Μανιφέστο χωρίς τσίπα, με νέες αυταπάτες

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Με τίτλο «Η κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής», δόθηκε στη δημοσιότητα το μανιφέστο 20 σελίδων του Αλέξη Τσίπρα, που αποτελεί τον προάγγελο της διακήρυξης του νέου κόμματός του. Μάλιστα, επικοινωνιακά, δεν είναι τυχαίο ότι δημοσιεύθηκε ανήμερα την Πρωτομαγιά.

Οι θέσεις, ο προσανατολισμός είναι ξεκάθαρα Αριστερός και μπλέκει -μάλλον συνειδητά και με στόχευση- τη Σοσιαλδημοκρατία, τη Ριζοσπαστική Αριστερά και την Οικολογία. Μάλιστα, τονίζει ότι αυτές δεν μπορεί να τοποθετούνται στο πολιτικό Κέντρο, αλλά στα Αριστερά του. Κι αυτή τη διαπίστωση, στο φλύαρο Μανιφέστο του, την αποκαλεί … επαναστατική αλλαγή!!

Στο Μανιφέστο Τσίπρα, αναφέρονται πάλι οι φράσεις/έννοιες κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν στις περιοδείες της «Ιθάκης». Δηλαδή, φράσεις εντυπωσιασμού, χωρίς βάθος και ουσία. Ο «νέος πατριωτισμός», η «κυβερνώσα αριστερά», η «εθνική αλλαγή πορείας», η «προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του Κέντρου», το «συνεργατικό κράτος» και η «νέα πορεία σύγκλισης», είναι μερικές από αυτές.

Το πολιτικό πλαίσιο που καθορίζεται  -της «Σοσιαλδημοκρατίας», της «Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς»  και της «Πολιτικής Οικολογίας»- αποτελεί ένα χαώδες θεωρητικό σχήμα, όπου

Αλαφούζος – Αγγελικούση: restart των συζητήσεων

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οι νέοι διαφαινόμενοι κλυδωνισμοί στον Παναθηναϊκό με την επικείμενη απομάκρυνση του προπονητή Ράφα Μπενίτεθ από τον «πράσινο» πάγκο, δεν θα είναι κάτι πρωτόγνωρο για τον ισχυρό άνδρα της ΠΑΕ. Άλλωστε, από την ημέρα που ενεπλάκη στα κοινά του τριφυλλιού, μάλλον δεν υπάρχει ημέρα νηνεμίας. Σαν να ταξιδεύει το καράβι σε θάλασσα που δεν γαληνεύει ποτέ. Σε τέτοιο σημείο, που ενώ έχει διαθέσει του κόσμου τα εκατομμύρια στην ΠΑΕ, δεν έχει ούτε ανάλογα αποτελέσματα, ούτε την αναγνώριση του «πράσινού» κόσμου. Βλέπετε, οι παλινωδίες του, οι επήρειες ανθρώπων που δεν ταιριάζουν καν με την αναμφισβήτητη ευπρέπειά του, έχουν πληγώσει ανεπανόρθωτα τον σύλλογο.

Ο Γιάννης Αλαφούζος, μετά τόσα χρόνια στο τιμόνι της ΠΑΕ, είναι αμφίβολο αν έχει ακόμη προσωπική εικόνα των τεκταινομένων στο ποδόσφαιρο. Όταν ενεπλάκη, είναι αμφίβολο αν γνώριζε τι έχει στο εσωτερικό της η μπάλα. Μπορεί κάποιος σήμερα να ισχυριστεί ότι το έμαθε;

Μόνο και μόνο όταν δίπλα του εξακολουθούν να περιφέρονται άνθρωποι που

Ανδρουλάκης και 4ήμερο: Πολιτική φούσκα με άρωμα λαϊκισμού

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κι ύστερα μου λένε κάποιοι, ότι ο Ανδρουλάκης δεν έχει πάθει… ΣΥΡΙΖΑ. Λίγες ώρες πριν τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς κι επειδή τα συνθήματα κι οι πορείες στους δρόμους, οι αφισοκολλήσεις σε κολώνες της ΔΕΗ και τοίχους, είναι παλιομοδίτικα, σκέφτηκε να γιορτάσει την εργατιά με πρόταση τετραήμερης εβδομαδιαίας απασχόλησης, χωρίς μείωση μισθού. Σαν πυροτέχνημα που λάμπει για δευτερόλεπτα και μετά αφήνει καπνό.

Αντί να σκούζει με τον Κουτσούμπα και τον Φάμελο «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ή «η 1η Μάη δεν είναι αργία, είναι του λαού η απεργία», κρατώντας κόκκινα γαρύφαλλα, σκέφτηκε να πρωτοτυπήσει. Μόνο που η πρωτοτυπία του μοιάζει με φτηνό ριμέικ παλιού έργου.

Είπαμε όμως. Γίνεται ΣΥΡΙΖΑ, αντιγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ. Την πρόταση αυτή την είχε

Πολιτικό ατόπημα με πέντε υπογραφές

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τα μάθατε φαντάζομαι. Πέντε βουλευτές της ΝΔ, οι  Αθανάσιος Ζεμπίλης (Ευβοίας), Ανδρέας Κατσανιώτης ( Αχαΐας), Ξενοφών Μπαραλιάκος ( Πιερίας), Γιάννης Οικονόμου ( Φθιώτιδας) και Ιωάννης Παππάς (Δωδεκανήσου), σχετικά άγνωστοι -πλην Οικονόμου- θέλησαν να κάνουν θόρυβο για να γίνουν γνωστοί και να τους μάθει η Ελλάδα. Όλοι τους, έχοντες σχέσεις με τους πρώην πρωθυπουργούς που αντιμάχονται την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Πήγαν λοιπόν, στην εφημερίδα του ολιγάρχη που αντιπολιτεύεται σφόδρα τη ΝΔ και την κυβέρνηση και δημοσίευσαν ένα άρθρο με το οποίο ουσιαστικά επιτέθηκαν στον πρωθυπουργό κι αμφισβήτησαν τον τρόπο που κυβερνά τη χώρα εδώ κι επτά χρόνια. Δηλαδή, οι βουλευτές αυτοί, ξύπνησαν ένα πρωί μετά από επτά χρόνια, σε περίοδο που η κυβέρνηση βάλλεται πανταχόθεν ακόμη και με ελεεινά ψέματα κι ανακάλυψαν ότι για όλα τα δεινά της Ελλάδας ευθύνεται το επιτελικό κράτος.  Κάτι, που ένας εξ αυτών -ο Οικονόμου- δεν είχε ανακαλύψει όσο ήταν υπουργός και κυβερνητικός εκπρόσωπος!!! Το ανακάλυψε μόλις βρέθηκε εκτός…

Μιλάμε για βαρύτατο ατόπημα. Μιλάμε για κτύπημα των πέντε κάτω από τη μέση του

Ξεχνά ο Ανδρουλάκης το 4-2-1 με τον Παπαμιμίκο;

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ομολογώ ότι δεν έχω καταλάβει για ποιον λόγο ο Μητσοτάκης δεν βγαίνει να καταγγείλει -με διευθύνσεις και ονόματα- για ποιον λόγο η νομενκλατούρα του υψηλού επιχειρείν και μεγαλοϊδιοκτήτες των ΜΜΕ, πολεμάνε με λύσσα την κυβέρνησή του. Για ποιον λόγο μαίνεται πόλεμος στα παρασκήνια και κάθε λίγο και λιγάκι ξεκινά μια διαφορετική υπόθεση φθοράς που πληγώνει το σώμα της κυβέρνησης. Για ποιον λόγο η αντιπολίτευση «παίζει» μπάλα με την παλαβομάρα… υποστηρίζοντας απίθανα πράγματα.

