Ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος συζητά με τη Λίνα Βελιμαχίτη, για το βιβλίο της «Εντελέχεια» και στιγμές από την πορεία της στη δημοσιογραφία.

 

Με τη Λίνα Βελιμαχίτη είχαμε συναντηθεί εκείνα τα χρόνια που το
«ελεύθερο» ραδιόφωνο έδινε τις μάχες του να μείνει ελεύθερο και κυρίως
ζωντανό. Τότε, στην άνθιση της «ελεύθερης ραδιοφωνίας», στον Πειραιά,
στο «Κανάλι 1», που η φωνή του μέγιστου φίλου Δημήτρη Παπαμιχαήλ,
έδινε το στίγμα του. «Πειραιάς, Κανάλι 1, 90,6 FM»… Αργότερα, αυτό το στίγμα στα ερτζιανά, ακουγόταν κι από τη δική της φωνή. Με τη Λίνα, βιώσαμε όλες τις καμπές εκείνης της περιόδου, που δεν ήταν κομβική μόνο για το ραδιόφωνο, μα και για την ίδια τη δημοσιογραφία. Στη συνέχεια χαθήκαμε, «πνιγήκαμε» στα απόνερα της καθημερινότητας. Μα πάντα την είχα κατά νου, έβλεπα τη δουλειά της, μιλούσαμε αραιά και πού.
Η Λίνα Βελιμαχίτη, πάντα ανήκε στις δημοσιογραφικές παρουσίες που δεν περιορίζονταν απλώς στην καταγραφή της επικαιρότητας, αλλά
επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν τον άνθρωπο και την εποχή του. Με πολυετή πορεία στον χώρο της ενημέρωσης, έντονη κοινωνική ματιά και βαθύτερη ευαισθησία απέναντι στα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, έχει καταφέρει να συνδυάσει τη δημοσιογραφική έρευνα με τον στοχασμό και τη λογοτεχνική έκφραση.

Βρεθήκαμε πάλι με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της «Εντελέχεια». Ένα βιβλίο που δεν αποτελεί απλώς μια συγγραφική κατάθεση, αλλά μια αφορμή για έναν

Καντήλι, χαβιάρι… σπασίμπα κι απ’ την …Αριστοτέλους η αρχή του τέλους…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχω την πεποίθηση ότι τα άκρα του πολιτικού συστήματος είναι αήττητα. Σαν τις κατσαρίδες μετά από πυρηνικό πόλεμο, αλλά με περισσότερες τηλεοπτικές εμφανίσεις. Μάλιστα στη χώρα μας κυβέρνησαν κιόλας σε μια αγαστή συμπόρευση Αριστεράς και Ακραίας/ψεκασμένης Δεξιάς. Ένα πολιτικό συνοικέσιο που ούτε ο πιο μεθυσμένος προξενητής της Ιστορίας δεν θα φανταζόταν, μα το έκαναν πράξη οι άνθρωποι του Καραμανλή (Ραφήνα) με τους Αριστερούς της ουτοπίας.  Τα άκρα λοιπόν, δεν χάνονται. Μπορεί κάποιο διάστημα να βρίσκονται εκτός μάχης, μα ανασυντάσσονται για να τραβήξουν πάλι… προς τη δόξα… Γιατί στην Ελλάδα η λογική είναι πάντα προσωρινή, ενώ ο λαϊκισμός κληρονομικός.

Το ζήτημα είναι ότι έχει αλλάξει σημαντικά η ανθρωπογεωγραφία κι η κομματοκρατία

Ανδρουλάκης: Από τη θεσμική ευαισθησία στη θεσμική έκπτωση

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Ανδρουλάκης, κάποια στιγμή, έγινε στόχος παρακολούθησης, ως ευρωβουλευτής. Δεν μάθαμε ποτέ για ποιον λόγο, δεν μάθαμε το παραμικρό. Συνήθως έτσι γίνεται. Η παρακολούθηση έγινε συμφώνως με όλες τις προβλεπόμενες νομικές διαδικασίες.

Όταν αποκαλύφθηκε το θέμα, το πιο απλό πράγμα που μπορούσε να κάνει ήταν να πάει στην ΕΥΠ και στη Δικαιοσύνη και να μάθει για ποιον λόγο έγινε αυτό. Ήταν σύμφωνο και το ΣτΕ, περί τούτου.

Αλλά η αλήθεια, βλέπετε, είναι συχνά λιγότερο βολική από τη διαρκή καταγγελία. Δεν το έπραξε κι έκτοτε δεν κάνει άλλη δουλειά από το να εμφανίζεται παντού θυμωμένος και να κάνει σημαία το συγκεκριμένο ζήτημα. Σαν να ανακάλυψε στην πολιτική οργή ένα μόνιμο επάγγελμα.

Πολλοί ήταν εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι ο Ανδρουλάκης, αφού δεν είχε άλλο πειστικό κι ουσιαστικό αφήγημα για τον τρόπο που θα κάνει καλύτερη τη ζωή των Ελλήνων, προτίμησε να ασχολείται με τις υποκλοπές. Διότι όταν λείπει το σχέδιο, περισσεύει συνήθως η αγανάκτηση.

Πολλοί ήταν κι εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι το συγκεκριμένο θέμα ΔΕΝ ενδιαφέρει

Μωσαϊκό με…ψεκασμό, λιβάνι, σεξ συνωμοσιολογία και … Μόσχα…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όταν η Μαρία Καρυστιανού έχασε την κόρη της στο τρομερό και τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, φόρεσε τα μαύρα ρούχα της κι άρχισε να περιφέρεται εδώ κι εκεί, ζητώντας δικαίωση, είχε την συμπάθεια πολλών.  Μάλιστα, παρ’ ότι ήταν έντονη η σκοπιμότητα κι ο ναρκισσισμός της, ουδείς επέκρινε τις υπερβολές της που έφταναν στα όρια της ακρότητας. Ούτε καν όταν την περιφέρανε ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο στελέχη της Αριστεράς. Ούτε καν όταν τα Αριστερά κόμματα διαγκωνίζονταν ποιο θα καρπωθεί περισσότερο τον πόνο της. Ας μη ξεχνάμε  ότι η εγχώρια Αριστερά ανέκαθεν αντιμετώπιζε τη δυστυχία σαν εκλογικό περίπτερο: στήνει πάγκο, μοιράζει ηθική και μαζεύει χειροκροτήματα.

Η Καρυστιανού έλεγε ότι δεν θα ασχοληθεί με την πολιτική. Τελικά έλεγε ψέματα. Κορόιδεψε τους πάντες. Αρχικά γονείς και οικείους των θυμάτων στα Τέμπη κι εν συνεχεία τους Αριστερούς που την περιέθαλπαν.

Κι όχι μόνο αυτό. Ενώ τους άφηνε να βιώνουν την γνωστή Αριστερή κουτοπονηριά, τελικά εμφανίζεται στο προσκήνιο με κόμμα που συμπαθεί τα μάλα το ξανθό γένος. Μαζί της, κορυφαίος ανταποκριτής στη Μόσχα, του ΟΡΕΝ του Σαββίδη και διάφοροι

ΠαΣοΚ, Δούκας, Γερουλάνος και… Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ και Άλμπι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουν μεγάλη πλάκα εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη. Την ώρα που η επίσημη «πρώτη» του κόμματος Τσίπρα σε μια εβδομάδα καθιστά αμφίβολη ή πολύ δύσκολη για εκείνους τη δεύτερη θέση στις επερχόμενες εκλογές, κάθονται και τσακώνονται για το τι πρέπει να κάνει το ΠαΣοΚ, όταν… βγει πρώτο!!!

