Το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έρχεται. Ψηφίστηκε!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εκεί στην Κουμουνδούρου, όσοι απέμειναν, δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο τους λόγους που έχουν λάβει οριστικό διαζύγιο με τη λογική.

Τη στιγμή που προσπαθούν να διασωθούν από τη λαίλαπα Τσίπρα, εκεί που βλέπουν βουλευτές και λοιπούς συντρόφους τους να πιάνουν στασίδι για να τους δει ο μέγας πατερούλης και να τους κάνει ελασίτες, εκεί που φυτοζωούν δημοσκοπικά, πάνε και ψηφίζουν ως πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής ομάδας τους, το πιο ακατάλληλο πρόσωπο. Τη Ρένα Δούρου, που είναι ταυτισμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο με μεγάλες καταστροφές. Σαν να αποφάσισαν πως, αφού άρχισε η βύθιση, δεν υπάρχει λόγος να ψάχνουν για σωσίβιο. Με την ευχή να μη τύχει στραβή στη βάρδια της.

Θα πει κάποιος: Μα ανάμεσα σε Πολάκη και Δούρου, επέλεξαν το «πιο ευπρεπές». Όμως, πιο πολύ επέλεξαν σαν τους επιβάτες του Τιτανικού στην πιθανή ερώτηση…ποια καρέκλα θέλουν να πάρουν μαζί τους…

Εξ ου και θα εξαφανιστούν από προσώπου γης. Προς τέρψη της λογικής και της ιστορίας. Κι ας διακινούν κάποιοι την άποψη ότι πρέπει να σωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για να «κοντύνει» ο Τσίπρας και το κόμμα του.

Είναι σαφές, ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάποια ελπίδα να διασωθεί, αυτή θα είχε το όνομα

Πού ήταν οι τουρκοφάγοι όταν τα Mirage έμεναν στο έδαφος, επί Τσίπρα;

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Θυμάμαι- δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια άλλωστε- που η «πρώτη φορά Αριστερά», μαζί με μέρος της πατριδοκάπηλης Δεξιάς, είχαν αφήσει τα Μirage χωρίς ανταλλακτικά. Τα πολεμικά αεροπλάνα και τα πλοία του πολεμικού ναυτικού, δεν είχαν καύσιμα να περιπολήσουν στο Αιγαίο κι οι εφοπλιστές έκαναν συνεχείς δωρεές καυσίμων. Τότε, η εθνική ευαισθησία κάποιων είχε... κατεβάσει ρολά.

Κι ομολογώ ότι δεν θυμάμαι κανέναν …Δεξιολαϊκό ή θιασώτη της Δεξιάς συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, να έχει ανησυχήσει και να βγαίνει στα κεραμίδια για τη θλιβερή αυτή κατάσταση. Ούτε να φωνάζει για …εθνικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, με αφορμή τις συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά. Δεν θυμάμαι κάποιον «εθνικοπατριώτη» να βγάζει πύρινους λόγους, όταν τα τουρκικά πλοία έκαναν βόλτες στο Σούνιο και παρεμπόδιζαν την θέα και την ησυχία του Αλέξη Τσίπρα από το εξοχικό του. Προφανώς ο... πατριωτισμός της ευκολίας ήταν κλειδαμπαρωμένος στα χρονοντούλαπα…

Πού ήταν τότε τα παλικάρια της φακής; Πού ήταν οι υπουργοί του Κώστα Καραμανλή που συντάσσονται σήμερα με τον Σαμαρά, εναντίον της ΝΔ, επειδή τάχα ο Μητσοτάκης προχωρεί σε εθνικές… παραχωρήσεις;

Πού ήταν οι τουρκοφάγοι που κατακλύζουν σήμερα το διαδίκτυο κι είναι έτοιμοι να

Τότε ήταν αποστασία, σήμερα…προοδευτική μετακίνηση…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ελληνική Αριστερά, ακόμη και μεγάλες εκφάνσεις της Κεντροαριστεράς,  είχαν κάποτε μία πολιτική θρησκεία. Και κάθε θρησκεία έχει το δικό της προπατορικό αμάρτημα. Για εκείνες, ήταν η «Αποστασία» του 1965.

Για δεκαετίες ολόκληρες μας υπενθύμιζαν ότι όποιος εγκαταλείπει το κόμμα με το οποίο εξελέγη, προδίδει τη λαϊκή εντολή. Ότι η έδρα ανήκει στους ψηφοφόρους που επέλεξαν ένα συγκεκριμένο κόμμα. Ότι ο βουλευτής που αποχωρεί είναι πολιτικά και ηθικά έκπτωτος.

Βαρύγδουπες κουβέντες. Με στόμφο, κομπασμό, μεγαλοστομία, μεγαληγορία. Μέχρι που η ζωή, η πραγματικότητα, αποφάσισε να τους κάνει μια μικρή φάρσα.

Σήμερα βουλευτές που εξελέγησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπουν το κόμμα, κρατούν τις έδρες τους και ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τον Αλέξη Τσίπρα στο επόμενο πολιτικό του εγχείρημα. Δεν επιστρέφουν την έδρα. Δεν ζητούν νέα λαϊκή εντολή. Δεν αισθάνονται ότι οφείλουν να ξαναρωτήσουν τους πολίτες αν

Αποχαιρετώντας τη Νάκυ Αγάθου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πριν από τα δελτία ειδήσεων, πριν από τις μεγάλες παραγωγές, πριν από την πολύχρωμη τηλεόραση, υπήρχε εκείνη. Η γυναίκα με τα ξανθά, φουντωτά μαλλιά και το ζεστό χαμόγελο, που εμφανιζόταν στην οθόνη και γινόταν, σχεδόν ανεπαίσθητα, μέλος κάθε ελληνικής οικογένειας.