Συζητούσα χθες με κορυφαίο στέλεχος μεγάλου ΜΜΕ. Ή φράση που επαναλάμβανε με την ίδια συχνότητα που ρουφούσε το τσιγάρο του, ήταν…«Να πέσει ο Μητσοτάκης». Όταν τον ρώτησα ποιος να έρθει, έλαβα την απάντηση: «Δεν με ενδιαφέρει, μόνο να πέσει ο Μητσοτάκης». Κάπου εκεί άλλαξα συζήτηση, μα και σ’ αυτή του ποδοσφαίρου που ακολούθησε, επαναλάμβανε το ίδιο:

Κοβέσι: Το σόου, η υποκρισία και οι αλήθειες

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πριν από δώδεκα χρόνια, όταν η εισαγγελέας Βάσω Παπανδρέου ερευνούσε την υπόθεση των υποβρυχίων που…έγερναν, ο Βενιζέλος και το ΠαΣοΚ εκτόξευαν καταγγελίες εις βάρος της και ζητούσε από τον Άρειο Πάγο πειθαρχική έρευνα εναντίον της. Τότε την κατήγγειλαν, σήμερα την επικαλούνται. Σήμερα, ο Βενιζέλος λέει άλλα, με αφορμή την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ και την ίδια εισαγγελέα, με ολοφάνερη ιδιοτέλεια. Βλέπετε, η μνήμη στην πολιτική συχνά κρατά όσο βολεύει. Πίστευε, ότι θα είναι ο ίδιος πρόεδρος της Δημοκρατίας κι αφού δεν έγινε μάχεται πια τον Μητσοτάκη…

Θυμήθηκα αυτή την ιστορία των υποβρυχίων, με αφορμή τις συνεχείς διαρροές ονομάτων στελεχών της ΝΔ για τις υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και το κούνημα του δακτύλου της Ευρωπαίας εισαγγελέως Κοβέσι, στο φόρουμ των Δελφών. Ένα κούνημα δακτύλου με έντονο πολιτικό άρωμα. Η οποία, μας είπε ότι το θέμα είναι συνώνυμο της διαφθοράς.

Σοβαρά τώρα; Την ώρα που οι παράνομες επιδοτήσεις αφορούν πολλές χώρες που

Η …κανονικότητα του Τσίπρα!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Το ακούσαμε κι αυτό. Ο Αλέξης Τσίπρας από τους Δελφούς μας είπε έρχεται πάλι στα κοινά, «για να επιστρέψει στο πολιτικό σύστημα η κανονικότητα και στη χώρα η σταθερότητα».

Δεν ξέρω αν όσοι τον άκουσαν έσκασαν στα γέλια ή σεβάστηκαν τον χώρο και τις συνθήκες του forum. Όμως, είναι βέβαιο ότι όλοι θυμήθηκαν την …κανονικότητα της Novartis, την …κανονικότητα των βοσκοτόπων του Καλογρίτσα, την…κανονικότητα των κλειστών τραπεζών, την…κανονικότητα ενός ψευδούς δημοψηφίσματος, την…κανονικότητα και…σταθερότητα των ανείπωτων ψεμάτων, γραφικοτήτων και τελικά την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για έναν αιώνα! Χώρια την…κανονικότητα κατάδικου υπουργού του!
Και μαζί με αυτά, την …κανονικότητα της υπερφορολόγησης που γονάτισε τη μεσαία τάξη, την…κανονικότητα της γιγαντιαίας ανεργίας, την …κανονικότητα της ανασφάλειας στις επενδύσεις και της φυγής νέων ανθρώπων στο εξωτερικό. Την … κανονικότητα μιας οικονομίας που στεκόταν με το ζόρι όρθια, κουβαλώντας το βάρος μιας ατελείωτης διαπραγμάτευσης χωρίς πυξίδα. Και την…κανονικότητα ενός κυβερνητικού θιάσου που

ΔΕΗ: Από «σκουπίδι» επί ΣΥΡΙΖΑ, μέγας ευρωπαίος παίκτης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Λίγο πριν την πτώση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το 2019, δεν υπήρχε οικονομικός αναλυτής που να μη προοιώνιζε την κατάρρευση και πτώχευση της ΔΕΗ. Οι αστέρες της Αριστεράς που τη διοικούσαν για αρκετά χρόνια, είχαν συσσωρεύσει καθαρά χρέη άνω των 3 δις ευρώ, ενώ οι ζημιές ξεπερνούσαν το 1,5 δις!! Χώρια που είχε καταταγεί στην κατηγορία των «σκουπιδιών από τον S&Ρ, την μητρική εταιρεία των Standard & Poor's.  Μιλάγαμε όλοι για επερχόμενη εθνική τραγωδία.

Τότε, ο Μητσοτάκης νίκησε στις εκλογές και παρέδωσε την υπό κατάρρευση ΔΕΗ στα χέρια ενός νέου ανθρώπου, με γνώση κι εμπειρία από τη διεθνή αγορά ενέργειας, τον Γιώργο Στάσση. Εκείνος, με έντονα χαρακτηριστικά διορατικότητας κι αποτελεσματικότητας, πήρε μια χρεοκοπημένη εταιρεία και προχώρησε στο βαθύ μετασχηματισμό της. Πήρε μια εταιρεία χαρακτηρισμένη ως «σκουπίδι» και τη μετέτρεψε σε κορυφαίο ανταγωνιστικό και κυρίως βιώσιμο ενεργειακό παράγοντα.

Σήμερα, επτά χρόνια μετά, η ΔΕΗ αποτελεί την κορυφαία εταιρεία της χώρας. Κυρίως δε, αποτελεί

Από τα βαρέλια…ρέγγας στα βαρέλια πετρελαίου

Γράφει η Αφροδίτη Ν. Σακελλαροπούλου

Η μεγάλη περιπέτεια των δυο πολέμων και κυρίως αυτού στο Ιράν, επηρεάζει τις γεωπολιτικές εξελίξεις κι έχει εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου σε ιστορικά υψηλά.

Ακούμε συνεχώς για τις τιμές βαρελιού για το «μαύρο χρυσό». Κι οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε τι ακούμε και πολλές φορές τι λέμε.

