerun», όπου οι πρωταγωνιστές επιστρέφουν με ελαφρώς πιο γκρίζους κροτάφους αλλά με το ίδιο χειρόγραφο στην τσέπη.

Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε σαν παλιός καπετάνιος που ξαναβγαίνει στο κατάστρωμα για να πείσει το πλήρωμα πως αυτή τη φορά ξέρει ακριβώς πού βρίσκονται οι ξέρες. Και το κοινό, μοιρασμένο ανάμεσα σε νοσταλγία, πίστη και πολιτική αμνησία, χειροκροτούσε με εκείνη τη θέρμη που έχουν οι άνθρωποι όταν ακούν

Το drone, οι πιθανές αλήθειες & το πανηγύρι συνωμοσίας

 

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Με ρώτησε φίλος για την υπόθεση του drone που εγκλωβίστηκε στο Ιόνιο, γεμάτο με 100 κιλά εκρηκτικά. Του απάντησα ότι δεν είχα ιδέα, νομίζω ότι δεν έχει κανένας. Με ρώτησε κι ένας άλλος, με σαφή διάθεση να επιρρίψει ευθύνες στην κυβέρνηση: Η Λευκάδα δεν είναι ελληνικό έδαφος; Υπονοούσε ότι η χώρα είναι ξέφραγο αμπέλι…

Και κάπως έτσι, πάνω από τα νερά του Ιονίου, άρχισε να πλέκεται ένας ακόμη εθνικός μύθος.

Αυτή η υπόθεση, όντως είναι σκοτεινή. Κι αρκούντως σοβαρή. Κι όποιος εκφράζει βεβαιότητες, μάλλον ανοηταίνει. Όπως ανοηταίνουν όσοι βγαίνουν στα ΜΜΕ ή γράφουν στα social media κάθε λογής θεωρίες συνωμοσίας. Άλλωστε αυτές, βρίσκουν άφθονο γόνιμο έδαφος στη χώρα μας. Συχνά, πολύ συχνά άλλωστε, οι βεβαιότητες φυτρώνουν σαν αγριόχορτα, εκεί που λείπουν τα γεγονότα.
Ακούσαμε και διαβάσαμε ένα σωρό «μπουρδολογήματα». Από το ότι το drone -ουκρανικής προέλευσης- σκόπευσε να κτυπήσει τον Σκορπιό, που έχει αγοράσει ο Ρώσος ολιγάρχης Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, μέχρι ότι το έστειλαν Τούρκοι για να…κτυπήσει τα παράλιά τους και να στήσουν προβοκάτσιες έντασης και θερμών επεισοδίων. Κι από το ότι, το drone σκόπευε κάποιο ρωσικό τάνκερ στη Μεσόγειο, μέχρι ότι το έστειλαν οι

Ο Καραμανλής (Ραφήνα) των λωτοφάγων

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τον Κώστα Καραμανλή (Ραφήνα), τον πίστεψε κόσμος και κοσμάκης. Τον εμπιστεύθηκε, αφού το συλλογικό υποσυνείδητο λειτούργησε καταλυτικά. «Ο ανιψιός του μεγάλου», έλεγαν σε καφενεία και ρούγες σε όλη τη χώρα.  Κι ο Κώστας Καραμανλής έγινε πρόεδρος της ΝΔ, με καταλυτική στήριξη από τον «Νέστορα»  Ιωάννη Βαρβιτσιώτη κι από τη συντηρητική νομενκλατούρα του κόμματός του. Αργότερα έγινε και πρωθυπουργός. Κι όταν πέρασαν οι Ολυμπιακοί αγώνες, παρέδωσε ουσιαστικά τη διακυβέρνηση του τόπου στον… Προκόπη Παυλόπουλο και στους προύχοντες της λάγνας με την εξουσία Λαϊκής Δεξιάς. Είδαμε υπουργούς πρόσωπα που είναι αμφίβολο αν τους εμπιστευόταν κάποιος να λειτουργήσουν ένα καφενείο… Είδαμε εναγκαλισμούς με τον Πούτιν, μαχόμενο συστηματικά τη Δύση. Είδαμε επιχείρηση αιφνιδιασμού των ΗΠΑ (Βουκουρέστι), είδαμε την Αθήνα να πυρπολείται από την Αριστερά, χωρίς καμιά αντίδραση της κυβέρνησης…

