Η Ελλάδα ξεχρεώνει και η αντιπολίτευση… στενοχωριέται

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η είδηση σαφής, ξεκάθαρη κι ελπιδοφόρα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δρομολογεί την πρόωρη αποπληρωμή χρέους ύψους 13 δισεκατομμυρίων ευρώ κι αυτό αποτελεί κίνηση-ματ που αναμένεται να αλλάξει τις ισορροπίες στην Ευρωζώνη και να εδραιώσει την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών.

Μια τέτοια ενέργεια αποτελεί γεγονός πρωτόγνωρο στην ιστορία της χώρας και δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική διαχείριση υποχρεώσεων, αλλά μια κίνηση υψηλού συμβολισμού. Στόχος της ελληνικής κυβέρνησης είναι, έως το τέλος του 2026, το συνολικό ύψος του δανεισμού της χώρας ως ποσοστό του ΑΕΠ, να υποχωρήσει κάτω από το αντίστοιχο επίπεδο της Ιταλίας. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή, καθώς η Ελλάδα θα πάψει να φέρει τον τίτλο της πιο υπερχρεωμένης χώρας στην Ευρώπη, παραδίδοντας τη «σκυτάλη» στη Ρώμη.

Κι ενώ η μείωση του χρέους ενισχύει την εθνική αξιοπιστία, εξασφαλίζει

Όλοι εναντίον Μητσοτάκη – Ποιοι σχεδιάζουν την ανατροπή και ποιος θα κυβερνήσει;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οδεύοντας προς τον Σεπτέμβριο, όπου οι πολιτικοί αρχηγοί θα παρουσιάσουν στη ΔΕΘ τις θέσεις τους, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπαίνουμε για τα καλά στην τελική ευθεία για τις εκλογές του 2027. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα, μόνο κάποιο εξαιρετικής κρισιμότητας εθνικό θέμα θα ανατρέψει τον δρόμο για τις κάλπες της επόμενης Άνοιξης.

Τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή, είναι ότι η ΝΔ -δηλαδή ο Μητσοτάκης- διατηρεί την απόλυτη πρωτοκαθεδρία. Διαθέτει διαφορά ανάμεσα στο 12 και στο 14% από το δεύτερο κόμμα. Ουδείς το αμφισβητεί αυτό, ακόμη κι ο Τσίπρας που αναφέρεται μεν σε ανατροπή, αλλά μιλά για τις…δεύτερες εκλογές. Αν γίνουν αυτές και δεν υπάρξει αυτοδυναμία της ΝΔ από την πρώτη κάλπη.

Επίσης, ενώ έχουμε αυτά τα δεδομένα, είναι ακατανόητη η επιμονή του …τρίτου ΠαΣοΚ, σε νίκη του με μια ψήφο διαφορά! Ενώ στα δεδομένα αυτά, δεν πρέπει να αγνοούμε το κόμμα Σαμαρά, που για μια ακόμη φορά πυροβολεί το κόμμα που τον ανέθρεψε και τον έκανε ακόμη και πρωθυπουργό!

Τι μέλει γενέσθαι λοιπόν; Στο πολιτικό και «μεγαλοεπιχειρηματικό» γίγνεσθαι εξυφαίνονται διάφορα σχέδια αποδόμησης του Μητσοτάκη, παρά το γεγονός ότι

Η απώλεια του Στέφανου Μάνου

 

Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Η απώλειά του Στέφανου Μάνου αφήνει πολλούς από εμάς χωρίς έναν άνθρωπο με χαρακτήρα και οξύνοια, που υπήρξε πάντα στήριγμα σε δύσκολους χειρισμούς και τολμηρές πρωτοβουλίες. Ποτέ δεν δίσταζε να πει τη γνώμη του η να πάρει αποφάσεις που εκ προοιμίου γνώριζε πως δεν συναντούν την επιδοκιμασία της πλειοψηφίας. Η πολιτικότητα δεν υπήρξε ποτέ το μεγαλύτερό του προσόν. Όταν πίστευε κάτι δεν υπήρχε περίπτωση να μην το προωθήσει και να το ολοκληρώσει, ανεξάρτητα από αντιδράσεις και την όποια περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Είχε ένα ιδιαίτερο χιούμορ που αντικατόπτριζε την ιδιαίτερη προσωπικότητά και τον χαρακτήρα του. Τον γνώρισα σε διάφορες φάσεις της πολιτικής του πορείας. Όταν βγήκε για πρώτη φορά βουλευτής μου είχε κάνει εντύπωση η έξυπνη προεκλογική του εκστρατεία, με την προβολή της μεγάλης του οικογένειας. Και την πρώτη φορά που μιλήσαμε πιο προσωπικά ήταν όταν σχολίασα θετικά μια δημόσια παρέμβασή του και μου τηλεφώνησε, για να μου πει πως