Μιλάμε για την επιτομή του παραλόγου. Τύφλα να έχουν οι Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ και Άλμπι μαζί. Μόνο που εκείνοι έγραφαν θέατρο. Εδώ έχουμε ανθρώπους που διεκδικούν να κυβερνήσουν χώρα. Κι αυτό κάνει την κωμωδία ακόμη πιο ακριβή για τον φορολογούμενο.

Προσέξτε: Γερουλάνος και Δούκας διαφωνούν δημοσίως και αυτό-γελοιοποιούνται, αναφορικά με το τι θα κάνει το ΠαΣοΚ όταν

Για την επιδότηση, το κτίριο και την…επανάσταση!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Οι περισσότεροι γνωρίσαμε τον Παύλο Πολάκη, κυρίως από τρία γεγονότα:

Α. Τους συνεχείς καυγάδες του με όλους και κυρίως με τον Άδωνις Γεωργιάδη.

Β. Τον διαπληκτισμό του (2016) με δημοσιογράφο σε συνέντευξη Τύπου, που του είπε σε απευθείας πανελλήνια μετάδοση: «κανονικά έπρεπε να σηκωθώ επάνω και να πάει τρία μέτρα κάτω από τη γη»!
Γ. Τη δημόσια παραδοχή του, ότι την περίοδο που ήταν δήμαρχος Σφακίων (2011-2014), διατηρούσε διπλά βιβλία στο λογιστήριο του Δήμου. Παραδοχή που δεν άκουσε ποτέ η Δικαιοσύνη…

Ο Πολάκης, αποτελεί μια κορυφαία πολωτική παρουσία της εποχής που η Αριστερά διακύβευσε την πορεία της χώρας. Κι είναι σαφές ότι δεν επένδυσε στη γλώσσα της συναίνεσης, αλλά στη σύγκρουση ως βασικό πολιτικό εργαλείο — και σε μεγάλο βαθμό, ως προσωπικό πολιτικό σήμα κατατεθέν.
Η πολιτική του πρακτική θυμίζει περισσότερο «πολιτικό αντάρτικο» παρά κοινοβουλευτική διαχείριση. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του χαρακτηρίζονται από επιθετική ρητορική, προσωπικές επιθέσεις, σκληρούς χαρακτηρισμούς και μια διαρκή διάθεση αμφισβήτησης θεσμών, αντιπάλων και δημοσιογραφικών κύκλων. Για τους υποστηρικτές του, αυτή η στάση εκφράζει

Τέλος το πένθος, αρχίζει η πολιτική με bots Κρεμλίνου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η νέα φέρελπις σωτήρας της Ελλάδας, κάνει το πένθος της πολιτικό κόμμα και θα το ανακοινώσει την ερχόμενη Πέμπτη, 21 Μαΐου. Εκεί, δεν θα υπάρχουν ο …Φαραντούρης κι ο Καραχάλιος, αλλά θα υπάρχει ένα συνονθύλευμα μαρξιστών από το βαθύ πολιτικό παρελθόν της χώρας, θρησκόληπτων και φανατικών πουτινόφιλων. Κοινό σημείο όλων θα είναι η Μόσχα… με τη σκιά της να φτάνει εντονότερα από κάθε άλλη φορά επάνω από τη χώρα. Θα είναι επίσης το Άγιο Όρος με μπόλικα χρήματα… Θα είναι κι η επιχείρηση αποσταθεροποίησης της χώρας, μέσα από το συναίσθημα που αναδύει η τραγωδία των Τεμπών, εκεί όπου το πένθος συναντά τη φιλοδοξία. Με το ξανθό γένος συνοδοιπόρο… Για τα δικά του συμφέροντα φυσικά…

Επιπλέον, η συνεργασία της με τον κατ’ εξοχήν πουτινόφιλο δημοσιογράφο, Θανάση Αυγερινό, στέλνει το μήνυμα στις άλλες δυνάμεις του φιλορωσικού τόξου, ότι εκείνη αποτελεί

Πολιτικά φαντάσματα με τζούφια πυρά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ομολογώ ότι αντιμετώπισα με δυσθυμία, ίσως και βαρυθυμία το δημοσίευμα δέκα ξεχασμένων πολιτικών- σε

σε γνωστή εφημερίδα που μάχεται με φανατισμό τον πρωθυπουργό κι «αγαπά» υπέρμετρα τον Καραμανλή (Ραφήνα)- να εξαγγέλλουν πανστρατιά για τη… σωτηρία της ψυχής της παράταξής τους. Της ΝΔ… Σαν ξεχασμένοι ηθοποιοί των μπουλουκιών, που ξαναβγήκαν στη σκηνή αναζητώντας χειροκρότημα από άδεια καθίσματα.

Οι τύποι αυτοί, στενοί φίλοι της πολιτικής ασημαντότητας, ξεχασμένοι από Θεό κι ανθρώπους, ανησύχησαν κι εκείνοι, όπως ο ανιψιός του Εθνάρχη, για την πορεία της παράταξης. Είναι κάποιοι που συμπορεύθηκαν με τον Πάνο Καμμένο εκτός παράταξης, κάποιοι που συνεργάστηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ και λοιποί παρατρεχάμενοι των κυβερνήσεων Καραμανλή (Ραφήνα) και Σαμαρά.

Να πούμε και τα ονόματά τους:

Μανώλης Αγγελάκας, πρ. ευρωβουλευτής, πρ. γραμματέας Οργανωτικού

Γιώργος Βερναδάκης, πρ. διοικητής ΟΑΕΔ, πρ. αν. γραμματέας Εργασίας

Χρήστος Ζώης, πρ. υπουργός, πρ. βουλευτής Λάρισας

Θανάσης Νταβλούρος, πρ. βουλευτής Αχαΐας

Αργύρης Ντινόπουλος, πρ. υπουργός, πρ. βουλευτής Β’ Αθηνών 

Δημήτρης Πανοζάχος, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Ηπείρου, 

Φεβρωνία Πατριανάκου, πρ. βουλευτής Λακωνίας,

Θανάσης Σκορδάς, πρ. υφυπουργός, πρ. γενικός διευθυντής Ν.Δ.

Σέργιος Τσίφτης, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, Σεραφείμ Τσόκας, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Κρήτης, πρ. γενικός γραμματέας Υπουργείου Ανάπτυξης.

Κι εδώ, τίθεται το ερώτημα: Ποιος από όλους αυτούς, λείπει

Το ΠαΣοΚ των φαντασμάτων & του συνδρόμου καταδίωξης

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στελέχη του ΠΑΣΟΚ αμφισβητούν συστηματικά τις δημοσκοπήσεις. Κάποιοι μάλιστα, ισχυρίζονται, ότι κακώς στις δημοσκοπήσεις γίνεται αναγωγή της πρόθεσης ψήφου σε εκτίμηση ψήφου.