Η Νάκυ Αγάθου ((Αικατερίνη Αγάθου - Μιχαλοπούλου) δεν ήταν απλώς μία παρουσιάστρια. Ήταν ένα από τα πρόσωπα που μεγάλωσαν μαζί με την ελληνική τηλεόραση. Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, από το 1967 έως το 1988, η γνώριμη μορφή της περνούσε το κατώφλι χιλιάδων σπιτιών, σε μια εποχή που η τηλεόραση δεν ήταν απλώς ένα μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, αλλά ένα καθημερινό οικογενειακό γεγονός.

Με τα χαρακτηριστικά ξανθά, φουντωτά μαλλιά της, την ευγένεια, την αρχοντιά και τη γλυκύτητα της φωνής της, έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Ήταν η γυναίκα που προανήγγελλε τις αγαπημένες εκπομπές, που καλωσόριζε τους τηλεθεατές με

Ο Καραμανλής σιωπά, οι αυλικοί του δείχνουν Σαμαρά…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κινητοποιούνται όλο και περισσότερο οι παρέες θαυμαστών του Κώστα Καραμανλή, συνοδοιπόρων του στην καταστροφική  διακυβέρνηση της χώρας, συνταξιδιωτών του στους …προβληματισμούς του για τον Μητσοτάκη και απόμαχων από την ενεργό πολιτική. Στις κινητοποιήσεις τους αυτές, τα βρίσκουν όλα μαύρα. Κάτι αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κάποιος τη συνολική στάση τους, από τις ευρωεκλογές κι ύστερα.

Μαύρα τα ελληνοτουρκικά, στα οποία ισχυρίζονται ότι ο Μητσοτάκης κάνει παραχωρήσεις στους Τούρκους. Όταν τους ρωτά κάποιος να πούνε

μια παραχώρηση του Μητσοτάκη, εισπράττει… άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Στην πολιτική, όμως, οι καταγγελίες χωρίς αποδείξεις μοιάζουν με επιταγές χωρίς αντίκρισμα και σε καθιστούν αναξιόπιστο.

Όσες φορές τίθεται στη συζήτηση το επιχείρημα της τεράστιας ενίσχυσης της Άμυνας της Ελλάδας τα τελευταία επτά χρόνια και της υπεροχής έναντι των γειτόνων ή τίθεται

Γειά σου θεία Μάρω…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Πάντα δυσκολευόμουν να καταλάβω το γιατί, μα από παιδί, κάθε φορά που έβλεπα τη Μάρω Κοντού, έρχονταν αυθόρμητα στο μυαλό και στα χείλη, οι στίχοι του Νιόνιου...

«Θεία Μάρω, καλέ θεία Μάρω, αύριο,  

φύλαξε και για μας λίγο χαλβά.

Θεία Μάρω, στην ποδιά σου αύριο,

θα γείρουμε σαν ορφανά παιδιά»…

Η ίδια μελωδία, οι ίδιοι στίχοι ξεπρόβαλλαν στο νου, όταν χθες το πρωί έγινε γνωστή η είδηση, ότι η Μάρω Κοντού δεν είναι πια εδώ. Έφυγε, ένα μήνα μετά τα γενέθλιά της, με 92 συμπληρωμένα χρόνια σε μια ζωή σαν παραμύθι.

Κι όμως, αυτό το κορίτσι, είχε την ατυχία να μη γνωρίσει ποτέ τον πατέρα της. Οι παλιοί Πειραιώτες έλεγαν ότι ήταν σπουδαίος άνθρωπος, έμπορος. Μα διέθετε τεράστιες ευαισθησίες πέριξ του πολιτισμού, αφού έγραφε ποιήματα, στίχους, σενάρια, ζωγράφιζε… Μέχρι που τον κτύπησε η φυματίωση. Έφυγε όταν η κόρη του ήταν μόλις δυο ετών.

Η μικρή Μάρω, γεννήθηκε στο Κουκάκι, σχεδόν μεσοτοιχία με τα σπίτια της Μούσχουρη και του Πλωρίτη. Κι ακολούθησε τους δρόμους με τις ευαισθησίες του πατέρα της.

Ξέρετε κάτι; Λένε, ότι οι σημαντικοί άνθρωποι -ανεξαρτήτως επαγγέλματος-  δεν

Από το ηθικό πλεονέκτημα στη μεγάλη ξεφτίλα της Αριστεράς

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι αντίπαλοι δεν χρειάζεται να κάνουν απολύτως τίποτα. Αρκεί να παρακολουθούν. Γιατί υπάρχουν παρατάξεις που καταφέρνουν να γκρεμίζονται μόνες τους,  μετατρέποντας την τραγωδία σε φάρσα και την πολιτική σε θέατρο του παραλόγου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην ελληνική Αριστερά.

Όσα συμβαίνουν εδώ και πάρα πολύ καιρό στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν την κορωνίδα της ξεφτίλας και κυρίως του αυτοεξευτελισμού. Αν υπήρχε ολυμπιακό άθλημα ξεφτίλας, θα διεκδικούσαν μετάλλιο.

Μιλάμε για πρόσωπα που έχασαν τη μπάλα, για ανθρώπους που ο Τσίπρας ως σύγχρονος «Στάλιν» υποβάλλει σε εκκαθαρίσεις. Κι εκείνοι κάνουν ό,τι μπορούν για να τρέξουν δίπλα του, μη τυχόν κι εξασφαλίσουν καμιά καρεκλίτσα αυλικού στην Αμαλίας, για το προσωπικό τους μέλλον, για την επιβίωσή τους. Άλλωστε, οι αρχές και οι αξίες, είναι μεν σπουδαίο πράγμα, αρκεί να μη στέκονται εμπόδιο στην καριέρα.