Είδαμε, τελικά, τη χώρα να χρεοκοπεί! Ήταν ΚΑΙ αποτέλεσμα της

Ο «ατσαλάκωτος» & πανταχού απών Νίκος Δένδιας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Νίκος Δένδιας, με τον βίο και την πολιτεία του, είναι ένας πολιτικός που διεκδικεί το αύριο, μα κρύβεται από το σήμερα. Το κάνει συστηματικά. Όταν οι άλλοι δαπανούν πολιτικό κεφάλαιο, εκείνος προσέχει την τσάκιση του κοστουμιού του.

Η νέα απουσία του Νίκου Δένδια λοιπόν, από τη συνεδρίαση της ΚΟ της ΝΔ, προκάλεσε και πάλι ερωτηματικά. Είχε απουσιάσει ΚΑΙ από τη συζήτηση/ψηφοφορία στη Βουλή για τις άρσεις ασυλίας των βουλευτών της ΝΔ για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, είχε απουσιάσει ΚΑΙ από τη συζήτηση για το κράτος Δικαίου. Ήταν απών και από τη συζήτηση στη Βουλή των αρμοδιοτήτων φύλαξης του Μνημείου Αγνώστου Στρατιώτου, που πέρασαν στην δικαιοδοσία του υπουργείου του. Τότε μάλιστα, έκανε και τις δηλώσεις υπέρ του απεργού πείνας και υβριστή της κυβέρνησης, Πάνου Ρούτσι.  

Προσέξτε κι αυτό: Ήταν απών (Δεκέμβριος 2015) και από την επιτροπή Άμυνας στη Βουλή, την ώρα που συζητιόταν το νομοσχέδιο που αφορούσε τον χάρτη των ενόπλων

Τι θα γινόταν αν ο ΓΑΠ άκουγε τον Βενιζέλο;

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τις τελευταίες ημέρες ζούμε στους ρυθμούς μιας ανασκόπησης όσων συνέβησαν στην τραυματική περίοδο που καλύπτει χρονικά όσα συνέβησαν από την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου, μέχρι εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 2015. Όλα ξεκίνησαν εσχάτως, όταν ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε ότι θέλει να …ξανασώσει την Ελλάδα, υπερασπιζόμενος τις επιλογές του, αλλά και το οιονεί εμφυλιοπολεμικό κλίμα που ουσιαστικά καθιέρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Όλα εξακολουθούν να συνεχίζονται, ειδικά μετά την μετάδοση του πρώτου μέρους του ντοκιμαντέρ των Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού, που βασίστηκε στο σπουδαίο βιβλίο τους «Η τελευταία μπλόφα». Σ’ αυτά, συνετέλεσε κι η προχθεσινή επέτειος ψήφισης του πρώτου μνημονίου, το 2010, αλλά και της ανεξιχνίαστης δολοφονίας των τριών εργαζομένων της Marfin, Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, Επαμεινώνδα Τσάκαλη και Παρασκευής Ζούλια.

Σαν να κουβαλά ακόμη η πόλη εκείνη τη μυρωδιά του καμένου φόβου και της σιωπής που έμεινε πίσω στα πεζοδρόμια.

Συνεχίζοντας λοιπόν τις «μαύρες» αναδρομές, θα θυμηθούμε σήμερα την ψήφιση του

Πόσο Τσίπρας πια;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είχα διαβάσει το εξαιρετικό βιβλίο-ντοκουμέντο «Η τελευταία μπλόφα», από τις ώρες που βρισκόταν ακόμη στο τυπογραφείο. Η Ελένη Βαρβιτσιώτη κι η Βικτώρια Δενδρινού είχαν καταγράψει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες κι αποκαλυπτική αφήγηση τις κρίσιμες στιγμές της χώρας, το 2015, όταν βρέθηκε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής — και δη στα χέρια ανθρώπων που έμοιαζαν να διαπραγματεύονται περισσότερο με το θυμικό παρά με την πραγματικότητα.