Γιώργος Παπαστεφάνου: Η ευγένεια του φωτός και η μνήμη των τραγουδιών

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Ο άνθρωπος που κράτησε όρθια τη μνήμη του ελληνικού Πολιτισμού και δη του τραγουδιού μας.

Καλησπέρα κύριε Έντισον

Αναφερόμενος στον Γιώργο Παπαστεφάνου, ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να βρω τον τρόπο να ξεκινήσω την κατάθεση των σκέψεών μου για εκείνον. Θα πω, αντί προλόγου, ότι ήμουν κι εγώ ένας από τα εκατομμύρια των Ελλήνων που φρόντιζαν να συντονίζονται με το Δεύτερο και, αργότερα, με το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας για ν’ ακούσουν τις εκπομπές του. Το «Καλησπέρα κύριε Έντισον» και, αργότερα, το «Μια φορά, θυμάμαι…», στο Τρίτο, κάθε Κυριακή στις 19:00, με επανάληψη στο Δεύτερο Πρόγραμμα κάθε Δευτέρα στις 18:00.

Μνήμες με νότες και στιχάκια

Ο Γιώργος Παπαστεφάνου είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μου απέδειξαν και μου έμαθαν ότι το ραδιόφωνο μπορεί να είναι ταυτοχρόνως μουσική, ιστορία, λογοτεχνία και πολιτισμός.

Σκέφτομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που απλώς περνούν από τον πολιτισμό κι άλλοι

Στέφανος Μάνος: Ο ξεροκέφαλος εκσυγχρονιστής

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν πολιτικοί που περνούν από την εξουσία αφήνοντας πίσω τους λόγια, συνθήματα και αναμνήσεις. Και υπάρχουν εκείνοι που, όταν τελειώσει η διαδρομή τους, μπορεί κανείς να δείξει κάτι χειροπιαστό και να πει: «Αυτό έγινε επειδή ήταν εκεί». Όπως έγινε με τον Στέφανο Μάνο.

Έναν άνθρωπο που υπήρξε αναμφισβήτητα κορυφαίος κι ιδιαίτερος πολιτικός της μεταπολιτευτικής περιόδου.  

Έναν άνθρωπο που άφησε κορυφαίο πολιτικό αποτύπωμα κι αν η ελληνική κοινωνία μπορούσε να κατανοήσει πόσο μπροστά από τον μέσο όρο των πολιτικών ήταν η σκέψη του, θα είχε αποκομίσει ακόμη περισσότερα οφέλη.

Ναι, ο Στέφανος Μάνος σκεφτόταν διαφορετικά, λειτουργούσε πρακτικά και είχε εκείνη τη σπάνια πολιτική ιδιότητα του ανθρώπου που θέλει να κάνει τα πράγματα να συμβούν.

Και τα έκανε.

Είναι ο πρώτος που υπέγραψε τη σύμβαση για τη δημιουργία του Μετρό της Αθήνας. Κι επέλεξε ένα μοντέλο, για να μη καταστεί το μετρό, όπως ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος. Η ανάθεση της

Περήφανος, ευαίσθητος, ελεύθερος και ασυμβίβαστος!

 

Γράφει ο Θεόδωρος Σκυλακάκης

 Έφυγε από τη ζωή μετά από μακρά περιπέτεια υγείας ο Στέφανος Μάνος, ένας από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς της μεταπολίτευσης. Προσέφερε πολλά και σημαντικά στον τόπο και θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα, αν η χώρα μας είχε την ικανότητα να αξιοποιεί τα καλύτερα τέκνα της.

Τον ανακάλυψε πολιτικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αλλά από την πρώτη ώρα που μπήκε στην πολιτική με μια εκπληκτική εκστρατεία το 1977 στην Α΄ Αθηνών (την πιο σύγχρονη που είχε γίνει ποτέ ως τότε στην Ελλάδα), ήταν σαφές ότι θα έκανε τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, καινοτόμο και προπαντός ανατρεπτικό. Το κυβερνητικό του έργο είναι σύντομο από πλευράς χρονικής διαδρομής, αλλά απίστευτα πλούσιο.