Κι αυτό είναι λυπηρό. Δεν το έκαναν ούτε καν όταν τους κατακρεούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και βρέθηκαν σε πολύ χαμηλά ποσοστά, δηλαδή στο 4-5%. Σαν κόμμα που ξέχασε να κοιτάζει τον καθρέφτη και προτιμά να σπάει το γυαλί, μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχει την αντανάκλαση.
Κι είναι περισσότερο λυπηρό, επειδή το ΠαΣοΚ γίνεται σε όλα… ΣΥΡΙΖΑ, με ακραία χαρακτηριστικά και συμπεριφορές. Λες και θέλουν να φοβίσουν τους δημοσκόπους, μη τυχόν και λάβουν κανένα ψίχουλο περισσότερο.
Από την άλλη πλευρά, πώς γίνεται όλες οι εταιρείες δημοσκοπήσεων να τους δίνουν, περίπου, το ίδιο ποσοστό; Είναι συνεννοημένες; Έχουν σχηματίσει τραστ εναντίον της Χαριλάου Τρικούπη; Διακυβεύουν το κύρος τους; Σε τελική ανάλυση, αν στο ΠαΣοΚ θεωρούν ότι «πειράζεται» το ποσοστό τους στις δημοσκοπήσεις, ας μας πουν ή ας μας δείξουν μια εταιρεία και μια μέτρηση που να τους δείχνει… απογειωμένους… Γιατί,

Οι επιδείξεις ματαιοδοξίας των πρώην

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Κώστας Καραμανλής κι ο Αντώνης Σαμαράς, είναι δυο πρώην πρωθυπουργοί που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «έπαιξαν» ρόλο στη χρεοκοπία της χώρας.

Ο πρώτος με τα ψεύτικα στατιστικά στοιχεία, την αλόγιστη κι εξωφρενική διόγκωση των εξόδων, αλλά και την άσκηση της εξουσίας μέσω της πολιτικής ασημαντότητας του Προκόπη Παυλόπουλου. Ο δεύτερος, με την ετσιθελική και μη αναγκαία πτώση της κυβέρνησης Παπαδήμου (για να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός), την αντιμνημονιακή ρητορική του με τα «αστεία» Ζάππεια και την απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας, μεταξύ 2012 και 2015, που συγκυβέρνησε με το ΠαΣοΚ, του Ευάγγελου Βενιζέλου και τη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη.
Καραμανλής και Σαμαράς είναι τα δυο πρόσωπα από τον χώρο της Δεξιάς (χωρίς Κέντρο) που συνδέθηκαν με τη χρεοκοπία. Ανεξαρτήτως αν αυτή είχε αφετηρία στη δεκαετία του ’80…
Καραμανλής και Σαμαράς, είναι οι δυο παρωχημένοι πολιτικοί, που δεν τους χωρά

Ο Τσίπρας ξανάρχεται κι η λογική παίρνει άδεια άνευ αποδοχών…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Ρεματιά, το μικρό γραφικό θεατράκι στο Χαλάνδρι, ο Αλέξης Τσίπρας προχθές το βράδυ, τρέλανε κόσμο και κοσμάκη.

Την ώρα που κάποιοι φίλοι του ξελαρυγγιάζονταν με το σύνθημα «Τσίπρα γερά, να πέσει η Δεξιά», ο ίδιος έλεγε: «Θα μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας»!!

Λέγεται, ότι ο κόσμος που βρισκόταν στα σπίτια του, πέριξ του θεάτρου, με το ζόρι κι από αστική ευγένεια κρατήθηκε να μη γελάσει στεντόρεια.

Στη Ρεματιά του Χαλανδρίου, λοιπόν, κάτω από τα πεύκα και τα νυχτολούλουδα που κάποτε άκουγαν κιθάρες και καλοκαιρινές παραστάσεις, στήθηκε ξανά το γνώριμο πολιτικό θέατρο της μεταπολίτευσης. Μόνο που αυτή τη φορά, η σκηνή έμοιαζε λιγότερο με δημόσια συζήτηση και περισσότερο με περιοδεύοντα θίασο αναβίωσης παλιών επιτυχιών. Ένα είδος πολιτικού «rerun», όπου οι πρωταγωνιστές επιστρέφουν με ελαφρώς πιο γκρίζους κροτάφους αλλά με το ίδιο χειρόγραφο στην τσέπη.

Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε σαν παλιός καπετάνιος που ξαναβγαίνει στο κατάστρωμα για να πείσει το πλήρωμα πως αυτή τη φορά ξέρει ακριβώς πού βρίσκονται οι ξέρες. Και το κοινό, μοιρασμένο ανάμεσα σε νοσταλγία, πίστη και πολιτική αμνησία, χειροκροτούσε με εκείνη τη θέρμη που έχουν οι άνθρωποι όταν ακούν

Το drone, οι πιθανές αλήθειες & το πανηγύρι συνωμοσίας

 

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Με ρώτησε φίλος για την υπόθεση του drone που εγκλωβίστηκε στο Ιόνιο, γεμάτο με 100 κιλά εκρηκτικά. Του απάντησα ότι δεν είχα ιδέα, νομίζω ότι δεν έχει κανένας. Με ρώτησε κι ένας άλλος, με σαφή διάθεση να επιρρίψει ευθύνες στην κυβέρνηση: Η Λευκάδα δεν είναι ελληνικό έδαφος; Υπονοούσε ότι η χώρα είναι ξέφραγο αμπέλι…

Και κάπως έτσι, πάνω από τα νερά του Ιονίου, άρχισε να πλέκεται ένας ακόμη εθνικός μύθος.

Αυτή η υπόθεση, όντως είναι σκοτεινή. Κι αρκούντως σοβαρή. Κι όποιος εκφράζει βεβαιότητες, μάλλον ανοηταίνει. Όπως ανοηταίνουν όσοι βγαίνουν στα ΜΜΕ ή γράφουν στα social media κάθε λογής θεωρίες συνωμοσίας. Άλλωστε αυτές, βρίσκουν άφθονο γόνιμο έδαφος στη χώρα μας. Συχνά, πολύ συχνά άλλωστε, οι βεβαιότητες φυτρώνουν σαν αγριόχορτα, εκεί που λείπουν τα γεγονότα.
Ακούσαμε και διαβάσαμε ένα σωρό «μπουρδολογήματα». Από το ότι το drone -ουκρανικής προέλευσης- σκόπευσε να κτυπήσει τον Σκορπιό, που έχει αγοράσει ο Ρώσος ολιγάρχης Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, μέχρι ότι το έστειλαν Τούρκοι για να…κτυπήσει τα παράλιά τους και να στήσουν προβοκάτσιες έντασης και θερμών επεισοδίων. Κι από το ότι, το drone σκόπευε κάποιο ρωσικό τάνκερ στη Μεσόγειο, μέχρι ότι το έστειλαν οι