Βλέποντας σήμερα όσα συμβαίνουν στην Αριστερά, το μόνο που μπορεί να κάνει ένας λογικός πολίτης είναι να συνειδητοποιήσει πλήρως

Η μεγάλη επιστροφή της κοινωνίας

 

Γράφει ο Κώστας Μπακογιάννης

Κάθε εποχή θέτει το δικό της μεγάλο πολιτικό ερώτημα. Υπήρξαν εποχές που το μεγάλο διακύβευμα ήταν η δημοκρατία. Άλλες που κυριάρχησαν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η οικονομική ανάπτυξη ή η παγκοσμιοποίηση. Τα διακυβεύματα αυτά δεν εξέλιπαν.

Αντίθετα, σήμερα προστίθεται ένα ακόμη, που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της δημοκρατίας και της ανάπτυξης τις επόμενες δεκαετίες.

Πώς μπορούν οι πολίτες να πάρουν ξανά τον έλεγχο της ζωής τους;

Ζούμε σε μια εποχή πρωτόγνωρων δυνατοτήτων. Η τεχνολογία μετασχηματίζει την οικονομία, η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει την εργασία και το κράτος γίνεται πιο αποτελεσματικό και πιο ψηφιακό.

Κι όμως, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται ότι οι αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους λαμβάνονται μακριά από τους ίδιους. Η μεγάλη πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται. Αφορά το πού

Καταδικάζουν τη βία πριν βάλουν τους αστερίσκους…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η βία δεν γεννιέται τη στιγμή που ανάβει το φιτίλι μιας μολότοφ ή εκρήγνυται ένα γκαζάκι. Τότε απλώς εκδηλώνεται. Έχει προηγηθεί μια μακρά περίοδος κατά την οποία κάποιοι φρόντισαν να της εξασφαλίσουν ηθικά ελαφρυντικά. Να την παρουσιάσουν ως «αγανάκτηση», ως «αντίδραση», ως «κοινωνική έκρηξη». Να πείσουν ότι, υπό προϋποθέσεις, η βία δεν είναι απολύτως καταδικαστέα. Στα λόγια, όλοι καταδικάζουν! Μα κάποιοι βάζουν σχεδόν αμέσως τους αστερίσκους…

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής ζωής. Όχι μόνο στους φυσικούς αυτουργούς, αλλά στο περιβάλλον που τους περιβάλλει με μια ιδιότυπη πολιτική επιείκεια.

Σ’ αυτό μάλιστα, έχει βάλει το χεράκι της κι η δημοσιογραφία. Μόλις χθες το πρωί δημοσιογράφος σε τηλεοπτικό κανάλι, προσπαθούσε να δώσει άλλοθι στους συλληφθέντες για το έγκλημα της Μαρφίν, ισχυριζόμενος ότι τα πειστήρια βρίσκονται σε …κινητά αντικείμενα. Ανεξαρτήτως αν του έλεγαν ότι τα κινητά αντικείμενα έχουν πιστοποιημένο ιδιοκτήτη… Κι αυτό ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα…Δεν είναι πολύ μακριά η εποχή που ο πρόεδρος της Βουλής έκανε τα περιπολικά της ΕΛΑΣ ταξί, προκειμένου να

Τάσος Νεράντζης: Ο πολιτικός που πίστεψε πως η πατρίδα είναι ευθύνη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Όποιος περπατά στον Πειραιά και πει το όνομα του Τάσου Νεράντζη, θα βρει αμέσως δεκάδες, εκατοντάδες, ακόμη και χιλιάδες συνομιλητές και θιασώτες του πολιτικού λόγου και της πολιτικής του ευπρέπειας.

Πέρασαν πέντε χρόνια από τη φυγή του για τους ουρανούς κι ακόμη μνημονεύεται με νοσταλγία. Όχι και πολύ σύνηθες αυτό για πολιτικό.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την πολιτική αφήνοντας πίσω τους αξιώματα. Και υπάρχουν εκείνοι που αφήνουν αποτύπωμα χαρακτήρα. Ο Τάσος Νεράντζης ανήκε αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Η είδηση της απώλειάς του, τον Ιούλιο του 2021, δεν σήμανε μόνο το τέλος μιας μακράς πολιτικής διαδρομής. Σήμανε το κλείσιμο ενός κύκλου ανθρώπων που έβλεπαν την πολιτική όχι ως επάγγελμα, αλλά ως αποστολή. Ανθρώπων που μεγάλωσαν με τη βαθιά πεποίθηση ότι η Ελλάδα δεν οικοδομείται με συνθήματα, αλλά με θεσμούς, συνέπεια και προσωπική ευθύνη.

Γέννημα της Νίκαιας, παιδί μιας λαϊκής γειτονιάς του Πειραιά, ο Τάσος Νεράντζης

Όσμαν: Απώλεια που «πονά», αλλά έχει τη δική της λογική

 

Γράφει η Αφροδίτη Ν. Σακελλαροπούλου

Είναι σαφές, ότι η εξέλιξη με τη μεταγραφή του Τζέντι Όσμαν στον ΠΑΟΚ, λύπησε τη συντριπτική πλειοψηφία των φίλων του Παναθηναϊκού. Έχω την αίσθηση κι εκείνους που αγαπούν το μπάσκετ της Ευρωλίγκας.