Από τα πιο σημαντικά ήταν η σωτηρία της Πλάκας, η υπογραφή της σύμβασης του μετρό, η έμπνευση, ο σχεδιασμός και η πολεοδομική προετοιμασία των μεγάλων έργων παραχώρησης όπως η Αττική Οδός και το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», η πρώτη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, η εξαφάνιση του νέφους από την Αθήνα με το μέτρο της απόσυρσης κ.ά. Στο μετρό, καθοριστική ήταν η επιλογή

… Άι σαπέρ, άι σαπέρ, δεν χωράμε στο τρακτέρ…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το σκηνικό σε κάθε χωριό, σε κάθε ραχούλα, στο προαύλιο όλων των εκκλησιών της Ελλάδας. Το ίδιο κι απαράλαχτο κάθε χρόνο.

Τραπέζια σχεδόν  κολλημένα το ένα στο άλλο, χάρτινα τραπεζομάντηλα που επάνω γράφουν «well come», πλαστικές καρέκλες από τη βιοτεχνία «Γυφτόπουλος ΙΚΕ» και δίπλα σούβλες. Αρνιά, προβατίνες και γουρουνοπούλες που στάζουν στα κάρβουνα τα λίπη τους και τεμαχίζονται ασταμάτητα για να γεμίσουν τα πλαστικά πιάτα και τις κοιλιές αδηφάγων δίποδων θηλαστικών. Κοκορέτσια, κοντοσούβλια, λουκάνικα. Η χαρά της χοληστερίνης, η ηδονή του τριγλυκερίδιου…

Στο βάθος η εξέδρα που θα ανέβει η αοιδός. Τα στήθη και τα πόδια της της θα γίνουν η … χαρά της σοδειάς…

Κι ο πάγκος με τα ποπ κορν και τους λουκουμάδες… Κι οι μικροπωλητές με τα μαϊμού ρόλεξ και τις χρυσές αλυσίδες. Που είναι τόσο χρυσές, όσο Έλληνας είναι ο Ουόκαπ…

Δίπλα, το χωράφι του Μήτρακα, που στο πανηγύρι γίνεται πάρκινγκ των Αθηναίων, αλλά και των αγροτικών. Και νάσου τα λεοπάρ, να και τα φορέματα με σχισίματα μέχρι

«Μίσος είναι το δηλητήριο που πίνουμε , ελπίζοντας ότι άλλοι θα πεθάνουν»!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Διάβασα με πολύ προσοχή το δημοσίευμα του «Euronews Business», που αναφέρει αναλυτικά ότι από τις αρχές Αυγούστου, το 2026 είναι η χειρότερη χρονιά 15ετίας για πολλές ευρωπαϊκές χώρες σε συνολική καμένη έκταση. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι μόνο στη Γαλλία και την Ισπανία, έως τα τέλη Ιουλίου είχαν απομακρυνθεί πάνω από 320.000 άνθρωποι. Οι πυρκαγιές συνεχίζονται καθώς οι καύσωνες εξαπλώνονται όσο πλησιάζουν τα μέσα Αυγούστου.

Όπως αναφέρεται, η αποτίμηση του κόστους των δασικών πυρκαγιών είναι σύνθετη. Η καμένη έκταση μετριέται εύκολα, αλλά για την εκτίμηση των οικονομικών και άλλων επιπτώσεων απαιτείται περισσότερη προσπάθεια.

«Οι φετινές δασικές πυρκαγιές στην Ευρώπη επιβεβαιώνουν ότι το οικονομικό τους κόστος υπερβαίνει κατά πολύ την αποκατάσταση της καμένης γης», δήλωσε ο καθηγητής Σιμόνε Βαρότο, από το Henley Business School στο Πανεπιστήμιο Reading. «Ο τελικός λογαριασμός θα περιλαμβάνει κατεστραμμένα σπίτια, επιχειρήσεις και

Πέταξε στα 8,44 και προσγειώθηκε στην αιωνιότητα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελευταίες ώρες πριν τις ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές και στημένος στην τηλεόραση περίμενα να δω αν ο σπουδαιότερος αθλητής στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, ο Μίλτος Τεντόγλου, καταφέρει να κατακτήσει το τέταρτο συνεχόμενο χρυσό του μετάλλιο, σε πανευρωπαϊκούς αγώνες.