Ο Καραμανλής (Ραφήνα) των λωτοφάγων

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τον Κώστα Καραμανλή (Ραφήνα), τον πίστεψε κόσμος και κοσμάκης. Τον εμπιστεύθηκε, αφού το συλλογικό υποσυνείδητο λειτούργησε καταλυτικά. «Ο ανιψιός του μεγάλου», έλεγαν σε καφενεία και ρούγες σε όλη τη χώρα.  Κι ο Κώστας Καραμανλής έγινε πρόεδρος της ΝΔ, με καταλυτική στήριξη από τον «Νέστορα»  Ιωάννη Βαρβιτσιώτη κι από τη συντηρητική νομενκλατούρα του κόμματός του. Αργότερα έγινε και πρωθυπουργός. Κι όταν πέρασαν οι Ολυμπιακοί αγώνες, παρέδωσε ουσιαστικά τη διακυβέρνηση του τόπου στον… Προκόπη Παυλόπουλο και στους προύχοντες της λάγνας με την εξουσία Λαϊκής Δεξιάς. Είδαμε υπουργούς πρόσωπα που είναι αμφίβολο αν τους εμπιστευόταν κάποιος να λειτουργήσουν ένα καφενείο… Είδαμε εναγκαλισμούς με τον Πούτιν, μαχόμενο συστηματικά τη Δύση. Είδαμε επιχείρηση αιφνιδιασμού των ΗΠΑ (Βουκουρέστι), είδαμε την Αθήνα να πυρπολείται από την Αριστερά, χωρίς καμιά αντίδραση της κυβέρνησης…

Είδαμε, τελικά, τη χώρα να χρεοκοπεί! Ήταν ΚΑΙ αποτέλεσμα της

Ο «ατσαλάκωτος» & πανταχού απών Νίκος Δένδιας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Νίκος Δένδιας, με τον βίο και την πολιτεία του, είναι ένας πολιτικός που διεκδικεί το αύριο, μα κρύβεται από το σήμερα. Το κάνει συστηματικά. Όταν οι άλλοι δαπανούν πολιτικό κεφάλαιο, εκείνος προσέχει την τσάκιση του κοστουμιού του.

Η νέα απουσία του Νίκου Δένδια λοιπόν, από τη συνεδρίαση της ΚΟ της ΝΔ, προκάλεσε και πάλι ερωτηματικά. Είχε απουσιάσει ΚΑΙ από τη συζήτηση/ψηφοφορία στη Βουλή για τις άρσεις ασυλίας των βουλευτών της ΝΔ για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, είχε απουσιάσει ΚΑΙ από τη συζήτηση για το κράτος Δικαίου. Ήταν απών και από τη συζήτηση στη Βουλή των αρμοδιοτήτων φύλαξης του Μνημείου Αγνώστου Στρατιώτου, που πέρασαν στην δικαιοδοσία του υπουργείου του. Τότε μάλιστα, έκανε και τις δηλώσεις υπέρ του απεργού πείνας και υβριστή της κυβέρνησης, Πάνου Ρούτσι.  

Προσέξτε κι αυτό: Ήταν απών (Δεκέμβριος 2015) και από την επιτροπή Άμυνας στη Βουλή, την ώρα που συζητιόταν το νομοσχέδιο που αφορούσε τον χάρτη των ενόπλων

Τι θα γινόταν αν ο ΓΑΠ άκουγε τον Βενιζέλο;

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τις τελευταίες ημέρες ζούμε στους ρυθμούς μιας ανασκόπησης όσων συνέβησαν στην τραυματική περίοδο που καλύπτει χρονικά όσα συνέβησαν από την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου, μέχρι εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 2015. Όλα ξεκίνησαν εσχάτως, όταν ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε ότι θέλει να …ξανασώσει την Ελλάδα, υπερασπιζόμενος τις επιλογές του, αλλά και το οιονεί εμφυλιοπολεμικό κλίμα που ουσιαστικά καθιέρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Όλα εξακολουθούν να συνεχίζονται, ειδικά μετά την μετάδοση του πρώτου μέρους του ντοκιμαντέρ των Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού, που βασίστηκε στο σπουδαίο βιβλίο τους «Η τελευταία μπλόφα». Σ’ αυτά, συνετέλεσε κι η προχθεσινή επέτειος ψήφισης του πρώτου μνημονίου, το 2010, αλλά και της ανεξιχνίαστης δολοφονίας των τριών εργαζομένων της Marfin, Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, Επαμεινώνδα Τσάκαλη και Παρασκευής Ζούλια.

Σαν να κουβαλά ακόμη η πόλη εκείνη τη μυρωδιά του καμένου φόβου και της σιωπής που έμεινε πίσω στα πεζοδρόμια.

Συνεχίζοντας λοιπόν τις «μαύρες» αναδρομές, θα θυμηθούμε σήμερα την ψήφιση του

Πόσο Τσίπρας πια;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είχα διαβάσει το εξαιρετικό βιβλίο-ντοκουμέντο «Η τελευταία μπλόφα», από τις ώρες που βρισκόταν ακόμη στο τυπογραφείο. Η Ελένη Βαρβιτσιώτη κι η Βικτώρια Δενδρινού είχαν καταγράψει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες κι αποκαλυπτική αφήγηση τις κρίσιμες στιγμές της χώρας, το 2015, όταν βρέθηκε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής — και δη στα χέρια ανθρώπων που έμοιαζαν να διαπραγματεύονται περισσότερο με το θυμικό παρά με την πραγματικότητα.

Το βιβλίο έγινε best seller και φώτισε τις ανύπαρκτες στρατηγικές του Αλέξης Τσίπρας και της Αριστεράς, καθώς και του κυβερνητικού εταίρου Πάνου Καμμένου. Η αφήγηση ξεδίπλωσε μια εποχή όπου η πολιτική μετατράπηκε σε πείραμα — ένα πείραμα χωρίς

Ο κόσμος αλλάζει — κι εμείς στο μικρόκοσμό μας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Στη χώρα μας, παρ’ ότι νομίζουμε ότι είμαστε ο ομφαλός της γης κι ότι τα πάντα ορίζονται και συμβαίνουν γύρω από εμάς, πιο πολύ ασχολούμαστε με τον θυμό του Ανδρουλάκη, το Μανιφέστο Τσίπρα και τους καυγάδες της Ζωής, παρά με τις κοσμογονικές παγκόσμιες αλλαγές.

Έτσι, λίγο ή καθόλου απασχόλησε την κοινή γνώμη και τα ΜΜΕ της τρέχουσας ανοησίας, η ρήξη ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Τα ΗΑΕ μάλιστα, αποχώρησαν από τον ΟΠΕΚ!!

Η ένταση ανάμεσα στις δυο χώρες δεν είναι κάτι καινούργιο. Όμως, ο πόλεμος στο Ιράν είχε κι έχει τεράστιες παρενέργειες για τις χώρες του κόλπου, που έχουν πληρώσει βαρύ τίμημα. Ιράκ, Μπαχρέιν, Κατάρ, Κουβέιτ έχουν τεράστιες απώλειες. Ειδικά το Κατάρ, που έχει μοναδικό δρόμο για τις εξαγωγές του τα στενά του Ορμούζ.