Ας το δούμε αναλυτικά λοιπόν.

Όλα ξεκίνησαν, στα τέλη της δεκαετίας του 1850, όταν στις ΗΠΑ άρχισε η εξόρυξη πετρελαίου. Κυρίως στην Πενσυλβάνια. Μα δεν είχαν πού να το αποθηκεύουν και πώς να το μεταφέρουν. Πήραν λοιπόν τα ξύλινα βαρέλια που αποθήκευαν τις …ρέγγες ή τις … μπίρες κι έβαλαν μέσα πετρέλαιο. Αυτό ήταν. Λύθηκε ένα μεγάλο πρόβλημα.

Μα προέκυψε ένα άλλο. Τα βαρέλια είχαν

Πόσες φορές θα …«πέσει» ακόμη ο Μητσοτάκης;

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το γράφουμε και το ξαναγράφουμε. Οι ολιγάρχες που έχουν στην κατοχή τους την συντριπτική πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης, επιθυμούν αδύναμες κυβερνήσεις, που θα μπορούν να τις ελέγχουν. Εξ ου κι ο συνεχής και συστηματικός πόλεμος προς τον Μητσοτάκη.  Με δημοσιεύματα που κάθε λίγο και λιγάκι προαναγγέλλουν αυτό που επιθυμούν… Την πτώση του!

Πότε… εν κινήσει με αντικαταστάτη του τον Δένδια! Πότε με παραίτηση της κυβέρνησης υπό το βάρος σκανδάλων. Τα οποία αποδεικνύονται …μουσαντένια. Πότε με το ένα και πότε με το άλλο σενάριο. Άλλωστε σ’ αυτή τη χώρα, από σενάρια και ιστορίες συνωμοσίας…άλλο τίποτα…

Τις προηγούμενες ημέρες, βούιζε η Βουλή και τα δημοσιογραφικά γραφεία από ψιθύρους επιτηδείων και διάφορα δημοσιεύματα/σενάρια, ότι 60 βουλευτές της ΝΔ θα

Το λάθος Ανδρουλάκη με τον τουρκόφιλο Σάντσεθ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Χαριλάου Τρικούπη, τις δυο τελευταίες ημέρες, η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Επικρατεί εκνευρισμός. Από τη μία, οι ψίθυροι και οι ενδείξεις για πολιτική σύγκλιση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου με τον Αλέξη Τσίπρα και από την άλλη, οι δημοσκοπήσεις που παραμένουν στάσιμες, σαν να έχουν κολλήσει σε έναν φαύλο κύκλο. Και όλα αυτά, ενώ ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί πλήρως στο νέο πολιτικό σκηνικό.

Το συμπέρασμα είναι δύσκολο να αγνοηθεί: το καράβι δεν τραβάει. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να εμφανίζεται ισχυρός εντός του κόμματος και να αποτελεί «μάστορα» των μηχανισμών, όμως εκτός των τειχών η απήχησή του δείχνει περιορισμένη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην καταλληλόλητα για πρωθυπουργός καταγράφει ποσοστά σημαντικά χαμηλότερα από εκείνα του κόμματός του.

Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο ηγετικό. Είναι και ουσίας. Είναι η απουσία

Τουρκία- Ισραήλ & ελληνική …πατριωτική Δεξιά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ακραία ρητορική Ερντογάν για το Ισραήλ, η στήριξη της Τουρκίας στις Μουσουλμανικές Αδελφότητες, η στήριξη στο Ιράν, οι διευκολύνσεις σε Χαμάς και Χεζμπολάχ, είναι σύμφυτες με την τουρκική εξωτερική πολιτική. Σαν ένα νήμα που υφαίνεται επίμονα στον χρόνο, δένοντας επιλογές με ιδεολογίες και στρατηγικές εμμονές. Δυστυχώς, όλα αυτά έχουν διαποτίσει την τουρκική γνώμη εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα τη δαιμονοποίηση του Ισραήλ από το 93% των Τούρκων — το μεγαλύτερο ποσοστό στον πλανήτη!

Το αντίθετο, σε γενικές γραμμές, συμβαίνει στο Ισραήλ. Σε δημοσκόπηση του περασμένου Δεκεμβρίου, μόλις το 12% των Ισραηλινών θεώρησε ότι η Τουρκία μπορεί να είναι αξιόπιστος φίλος κι εταίρος. Οι Ισραηλινοί, σε συντριπτική πλειοψηφία, θεωρούν

Ψυχή…χρυσόψαρου!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ας λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει σημαντικά πράγματα για τη χώρα. Την έχει πάει πολλά βήματα μπροστά. Από την Οικονομία, την Άμυνα, την Ενέργεια, τις Διεθνείς σχέσεις και τόσα άλλα. Μα πολλά από αυτά μένουν στη σκιά, αφού παρασύρεται σε μικροπολιτική και παραπολιτική. Με δική της ευθύνη. Με υπουργούς και βουλευτές που δείχνουν ότι αδυνατούν ν’ ακολουθήσουν τον πρωθυπουργό στον αγώνα ταχύτητας της διακυβέρνησης. Αδυνατούν -ή δεν θέλουν- να υποστηρίζουν το κυβερνητικό έργο.

Προχθές, στη Βουλή, σε μια δύσκολη στιγμή της κυβέρνησης, ήταν πάλι απών ο Νίκος Δένδιας, αφού επέλεξε να πάει ταξίδι στο…Κόσσοβο! Δεν ήταν η πρώτη φορά του υπουργού Άμυνας.  Όπως, κι άλλων υπουργών, βουλευτών ή και κομματικών στελεχών, που  πολλές φορές σιωπούν στα

Ο Πούσκας μαζεύει τα παιδιά του…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να βαραίνει περισσότερο από όσο αντέχει η μνήμη. Στιγμές που τα ονόματα δεν είναι απλώς πρόσωπα, αλλά κομμάτια μιας εποχής που σιγά σιγά σβήνει. Ο Γιώργος Γονιός δεν είναι πια εδώ. Και μαζί του, φεύγει άλλη μία ψηφίδα από εκείνη τη θρυλική γενιά που έντυσε το ελληνικό ποδόσφαιρο με όνειρα, πάθος και μια αίσθηση αθωότητας που σήμερα μοιάζει μακρινή.