Τα κατάφερε το θηρίο! Πέταξε και τελικά προσγειώθηκε στα 8.44! Τέταρτο συνεχόμενο χρυσό στο αγώνισμά του! Γεγονός που τον καθιστά θρύλο. Δεν το έχει καταφέρει κανένας άλλος στο παρελθόν, εξ ου και το όνομά του γράφεται πια με χρυσά γράμματα στην ιστορία του μήκους. Κι όχι μόνο αυτό: Ισοφάρισε με το τέταρτο χρυσό, την μοναδική γυναίκα που το έχει καταφέρει, την σπουδαία, τη θρυλική, την εξαιρετική, την έξοχη, την τρανή, την επιφανή (βάλτε κι όσα άλλα επίθετα γνωρίζετε) Χάικε Ντρέσλερ. Την οποία, παρεμπιπτόντως, υπεραγαπά ο Τεντόγλου.

Ο Μίλτος έκανε τον άθλο του εμφατικά! Πραγματοποίησε μόλις 4 άλματα κι άφησε

Ένα ελικόπτερο φορτωμένο ξιπασιά!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Στους βράχους του Σαρακήνικου της Μήλου δεν προσγειώθηκαν απλώς τα πέδιλα ενός ελικοπτέρου. Προσγειώθηκε μια ολόκληρη νοοτροπία. Η γνωστή.

Αυτή που ξεκινάει από το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», περνάει από το «θα σε στείλω στον Έβρο» και καταλήγει, μερικές δεκαετίες αργότερα, στο «άσε, θα πάρω το ελικόπτερο».

Δεν είναι η ιστορία ενός πλούσιου που θέλησε να πάει με ελικόπτερο στο Σαρακήνικο. Είναι η ιστορία μιας κοινωνίας που, κάθε φορά που αποκτά λίγη παραπάνω οικονομική άνεση, ξεχνάει πολύ γρήγορα όσα έμαθε όταν δεν είχε.

Και μαζί με την άνεση επιστρέφει και η ξιπασιά. Επιστρέφει η επίδειξη.

Επιστρέφει η μαγκιά. Επιστρέφει το «άρρωστο εγώ». Κυρίως, επιστρέφει η παλιά και δοκιμασμένη ελληνική πεποίθηση ότι ο κανόνας είναι κάτι που αφορά τους άλλους.

Το ελικόπτερο είχε άδεια να προσγειωθεί στις Αλυκές. Δεν προσγειώθηκε στις Αλυκές. Πήγε στο Σαρακήνικο και προσγειώθηκε εκεί, σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα

Η ντροπή της Πολιτείας απέναντι στην επιλογή της αποτέφρωσης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τις τελευταίες ημέρες, βρέθηκα δυο φορές στην ίδια θέση. Προσφιλή μου πρόσωπα που ξεκίνησαν το ταξίδι τους στο φως, είχαν επιλέξει να μη ταφούν τα σώματά τους, αλλά να αποτεφρωθούν. Δικαίωμά τους!

Κι εκεί, ως να μην έφτανε η οδύνη των δικών τους ανθρώπων, αυτοί είχαν ν’ αντιμετωπίσουν και την έλλειψη σεβασμού από την Πολιτεία.

Για να αποτεφρωθούν, έπρεπε να υπάρχει σύμφωνη γνώμη των παιδιών τους και του συζύγου τους!!! Κάτι που δεν απαιτείται για ταφή του νεκρού στο χώμα. Άρα, έχουμε να κάνουμε για σαφή διάκριση της Πολιτείας, για ξεκάθαρη έλλειψη ισονομίας, για έλλειψη σεβασμού.

Υπάρχει κάτι βαθιά προσβλητικό σε μια Πολιτεία που σου αναγνωρίζει ένα δικαίωμα και, την ίδια στιγμή, κάνει ό,τι μπορεί για να καταστήσει την άσκησή του δύσκολη, επώδυνη και ταπεινωτική.

Και γίνεται ακόμη πιο εξοργιστικό όταν αυτό το δικαίωμα αφορά την τελευταία επιθυμία ενός ανθρώπου.