Προσέξτε: Τα ΗΑΕ, έχουν δεχτεί χιλιάδες επιθέσεις από το Ιράν κι

Η κολλημένη βελόνα & η πολιτική επιβίωση του Ανδρουλάκη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η νέα δημοσκόπηση της Marc για λογαριασμό του «Πρώτου Θέματος», έκρυβε εκπλήξεις. Πριν συζητήσουμε οτιδήποτε, ας δούμε τα αποτελέσματά της, ως προς την εκτίμηση ψήφου:

ΝΔ 32,2% (31,4%)

ΠΑΣΟΚ 13,5% (13%)

Πλεύση Ελευθερίας 9,5% (11,5%)

Ελληνική Λύση 9,2% (10%)

ΚΚΕ 8% (8%)

ΣΥΡΙΖΑ 6,8% (6,4%)

Φωνή Λογικής 3,4% (4,2%)

ΜέΡΑ25 2,9% (2,8%)

Δημοκράτες ΠΚ 2,7% (2,5%)

Νίκη 2,3% (2,2%)

Σπαρτιάτες 1,5% (1,4%)

Νέα Αριστερά 1% (1,4%)

Άλλο κόμμα 7% (5,2%)

Τι βλέπουμε από αυτή; Βλέπουμε ότι τα μικρά/μονοπρόσωπα κόμματα (Φωνή Λογικής, ΜέΡΑ25,  Δημοκράτες, Νίκη 2,3%, Σπαρτιάτες, Νέα Αριστερά), βρίσκονται σχεδόν όλα εκτός Βουλής.

Τι άλλο βλέπουμε; Βλέπουμε τον ΣΥΡΙΖΑ κοντά στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις και

Μανιφέστο χωρίς τσίπα, με νέες αυταπάτες

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Με τίτλο «Η κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής», δόθηκε στη δημοσιότητα το μανιφέστο 20 σελίδων του Αλέξη Τσίπρα, που αποτελεί τον προάγγελο της διακήρυξης του νέου κόμματός του. Μάλιστα, επικοινωνιακά, δεν είναι τυχαίο ότι δημοσιεύθηκε ανήμερα την Πρωτομαγιά.

Οι θέσεις, ο προσανατολισμός είναι ξεκάθαρα Αριστερός και μπλέκει -μάλλον συνειδητά και με στόχευση- τη Σοσιαλδημοκρατία, τη Ριζοσπαστική Αριστερά και την Οικολογία. Μάλιστα, τονίζει ότι αυτές δεν μπορεί να τοποθετούνται στο πολιτικό Κέντρο, αλλά στα Αριστερά του. Κι αυτή τη διαπίστωση, στο φλύαρο Μανιφέστο του, την αποκαλεί … επαναστατική αλλαγή!!

Στο Μανιφέστο Τσίπρα, αναφέρονται πάλι οι φράσεις/έννοιες κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν στις περιοδείες της «Ιθάκης». Δηλαδή, φράσεις εντυπωσιασμού, χωρίς βάθος και ουσία. Ο «νέος πατριωτισμός», η «κυβερνώσα αριστερά», η «εθνική αλλαγή πορείας», η «προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του Κέντρου», το «συνεργατικό κράτος» και η «νέα πορεία σύγκλισης», είναι μερικές από αυτές.

Το πολιτικό πλαίσιο που καθορίζεται  -της «Σοσιαλδημοκρατίας», της «Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς»  και της «Πολιτικής Οικολογίας»- αποτελεί ένα χαώδες θεωρητικό σχήμα, όπου

Αλαφούζος – Αγγελικούση: restart των συζητήσεων

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οι νέοι διαφαινόμενοι κλυδωνισμοί στον Παναθηναϊκό με την επικείμενη απομάκρυνση του προπονητή Ράφα Μπενίτεθ από τον «πράσινο» πάγκο, δεν θα είναι κάτι πρωτόγνωρο για τον ισχυρό άνδρα της ΠΑΕ. Άλλωστε, από την ημέρα που ενεπλάκη στα κοινά του τριφυλλιού, μάλλον δεν υπάρχει ημέρα νηνεμίας. Σαν να ταξιδεύει το καράβι σε θάλασσα που δεν γαληνεύει ποτέ. Σε τέτοιο σημείο, που ενώ έχει διαθέσει του κόσμου τα εκατομμύρια στην ΠΑΕ, δεν έχει ούτε ανάλογα αποτελέσματα, ούτε την αναγνώριση του «πράσινού» κόσμου. Βλέπετε, οι παλινωδίες του, οι επήρειες ανθρώπων που δεν ταιριάζουν καν με την αναμφισβήτητη ευπρέπειά του, έχουν πληγώσει ανεπανόρθωτα τον σύλλογο.

Ο Γιάννης Αλαφούζος, μετά τόσα χρόνια στο τιμόνι της ΠΑΕ, είναι αμφίβολο αν έχει ακόμη προσωπική εικόνα των τεκταινομένων στο ποδόσφαιρο. Όταν ενεπλάκη, είναι αμφίβολο αν γνώριζε τι έχει στο εσωτερικό της η μπάλα. Μπορεί κάποιος σήμερα να ισχυριστεί ότι το έμαθε;

Μόνο και μόνο όταν δίπλα του εξακολουθούν να περιφέρονται άνθρωποι που

Ανδρουλάκης και 4ήμερο: Πολιτική φούσκα με άρωμα λαϊκισμού

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κι ύστερα μου λένε κάποιοι, ότι ο Ανδρουλάκης δεν έχει πάθει… ΣΥΡΙΖΑ. Λίγες ώρες πριν τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς κι επειδή τα συνθήματα κι οι πορείες στους δρόμους, οι αφισοκολλήσεις σε κολώνες της ΔΕΗ και τοίχους, είναι παλιομοδίτικα, σκέφτηκε να γιορτάσει την εργατιά με πρόταση τετραήμερης εβδομαδιαίας απασχόλησης, χωρίς μείωση μισθού. Σαν πυροτέχνημα που λάμπει για δευτερόλεπτα και μετά αφήνει καπνό.

Αντί να σκούζει με τον Κουτσούμπα και τον Φάμελο «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ή «η 1η Μάη δεν είναι αργία, είναι του λαού η απεργία», κρατώντας κόκκινα γαρύφαλλα, σκέφτηκε να πρωτοτυπήσει. Μόνο που η πρωτοτυπία του μοιάζει με φτηνό ριμέικ παλιού έργου.

Είπαμε όμως. Γίνεται ΣΥΡΙΖΑ, αντιγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ. Την πρόταση αυτή την είχε

Πολιτικό ατόπημα με πέντε υπογραφές

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τα μάθατε φαντάζομαι. Πέντε βουλευτές της ΝΔ, οι  Αθανάσιος Ζεμπίλης (Ευβοίας), Ανδρέας Κατσανιώτης ( Αχαΐας), Ξενοφών Μπαραλιάκος ( Πιερίας), Γιάννης Οικονόμου ( Φθιώτιδας) και Ιωάννης Παππάς (Δωδεκανήσου), σχετικά άγνωστοι -πλην Οικονόμου- θέλησαν να κάνουν θόρυβο για να γίνουν γνωστοί και να τους μάθει η Ελλάδα. Όλοι τους, έχοντες σχέσεις με τους πρώην πρωθυπουργούς που αντιμάχονται την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Πήγαν λοιπόν, στην εφημερίδα του ολιγάρχη που αντιπολιτεύεται σφόδρα τη ΝΔ και την κυβέρνηση και δημοσίευσαν ένα άρθρο με το οποίο ουσιαστικά επιτέθηκαν στον πρωθυπουργό κι αμφισβήτησαν τον τρόπο που κυβερνά τη χώρα εδώ κι επτά χρόνια. Δηλαδή, οι βουλευτές αυτοί, ξύπνησαν ένα πρωί μετά από επτά χρόνια, σε περίοδο που η κυβέρνηση βάλλεται πανταχόθεν ακόμη και με ελεεινά ψέματα κι ανακάλυψαν ότι για όλα τα δεινά της Ελλάδας ευθύνεται το επιτελικό κράτος.  Κάτι, που ένας εξ αυτών -ο Οικονόμου- δεν είχε ανακαλύψει όσο ήταν υπουργός και κυβερνητικός εκπρόσωπος!!! Το ανακάλυψε μόλις βρέθηκε εκτός…