Το βιβλίο έγινε best seller και φώτισε τις ανύπαρκτες στρατηγικές του Αλέξης Τσίπρας και της Αριστεράς, καθώς και του κυβερνητικού εταίρου Πάνου Καμμένου. Η αφήγηση ξεδίπλωσε μια εποχή όπου η πολιτική μετατράπηκε σε πείραμα — ένα πείραμα χωρίς

Ο κόσμος αλλάζει — κι εμείς στο μικρόκοσμό μας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Στη χώρα μας, παρ’ ότι νομίζουμε ότι είμαστε ο ομφαλός της γης κι ότι τα πάντα ορίζονται και συμβαίνουν γύρω από εμάς, πιο πολύ ασχολούμαστε με τον θυμό του Ανδρουλάκη, το Μανιφέστο Τσίπρα και τους καυγάδες της Ζωής, παρά με τις κοσμογονικές παγκόσμιες αλλαγές.

Έτσι, λίγο ή καθόλου απασχόλησε την κοινή γνώμη και τα ΜΜΕ της τρέχουσας ανοησίας, η ρήξη ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Τα ΗΑΕ μάλιστα, αποχώρησαν από τον ΟΠΕΚ!!

Η ένταση ανάμεσα στις δυο χώρες δεν είναι κάτι καινούργιο. Όμως, ο πόλεμος στο Ιράν είχε κι έχει τεράστιες παρενέργειες για τις χώρες του κόλπου, που έχουν πληρώσει βαρύ τίμημα. Ιράκ, Μπαχρέιν, Κατάρ, Κουβέιτ έχουν τεράστιες απώλειες. Ειδικά το Κατάρ, που έχει μοναδικό δρόμο για τις εξαγωγές του τα στενά του Ορμούζ.

Προσέξτε: Τα ΗΑΕ, έχουν δεχτεί χιλιάδες επιθέσεις από το Ιράν κι

Η κολλημένη βελόνα & η πολιτική επιβίωση του Ανδρουλάκη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η νέα δημοσκόπηση της Marc για λογαριασμό του «Πρώτου Θέματος», έκρυβε εκπλήξεις. Πριν συζητήσουμε οτιδήποτε, ας δούμε τα αποτελέσματά της, ως προς την εκτίμηση ψήφου:

ΝΔ 32,2% (31,4%)

ΠΑΣΟΚ 13,5% (13%)

Πλεύση Ελευθερίας 9,5% (11,5%)

Ελληνική Λύση 9,2% (10%)

ΚΚΕ 8% (8%)

ΣΥΡΙΖΑ 6,8% (6,4%)

Φωνή Λογικής 3,4% (4,2%)

ΜέΡΑ25 2,9% (2,8%)

Δημοκράτες ΠΚ 2,7% (2,5%)

Νίκη 2,3% (2,2%)

Σπαρτιάτες 1,5% (1,4%)

Νέα Αριστερά 1% (1,4%)

Άλλο κόμμα 7% (5,2%)

Τι βλέπουμε από αυτή; Βλέπουμε ότι τα μικρά/μονοπρόσωπα κόμματα (Φωνή Λογικής, ΜέΡΑ25,  Δημοκράτες, Νίκη 2,3%, Σπαρτιάτες, Νέα Αριστερά), βρίσκονται σχεδόν όλα εκτός Βουλής.

Τι άλλο βλέπουμε; Βλέπουμε τον ΣΥΡΙΖΑ κοντά στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις και

Μανιφέστο χωρίς τσίπα, με νέες αυταπάτες

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Με τίτλο «Η κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής», δόθηκε στη δημοσιότητα το μανιφέστο 20 σελίδων του Αλέξη Τσίπρα, που αποτελεί τον προάγγελο της διακήρυξης του νέου κόμματός του. Μάλιστα, επικοινωνιακά, δεν είναι τυχαίο ότι δημοσιεύθηκε ανήμερα την Πρωτομαγιά.

Οι θέσεις, ο προσανατολισμός είναι ξεκάθαρα Αριστερός και μπλέκει -μάλλον συνειδητά και με στόχευση- τη Σοσιαλδημοκρατία, τη Ριζοσπαστική Αριστερά και την Οικολογία. Μάλιστα, τονίζει ότι αυτές δεν μπορεί να τοποθετούνται στο πολιτικό Κέντρο, αλλά στα Αριστερά του. Κι αυτή τη διαπίστωση, στο φλύαρο Μανιφέστο του, την αποκαλεί … επαναστατική αλλαγή!!