Ο Πούσκας άρχισε να μαζεύει τα παιδιά του… Η σκέψη κι η φράση δεν είναι απλώς συμβολικές. Είναι σχεδόν λυρικές μέσα στη θλίψη τους. Σαν να υπάρχουν κάπου εκεί ψηλά αποδυτήρια, γεμάτα φωνές, γέλια και ιδρώτα, όπου ένας μεγάλος δάσκαλος καλεί ξανά κοντά του τους ποδοσφαιριστές που τον έκαναν περήφανο. Ήδη έχουν φύγει ο Οικονομόπουλος, ο Δημητρίου, ο Δομάζος, ο Καλλιγέρης…
Τώρα και ο Γονιός. Ο κύκλος κλείνει αθόρυβα, όπως αθόρυβα

Το αυτογκολ κι η κολλημένη βελόνα

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Ακούγοντας κάποιος  τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ, στη συζήτηση στη Βουλή για το Κράτος Δικαίου, πέραν του ότι διέκρινε έναν εκδικητικό και άκρως ρεβανσιστικό τόνο, δεν μπορεί να μην αντιλήφθηκε μια χαρακτηριστική γκάφα του. Κάτι που σχολιάστηκε τόσο ανάμεσα σε στελέχη της ΚΟ, όσο και στα δημοσιογραφικά γραφεία.

Μιλάμε για «χοντρό» αυτογκόλ! Αφορούσε την αναφορά του στις κουμπαριές μελών της ΝΔ, σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ξέχασε όμως, ότι ο ίδιος είναι ο μοναδικός που έχει κουμπάρο προφυλακισμένο για την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Στραβοκλωτσιά ολκής, που έκανε βουλευτές του ΠαΣοΚ ν’ ανταλλάσσουν ματιές απορίας. Κάποιοι, ασφαλώς σκεπτόντουσαν την κολλημένη βελόνα, την ώρα που του το υπενθύμιζε ο Μητσοτάκης.

Ξέρετε κάτι; Η εμφάνιση ενός οργίλου Ανδρουλάκη, ενός συνεχούς εριστικού εκπροσώπου Τύπου κι οι θυμωμένες ειρωνείες διαφόρων βουλευτών που εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν μπορεί να

Η νέα Ελλάδα που διαμορφώνεται, η άρνηση χωρίς πρόταση & η σιωπή των ΜΜΕ

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μάριος Χρυσικόπουλος

Εδώ κι αρκετά χρόνια, ειδικά από τα πρώτα της κρίσης, ακούμε και ξανακούμε τη φράση κλισέ, περί αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου στην Οικονομία. Αυτό θα ήταν κατανοητό, αν ο καθένας που μιλά για κάτι τέτοιο, μας έλεγε και τι εννοεί. Μας έλεγε με ποιον τρόπο και σε ποια κατεύθυνση επιθυμεί ν’ αλλάξει το παραγωγικό μας μοντέλο. Μα δεν το κάνει.

Προσέξτε λοιπόν: Αλιεύοντας από διάφορες ιστοσελίδες κι εφημερίδες που εξειδικεύονται στην Οικονομία και στο επιχειρείν, μπορεί κάποιος να δει ότι μόνο το τελευταίο εξάμηνο έχουν υπογραφεί οι εξής συμφωνίες.

1.     Φεβρουάριος 2026, το MEGA deal για τα Ναυπηγεία μεταξύ ΟΝΕΧ και Hanwha με πολιτική στήριξη ΗΠΑ και Ελλάδας , που θα περιλαμβάνει ναυπήγηση πολεμικών και ενεργειακών πλοίων, με προοπτική συμμετοχή σε projects εκτός Ελλάδος.

2.     Νοέμβριος 2025, 20ετής συμφωνία LNG με Αμερικάνικη εταιρεία και συμμετοχή ΑΚΤΩΡ, ΔΕΠΑ και Venture Global. H Ελλάδα γίνεται πύλη εισόδου Αμερικάνικου LNG στην Ευρώπη.

3.     Συμφωνίες 2026 μακροχρόνιες διανομής LNG σε Ουκρανία, Βουλγαρία, Βαλκάνια. Η Ελλάδα γίνεται Energy hub ΝΑ Ευρώπης.

4.     Νοέμβριος 2025,  4η Φρεγάτα με συμμετοχή της Ελληνικής Βιομηχανίας.

5.     «Τρέχει» τώρα ΜΟU με Fincantieri για φρεγάτες και εκσυγχρονισμό με συμμετοχή Ελληνικών ναυπηγείων.

6.     Δεκέμβριος 2025, τριμερής Ελλάδα- Κύπρος - Ισραήλ για Ενέργεια, υποδομές και IMEC. Η Ελλάδα θα μπει σε νέο Παγκόσμιο Εμπορικό διάδρομο και με την αναβάθμιση του λιμανιού της Ελευσίνας θα γίνει νέα πύλη εισόδου -πλην του Πειραιά- του εμπορίου στην Ευρώπη.

Σ’ αυτά δεν υπολογίζουμε την συμφωνία για τις εξορύξεις στο Ιόνιο που υπεγράφη

Τοξικότητα αντί προτάσεων

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι αναμφισβήτητο ότι ο λαϊκισμός είναι βαρβαρότητα. Δεν είναι απλώς ανερμάτιστη πολιτική στάση, είναι η συστηματική φθορά της λογικής και της μνήμης. Η οποία πολλές φορές νικά, αφού δεν ντρέπεται και δεν έχει φραγμούς. Τρέφεται από το θυμικό και επιβιώνει μέσα στην άγνοια. Μέχρι που χαρίζει καρδούλες εδώ κι εκεί φορώντας μάσκα καλοσύνης…

Η χώρα αυτή έχει πληρώσει πανάκριβα τον λαϊκισμό και την πολιτική φτήνεια.  Κάθε του νίκη άφησε πίσω της μια Ελλάδα μικρότερη απ’ ό,τι θα μπορούσε να είναι. Τόσο στο διάβα της ιστορίας (καμώματα Κωλέττη, Δηληγιάννη, ολέθριος ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897, διχασμός 1913 -16, καταψήφιση Βενιζέλου 1920, καταψήφιση Καραμανλή 1963 κι ενώ η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη της Ευρώπης, χούντα κλπ), όσο και στη μεταπολιτευτική περίοδο. Με κορύφωση τα λεφτόδεντρα, το αντιμνημονιακό παραμύθι που ξεκίνησε ο Σαμαράς και κορύφωσε ο Τσίπρας κι τόσα άλλα.
Μα φαίνεται ότι μυαλό δεν βάζουμε. Ως κοινωνία θυμόμαστε επιλεκτικά και ξεχνάμε

Οι επίδοξοι … διάδοχοι του Όρμπαν στις Βρυξέλλες

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η αποχώρηση του Βίκτορ Όρμπαν από το πολιτικό προσκήνιο της Ουγγαρίας δεν σηματοδοτεί απλώς το τέλος μιας μακράς και αμφιλεγόμενης διαδρομής, αλλά ανοίγει και ένα νέο κεφάλαιο για τις εσωτερικές ισορροπίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ρόλος του «αντιρρησία» στις Βρυξέλλες, που επί χρόνια επιβράδυνε κρίσιμες αποφάσεις, μένει πλέον κενός — σε μια περίοδο κατά την οποία η συνοχή των «27» δοκιμάζεται εκ νέου.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έσπευσε να αξιοποιήσει το πολιτικό momentum, επαναφέροντας τη συζήτηση για μεταρρυθμίσεις στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Η προοπτική περιορισμού της ομοφωνίας δεν είναι καινούργια, αποκτά, ωστόσο, νέα δυναμική καθώς απομακρύνεται ένας από τους πιο συνεπείς χρήστες του δικαιώματος βέτο. Στο επίκεντρο των τριβών βρέθηκε επανειλημμένα η ευρωπαϊκή στάση απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, με τον Όρμπαν να διαφοροποιείται ανοιχτά και να διατηρεί στενούς δεσμούς με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Μαύρο πρόβατο, κυριολεκτικά.