Μιλάμε για βαρύτατο ατόπημα. Μιλάμε για κτύπημα των πέντε κάτω από τη μέση του

Ξεχνά ο Ανδρουλάκης το 4-2-1 με τον Παπαμιμίκο;

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ομολογώ ότι δεν έχω καταλάβει για ποιον λόγο ο Μητσοτάκης δεν βγαίνει να καταγγείλει -με διευθύνσεις και ονόματα- για ποιον λόγο η νομενκλατούρα του υψηλού επιχειρείν και μεγαλοϊδιοκτήτες των ΜΜΕ, πολεμάνε με λύσσα την κυβέρνησή του. Για ποιον λόγο μαίνεται πόλεμος στα παρασκήνια και κάθε λίγο και λιγάκι ξεκινά μια διαφορετική υπόθεση φθοράς που πληγώνει το σώμα της κυβέρνησης. Για ποιον λόγο η αντιπολίτευση «παίζει» μπάλα με την παλαβομάρα… υποστηρίζοντας απίθανα πράγματα.

Συζητούσα χθες με κορυφαίο στέλεχος μεγάλου ΜΜΕ. Ή φράση που επαναλάμβανε με την ίδια συχνότητα που ρουφούσε το τσιγάρο του, ήταν…«Να πέσει ο Μητσοτάκης». Όταν τον ρώτησα ποιος να έρθει, έλαβα την απάντηση: «Δεν με ενδιαφέρει, μόνο να πέσει ο Μητσοτάκης». Κάπου εκεί άλλαξα συζήτηση, μα και σ’ αυτή του ποδοσφαίρου που ακολούθησε, επαναλάμβανε το ίδιο:

Κοβέσι: Το σόου, η υποκρισία και οι αλήθειες

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πριν από δώδεκα χρόνια, όταν η εισαγγελέας Βάσω Παπανδρέου ερευνούσε την υπόθεση των υποβρυχίων που…έγερναν, ο Βενιζέλος και το ΠαΣοΚ εκτόξευαν καταγγελίες εις βάρος της και ζητούσε από τον Άρειο Πάγο πειθαρχική έρευνα εναντίον της. Τότε την κατήγγειλαν, σήμερα την επικαλούνται. Σήμερα, ο Βενιζέλος λέει άλλα, με αφορμή την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ και την ίδια εισαγγελέα, με ολοφάνερη ιδιοτέλεια. Βλέπετε, η μνήμη στην πολιτική συχνά κρατά όσο βολεύει. Πίστευε, ότι θα είναι ο ίδιος πρόεδρος της Δημοκρατίας κι αφού δεν έγινε μάχεται πια τον Μητσοτάκη…

Θυμήθηκα αυτή την ιστορία των υποβρυχίων, με αφορμή τις συνεχείς διαρροές ονομάτων στελεχών της ΝΔ για τις υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και το κούνημα του δακτύλου της Ευρωπαίας εισαγγελέως Κοβέσι, στο φόρουμ των Δελφών. Ένα κούνημα δακτύλου με έντονο πολιτικό άρωμα. Η οποία, μας είπε ότι το θέμα είναι συνώνυμο της διαφθοράς.

Σοβαρά τώρα; Την ώρα που οι παράνομες επιδοτήσεις αφορούν πολλές χώρες που

Η …κανονικότητα του Τσίπρα!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Το ακούσαμε κι αυτό. Ο Αλέξης Τσίπρας από τους Δελφούς μας είπε έρχεται πάλι στα κοινά, «για να επιστρέψει στο πολιτικό σύστημα η κανονικότητα και στη χώρα η σταθερότητα».

Δεν ξέρω αν όσοι τον άκουσαν έσκασαν στα γέλια ή σεβάστηκαν τον χώρο και τις συνθήκες του forum. Όμως, είναι βέβαιο ότι όλοι θυμήθηκαν την …κανονικότητα της Novartis, την …κανονικότητα των βοσκοτόπων του Καλογρίτσα, την…κανονικότητα των κλειστών τραπεζών, την…κανονικότητα ενός ψευδούς δημοψηφίσματος, την…κανονικότητα και…σταθερότητα των ανείπωτων ψεμάτων, γραφικοτήτων και τελικά την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για έναν αιώνα! Χώρια την…κανονικότητα κατάδικου υπουργού του!
Και μαζί με αυτά, την …κανονικότητα της υπερφορολόγησης που γονάτισε τη μεσαία τάξη, την…κανονικότητα της γιγαντιαίας ανεργίας, την …κανονικότητα της ανασφάλειας στις επενδύσεις και της φυγής νέων ανθρώπων στο εξωτερικό. Την … κανονικότητα μιας οικονομίας που στεκόταν με το ζόρι όρθια, κουβαλώντας το βάρος μιας ατελείωτης διαπραγμάτευσης χωρίς πυξίδα. Και την…κανονικότητα ενός κυβερνητικού θιάσου που

ΔΕΗ: Από «σκουπίδι» επί ΣΥΡΙΖΑ, μέγας ευρωπαίος παίκτης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Λίγο πριν την πτώση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το 2019, δεν υπήρχε οικονομικός αναλυτής που να μη προοιώνιζε την κατάρρευση και πτώχευση της ΔΕΗ. Οι αστέρες της Αριστεράς που τη διοικούσαν για αρκετά χρόνια, είχαν συσσωρεύσει καθαρά χρέη άνω των 3 δις ευρώ, ενώ οι ζημιές ξεπερνούσαν το 1,5 δις!! Χώρια που είχε καταταγεί στην κατηγορία των «σκουπιδιών από τον S&Ρ, την μητρική εταιρεία των Standard & Poor's.  Μιλάγαμε όλοι για επερχόμενη εθνική τραγωδία.

Τότε, ο Μητσοτάκης νίκησε στις εκλογές και παρέδωσε την υπό κατάρρευση ΔΕΗ στα χέρια ενός νέου ανθρώπου, με γνώση κι εμπειρία από τη διεθνή αγορά ενέργειας, τον Γιώργο Στάσση. Εκείνος, με έντονα χαρακτηριστικά διορατικότητας κι αποτελεσματικότητας, πήρε μια χρεοκοπημένη εταιρεία και προχώρησε στο βαθύ μετασχηματισμό της. Πήρε μια εταιρεία χαρακτηρισμένη ως «σκουπίδι» και τη μετέτρεψε σε κορυφαίο ανταγωνιστικό και κυρίως βιώσιμο ενεργειακό παράγοντα.

Σήμερα, επτά χρόνια μετά, η ΔΕΗ αποτελεί την κορυφαία εταιρεία της χώρας. Κυρίως δε, αποτελεί

Από τα βαρέλια…ρέγγας στα βαρέλια πετρελαίου

Γράφει η Αφροδίτη Ν. Σακελλαροπούλου

Η μεγάλη περιπέτεια των δυο πολέμων και κυρίως αυτού στο Ιράν, επηρεάζει τις γεωπολιτικές εξελίξεις κι έχει εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου σε ιστορικά υψηλά.