Η αποτέφρωση είναι νόμιμη επιλογή. Κι όμως, για όσους την επιλέγουν, η Πολιτεία

Ενδοτισμός …Κούλη με Rafale, Belharra, F-35 και «Ασπίδα του Αχιλλέα»;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ευθυμήσαμε και πάλι. Με το θερμόμετρο να δείχνει 40 βαθμούς ή πέριξ αυτών, ακούσαμε πάλι …μπατριωτικές τσιρίδες για τον… καταραμένο Κούλη! Επειδή, λέει, δεν απέτρεψε τη συμφωνία αμυντικής συνδρομής, ανάμεσα στην Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν! Κι επειδή, λέει, παραμένουν οι «Πάτριοτ» στη Σαουδική Αραβία κι έτσι ο Μητσοτάκης μας… σέρνει στον πόλεμο…

Μιλάμε για απόλυτες ανοησίες, συνοδευόμενες με τσίπουρα και μεζέδες. Μιλάμε για κουταμάρες, για λόγια του αέρα.

Μα δεν μας λένε οι …μπατριωτάρες τι θα έκαναν εκείνοι; Τι θα έκαναν για να μην υπογράψουν συμφωνία τρεις ανεξάρτητες κι αλλόθρησκες χώρες; Πώς θα επηρέαζαν τα πράγματα; Τι θα έλεγαν στους τρεις ηγέτες που ξεκίνησαν να φτιάχνουν το …μουσουλμανικό ΝΑΤΟ;

Κι από την άλλη μεριά, τι τους ενοχλεί η συμφωνία της Ελλάδας με τον γαλλικό κολοσσό Meridiam για την ηλεκτρική διασύνδεση της Ελλάδας με την Κύπρο;

Μήπως τους ενοχλεί, ότι έτσι θωρακίζεται το εγχείρημα κι αυτό πιστώνεται… στον οχτρό Κούλη;

Ας μας πούνε οι… μπατριώτες, τι θα έκαναν εκείνοι; Και τι περισσότερο έκαναν στη

H Τεχνητή Νοημοσύνη και οι μάχες της Ευρώπης

 

Γράφει ο Δημοσθένης Αναγνωστόπουλος

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει εξελιχθεί στο νέο πεδίο γεωπολιτικού και οικονομικού ανταγωνισμού. Εκτός από την τεχνολογία, η συζήτηση αφορά πλέον και την παραγωγικότητα, την οικονομική ανάπτυξη, την άμυνα, την ενεργειακή μετάβαση, την υγεία και, εν τέλει, τη θέση κάθε χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος.

Καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας επιταχύνεται, η Ευρώπη καλείται να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα αν μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστική χωρίς να απεμπολήσει τις αξίες που διαχρονικά τη χαρακτηρίζουν.
Η Ευρώπη έχει επιλέξει να επενδύσει σε μια

προσέγγιση που δίνει έμφαση στην αξιόπιστη, διαφανή και ανθρωποκεντρική τεχνητή νοημοσύνη. Πρόκειται για μια επιλογή που αντανακλά το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και κράτος δικαίου.
Για την επιλογή αυτή, μόλις πρόσφατα, στις 2 Αυγούστου, τέθηκε σε εφαρμογή ο βασικός κορμός του ευρωπαϊκού Κανονισμού για την Τεχνητή Νοημοσύνη (EU AI Act). Μεταξύ άλλων, ενεργοποιήθηκαν οι υποχρεώσεις διαφάνειας, ώστε οι πολίτες να ενημερώνονται όταν αλληλεπιδρούν με συστήματα τεχνητής νοημοσύνης ή εκτίθενται σε περιεχόμενο που έχει παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη.
Είναι όμως αρκετό αυτό; Η απάντηση είναι πως όχι.
Η εμπιστοσύνη αποτελεί

Γιάννης Διακογιάννης: Τα Gitanes του «Ζανό», με κονιάκ Davidoff και Dalida

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Παλιότερα, όταν μιλούσαμε για αθλητική δημοσιογραφία εννοούσαμε … Γιάννης Διακογιάννης. Ναι, δεν ήταν μόνος, ήταν κι ο Γιάννης Χιωτάκης, ο Σταμάτης Γρατσίας, ο Βαγγέλης Φουντουκίδης, ο Κώστας Σισμάνης, ήταν κι άλλοι που έσπειραν αθλητικά. Μα ο Διακογιάννης ήταν εκείνος που είχε την ιδιαίτερη παιδεία, τη φινέτσα, τη λάμψη, την κουλτούρα που ανέδυε Παρίσι στη ψωροκώσταινα. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες φυσιογνωμίες που δεν περιέγραφαν απλώς έναν αγώνα. Περιέγραφαν μια ολόκληρη εποχή. Κι αυτή η εποχή είχε τη φωνή του.

