Γιώργος Παπαστεφάνου: Η ευγένεια του φωτός και η μνήμη των τραγουδιών

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Ο άνθρωπος που κράτησε όρθια τη μνήμη του ελληνικού Πολιτισμού και δη του τραγουδιού μας.

Καλησπέρα κύριε Έντισον

Αναφερόμενος στον Γιώργο Παπαστεφάνου, ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να βρω τον τρόπο να ξεκινήσω την κατάθεση των σκέψεών μου για εκείνον. Θα πω, αντί προλόγου, ότι ήμουν κι εγώ ένας από τα εκατομμύρια των Ελλήνων που φρόντιζαν να συντονίζονται με το Δεύτερο και, αργότερα, με το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας για ν’ ακούσουν τις εκπομπές του. Το «Καλησπέρα κύριε Έντισον» και, αργότερα, το «Μια φορά, θυμάμαι…», στο Τρίτο, κάθε Κυριακή στις 19:00, με επανάληψη στο Δεύτερο Πρόγραμμα κάθε Δευτέρα στις 18:00.

Μνήμες με νότες και στιχάκια

Ο Γιώργος Παπαστεφάνου είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μου απέδειξαν και μου έμαθαν ότι το ραδιόφωνο μπορεί να είναι ταυτοχρόνως μουσική, ιστορία, λογοτεχνία και πολιτισμός.

Σκέφτομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που απλώς περνούν από τον πολιτισμό κι άλλοι

Στέφανος Μάνος: Ο ξεροκέφαλος εκσυγχρονιστής

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν πολιτικοί που περνούν από την εξουσία αφήνοντας πίσω τους λόγια, συνθήματα και αναμνήσεις. Και υπάρχουν εκείνοι που, όταν τελειώσει η διαδρομή τους, μπορεί κανείς να δείξει κάτι χειροπιαστό και να πει: «Αυτό έγινε επειδή ήταν εκεί». Όπως έγινε με τον Στέφανο Μάνο.

Έναν άνθρωπο που υπήρξε αναμφισβήτητα κορυφαίος κι ιδιαίτερος πολιτικός της μεταπολιτευτικής περιόδου.  

Έναν άνθρωπο που άφησε κορυφαίο πολιτικό αποτύπωμα κι αν η ελληνική κοινωνία μπορούσε να κατανοήσει πόσο μπροστά από τον μέσο όρο των πολιτικών ήταν η σκέψη του, θα είχε αποκομίσει ακόμη περισσότερα οφέλη.

Ναι, ο Στέφανος Μάνος σκεφτόταν διαφορετικά, λειτουργούσε πρακτικά και είχε εκείνη τη σπάνια πολιτική ιδιότητα του ανθρώπου που θέλει να κάνει τα πράγματα να συμβούν.

Και τα έκανε.

Είναι ο πρώτος που υπέγραψε τη σύμβαση για τη δημιουργία του Μετρό της Αθήνας. Κι επέλεξε ένα μοντέλο, για να μη καταστεί το μετρό, όπως ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος. Η ανάθεση της

Περήφανος, ευαίσθητος, ελεύθερος και ασυμβίβαστος!

 

Γράφει ο Θεόδωρος Σκυλακάκης

 Έφυγε από τη ζωή μετά από μακρά περιπέτεια υγείας ο Στέφανος Μάνος, ένας από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς της μεταπολίτευσης. Προσέφερε πολλά και σημαντικά στον τόπο και θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα, αν η χώρα μας είχε την ικανότητα να αξιοποιεί τα καλύτερα τέκνα της.

Τον ανακάλυψε πολιτικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αλλά από την πρώτη ώρα που μπήκε στην πολιτική με μια εκπληκτική εκστρατεία το 1977 στην Α΄ Αθηνών (την πιο σύγχρονη που είχε γίνει ποτέ ως τότε στην Ελλάδα), ήταν σαφές ότι θα έκανε τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, καινοτόμο και προπαντός ανατρεπτικό. Το κυβερνητικό του έργο είναι σύντομο από πλευράς χρονικής διαδρομής, αλλά απίστευτα πλούσιο.

Από τα πιο σημαντικά ήταν η σωτηρία της Πλάκας, η υπογραφή της σύμβασης του μετρό, η έμπνευση, ο σχεδιασμός και η πολεοδομική προετοιμασία των μεγάλων έργων παραχώρησης όπως η Αττική Οδός και το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», η πρώτη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, η εξαφάνιση του νέφους από την Αθήνα με το μέτρο της απόσυρσης κ.ά. Στο μετρό, καθοριστική ήταν η επιλογή

… Άι σαπέρ, άι σαπέρ, δεν χωράμε στο τρακτέρ…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το σκηνικό σε κάθε χωριό, σε κάθε ραχούλα, στο προαύλιο όλων των εκκλησιών της Ελλάδας. Το ίδιο κι απαράλαχτο κάθε χρόνο.