Η επόμενη ημέρα στη Βουδαπέστη, υπό τον Πέτερ Μάγιαρ, δημιουργεί προσδοκίες για

Ο Φιντάν, εμείς, το Ισραήλ κι ο Τραμπ

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

«Ούτε η Ελλάδα ούτε η Ελληνοκυπριακή διοίκηση χρειάζονται στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. Η Ελλάδα είναι ήδη μέλος του ΝΑΤΟ και η Νότια Κύπρος έχει την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποια στρατηγική λογική θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αναζήτηση αυτού του είδους της συνεργασίας, είναι κάτι που ούτε αυτοί μπορούν να μου εξηγήσουν». Αυτά ανέφερε ο Χακάν Φιντάν, υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, σε τηλεοπτική του συνέντευξη. 

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για αστειότητες, μα αυτό θα ήταν μια επιδερμική προσέγγιση. Η ουσία είναι ότι η Τουρκία ενοχλείται από τα εξοπλιστικά προγράμματα της Ελλάδας από το 2019 κι ύστερα. Ενοχλείται που η ελληνική κυβέρνηση έτρεξε τους εξοπλισμούς και βρέθηκε παντοδύναμη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ενοχλείται που η Ελλάδα έσπευσε να συνδράμει την Κύπρο και ταυτοχρόνως κινητοποίησε γι’ αυτό χώρες της ΕΕ. Ενοχλείται από τη θερμή σχέση της Ελλάδας με τις ΗΠΑ στον τομέα της ενέργειας και τη δημιουργία του Κάθετου διαδρόμου, που δημιουργεί νέο γεωπολιτικό αποτύπωμα στην περιοχή κα γενικότερα στην Ανατολική Ευρώπη. Ενοχλείται, τέλος, από την αμυντική συνεργασία

Ανάσταση στη Βουδαπέστη, ο Orbán στον αγύριστο

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όσοι περνούσαν ανήμερα του Πάσχα από την λεωφόρο «Βασιλέως Κωνσταντίνου», λίγο πιο επάνω από το Καλλιμάρμαρο, παραξενεύονταν. Κόσμος και κοσμάκης ήταν συγκεντρωμένος εκεί, έξω από την πρεσβεία της Ουγγαρίας για να ψηφίσουν. Ούγγροι που ζουν στην Ελλάδα μα και τουρίστες που βρίσκονταν στη χώρα μας. Σαν να είχε ανοίξει μια αόρατη ρωγμή στον χρόνο και μέσα της ξεχυνόταν η ανάγκη των ανθρώπων για ανάσα και αξιοπρέπεια.

« Ήταν πρώτη φορά, που συνέβη κάτι παρόμοιο», μας είπε κορυφαίο στέλεχος της Ουγγρικής πρεσβείας. Και συνέχισε: «Οι Ούγγροι πολίτες δεν άντεξαν άλλο την διάλυση της χώρας τους, την απομόνωσή της από την Ευρώπη, τη στήριξη του Πούτιν από τον Όρμπαν. Κι έσπευσαν μαζικά για να σώσουν ότι σώζεται»…
Έτσι ακριβώς. Όταν οι κοινωνίες φτάνουν στο όριο, η ψήφος παύει να είναι διαδικασία και γίνεται κραυγή. Το είδαμε και στην Ελλάδα, το 2019.

Η περίπτωση του Viktor Orbán και της Ουγγαρίας αποτελεί ένα

Είναι η παρέα, το «μαζί» που ψήνεται στα … κάρβουνα της καρδιάς

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η άλλη – πλατινέ μαλλί και άρωμα Shirley May Belle Vie EDT, 10 ευρώ το μπουκάλι- μπήκε κουνάμενη και συνάμενη στο κρεοπωλείο:

-Καλώς τη Belhara, της λέει ο κρεοπώλης.

-Κύριε κρεοπώλα, μου λέτε σας περικαλώ αν έχετε αρνί σε light έκδοση;

- Όχι μανταμίτσα, μα έχομεν λουκάνικα γίγας Κρεστένων…

Κι η άλλη προσβλήθηκε, λέει, κι έφυγε για άλλον …κρεοπώλα…

Νάμαστε λοιπόν κι εφέτος.

Η τηλεόραση δείχνει Γαϊτάνο (παρεμπιπτόντως, μάλλον τον απόψυξαν πάλι) κι οι οσμές της τσίκνας κάνουν υγιεινούς περιπάτους από την Γκούρα μέχρι το Βίτσι κι από τις ακτές της Σύρου μέχρι τις όχθες του Αλιάκμονα και του Έβρου!

Νάμαστε λοιπόν! Με τον ήλιο να βαράει κατακέφαλα και τον θείο να ορκίζεται πως «εφέτος το γύρισε στο ελαφρύ»… Κι ας τον πετυχαίνεις τρίτη φορά πάνω από τη γαρδούμπα, να την κοιτάει σαν χαμένο έρωτα και να ψιθυρίζει …. «ένα τελευταίο κομματάκι και τέλος…».

Νάμαστε λοιπόν! Με τη σούβλα να γυρίζει νωχελικά, σαν

Η ελληνική οικονομία σε 2 αγελάδες και 100 ιδεοληψίες

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και των ιδεοληψιών, η γνώση των Οικονομικών δεν αποτελεί το πιο σύνηθες γεγονός. Επιπλέον, κάθε απόπειρα κατανόησης βασικών εννοιών – όπως τι σημαίνει «έλλειμμα» ή πώς λειτουργεί ο πληθωρισμός – αντιμετωπίζεται περίπου ως ύποπτη τεχνοκρατική συνωμοσία.

Διότι, ως γνωστόν, στην ελληνική πραγματικότητα τα οικονομικά δεν είναι επιστήμη αλλά άποψη. Και μάλιστα ισχυρή άποψη, διαμορφωμένη συνήθως στο καφενείο, μεταξύ μιας παρτίδας τάβλι και μιας ανάλυσης για το πώς «αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός, θα τα είχα λύσει όλα σε μια εβδομάδα».

Έτσι, ο Έλληνας μπορεί ταυτοχρόνως:

Α. να καταγγέλλει τη φοροδιαφυγή, αλλά να ζητάει

Τριανταφύλλου, όπως Πρωτοψάλτη, Νταλάρας, Δημουλά & Ράμφος…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στα χρόνια της αντιμνημονιακής υστερίας, τότε που ο «θυμός» φοριόταν σαν τίτλος τιμής και η άρνηση βαφτιζόταν ελπίδα, ένα παράδοξο άρχισε να ξεδιπλώνεται: η Αριστερά, που ιστορικά διεκδικούσε τη συγγένεια με το πνεύμα, βρέθηκε να το αντιμετωπίζει με καχυποψία, ακόμη και με εχθρότητα. Πάντα η Αριστερά πορευόταν όπως τη συμφέρει κάθε στιγμή.