Οι δεκαετίες του ’60, ’70 και του ’80 αποτέλεσαν τον μέγιστο βιότοπο του ανδρός που θεωρήθηκε ο κορυφαίος Έλληνας αθλητικός δημοσιογράφος. Ήταν τα χρόνια που οι Κυριακές είχαν άλλη μυρωδιά, τα γήπεδα άλλη αθωότητα και οι περιγραφές γίνονταν αναμνήσεις που ταξίδευαν από γενιά σε γενιά.

Ναι, δημοσιογράφος, συγγραφέας, σχολιαστής στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, παρουσιαστής της περίφημης «Αθλητικής Κυριακής» και περιγραφέας όλων των κορυφαίων διοργανώσεων του κόσμου.

Γλαφυρός, με φωνή από βελούδο, εμβρίθεια στον τρόπο μετάδοσης, ατέλειωτες

Η Καρυστιανού στην κασσελακική νομοτέλεια

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πού ανήκε η Μαρία Καρυστιανού, πριν ιδρύσει το κόμμα της; Στην Αριστερά που την αγκάλιασε με στοργή ή στη Δεξιά που δεν αγαπά τον Μητσοτάκη κι ήθελε μέσω εκείνης να τον ρίξει κι απλώςτη «θώπευε»; Ή μήπως στην Ακροδεξιά, όπως έδειξαν οι λίγες θέσεις που κατέθεσε μετά την ίδρυση του κόμματός της;

Η αλήθεια είναι ότι ήταν απ’ όλα και τίποτα. Ήταν ο εαυτός της. Εκμεταλλεύθηκε τους πάντες κι τα πάντα, όλους όσοι θεωρούσε ότι μπορούσαν να της φανούν χρήσιμοι. Από τον ΣΥΡΙΖΑ –στελέχη του την περιέφεραν ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο– μέχρι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έμοιαζε σχεδόν με μέντορά της. Κι από τον Βελόπουλο και τις θεωρίες συνωμοσίας που υιοθέτησαν σχεδόν όλοι, μέχρι ξέμπαρκους της ΝΔ και συνομιλητές του Σαμαρά.

Η δημόσια εικόνα μιας χαροκαμένης μάνας, λειτούργησε ως ένα ισχυρό πρόσωπο/σύμβολο, που εξέφρασε ένα υπαρκτό συλλογικό συναίσθημα. Κι όσο παρέμενε σύμβολο, ελάχιστοι τόλμησαν να την αντιμετωπίσουν ως πολιτικό πρόσωπο κι ας έδειχνε σαφώς τέτοια εικόνα. Ας μη ξεχνάμε ότι την περασμένη Άνοιξη διέθετε

Μονόδρομος ο κατσικόδρομος για το ΠαΣοΚ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, η κοινή γνώμη παρακολουθεί την «πολεμική» αντιπαράθεση της ΕΛΑΣ και του ΠαΣοΚ. Κάποιοι ξαφνιάστηκαν από την ένταση των κατηγοριών, κάποιοι τις περίμεναν.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια αντιπαράθεση που άργησε να συμβεί. Μάλιστα, κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη επέμεναν να ξεκινήσει αυτή η αντιπαράθεση, αμέσως μόλις ο Τσίπρας εμφανίστηκε ως… επίδοξος καβαλάρης της Αριστεράς, προσπαθώντας να φτάσει στα εδάφη του Κέντρου. Μα, τότε το ΠαΣοΚ έπαιζε στους ρυθμούς που επέβαλλε ο Δούκας. Έφτασαν στο σημείο να ψηφίσουν στο συνέδριό τους, ότι δεν θα συνεργαστούν με τη ΝΔ, καταστρατηγώντας κάθε έννοια λογικής και λαϊκισμού…

Η αλήθεια λοιπόν είναι, ότι το ΠαΣοΚ έχασε δυο μοναδικές ευκαιρίες.