Τραπέζια σχεδόν  κολλημένα το ένα στο άλλο, χάρτινα τραπεζομάντηλα που επάνω γράφουν «well come», πλαστικές καρέκλες από τη βιοτεχνία «Γυφτόπουλος ΙΚΕ» και δίπλα σούβλες. Αρνιά, προβατίνες και γουρουνοπούλες που στάζουν στα κάρβουνα τα λίπη τους και τεμαχίζονται ασταμάτητα για να γεμίσουν τα πλαστικά πιάτα και τις κοιλιές αδηφάγων δίποδων θηλαστικών. Κοκορέτσια, κοντοσούβλια, λουκάνικα. Η χαρά της χοληστερίνης, η ηδονή του τριγλυκερίδιου…

Στο βάθος η εξέδρα που θα ανέβει η αοιδός. Τα στήθη και τα πόδια της της θα γίνουν η … χαρά της σοδειάς…

Κι ο πάγκος με τα ποπ κορν και τους λουκουμάδες… Κι οι μικροπωλητές με τα μαϊμού ρόλεξ και τις χρυσές αλυσίδες. Που είναι τόσο χρυσές, όσο Έλληνας είναι ο Ουόκαπ…

Δίπλα, το χωράφι του Μήτρακα, που στο πανηγύρι γίνεται πάρκινγκ των Αθηναίων, αλλά και των αγροτικών. Και νάσου τα λεοπάρ, να και τα φορέματα με σχισίματα μέχρι

«Μίσος είναι το δηλητήριο που πίνουμε , ελπίζοντας ότι άλλοι θα πεθάνουν»!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Διάβασα με πολύ προσοχή το δημοσίευμα του «Euronews Business», που αναφέρει αναλυτικά ότι από τις αρχές Αυγούστου, το 2026 είναι η χειρότερη χρονιά 15ετίας για πολλές ευρωπαϊκές χώρες σε συνολική καμένη έκταση. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι μόνο στη Γαλλία και την Ισπανία, έως τα τέλη Ιουλίου είχαν απομακρυνθεί πάνω από 320.000 άνθρωποι. Οι πυρκαγιές συνεχίζονται καθώς οι καύσωνες εξαπλώνονται όσο πλησιάζουν τα μέσα Αυγούστου.

Όπως αναφέρεται, η αποτίμηση του κόστους των δασικών πυρκαγιών είναι σύνθετη. Η καμένη έκταση μετριέται εύκολα, αλλά για την εκτίμηση των οικονομικών και άλλων επιπτώσεων απαιτείται περισσότερη προσπάθεια.

«Οι φετινές δασικές πυρκαγιές στην Ευρώπη επιβεβαιώνουν ότι το οικονομικό τους κόστος υπερβαίνει κατά πολύ την αποκατάσταση της καμένης γης», δήλωσε ο καθηγητής Σιμόνε Βαρότο, από το Henley Business School στο Πανεπιστήμιο Reading. «Ο τελικός λογαριασμός θα περιλαμβάνει κατεστραμμένα σπίτια, επιχειρήσεις και

Πέταξε στα 8,44 και προσγειώθηκε στην αιωνιότητα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελευταίες ώρες πριν τις ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές και στημένος στην τηλεόραση περίμενα να δω αν ο σπουδαιότερος αθλητής στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, ο Μίλτος Τεντόγλου, καταφέρει να κατακτήσει το τέταρτο συνεχόμενο χρυσό του μετάλλιο, σε πανευρωπαϊκούς αγώνες.

Τα κατάφερε το θηρίο! Πέταξε και τελικά προσγειώθηκε στα 8.44! Τέταρτο συνεχόμενο χρυσό στο αγώνισμά του! Γεγονός που τον καθιστά θρύλο. Δεν το έχει καταφέρει κανένας άλλος στο παρελθόν, εξ ου και το όνομά του γράφεται πια με χρυσά γράμματα στην ιστορία του μήκους. Κι όχι μόνο αυτό: Ισοφάρισε με το τέταρτο χρυσό, την μοναδική γυναίκα που το έχει καταφέρει, την σπουδαία, τη θρυλική, την εξαιρετική, την έξοχη, την τρανή, την επιφανή (βάλτε κι όσα άλλα επίθετα γνωρίζετε) Χάικε Ντρέσλερ. Την οποία, παρεμπιπτόντως, υπεραγαπά ο Τεντόγλου.

Ο Μίλτος έκανε τον άθλο του εμφατικά! Πραγματοποίησε μόλις 4 άλματα κι άφησε

Ένα ελικόπτερο φορτωμένο ξιπασιά!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Στους βράχους του Σαρακήνικου της Μήλου δεν προσγειώθηκαν απλώς τα πέδιλα ενός ελικοπτέρου. Προσγειώθηκε μια ολόκληρη νοοτροπία. Η γνωστή.

Αυτή που ξεκινάει από το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», περνάει από το «θα σε στείλω στον Έβρο» και καταλήγει, μερικές δεκαετίες αργότερα, στο «άσε, θα πάρω το ελικόπτερο».