Ήταν η εποχή που κάποιοι καλλιτέχνες -που δεν τους λες και Δεξιούς ή φιλελεύθερους- κατάλαβαν ότι εκτός μνημονίων δεν αντέχει η χώρα. Κι η Αριστερά τους πολέμησε με μένος.

Θυμάμαι πόσα τράβηξε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη στην καραντίνα, όταν βγήκε στις άδειες γειτονιές της Αθήνας να τραγουδήσει, προσπαθώντας να δώσει νότες αισιοδοξίας και να σπάσει τη μοναξιά. Το τι άκουσε από τον ΣΥΡΙΖΑ το ξέρουμε όλοι. Ο Μπακογιάννης που την

Σημίτης και Κυριάκος Μητσοτάκης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όταν στις 30 Ιουνίου 1996 εξελέγη πρόεδρος του ΠαΣοΚ ο Κώστας Σημίτης, το «βαθύ» κόμμα δεν τον αποδέχτηκε σχεδόν ποτέ. Τον θεωρούσε …Δεξιό και …ξένο σώμα. Τον ανεχόντουσαν, επειδή τους είχε στην εξουσία οκτώ χρόνια και δη με ψήφους πέραν του ΠαΣοΚ. Κι όμως, είχε ανδρωθεί μέσα στο ΠαΣοΚ κι αποτελούσε κορυφαία προσωπικότητα της Χαριλάου Τρικούπη, έστω κι αν δεν εντάχθηκε ποτέ σε μηχανισμούς και καπετανάτα. 

Το ίδιο θα μπορούσε να πει κάποιος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Κι εκείνος ανδρώθηκε στη Ρηγίλλης, μα για μεγάλη μερίδα του κομματικού μηχανισμού και του νεοδημοκρατικού κατεστημένου, θεωρείται ξένος. Θεωρείται …μη Δεξιός, πολύ μεταρρυθμιστής για την συντήρηση της Πειραιώς, ενώ κατηγορείται ότι πήγε στη ΝΔ επήλυδες και τεχνοκράτες που υπερκέρασαν τους ιθαγενείς. Μάλιστα, πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμούν ότι ο Μητσοτάκης, όπως ο Σημίτης,  είναι πολύ μπροστά από το κόμμα του, το οποίο αδυνατεί να τον παρακολουθήσει.

Κι αυτό το τελευταίο καταδεικνύεται ακόμη περισσότερο με την υπόθεση

Οι «τυχαίες» υποθέσεις της Λάουρα Κοβέσι: κυνήγι (πολιτικών) μαγισσών

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν σταματά να καυχάται για την αύξηση των υπό διερεύνηση υποθέσεων σε όλη την Ευρώπη, δίνοντας στοιχεία και αριθμούς. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν μας έχει πει ποια ήταν η κατάληξη των υποθέσεων που αφορούσαν πολιτικά πρόσωπα. Η «σοδειά» είναι μικρή.

Γιατί είναι άλλο πράγμα να εξαρθρώνεις –πάντα με τη συνδρομή των τοπικών αρχών– εγκληματικά δίκτυα που επιδίδονται σε απάτες περί τον ΦΠΑ, τα παράνομα προϊόντα που φθάνουν στα λιμάνια, τα φορτία με τα λαθραία τσιγάρα και άλλο πράγμα να αποδείξεις ότι πίσω από τα κυκλώματα αυτά βρίσκονται πολιτικά πρόσωπα.

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, το έδαφος υπήρξε εύφορο, διότι η αντιπολίτευση δεν έχει προτάσεις, δεν πείθει και επομένως καταφεύγει στη σκανδαλολογία. Η αρχή έγινε με τις υποκλοπές – μπερδεύοντας σκόπιμα τις νόμιμες επισυνδέσεις με τις παρακολουθήσεις με παράνομα λογισμικά.

Οπότε ο ΟΠΕΚΕΠΕ και τα προβλήματα με τις αγροτικές επιδοτήσεις (που υπάρχουν σε όλες τις χώρες, με το Olaf να έχει δηλώσει πως το συχνότερο φαινόμενο είναι το land grabbing, δηλαδή η αρπαγή γης που δεν σου ανήκει) βρήκαν το αναγκαίο υπόβαθρο, αυτό των

Ο Σαμαράς κι η σαλαμοποίηση της Κοβέσι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι οι βουλευτές που εμπλέκονται με τον βούρκο του ΟΠΕΚΕΠΕ και ανεξαρτήτως από την όποια βαρύτητα των αδικημάτων τους, δεν κινήθηκαν μέσα σε πλαίσια νομιμότητας και παρήγαγαν ηθική απαξία. Σαν σκιές που βαραίνουν τη δημόσια συνείδηση, αφήνοντας πίσω τους έναν απόηχο φθοράς.

Επίσης, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κάποιοι εξ αυτών θα πάνε σπίτια τους, ευρισκόμενοι εκτός ψηφοδελτίων της ΝΔ. Εκτός αν ακολουθήσουν τις υποδείξεις Σαμαρά για ένταξή τους στο κόμμα Καρυστιανού που προωθεί, μαζί με παπάδες, πουτινόφιλους και τον ιδιοκτήτη μεγάλης ΠΑΕ του κέντρου.
Παρεμπιπτόντως, ο Σαμαράς δήλωσε αναφορικά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ότι… ντρέπεται για όσα συμβαίνουν. Όμως, Μωραίνει Κύριος λαόν ον βούλεται απολέσαι». Αλλιώς θα θυμόταν ότι ως υπουργός Πολιτισμού, διόρισε

Σπίτια τους!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει άνθρωπος που έχω μιλήσει τις τελευταίες ημέρες, που να μην υποστηρίζει την άποψη ότι όλοι όσοι εμπλέκονται -είτε λίγο είτε πολύ– στον βούρκο του ΟΠΕΚΕΠΕ, πρέπει να είναι εκτός ψηφοδελτίων στις προσεχείς εκλογές. Γιατί, όταν η πολιτική βυθίζεται, συμπαρασύρει μαζί της και την εμπιστοσύνη των πολιτών. Μπορεί κανένας εκ των βουλευτών και υπουργών να αποκόμισε οικονομικό όφελος, μα αποκόμισε …ψήφους. Η παρανομία, μικρή ή μεγάλη, είναι παρανομία. Κι όταν αυτή τη διαπράττουν βουλευτές για ίδιο συμφέρον (ψήφοι), τότε η παρανομία, εκτός του πολιτικού βάρους, φορτώνεται και με ηθικό.