Ο Όσμαν ήταν ένας επιδραστικότατος παίκτης για τους «πράσινους», σκόρερ κι ενίοτε ατραξιόν λόγω της ταχύτητας και της αθλητικότητάς του. Κι όχι μόνο. Ήταν/είναι, ένα εξαιρετικό παιδί, κόσμημα για τα αποδυτήρια.

Η αλήθεια είναι ότι η έλευση του Ομπράντοβιτς και η γεμάτη σύνθεση του Παναθηναϊκού σε επίπεδο «3»-«4», έκανε πολλούς ν’ αναρωτιούνται πώς θα χωρέσουν όλοι αυτοί σ’ ένα παιγνίδι. Κάποιοι θα «στραγγαλίζονταν»…

Προσέξτε: Οι «πράσινοι» διαθέτουν στο «3» τους Μπόνγκα, Ρογκαβόπουλο και υπό προϋποθέσεις τον Καλαϊτζάκη και Γκραντ σε small σχήματα.  Στο δε «4», τους

Ο ΓΓ Δασών, Στάθης Σταθόπουλος, συζητά με τον Νίκο Γ. Σακελλαρόπουλο για τις δασικές πυρκαγιές και τις παρεμβάσεις που ολοκληρώθηκαν

 

Τα ελληνικά δάση εξακολουθούν να δοκιμάζονται κάθε καλοκαίρι από ολοένα πιο ακραίες συνθήκες, αποτέλεσμα της κλιματικής κρίσης. Οι μεγάλες πυρκαγιές των τελευταίων ετών άφησαν πίσω τους εκατοντάδες χιλιάδες καμένα στρέμματα, αλλά και ένα σαφές συμπέρασμα: η προστασία του φυσικού πλούτου δεν μπορεί πλέον να βασίζεται μόνο στην καταστολή των πυρκαγιών. Απαιτεί πρόληψη, επιστημονική διαχείριση και αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογικών εργαλείων.

Στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας βρίσκονται η συστηματική χαρτογράφηση των δασικών οικοσυστημάτων, οι διαχειριστικές μελέτες, η ενεργή διαχείριση της βλάστησης, οι αναδασώσεις, η αποκατάσταση των καμένων εκτάσεων και η αξιοποίηση ψηφιακών εφαρμογών και δορυφορικών δεδομένων.

Ο Γενικός Γραμματέας Δασών, Στάθης Σταθόπουλος, μιλά για τον απολογισμό του προγράμματος Antinero, τη νέα φιλοσοφία της δασικής πολιτικής και τα επόμενα βήματα για τη θωράκιση των ελληνικών δασών απέναντι στις προκλήσεις της επόμενης ημέρας.

 

ΝΙΚΣΑΚ: Χαίρομαι που τα λέμε, ιδιαίτερα σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, με το καλοκαίρι να βρίσκεται ήδη μπροστά μας και τις καιρικές συνθήκες να προκαλούν εύλογη ανησυχία.

Στ. Σταθόπουλος: Κι εγώ χαίρομαι για την ευκαιρία να

Μητσοτάκης: Εχθρός των Τούρκων ή…προδότης;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Να ξεκινήσουμε με ένα ιστορικό δεδομένο: Στην Τουρκία, από το 1995 που ετέθη επί τάπητος το από τους Τούρκους το ζήτημα του casus belli, πάτησαν το πόδι τους πολλοί Έλληνες πρωθυπουργοί. Όμως, μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε επί τάπητος το θέμα και μάλιστα μέσα στην Άγκυρα. Αυτή είναι η γυμνή αλήθεια, η μοναδική. Άλλωστε, η ιστορία δεν γράφεται με συνθήματα, ούτε με ρητορικές εξάρσεις και…ανησυχίες!

Θυμάστε εσείς να έκανε κάτι αντίστοιχο κάποιος άλλος; Θυμάστε πολλούς πρωθυπουργούς να κινούνται τόσο έξυπνα, αποφασιστικά και με αυτοπεποίθηση στα διεθνή φόρα; Θυμάστε πολλούς πρωθυπουργούς να έχουν ενισχύσει τόσο πολύ αμυντικά την Ελλάδα και ταυτοχρόνως να έχουν δημιουργήσει τόσο ισχυρό φάσμα διπλωματικών και στρατιωτικών συμμαχιών;

Για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ασκούσε την πολιτική του ζεϊμπέκικου κι ότι οι σημερινοί ανησυχούντες - Καραμανλής και Σαμαράς- έκαναν κουμπαριές κι απλά ταξιδάκια… Κι όμως, παρατρεχάμενοί τους και λοιποί «Καραϊσκάκηδες» και «Μπουμπουλίνες», ισχυρίζονται ότι ο Μητσοτάκης κάνει

Η μασημένη κασέτα της αντιπολίτευσης κι η κολλημένη βελόνα…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Από επαγγελματική διαστροφή, τις τελευταίες τρεις ημέρες, όπου έβλεπα πολιτικό πάνελ στην τηλεόραση ή όπου άκουγα φωνή της αντιπολίτευσης στο ραδιόφωνο, στεκόμουν… προσοχή! Παρακολούθησα κι άκουσα ό,τι μπορούσα.

