Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Ξεκινά σε λίγες ημέρες τη λειτουργία της η ΔΕΘ. Μια έκθεση, μια πόλη, μια ιστορία, εκατομμύρια εικόνες, επιχειρηματικές συμφωνίες, πρωθυπουργικές εξαγγελίες με αλήθειες και ψέματα…
Μα
υπάρχει και μια άλλη ΔΕΘ. Εκείνη που αρχίζει
όταν κλείνουν οι πύλες της Έκθεσης. Όταν οι κάμερες των δελτίων ειδήσεων
αποσύρονται. Όταν οι πολιτικοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι επιχειρηματίες,
οι δημοσιογράφοι και οι κομματικοί παράγοντες αναζητούν τραπέζι για φαγητό ή
—παλαιότερα— πρώτο τραπέζι στα μπουζούκια.
Είναι
η ΔΕΘ των «πηγαδακίων», των διαρροών, της ατάκας, των νυχτερινών εξόδων, των
πολιτικών φιλοδοξιών, των ερώτων και, πάνω απ' όλα, των φωτογραφιών.
Γιατί
στη Θεσσαλονίκη δεν αρκούσε πάντοτε να είσαι υπουργός, έπρεπε να φαίνεσαι και υπουργός. Και αν
μπορούσες να είσαι και δίπλα στον πρωθυπουργό στη φωτογραφία, ακόμη καλύτερα.
Από
τα ουζάδικα της Μοδιάνο και τα νυχτερινά κέντρα της δεκαετίας του ’80, μέχρι
τα «πηγαδάκια» του Βελλιδείου και τις selfies του 2025, η ΔΕΘ υπήρξε ένα
παράλληλο πολιτικό σύμπαν.
Οι ιστορίες που ακολουθούν έχουν αφήσει εποχή. Άλλες διαθέτουν ισχυρή τεκμηρίωση, άλλες έχουν παραπολιτικό χαρακτήρα κι άλλες είναι… ανέκδοτες!