Ας μη ξεχνάμε ότι αυτοί οι βουλευτές (του βούρκου ΟΠΕΚΕΠΕ) ακολούθησαν τον Μητσοτάκη κι άλλους συναδέλφους τους και μέσω αυτών κέρδισαν κι εκείνοι την εμπιστοσύνη της ελληνικής κοινωνίας, επειδή ο πρωθυπουργός δημιούργησε την προσδοκία μιας Ελλάδας που προχωρά στη θεραπεία τόσων και τόσων παθογενειών. Κι αυτοί τον «πούλησαν», όπως «πούλησαν» συναδέλφους τους κι όσους τους εμπιστεύθηκαν. Είναι σοβαρή παθογένεια το ρουσφέτι, ανηθικότητα και καρκίνωμα. Κι οι «οπεκεπέδες» συνέχισαν τον …«μαυρογιαλουρισμό»… σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις

Μεταρρύθμιση είναι να ποινικοποιηθεί το ρουσφέτι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αυτός ο βούρκος του ΟΠΕΚΕΠΕ, αποτυπώνει πλήρως την κοινωνική διαστρωμάτωση της χώρας και την Ελλάδα των δυο ταχυτήτων. Δεν είναι απλώς μια στρέβλωση, είναι κανονικότητα που βρωμάει και ζέχνει.

Μικροδιάβολοι, καταφερτζήδες, που ζουν με επιδοτήσεις και ψηφίζουν όποιον τις εξασφαλίζει, ακόμη και παρανομώντας, μια κοινωνία με μικροκομπιναδόρους, λαμόγια και ζήτουλες για να σβήσουν μια κλήση …20 ευρώ. Μια κοινωνία που παζαρεύει την αξιοπρέπειά της για ψίχουλα. Που έχουν 3 στρέμματα και δηλώνουν 33, που έχουν 30 κατσίκια και δηλώνουν …300!

Κοντά τους πολιτικοί που επιβιώνουν ως …Γκρούεζες με εξυπηρετήσεις, ρουσφετάκια και μικροκομπινούλες. Πάντα για το καλό των …συμπολιτών τους, δηλαδή … των ίδιων. Το θέατρο είναι παλιό, οι ηθοποιοί ίδιοι και το εισιτήριο το πληρώνει ο φορολογούμενος.

Αυτή την κοινωνία κι αυτούς τους πολιτικούς τους βλέπουμε να πρωταγωνιστούν πάλι, στον βούρκο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με βαθιές ρίζες στο πελατειακό σύστημα, είναι κυρίως αυτοί οι πατριώτες της περιβόητης Λαϊκής Δεξιάς που…γκρινιάζουν ότι η ΝΔ … έχασε τη

Ποιοι «σπρώχνουν» σε εκλογές τώρα

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εδώ και δυο-τρεις ημέρες έχει κορυφωθεί η κινητικότητα πέριξ του σεναρίου εκλογών. Συνετέλεσε σ’ αυτό κι η απάντηση Χατζηδάκη στον πρόεδρο του ΠαΣοΚ που ζήτησε εκλογές από το βήμα της Bουλής! «Τα αιτήματα ενίοτε γίνονται αποδεκτά», είπε χαρακτηριστικά ο  Χατζηδάκης, σχολιάζοντας: «Zητάτε εκλογές και μου θυμίσατε το αρνί που ζητά να έρθει το Πάσχα». Κι η ειρωνεία, σαν ψιλή βροχή, έπεσε πάνω στην αίθουσα αφήνοντας πίσω της μια αίσθηση προαναγγελίας.

Η αλήθεια είναι ότι εισηγούνται στον Μητσοτάκη να προχωρήσει σε εκλογές, ακόμη και δικοί του/κοντινοί άνθρωποι. Του λένε…πάμε τώρα σε εκλογές μη μας πλακώσουν τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ κι ότι άλλο προκύψει και δηλητηριάσει περισσότερο την ατμόσφαιρα.

Οι άνθρωποι αυτοί κι όσοι τάσσονται υπέρ των εκλογών τώρα, στηρίζονται και στις

Παραίτηση, η ειλικρινής λύση!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Θα ξεκινήσουμε σήμερα την καθημερινή επικοινωνία μας με παραπολιτικές πληροφορίες αναφορικά με το δεύτερο γύρο της περιβόητης ιστορίας με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Στη δικογραφία – την ώρα που γράφονται αυτές οι σκέψεις δεν είχε φτάσει στη Βουλή- υπάρχουν συνομιλίες βουλευτών που ζητούν ρουσφέτια για τους…πελάτες τους. Κάποιες μπορεί να μην έχουν καν ενδιαφέρον. Όμως, υπάρχουν και συνομιλίες που εκθέτουν σοβαρά τον νυν υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, Κώστα Τσιάρα, που …μεσολαβεί προκειμένου να τελειώσει υπόθεση που αφορά συγγενικό πρόσωπο κορυφαίου στελέχους της ΟΝΝΕΔ Καρδίτσας.

Επιπλέον, οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχει συνομιλία του νυν γραμματέα της ΝΔ, Κώστα Σκρέκα, που τότε -2021- ζητούσε από υπάλληλο του ΟΠΕΚΕΠΕ να διευθετηθεί ρουσφέτι ψηφοφόρου του, παρ’ ότι ο υπάλληλος τον ενημερώνει ότι είναι παράνομο!

Το ερώτημα που δεν μπορεί να αποφευχθεί

Αμέσως λοιπόν προκύπτει το ερώτημα: Τι περιμένουν οι συγκεκριμένοι για να

Άδωνις: Πολιτική διαδρομή με αποτύπωμα

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο διάστημα που διάφορα ζητήματα Υγείας ταλανίζουν την ταπεινότητά μου, επισκέφτηκα πολλές φορές δημόσια νοσοκομεία. Τζάνειο, Ιπποκράτειο, ΚΑΤ (εξαιρετική δουλειά εκεί από τον διοικητή Ιωάννη Ηλιόπουλο), Ευαγγελισμός … Βασικό συμπέρασμα; Ότι έχουν αλλάξει θεαματικά προς το καλύτερο οι συνθήκες περίθαλψης. Το δε υπουργείο Υγείας, τουτέστιν ο Άδωνις Γεωργιάδης, έχει βάλει πολύ πειστικά το αποτύπωμά του στον χώρο, σε πείσμα της μιζέριας θλιβερών μειοψηφιών, που θεωρούν ότι εξουσιάζουν τα νοσοκομεία.  

Η θητεία του Άδωνι Γεωργιάδη στο Υπουργείο Υγείας, έχει σαφή παρεμβατικό χαρακτήρα που έχει βελτιώσει την καθημερινότητα του πολίτη μέσα στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Σε έναν χώρο που επί δεκαετίες ταλανιζόταν από καθυστερήσεις, ελλείψεις και διοικητική δυσκαμψία, έβαλε σφραγίδα σαφούς βελτίωσης, με πιο σύγχρονη και λειτουργική φιλοσοφία.