Κι ήταν σαν να βρισκόμαστε στο 2023… Τα ίδια και τα ίδια, ανείπωτη φτώχεια προτάσεων, θέσεων και προοπτικών για το μέλλον της χώρας, των νέων ανθρώπων, για την Οικονομία κι ό,τι άλλο απασχολεί την κοινωνία. Όλοι, από όλη την αντιπολίτευση, πιπιλάνε την ίδια καραμέλα: «Να φύγει ο Μητσοτάκης!». Το τι θα γίνει την επόμενη μέρα φαίνεται πως θα το μάθουμε... όταν έρθει η επόμενη μέρα. Κι ύστερα… υποκλοπές, Τέμπη (με μειωμένο ενδιαφέρον μετά το κόμμα Καρυστιανού), ΟΠΕΚΕΠΕ, διαφθορά κι άλλα παρόμοια. Κάποιοι έκαναν λόγο και για κυβέρνηση... καμόρα, για... καθεστώς, για... συμμορία, για... εθνικά επικίνδυνους… Α, και για... παιδεραστές (αυτό κατά κόρον κυκλοφορεί στο διαδίκτυο) και κλέφτες.

Ομολογώ ότι η φαντασία όλων των αντιπολιτευόμενων πολιτικολογούντων κινείται σε

Πού βρίσκεται το μέλλον της κεντροδεξιάς;

 

Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Έχουν πολύ αλλάξει τα πράγματα γι' αυτό που συνηθίσαμε να λέμε κεντροδεξιά. Η παραδοσιακή κεντροδεξιά στην Ευρώπη βρίσκεται σε μεταβατική φάση, γιατί πιέζεται ταυτόχρονα από τρεις πλευρές. Από την πλευρά της πιο «σκληρής» δεξιάς σε θέματα ταυτότητας, μετανάστευσης και ασφάλειας, από τον οικονομικό λαϊκισμό, και από την κρίση εμπιστοσύνης προς τις ελίτ και τους θεσμούς

Πολλά κόμματα του παλιού Κέντρου και της λεγόμενης παραδοσιακής Δεξιάς προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στον φιλελευθερισμό της ελεύθερης αγοράς, στην κοινωνική συντήρηση και στην ανάγκη εναγκαλισμού της μεσαίας τάξης, που αισθάνεται ανασφάλεια πολιτισμικά και οικονομικά. Στην Ευρώπη εμφανίζονται διαφορετικά μοντέλα.

Το CDU στη Γερμανία προσπαθεί να επιστρέψει σε πιο παραδοσιακή συντηρητική γραμμή μετά την εποχή της Angela Merkel. Η Fratelli d'Italia στην Ιταλία δείχνει πώς

Το κάστρο έπεσε, οι φρουροί «παίζουν ξύλο»!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος. Η σημαία κυματίζει σε άδειο στρατόπεδο. Ο Φάμελλος, είναι σαφές,  αποτελεί τοποτηρητή του Τσίπρα και προσπαθεί να διευθύνει την ορχήστρα να παίζει μέχρι το τέλος, όπως στον Τιτανικό. Κι όλοι μαζί αναζητούν τα ψίχουλα εξουσίας, επάνω σ’ ένα άδειο τραπέζι…

Μιλάμε για την απόλυτη μελαγχολία της διάλυσης. Κόμμα που έγινε απόκομμα. Κόμμα χωρίς πολιτικό μέγεθος. Κόμμα αλλοιωμένων συνειδήσεων που κάνουν συντροφιά στο δήθεν… ηθικό πλεονέκτημα.

Βλέπουμε ανθρώπους να αγωνιούν για το μέλλον τους. Πού και πώς θα εκλεγούν ξανά βουλευτές.

Βλέπουμε ανθρώπους να κάνουν βόλτες στην αυλή της Κουμουνδούρου και να περιμένουν να τους φωνάξει ο πρώην αρχηγός στην Αμαλίας.

Βλέπουμε ανθρώπους που μένουν στον ΣΥΡΙΖΑ για να

Το Μέλλον της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα

 

Γράφει ο Άδωνις Γεωργιάδης

Ακούω το τελευταίο διάστημα να γίνονται ενδιαφέρουσες συζητήσεις σε διάφορους «κύκλους» για το μέλλον της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα. Κάποιοι ανησυχούν ότι η Κεντροδεξιά έχει χάσει την ταυτότητά της, ότι έχει «θολώσει». Επιτρέψτε μου να είμαι απολύτως ξεκάθαρος, χωρίς μισόλογα. Καμία ταυτότητα δεν χάθηκε, τίποτε δεν «θόλωσε». 

Η Κεντροδεξιά δεν είναι ένα απολιθωμένο δόγμα του προηγούμενου αιώνα για να μένει στάσιμη. Είναι μια ζωντανή, φιλελεύθερη, πατριωτική ιδεολογία που εξελίσσεται, που παράγει αποτέλεσμα, που λύνει τα προβλήματα του πολίτη εδώ και τώρα. Ζωντανό παράδειγμα η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη που τα τελευταία 7 χρόνια διοικεί τη χώρα με σκληρή δουλειά και έργα, όχι με αδράνεια και λόγια του αέρα. 

Το έχω πει πολλές φορές, και θα το ξαναπώ. Το μέλλον της Ελλάδας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το μέλλον της μεγάλης Κεντροδεξιάς παράταξης. Όποιος δεν το βλέπει αυτό, είτε εθελοτυφλεί είτε απλώς εξυπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες. Σήμερα, σε έναν κόσμο που αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, η Κεντροδεξιά δεν δίνει μια απλή εκλογική μάχη. Δίνει μια υπαρξιακή και μια βαθιά ιδεολογική μάχη. Είναι η μάχη της κοινής λογικής απέναντι στον παραλογισμό, η μάχη των

Μητσοτάκης για Φόρμουλα1

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αιλιανός

 Η προοπτική να φιλοξενήσει η Ελλάδα αγώνες της Formula 1 εξακολουθεί να αποτελεί ένα από όνειρο για τους λάτρεις του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Πρόκειται για μια ιδέα που κατά καιρούς επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση, καθώς θα μπορούσε να προσφέρει σημαντική διεθνή προβολή και να ενισχύσει το τουριστικό και οικονομικό αποτύπωμα της χώρας.