Ακούμε συνεχώς για τις τιμές βαρελιού για το «μαύρο χρυσό». Κι οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε τι ακούμε και πολλές φορές τι λέμε.

Ας το δούμε αναλυτικά λοιπόν.

Όλα ξεκίνησαν, στα τέλη της δεκαετίας του 1850, όταν στις ΗΠΑ άρχισε η εξόρυξη πετρελαίου. Κυρίως στην Πενσυλβάνια. Μα δεν είχαν πού να το αποθηκεύουν και πώς να το μεταφέρουν. Πήραν λοιπόν τα ξύλινα βαρέλια που αποθήκευαν τις …ρέγγες ή τις … μπίρες κι έβαλαν μέσα πετρέλαιο. Αυτό ήταν. Λύθηκε ένα μεγάλο πρόβλημα.

Μα προέκυψε ένα άλλο. Τα βαρέλια είχαν

Πόσες φορές θα …«πέσει» ακόμη ο Μητσοτάκης;

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το γράφουμε και το ξαναγράφουμε. Οι ολιγάρχες που έχουν στην κατοχή τους την συντριπτική πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης, επιθυμούν αδύναμες κυβερνήσεις, που θα μπορούν να τις ελέγχουν. Εξ ου κι ο συνεχής και συστηματικός πόλεμος προς τον Μητσοτάκη.  Με δημοσιεύματα που κάθε λίγο και λιγάκι προαναγγέλλουν αυτό που επιθυμούν… Την πτώση του!

Πότε… εν κινήσει με αντικαταστάτη του τον Δένδια! Πότε με παραίτηση της κυβέρνησης υπό το βάρος σκανδάλων. Τα οποία αποδεικνύονται …μουσαντένια. Πότε με το ένα και πότε με το άλλο σενάριο. Άλλωστε σ’ αυτή τη χώρα, από σενάρια και ιστορίες συνωμοσίας…άλλο τίποτα…

Τις προηγούμενες ημέρες, βούιζε η Βουλή και τα δημοσιογραφικά γραφεία από ψιθύρους επιτηδείων και διάφορα δημοσιεύματα/σενάρια, ότι 60 βουλευτές της ΝΔ θα

Το λάθος Ανδρουλάκη με τον τουρκόφιλο Σάντσεθ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Χαριλάου Τρικούπη, τις δυο τελευταίες ημέρες, η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Επικρατεί εκνευρισμός. Από τη μία, οι ψίθυροι και οι ενδείξεις για πολιτική σύγκλιση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου με τον Αλέξη Τσίπρα και από την άλλη, οι δημοσκοπήσεις που παραμένουν στάσιμες, σαν να έχουν κολλήσει σε έναν φαύλο κύκλο. Και όλα αυτά, ενώ ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί πλήρως στο νέο πολιτικό σκηνικό.

Το συμπέρασμα είναι δύσκολο να αγνοηθεί: το καράβι δεν τραβάει. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να εμφανίζεται ισχυρός εντός του κόμματος και να αποτελεί «μάστορα» των μηχανισμών, όμως εκτός των τειχών η απήχησή του δείχνει περιορισμένη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην καταλληλόλητα για πρωθυπουργός καταγράφει ποσοστά σημαντικά χαμηλότερα από εκείνα του κόμματός του.

Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο ηγετικό. Είναι και ουσίας. Είναι η απουσία

Τουρκία- Ισραήλ & ελληνική …πατριωτική Δεξιά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ακραία ρητορική Ερντογάν για το Ισραήλ, η στήριξη της Τουρκίας στις Μουσουλμανικές Αδελφότητες, η στήριξη στο Ιράν, οι διευκολύνσεις σε Χαμάς και Χεζμπολάχ, είναι σύμφυτες με την τουρκική εξωτερική πολιτική. Σαν ένα νήμα που υφαίνεται επίμονα στον χρόνο, δένοντας επιλογές με ιδεολογίες και στρατηγικές εμμονές. Δυστυχώς, όλα αυτά έχουν διαποτίσει την τουρκική γνώμη εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα τη δαιμονοποίηση του Ισραήλ από το 93% των Τούρκων — το μεγαλύτερο ποσοστό στον πλανήτη!

Το αντίθετο, σε γενικές γραμμές, συμβαίνει στο Ισραήλ. Σε δημοσκόπηση του περασμένου Δεκεμβρίου, μόλις το 12% των Ισραηλινών θεώρησε ότι η Τουρκία μπορεί να είναι αξιόπιστος φίλος κι εταίρος. Οι Ισραηλινοί, σε συντριπτική πλειοψηφία, θεωρούν

Ψυχή…χρυσόψαρου!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ας λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει σημαντικά πράγματα για τη χώρα. Την έχει πάει πολλά βήματα μπροστά. Από την Οικονομία, την Άμυνα, την Ενέργεια, τις Διεθνείς σχέσεις και τόσα άλλα. Μα πολλά από αυτά μένουν στη σκιά, αφού παρασύρεται σε μικροπολιτική και παραπολιτική. Με δική της ευθύνη. Με υπουργούς και βουλευτές που δείχνουν ότι αδυνατούν ν’ ακολουθήσουν τον πρωθυπουργό στον αγώνα ταχύτητας της διακυβέρνησης. Αδυνατούν -ή δεν θέλουν- να υποστηρίζουν το κυβερνητικό έργο.

Προχθές, στη Βουλή, σε μια δύσκολη στιγμή της κυβέρνησης, ήταν πάλι απών ο Νίκος Δένδιας, αφού επέλεξε να πάει ταξίδι στο…Κόσσοβο! Δεν ήταν η πρώτη φορά του υπουργού Άμυνας.  Όπως, κι άλλων υπουργών, βουλευτών ή και κομματικών στελεχών, που  πολλές φορές σιωπούν στα

Ο Πούσκας μαζεύει τα παιδιά του…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να βαραίνει περισσότερο από όσο αντέχει η μνήμη. Στιγμές που τα ονόματα δεν είναι απλώς πρόσωπα, αλλά κομμάτια μιας εποχής που σιγά σιγά σβήνει. Ο Γιώργος Γονιός δεν είναι πια εδώ. Και μαζί του, φεύγει άλλη μία ψηφίδα από εκείνη τη θρυλική γενιά που έντυσε το ελληνικό ποδόσφαιρο με όνειρα, πάθος και μια αίσθηση αθωότητας που σήμερα μοιάζει μακρινή.

Ο Πούσκας άρχισε να μαζεύει τα παιδιά του… Η σκέψη κι η φράση δεν είναι απλώς συμβολικές. Είναι σχεδόν λυρικές μέσα στη θλίψη τους. Σαν να υπάρχουν κάπου εκεί ψηλά αποδυτήρια, γεμάτα φωνές, γέλια και ιδρώτα, όπου ένας μεγάλος δάσκαλος καλεί ξανά κοντά του τους ποδοσφαιριστές που τον έκαναν περήφανο. Ήδη έχουν φύγει ο Οικονομόπουλος, ο Δημητρίου, ο Δομάζος, ο Καλλιγέρης…
Τώρα και ο Γονιός. Ο κύκλος κλείνει αθόρυβα, όπως αθόρυβα

Το αυτογκολ κι η κολλημένη βελόνα

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Ακούγοντας κάποιος  τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ, στη συζήτηση στη Βουλή για το Κράτος Δικαίου, πέραν του ότι διέκρινε έναν εκδικητικό και άκρως ρεβανσιστικό τόνο, δεν μπορεί να μην αντιλήφθηκε μια χαρακτηριστική γκάφα του. Κάτι που σχολιάστηκε τόσο ανάμεσα σε στελέχη της ΚΟ, όσο και στα δημοσιογραφικά γραφεία.