Στο Μανιφέστο Τσίπρα, αναφέρονται πάλι οι φράσεις/έννοιες κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν στις περιοδείες της «Ιθάκης». Δηλαδή, φράσεις εντυπωσιασμού, χωρίς βάθος και ουσία. Ο «νέος πατριωτισμός», η «κυβερνώσα αριστερά», η «εθνική αλλαγή πορείας», η «προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του Κέντρου», το «συνεργατικό κράτος» και η «νέα πορεία σύγκλισης», είναι μερικές από αυτές.

Το πολιτικό πλαίσιο που καθορίζεται  -της «Σοσιαλδημοκρατίας», της «Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς»  και της «Πολιτικής Οικολογίας»- αποτελεί ένα χαώδες θεωρητικό σχήμα, όπου

Αλαφούζος – Αγγελικούση: restart των συζητήσεων

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οι νέοι διαφαινόμενοι κλυδωνισμοί στον Παναθηναϊκό με την επικείμενη απομάκρυνση του προπονητή Ράφα Μπενίτεθ από τον «πράσινο» πάγκο, δεν θα είναι κάτι πρωτόγνωρο για τον ισχυρό άνδρα της ΠΑΕ. Άλλωστε, από την ημέρα που ενεπλάκη στα κοινά του τριφυλλιού, μάλλον δεν υπάρχει ημέρα νηνεμίας. Σαν να ταξιδεύει το καράβι σε θάλασσα που δεν γαληνεύει ποτέ. Σε τέτοιο σημείο, που ενώ έχει διαθέσει του κόσμου τα εκατομμύρια στην ΠΑΕ, δεν έχει ούτε ανάλογα αποτελέσματα, ούτε την αναγνώριση του «πράσινού» κόσμου. Βλέπετε, οι παλινωδίες του, οι επήρειες ανθρώπων που δεν ταιριάζουν καν με την αναμφισβήτητη ευπρέπειά του, έχουν πληγώσει ανεπανόρθωτα τον σύλλογο.

Ο Γιάννης Αλαφούζος, μετά τόσα χρόνια στο τιμόνι της ΠΑΕ, είναι αμφίβολο αν έχει ακόμη προσωπική εικόνα των τεκταινομένων στο ποδόσφαιρο. Όταν ενεπλάκη, είναι αμφίβολο αν γνώριζε τι έχει στο εσωτερικό της η μπάλα. Μπορεί κάποιος σήμερα να ισχυριστεί ότι το έμαθε;

Μόνο και μόνο όταν δίπλα του εξακολουθούν να περιφέρονται άνθρωποι που

Ανδρουλάκης και 4ήμερο: Πολιτική φούσκα με άρωμα λαϊκισμού

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κι ύστερα μου λένε κάποιοι, ότι ο Ανδρουλάκης δεν έχει πάθει… ΣΥΡΙΖΑ. Λίγες ώρες πριν τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς κι επειδή τα συνθήματα κι οι πορείες στους δρόμους, οι αφισοκολλήσεις σε κολώνες της ΔΕΗ και τοίχους, είναι παλιομοδίτικα, σκέφτηκε να γιορτάσει την εργατιά με πρόταση τετραήμερης εβδομαδιαίας απασχόλησης, χωρίς μείωση μισθού. Σαν πυροτέχνημα που λάμπει για δευτερόλεπτα και μετά αφήνει καπνό.

Αντί να σκούζει με τον Κουτσούμπα και τον Φάμελο «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ή «η 1η Μάη δεν είναι αργία, είναι του λαού η απεργία», κρατώντας κόκκινα γαρύφαλλα, σκέφτηκε να πρωτοτυπήσει. Μόνο που η πρωτοτυπία του μοιάζει με φτηνό ριμέικ παλιού έργου.

Είπαμε όμως. Γίνεται ΣΥΡΙΖΑ, αντιγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ. Την πρόταση αυτή την είχε