Στο παρελθόν έχουμε ακούσει για δημιουργία πίστας στον Ορχομενό ή στην Πάτρα, ακόμη και στον Πειραιά (περιμετρικά του λιμανιού, των παραθαλάσσιων δρόμων και του Μικρολίμανου, ως το Φάληρο) μα τίποτα δεν ευοδώθηκε.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Τάκη Τρακουσέλλη και του newsauto, ξεκαθάρισε ότι, παρά το ενδιαφέρον που υπάρχει, δεν διακρίνει τις προϋποθέσεις ώστε η Ελλάδα να ενταχθεί σύντομα στο πρόγραμμα της Formula 1.

Όπως σημείωσε, τόσο η δημιουργία μιας μόνιμης πίστας προδιαγραφών Formula 1 όσο και η διοργάνωση ενός αγώνα δρόμου στην Αθήνα απαιτούν τεράστιους οικονομικούς πόρους, κυρίως όμως πολύπλοκο σχεδιασμό. Μάλιστα, αποκάλυψε ότι στο παρελθόν

Να βγουν οι υπουργοί στη μάχη με τον Σαμαρά…Όλοι!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι ολοφάνερο ότι υπουργοί κι κορυφαία στελέχη της ΝΔ δεν μπορούν πλέον να δοξάζονται κρυπτόμενοι, ειδικά απέναντι στον Σαμαρά, που έχει επιλέξει να επιτίθεται με σφοδρότητα στον αρχηγό του κόμματός τους και στην παράταξη που τον τίμησε, παρά τα όσα δεινά της επέφερε.

Ο Σαμαράς είναι αμετανόητος. Είχε την απαίτηση ο Μητσοτάκης κι ο κάθε Μητσοτάκης να τον ακούει συνεχώς, αναφορικά με το πώς θα κυβερνήσει. Το είπε ξεκάθαρα: «Εγώ τους τα έλεγα μα δεν με άκουγαν»! Ήθελε να υπαγορεύει στον Μητσοτάκη τι θα κάνει…

Μα αν ήταν να κάνει ο Μητσοτάκης όσα ήθελε ή απαιτούσε ο Σαμαράς, δεν θα έφτανε στο 41%, αλλά θα λάμβανε 18% που έφτασε τη ΝΔ ο πρώην πρόεδρός της.

Ο Σαμαράς λοιπόν είναι αντίπαλος. Είναι ο εμμονικός άνθρωπος που θέλει να δει τη ΝΔ να μη κατακτά νέα αυτοδυναμία, να μη νικά. Είναι ο άνθρωπος που θεωρεί ότι μόνο ο ίδιος πρέπει να κυβερνά τη χώρα κι όλοι να του στέκονται προσοχή. Είναι ο άνθρωπος που σήμερα αναμασά όσα έλεγε ο άνθρωπος που ήθελε να τον κλείσει φυλακή! Μα οι εμμονές του είναι πιο ισχυρές από τη λογική του. Κι είναι σαφές ότι η πολιτική του

Οι όροι της νέας εποχής

Γράφει ο Κυριάκος Πιερρακάκης

 Ο κόσμος δεν αλλάζει σταδιακά, αλλά ασύμμετρα. Για μεγάλα διαστήματα οι εξελίξεις μοιάζουν γραμμικές, σχεδόν προβλέψιμες, μέχρι τη στιγμή που συσσωρεύονται αλλαγές οι οποίες μετακινούν απότομα το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν οικονομίες, κοινωνίες και κράτη.

Κάπως έτσι μοιάζει και η εποχή που διανύουμε.

Η τεχνητή νοημοσύνη αναδιατάσσει ήδη την παραγωγή και την εργασία. Η γεωπολιτική επιστρέφει με ένταση. Η ενεργειακή ασφάλεια, η τεχνολογική αυτονομία και η οικονομική ισχύς επανέρχονται στο επίκεντρο ως ζητήματα στρατηγικής σημασίας. Το ζητούμενο πλέον είναι ποιοι θα μπορέσουν να μετατρέψουν αυτή τη μετάβαση σε πηγή ισχύος.

Σε αυτό το νέο περιβάλλον, ο καθοριστικός παράγοντας για κάθε χώρα είναι η παραγωγικότητα. Η δυνατότητα, δηλαδή, να

Η Ελλάδα απέναντι στη μηχανή του Κρεμλίνου για αποσταθεροποίηση της

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι κοινή διαπίστωση πια, ότι ρωσικός παράγων έχει διεισδύσει στην Ελλάδα πολλαπλώς. Όχι ως θεωρία συνωμοσίας, αλλά ως ζήτημα που απασχολεί πλέον ανοικτά τις ελληνικές και κυρίως τις δυτικές υπηρεσίες ασφαλείας. Η ρωσική διείσδυση είναι πολύπλευρη, πρωτίστως όμως αφορά την πολιτική και την Εκκλησία.

Στη χώρα μας, είναι σαφές ότι υπάρχουν κόμματα -κυρίως με αναφορά στη Βόρεια Ελλάδα- που ομνύουν στον Πούτιν, ενώ δεκάδες μοναστήρια δίνουν πολιτικές κατευθύνσεις για την ψήφο των πιστών. Η επιρροή δεν ασκείται πάντοτε με θόρυβο, συχνά ασκείται αθόρυβα, αλλά αποτελεσματικά.