Μιλάμε για «χοντρό» αυτογκόλ! Αφορούσε την αναφορά του στις κουμπαριές μελών της ΝΔ, σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ξέχασε όμως, ότι ο ίδιος είναι ο μοναδικός που έχει κουμπάρο προφυλακισμένο για την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Στραβοκλωτσιά ολκής, που έκανε βουλευτές του ΠαΣοΚ ν’ ανταλλάσσουν ματιές απορίας. Κάποιοι, ασφαλώς σκεπτόντουσαν την κολλημένη βελόνα, την ώρα που του το υπενθύμιζε ο Μητσοτάκης.

Ξέρετε κάτι; Η εμφάνιση ενός οργίλου Ανδρουλάκη, ενός συνεχούς εριστικού εκπροσώπου Τύπου κι οι θυμωμένες ειρωνείες διαφόρων βουλευτών που εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν μπορεί να

Η νέα Ελλάδα που διαμορφώνεται, η άρνηση χωρίς πρόταση & η σιωπή των ΜΜΕ

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μάριος Χρυσικόπουλος

Εδώ κι αρκετά χρόνια, ειδικά από τα πρώτα της κρίσης, ακούμε και ξανακούμε τη φράση κλισέ, περί αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου στην Οικονομία. Αυτό θα ήταν κατανοητό, αν ο καθένας που μιλά για κάτι τέτοιο, μας έλεγε και τι εννοεί. Μας έλεγε με ποιον τρόπο και σε ποια κατεύθυνση επιθυμεί ν’ αλλάξει το παραγωγικό μας μοντέλο. Μα δεν το κάνει.

Προσέξτε λοιπόν: Αλιεύοντας από διάφορες ιστοσελίδες κι εφημερίδες που εξειδικεύονται στην Οικονομία και στο επιχειρείν, μπορεί κάποιος να δει ότι μόνο το τελευταίο εξάμηνο έχουν υπογραφεί οι εξής συμφωνίες.

1.     Φεβρουάριος 2026, το MEGA deal για τα Ναυπηγεία μεταξύ ΟΝΕΧ και Hanwha με πολιτική στήριξη ΗΠΑ και Ελλάδας , που θα περιλαμβάνει ναυπήγηση πολεμικών και ενεργειακών πλοίων, με προοπτική συμμετοχή σε projects εκτός Ελλάδος.

2.     Νοέμβριος 2025, 20ετής συμφωνία LNG με Αμερικάνικη εταιρεία και συμμετοχή ΑΚΤΩΡ, ΔΕΠΑ και Venture Global. H Ελλάδα γίνεται πύλη εισόδου Αμερικάνικου LNG στην Ευρώπη.

3.     Συμφωνίες 2026 μακροχρόνιες διανομής LNG σε Ουκρανία, Βουλγαρία, Βαλκάνια. Η Ελλάδα γίνεται Energy hub ΝΑ Ευρώπης.

4.     Νοέμβριος 2025,  4η Φρεγάτα με συμμετοχή της Ελληνικής Βιομηχανίας.

5.     «Τρέχει» τώρα ΜΟU με Fincantieri για φρεγάτες και εκσυγχρονισμό με συμμετοχή Ελληνικών ναυπηγείων.

6.     Δεκέμβριος 2025, τριμερής Ελλάδα- Κύπρος - Ισραήλ για Ενέργεια, υποδομές και IMEC. Η Ελλάδα θα μπει σε νέο Παγκόσμιο Εμπορικό διάδρομο και με την αναβάθμιση του λιμανιού της Ελευσίνας θα γίνει νέα πύλη εισόδου -πλην του Πειραιά- του εμπορίου στην Ευρώπη.

Σ’ αυτά δεν υπολογίζουμε την συμφωνία για τις εξορύξεις στο Ιόνιο που υπεγράφη

Τοξικότητα αντί προτάσεων

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι αναμφισβήτητο ότι ο λαϊκισμός είναι βαρβαρότητα. Δεν είναι απλώς ανερμάτιστη πολιτική στάση, είναι η συστηματική φθορά της λογικής και της μνήμης. Η οποία πολλές φορές νικά, αφού δεν ντρέπεται και δεν έχει φραγμούς. Τρέφεται από το θυμικό και επιβιώνει μέσα στην άγνοια. Μέχρι που χαρίζει καρδούλες εδώ κι εκεί φορώντας μάσκα καλοσύνης…

Η χώρα αυτή έχει πληρώσει πανάκριβα τον λαϊκισμό και την πολιτική φτήνεια.  Κάθε του νίκη άφησε πίσω της μια Ελλάδα μικρότερη απ’ ό,τι θα μπορούσε να είναι. Τόσο στο διάβα της ιστορίας (καμώματα Κωλέττη, Δηληγιάννη, ολέθριος ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897, διχασμός 1913 -16, καταψήφιση Βενιζέλου 1920, καταψήφιση Καραμανλή 1963 κι ενώ η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη της Ευρώπης, χούντα κλπ), όσο και στη μεταπολιτευτική περίοδο. Με κορύφωση τα λεφτόδεντρα, το αντιμνημονιακό παραμύθι που ξεκίνησε ο Σαμαράς και κορύφωσε ο Τσίπρας κι τόσα άλλα.
Μα φαίνεται ότι μυαλό δεν βάζουμε. Ως κοινωνία θυμόμαστε επιλεκτικά και ξεχνάμε

Οι επίδοξοι … διάδοχοι του Όρμπαν στις Βρυξέλλες

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η αποχώρηση του Βίκτορ Όρμπαν από το πολιτικό προσκήνιο της Ουγγαρίας δεν σηματοδοτεί απλώς το τέλος μιας μακράς και αμφιλεγόμενης διαδρομής, αλλά ανοίγει και ένα νέο κεφάλαιο για τις εσωτερικές ισορροπίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ρόλος του «αντιρρησία» στις Βρυξέλλες, που επί χρόνια επιβράδυνε κρίσιμες αποφάσεις, μένει πλέον κενός — σε μια περίοδο κατά την οποία η συνοχή των «27» δοκιμάζεται εκ νέου.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έσπευσε να αξιοποιήσει το πολιτικό momentum, επαναφέροντας τη συζήτηση για μεταρρυθμίσεις στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Η προοπτική περιορισμού της ομοφωνίας δεν είναι καινούργια, αποκτά, ωστόσο, νέα δυναμική καθώς απομακρύνεται ένας από τους πιο συνεπείς χρήστες του δικαιώματος βέτο. Στο επίκεντρο των τριβών βρέθηκε επανειλημμένα η ευρωπαϊκή στάση απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, με τον Όρμπαν να διαφοροποιείται ανοιχτά και να διατηρεί στενούς δεσμούς με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Μαύρο πρόβατο, κυριολεκτικά.

Η επόμενη ημέρα στη Βουδαπέστη, υπό τον Πέτερ Μάγιαρ, δημιουργεί προσδοκίες για