Ένα από τα βασικά σημεία της πολιτικής του, όπως λένε όσοι γνωρίζουν και δεν

Ο Τσίπρας των πολλών εαυτών και του…Θανάση Διάκου!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εδώ και καιρό, ένα ερώτημα που αιωρείται στην πολιτική μας σκηνή, είναι πώς κινείται και τι θα κάνει τελικά ο Αλέξης Τσίπρας. Μάλιστα, πέριξ αυτού του ερωτήματος κινούνται πολλοί από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την ευρύτερη Κεντροαριστερά. Και κάποιοι από τη γνωστή Δεξιά συνιστώσα της Κουμουνδούρου. Λένε ότι περιμένουν νεύμα του.

Όμως, όσο το νεύμα αργεί, προκύπτουν κίνδυνοι. Πολύ περισσότερο όταν το ΠαΣοΚ μετατρέπεται σε «πράσινο» ΣΥΡΙΖΑ, έχει ανοίξει τις πόρτες και προσελκύει κόσμο. Από τον Πελεγρίνη, τον Παππά, τον Νεονάκη και κάποιους συνδικαλιστές της ΔΕΗ, μέχρι  τον ευπρόσδεκτο νεοκομμουνιστή Χαρίτση, τον Φαραντούρη και τη Θεοδώρα Τζάκρη! Χώρια ότι κάποιοι αναμένοντες το νεύμα Τσίπρα έχουν ήδη αρχίσει ν’ αδημονούν και να κουράζονται.

Όμως, κάτι δεν πάει καλά. Η δημοσκοπική ένδεια είναι παρούσα για τον Τσίπρα κι οι

Το ΠΑΣΟΚ και η τέχνη της αυτοπαγίδευσης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που τα κόμματα δεν παγιδεύονται από τους αντιπάλους τους, αλλά από τον ίδιο τους τον εαυτό. Σαν να στήνουν έναν καθρέφτη απέναντί τους και να αιφνιδιάζονται από την αντανάκλαση. Κάπως έτσι το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε να απαντά σε ένα ερώτημα που ουδείς του είχε θέσει — και τελικά να εγκλωβίζεται σε αυτό.

Η κατηγορηματική διατύπωση ότι δεν θα υπάρξει ποτέ συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία δεν ήταν απλώς μια πολιτική θέση, ήταν μια γραμμή άμυνας που μετατράπηκε σε όριο κινήσεων. Από εκεί και πέρα, η συζήτηση άρχισε να περιστρέφεται γύρω από το αυτονόητο αλλά αμείλικτο: αν όχι με τη ΝΔ, τότε με ποιον;

Και εκεί, το πολιτικό τοπίο μοιάζει περισσότερο με έρημο παρά με

Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο… για να …πέσει ο Μητσοτάκης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι  μερίδα φίλων, οι ψηφοφόροι και τα στελέχη του ΠαΣοΚ, ζουν ένα τριήμερο ονείρωξης και … σοσιαλιστικής (λέμε τώρα) ανάτασης! Συνέδριο γαρ. Άλλωστε, είναι όμορφο πράγμα να ζουν οι άνθρωποι με τις αναμνήσεις τους, ειδικά αν αυτές περικλείονται σε λευκώματα … τύπου…  περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις…

Το συνέδριο της Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται ότι τελικά γίνεται για έναν λόγο: Να αποφασίσουν αν θα συνεργαστούν ή όχι με τη ΝΔ!! Κι αδιαφορούν προκλητικά κι αντιδημοκρατικά αν η κοινωνία αποφασίσει το αντίθετο δια της ψήφου της. Η ζωή κι η κοινωνία το αποφασίζει αυτό, όχι ο Ανδρουλάκης, ο Δούκας, ο Γερουλάνος, ο Σκανδαλίδης, ο Χριστοδουλάκης, ο Δουδωνής κι οι άλλοι… Το ΠαΣοΚ είναι

Η Ελλάδα δεν είναι στάβλος οργής

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχει μια παλιά, δοκιμασμένη συνταγή στην ελληνική πολιτική κουζίνα: όταν δεν σε συμφέρει η πραγματικότητα, φτιάχνεις μια άλλη, πιο βολική και πιο θορυβώδη. Και κυρίως πιο χρήσιμη για να καθυστερείς αυτό που αποφεύγεις ή φοβάσαι περισσότερο: την κρίση της Δικαιοσύνης.

Η δίκη για τα Τέμπη δεν είναι πλατεία. Δεν είναι πάνελ. Δεν είναι timeline. Είναι δικαστήριο. Και στο δικαστήριο δεν μετράνε ούτε τα likes ούτε οι κραυγές, μετράνε τα στοιχεία, οι ευθύνες και –όσο κι αν ενοχλεί– οι διαδικασίες.

Αλλά, να που κάποιοι έχουν επενδύσει αλλού. Όχι στη Δικαιοσύνη, αλλά στην ένταση. Όχι στην απόδειξη, αλλά στο σύνθημα. Έχουν χτίσει πολιτικά καριέρες επάνω σε μια οργή που φουσκώνει καθημερινά με υπαινιγμούς, μισές αλήθειες και καλοδουλεμένα

Μ. Χριστοδουλάκης: Με τα «χαμένα βαγόνια» για ….αρχηγός

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Για θυμηθείτε: Ήταν η εποχή των fake news για τα ξυλόλια και λοιπά εύφλεκτα υλικά που δήθεν βρίσκονταν στα μοιραία τρένα που συγκρούστηκαν στα Τέμπη.

Ήταν τότε που το ΚΚΕ (Θανάσης Παφίλης) συνέδεε μέσα στη Βουλή την τραγωδία, με την παρουσία της αμερικανικής βάσης στη Λάρισα!

Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ (Σωκράτης Φάμελος)  υπαινισσόταν στη Βουλή, ενδεχόμενη συσχέτιση του δυστυχήματος με τον θάνατο του γιου της εισαγγελέως στη Λάρισα!

Ήταν τότε που ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Βασίλης Κόκκαλης, ανέφερε στη Βουλή για πλειστηριασμό 25 τόνων ξυλολίου … λίγο πριν από την τραγωδία!!

Ήταν τότε που η Κωνσταντοπούλου κι ο Βελόπουλος έδιναν καθημερινές παραστάσεις στη Βουλή, με θέματα που αποδείχτηκαν fake.

Ήταν τότε που σχεδόν όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί παρουσίαζαν ένα σωρό ειδικούς κι «ειδικούς» που έβγαζαν …δικαστικές αποφάσεις.

Τέλος, ήταν τότε που το ΠαΣοΚ είχε γίνει ουρά της Ζωής Κωνσταντοπούλου και δια του Μανόλη Χριστοδουλάκη αναρωτιόταν για «τρία βαγόνια που χάθηκαν»!!!

Εδώ είμαστε λοιπόν. Μανόλης Χριστοδουλάκης!

Μια φωνή που τότε