Ταυτοχρόνως, υπάρχει έντονη διείσδυση στο διαδίκτυο, με χιλιάδες bots και επαναλαμβανόμενους κακόβουλους λογαριασμούς. Τα bots, υποκλέπτουν προσωπικά δεδομένα, διαδίδουν ψεύτικες ειδήσεις - fake news (το βιώσαμε με τη δήθεν νεκρή Μαρία στον Έβρο), βομβαρδίζουν ιστοσελίδες προκαλώντας πτώση διακομιστών (DDoS attacks) ή δημιουργούν ψεύτικους λογαριασμούς προπαγάνδας. Ο στόχος δεν είναι απλώς η παραπληροφόρηση. Είναι η διάβρωση της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Υπενθυμίζουμε ότι μια ημέρα πριν την υπόθεση Ντόκου, ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι

Κωστής Χατζηδάκης: Κεντροδεξιά που δίνει λύσεις, όχι κεντροδεξιά της νοσταλγίας

 

Υπάρχει άραγε κάποιος που μπορεί να φανταστεί την πολιτική ζωή της Ελλάδας τα επόμενα χρόνια χωρίς τη Νέα Δημοκρατία; Ακόμη και όσοι δεν μας έχουν ψηφίσει ποτέ, δεν αμφισβητούν ότι η Νέα Δημοκρατία αποτελεί διαχρονικά σημείο αναφοράς για την πολιτική ζωή του τόπου. Δεν είναι μόνο το πιο ανθεκτικό κόμμα της Μεταπολίτευσης, σε μια περίοδο που άλλα κόμματα κατέρρευσαν ή αλλάζουν με πρωτοφανή ταχύτητα ονόματα, αρχηγούς και πολιτική ταυτότητα. Είναι πολύ περισσότερο μια δύναμη συνεχούς εθνικής ανανέωσης.

Ζούμε σε μια περίοδο μεγάλων ανατροπών. Η Τεχνητή Νοημοσύνη αλλάζει την οικονομία και την αγορά εργασίας. Η δημογραφική κρίση απειλεί τη βιωσιμότητα ολόκληρων κοινωνιών. Η στεγαστική πίεση δοκιμάζει ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους. Οι μεταναστευτικές ροές, η κλιματική κρίση και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις δημιουργούν νέα δεδομένα για την Ευρώπη και τον κόσμο. Και όμως, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, βλέπουμε πολλά κόμματα στην Ελλάδα να καταφεύγουν σε συνταγές του παρελθόντος. Να επενδύουν στην τοξικότητα αντί στις λύσεις. Να αναζητούν πολιτικά οφέλη μέσα από την καλλιέργεια της οργής. Να υπόσχονται τα πάντα στους πάντες, σάμπως η οικονομία δεν έχει τους δικούς της «νόμους». Να προσπαθούν να απαντήσουν σε εξαιρετικά σύνθετα προβλήματα με απλοϊκά συνθήματα.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο απαιτητική από τον λαϊκισμό. Κι αυτό,

Ναι, είμαι με τον Εμπαπέ!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

«Δεν βλέπω να υπάρχει άμυνα ικανή να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την τετράδα των επιθετικών της Γαλλίας, Εμπαπέ, Ντεμπελέ, Ολίσε και Μπαρκολά», είπε στο ITV Sport ο Γκάρι Νέβιλ. Πόσο δίκιο είχε.

Από αυτή τη θαυμαστή τετράδα, επιτρέψτε μου να σταθώ, να εγκωμιάσω, να δοξάσω, να υμνολογήσω, τον Κιλιάν Εμπαπέ! Άλλωστε, πλην των tricolores, παίζει και στη Βασίλισσα.

Εμπαπέ λοιπόν.

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές που «ματώνουν» το πλεκτό. Που…παστελώνουν…πυροβολούν…. «ράβουν» το τόπι στο «γάμα»… «κερνάνε γκολ»…  Υπάρχουν κι εκείνοι που νικούν.

Μα, υπάρχει κι ο Κιλιάν Εμπαπέ, ένας τύπος που μοιάζει να γεννήθηκε από την ίδια την επιθυμία του ποδοσφαίρου να γίνει τέχνη. Μια μπαλαδόφατσα που οσονούπω θα γίνει ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στα Μουντιάλ, άλλωστε είναι ακόμη 27 χρόνων.

Ο τύπος δεν τρέχει. Γλιστρά πάνω στο χορτάρι σαν αέρας που απέκτησε σώμα. Οι αντίπαλοι απλώνουν τα πόδια τους για να τον σταματήσουν, όμως εκείνος έχει ήδη περάσει κι είναι σαν να τους τραγουδά… είσαι ανάμνηση παλιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι…

Στη Γαλλία έγινε παιδί-θαύμα, ο εκλεκτός που φόρεσε τη φανέλα της πατρίδας του

Οι πίτσες, οι φάρσες & η απίθανη δικαίωση του Β. Λεβέντη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αν γεννήθηκες τη δεκαετία του '80 ή του '90, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να έχεις πέσει πάνω στον Βασίλη Λεβέντη όχι επειδή έψαχνες πολιτική ανάλυση, αλλά επειδή κάποιος σου είπε: «Άνοιξε το Κανάλι 67, γίνεται της που**νας με τον Λεβέντη».

Και πράγματι γινόταν. Πριν από τα social media, πριν από τα livestreams και πριν το ίντερνετ μετατρέψει τον καθένα σε σχολιαστή, υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε διαδραστική τηλεόραση χωρίς να το ξέρει. Ή μάλλον, χωρίς να το επιδιώκει.

Ο Λεβέντης ήθελε να κάνει πολιτική. Το κοινό είχε αποφασίσει να κάνει... ψυχαγωγία. Η διαφορά ήταν τεράστια.