Η πρώτη, ως αξιωματική αντιπολίτευση, όπου οι εμμονές του Ανδρουλάκη, το

Ο Γ. Βαρβιτσιώτης, διαβάζει την Ιστορία: Από τον Ράλλη και τον Ανδρέα στον Τσίπρα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ελληνική πολιτεία αποχαιρέτησε χθες τον ευπατρίδη της πολιτικής Γιάννη Βαρβιτσιώτη, που στα 93 του χρόνια ξεκίνησε το ταξίδι του για το φως!  Έναν άνθρωπο που σημάδεψε με την παρουσία του τη δημόσια ζωή της πατρίδας μας. Έναν πολιτικό με αρχές, έναν πατριώτη, αλλά πάνω απ' όλα έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και αίσθημα ευθύνης την Ελλάδα.

Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ανήκε σε εκείνη τη γενιά των πολιτικών που πίστευαν ότι η πολιτική δεν είναι προνόμιο, αλλά αποστολή. Σε όλη τη μακρά διαδρομή του στάθηκε σταθερός στις αξίες του, αντιμετώπισε τις δυσκολίες με ψυχραιμία και έθεσε πάντοτε πάνω από όλα το δημόσιο συμφέρον. Υπηρέτησε την πατρίδα από θέσεις μεγάλης ευθύνης, αφήνοντας πίσω του έργο που ξεπερνά τα όρια της εποχής του.

Όμως, κανένας άνθρωπος δεν αποτιμάται μόνο από τα αξιώματα που κατείχε ή τις

Ο επίλογος μιας σπάνιας γενιάς – Αποχαιρετισμός στον Γιάννη Βαρβιτσιώτη

 

Γράφει ο Γιώργος Βουλγαράκης

Υπάρχουν πολιτικοί των οποίων η διαδρομή ξεπερνά τα αξιώματα που κατείχαν. Άνθρωποι που δεν υπήρξαν απλώς μάρτυρες της ιστορίας, αλλά μέρος και συνδιαμορφωτές της. Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ανήκε σε αυτή την κατηγορία πολιτικών.

Με τον θάνατό του ολοκληρώνεται ουσιαστικά η πορεία μιας γενιάς που διαμόρφωσε τη σύγχρονη Κεντροδεξιά και συνέδεσε διαφορετικές ιστορικές περιόδους: την προδικτατορική πολιτική ζωή, την αντίσταση στη δικτατορία, τη Μεταπολίτευση και τις πρώτες δεκαετίες εδραίωσης της δημοκρατίας.

Υπήρξε μία από τις τελευταίες εμβληματικές μορφές εκείνης της γενιάς, ένας από τους τελευταίους πολιτικούς με άμεση, βιωματική σχέση με όλες αυτές τις κομβικές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας.

Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του - ο γράφων είχε την τύχη να είναι ένας από αυτούς - στη Βουλή, τις Κυβερνήσεις, σε κοινοβουλευτικές επιτροπές ή σε διεθνείς συναντήσεις, γνώρισαν έναν άνθρωπο με σταθερές αρχές, θεσμική συνείδηση και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον δημόσιο διάλογο.

Εκπρόσωπος μιας γενιάς που, παρά το κλίμα της εποχής, δεν διολίσθησε ποτέ στον

Αριστεροδεξιές συγκλίσεις & στενές επαφές τρίτου τύπου…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όταν η Ελλάδα δέχθηκε δυο φορές επιθέσεις τα τελευταία χρόνια, αυτές αντιμετωπίστηκαν με τελείως διαφορετικό τρόπο.

Η πρώτη επίθεση ήταν τότε, επί Τσίπρα, που δεκάδες χιλιάδες παράνομοι μετανάστες πέρασαν ανενόχλητοι τα σύνορα, γέμισαν κάθε πλατεία των ελληνικών πόλεων και τελικά οι περισσότεροι μαζεύτηκαν στην Ειδομένη, μπροστά στα κλειστά σύνορα. Τα οποία τα έκλεισαν οι Ευρωπαίοι για να ελεγχθούν οι ατέλειωτες ροές. Η Ελλάδα της Αριστεράς, άνοιξε τα σύνορα για να περάσει κάθε καρυδιάς καρύδι κι όχι μόνο οι αναξιοπαθούντες από τοπικούς πολέμους σε Ασία κι Αφρική.