Εκείνος προσπαθούσε να εξηγήσει τις πεποιθήσεις του με τη μοναδική αφέλεια που τον διέκρινε κι απέναντί του υπήρχαν εκείνοι -κι ήταν πολλοί- που είχαν έναν και μοναδικό σκοπό: να τον βγάλουν από τα ρούχα του.

Άλλοι άλλαζαν τη φωνή τους. Άλλοι τον διέκοπταν επίτηδες. Άλλοι τον έβαζαν να απαντά σε ανύπαρκτες καταγγελίες. Κι όταν όλα αυτά δεν έφταναν, έμπαινε στη μέση και ο ντελιβεράς.

Οι πίτσες που έφταναν στο στούντιο χωρίς να τις έχει παραγγείλει κανείς έγιναν

ΠαΣοΚ χωρίς ρεζερβουάρ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουμε αναρωτηθεί επανειλημμένως αν το ΠαΣοΚ έχει λόγο ύπαρξης στο σημερινό πολιτικό τοπίο. Μπορεί διαχρονικά να εξέφρασε και να «σημάδεψε» σημαντικά κοινωνικά ρεύματα, μα σήμερα έχει ξεπεραστεί, εγκλωβισμένο στον συναισθηματισμό των φίλων του και δη στον συναισθηματισμό του παρελθόντος.

Σήμερα το ΠαΣοΚ μοιάζει να είναι το… ΚΚΕ της σοσιαλδημοκρατίας και με το σημερινό πρόσωπο της ηγεσίας του, είναι ένα κόμμα που μονίμως ρέπει προς τον αντισυστημισμό! Ένα κόμμα παγιδευμένο σε μουσειακές αναμνήσεις, που μιλά συνεχώς για το παρελθόν επειδή φοβάται να κοιτάξει το μέλλον. Έφτασε στο σημείο να εκδώσει συνεδριακή απόφαση, για να μη συνεργαστεί με τη ΝΔ μετεκλογικά. Κι επειδή η ΝΔ προβλέπεται να είναι πρώτο κόμμα, το ΠαΣοΚ αποφάσισε να αφήσει τον τόπο ακυβέρνητο, σε περίπτωση που δεν υπάρξει αυτοδυναμία.

Για σκεφτείτε: Ένα κατ’ εξοχήν κόμμα εξουσίας, να αρνείται τη συμμετοχή σ’ αυτή και να φλερτάρει ασυστόλως με τον αντισυστημισμό και ν’ αγκαλιάζει τα

Σαμαράς: Κόμμα ναφθαλίνης!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κάποιος που αγαπά τον Αντώνη Σαμαρά, θα πρέπει κάποια στιγμή να τον συγκρατήσει. Όχι τόσο ως προς τις αποφάσεις του για την ίδρυση του κόμματός του -αυτές τις έχει λάβει- όσο ως προς τα πρόσωπα με τα οποία φαίνεται ότι θα συμπορευθεί στον δρόμο για να μην είναι νικήτρια των εκλογών η ΝΔ! Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς τον άνθρωπο που κράτησε όρθια τη χώρα στα πολύ δύσκολα (ανεξαρτήτως των λαθών του και των «εγκληματικών»… Ζαππείων), να καθοδηγείται στα βαθιά του γεράματα από πείσματα, εμμονές και να ταυτίζεται με πρόσωπα του απόλυτου πολιτικού παρελθόντος.

Κάποιος πρέπει να του υπενθυμίσει τη φράση  «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη(ν)», του λόγιου χρονογράφου Καισάριου Δαπόντε, από το έργο του  «Κήπος Χαρίτων». Κι αυτό, επειδή οι κινήσεις που κάνει στο πολιτικό παρασκήνιο, δείχνουν έντονη εμμονή, απόγνωση και θολωμένη κρίση.

Δεν εξηγείται διαφορετικά, ότι το τελευταίο διάστημα τηλεφωνεί σε όποιον απόμαχο,

Ο πολιτικός καιροσκοπισμός σε επιστολόχαρτο

 

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως στη δυσαρμονία σκέψης, άποψης, οραματισμού και ζώσας πολιτικής, ανάμεσα στον Μητσοτάκη και στον κομματικό μηχανισμό της ΝΔ.

Στο Μοσχάτο, στις οργανώσεις της ΝΔ, στο σώμα των πολιτευτών, ακόμη και στους βουλευτές, υπάρχουν πρόσωπα που είναι αμφίβολη η πολιτική αναλυτική τους σκέψη, η πλήρης και σε βάθος ιδεολογική τους κατάρτιση κι εν γένει η ικανότητά τους να κόψουν ένα καρπούζι στη μέση…

Το έχουμε δει πολλές φορές. Κι η ΝΔ το έχει πληρώσει. Κι αν δεν ήταν ο Μητσοτάκης να τραβάει το κάρο και να το σταθμεύει έξω από το Μαξίμου, οι άνθρωποι αυτοί θα έβλεπαν την Ηρώδου Αττικού με κιάλια.

Τα σκεφτόμουν αυτά και μοιράζομαι αυτές τις σκέψεις μαζί σας, λόγω της ακατανόητης επιστολής που είδε το φως της δημοσιότητας, κάποιου Βασίλη Φεύγα, που είναι, λέει, γραμματέας στρατηγικού σχεδιασμού και επικοινωνίας του κυβερνώντος κόμματος. Ο άνθρωπος αυτός έστειλε μια επιστολή στον Μητσοτάκη, με την οποία θέλησε να γίνει γνωστός στο πανελλήνιο. Αν δεν επιζητούσε αυτό, δεν θα την έδινε στη