Η δεύτερη επίθεση, συνέβη σχεδόν μόλις έγινε πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, με χιλιάδες μετανάστες να έχουν συγκεντρωθεί στον Έβρο, με την «ευγενική» χορηγία της Τουρκίας. Η αντιμετώπιση του ελληνικού κράτους ήταν διαφορετική, η επίθεση αποκρούστηκε και ταυτοχρόνως ξεκίνησε να κατασκευάζεται ο φράχτης, υπό τις ιαχές άρνησης της Αριστεράς. Γιατί, ως γνωστόν, ο φράχτης δεν προστατεύει σύνορα προσβάλλει πρωτίστως την πολιτική αισθητική όσων πιστεύουν ότι τα σύνορα είναι μια ξεπερασμένη έννοια.

Τα γεγονότα στη Θέουτα, με ορδές κάθε είδους μεταναστών προς ευρωπαϊκό έδαφος,

Μαλβίνα Κάραλη: Το χαμόγελο και τα λόγια με το ξυράφι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η Μαλβίνα Κάραλη έχει την τιμητική της σήμερα, στα πλαίσια των κυριακάτικων αναφορών του Emvolos.gr, σε σημαντικούς δημοσιογράφους που έγιναν συνώνυμα της επιτυχίας και ταυτίστηκαν με μεγάλα τηλεοπτικά κοινά ή πολυάριθμους αναγνώστες εφημερίδων, περιοδικών και βιβλίων.

Η Μαλβίνα έχει φύγει από το 2002 κι ακόμη είναι εδώ, δίπλα μου, δίπλα μας, με την ίδια λάμψη που είχε πάντα το άστρο της. Θείο πλάσμα, διαβολικό πλάσμα, τρυφερό πλάσμα, αγαπησιάρικο μα και ηφαίστειο!

Έξυπνη, οξυδερκής, εύστροφη. Αγάπησε στο μέγιστο βαθμό, που έλεγε κι ο Αντώνης Βαρδής. Κι αγαπήθηκε σαν τον ήλιο του Μάη, που τραγουδούσε ο Καλογιάννης…

Μαύρο κοντό μαλλί, γαλανά μάτια που σημαδεύουν στο δόξα πατρί την ψυχή. Και πάντα κόκκινο κραγιόν.

Χορτασμένη απ’ όλα. Χρήματα, έρωτα, αγάπη, καταξίωση, μπινελίκια…Γέλια, πίκρες… «Εγώ τον έρωτα τον αντιλαμβάνομαι σαν την πιο φοβερή χειραψία προς τη ζωή», έλεγε. Και συμπλήρωνε: «Όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη. Και όταν γίνομαι έξυπνη, τα καταστρέφω όλα»...

Ενίοτε, στους διαδρόμους του «Seven X» που συνυπήρχαμε όταν παρουσίαζε την

Το προσκήνιο και το παρασκήνιο των εχθροπραξιών

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Διαβάσατε φαντάζομαι τα αναλυτικά ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκαν για το έντονο προχθεσινό επεισόδιο ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και το ΠαΣοΚ. Μιλάμε για ισχυρές -αν όχι άγριες «πολεμικές εχθροπραξίες», με ανακοινώσεις και αιχμηρές αναφορές.

Ουσιαστικά ο Τσίπρας ανέφερε ότι το ΠαΣοΚ είναι δέσμιο των τραπεζών κι ότι αυξήθηκαν τα χρέη του κι ο Ανδρουλάκης του απάντησε … πες μας ποιος σε χρηματοδοτεί! Η Χαριλάου Τρικούπη μάλιστα, αναφέρθηκε στα διπλά βιβλία του ΣΥΡΙΖΑ για τα οποία είχε κάνει λόγο ο Κασσελάκης κι αναρωτήθηκε αν ο Τσίπρας είναι τόσο πλούσιος,  ώστε να καλύπτει τα έξοδα ενός κόμματος με εργαζόμενους, γραφεία, περιοδείες, ψηφιακές καμπάνιες, εκδηλώσεις με τηλεοπτική κάλυψη εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ…

Τι συνέβη λοιπόν και ακούστηκαν δημοσίως όλα αυτά;

Για πολλούς που δεν παρακολουθούν στενά τα πολιτικά δρώμενα και δη τα πολιτικά παρασκήνια, αυτή η ανοικτή κήρυξη «πολέμου» ήταν κάτι ως κεραυνός εν αιθρία. Για όσους όμως αναζητούν τι συμβαίνει πίσω από τις λέξεις των ρεπορτάζ, ήταν αναμενόμενο.

Οι ολιγάρχες που απεργάζονται την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, είχαν εδώ και