Δεν είναι η ιστορία ενός πλούσιου που θέλησε να πάει με ελικόπτερο στο Σαρακήνικο. Είναι η ιστορία μιας κοινωνίας που, κάθε φορά που αποκτά λίγη παραπάνω οικονομική άνεση, ξεχνάει πολύ γρήγορα όσα έμαθε όταν δεν είχε.

Και μαζί με την άνεση επιστρέφει και η ξιπασιά. Επιστρέφει η επίδειξη.

Επιστρέφει η μαγκιά. Επιστρέφει το «άρρωστο εγώ». Κυρίως, επιστρέφει η παλιά και δοκιμασμένη ελληνική πεποίθηση ότι ο κανόνας είναι κάτι που αφορά τους άλλους.

Το ελικόπτερο είχε άδεια να προσγειωθεί στις Αλυκές. Δεν προσγειώθηκε στις Αλυκές. Πήγε στο Σαρακήνικο και προσγειώθηκε εκεί, σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα

Η ντροπή της Πολιτείας απέναντι στην επιλογή της αποτέφρωσης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τις τελευταίες ημέρες, βρέθηκα δυο φορές στην ίδια θέση. Προσφιλή μου πρόσωπα που ξεκίνησαν το ταξίδι τους στο φως, είχαν επιλέξει να μη ταφούν τα σώματά τους, αλλά να αποτεφρωθούν. Δικαίωμά τους!

Κι εκεί, ως να μην έφτανε η οδύνη των δικών τους ανθρώπων, αυτοί είχαν ν’ αντιμετωπίσουν και την έλλειψη σεβασμού από την Πολιτεία.

Για να αποτεφρωθούν, έπρεπε να υπάρχει σύμφωνη γνώμη των παιδιών τους και του συζύγου τους!!! Κάτι που δεν απαιτείται για ταφή του νεκρού στο χώμα. Άρα, έχουμε να κάνουμε για σαφή διάκριση της Πολιτείας, για ξεκάθαρη έλλειψη ισονομίας, για έλλειψη σεβασμού.

Υπάρχει κάτι βαθιά προσβλητικό σε μια Πολιτεία που σου αναγνωρίζει ένα δικαίωμα και, την ίδια στιγμή, κάνει ό,τι μπορεί για να καταστήσει την άσκησή του δύσκολη, επώδυνη και ταπεινωτική.

Και γίνεται ακόμη πιο εξοργιστικό όταν αυτό το δικαίωμα αφορά την τελευταία επιθυμία ενός ανθρώπου.

Η αποτέφρωση είναι νόμιμη επιλογή. Κι όμως, για όσους την επιλέγουν, η Πολιτεία

Ενδοτισμός …Κούλη με Rafale, Belharra, F-35 και «Ασπίδα του Αχιλλέα»;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ευθυμήσαμε και πάλι. Με το θερμόμετρο να δείχνει 40 βαθμούς ή πέριξ αυτών, ακούσαμε πάλι …μπατριωτικές τσιρίδες για τον… καταραμένο Κούλη! Επειδή, λέει, δεν απέτρεψε τη συμφωνία αμυντικής συνδρομής, ανάμεσα στην Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν! Κι επειδή, λέει, παραμένουν οι «Πάτριοτ» στη Σαουδική Αραβία κι έτσι ο Μητσοτάκης μας… σέρνει στον πόλεμο…

Μιλάμε για απόλυτες ανοησίες, συνοδευόμενες με τσίπουρα και μεζέδες. Μιλάμε για κουταμάρες, για λόγια του αέρα.

Μα δεν μας λένε οι …μπατριωτάρες τι θα έκαναν εκείνοι; Τι θα έκαναν για να μην υπογράψουν συμφωνία τρεις ανεξάρτητες κι αλλόθρησκες χώρες; Πώς θα επηρέαζαν τα πράγματα; Τι θα έλεγαν στους τρεις ηγέτες που ξεκίνησαν να φτιάχνουν το …μουσουλμανικό ΝΑΤΟ;

Κι από την άλλη μεριά, τι τους ενοχλεί η συμφωνία της Ελλάδας με τον γαλλικό κολοσσό Meridiam για την ηλεκτρική διασύνδεση της Ελλάδας με την Κύπρο;

Μήπως τους ενοχλεί, ότι έτσι θωρακίζεται το εγχείρημα κι αυτό πιστώνεται… στον οχτρό Κούλη;

Ας μας πούνε οι… μπατριώτες, τι θα έκαναν εκείνοι; Και τι περισσότερο έκαναν στη

H Τεχνητή Νοημοσύνη και οι μάχες της Ευρώπης

 

Γράφει ο Δημοσθένης Αναγνωστόπουλος

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει εξελιχθεί στο νέο πεδίο γεωπολιτικού και οικονομικού ανταγωνισμού. Εκτός από την τεχνολογία, η συζήτηση αφορά πλέον και την παραγωγικότητα, την οικονομική ανάπτυξη, την άμυνα, την ενεργειακή μετάβαση, την υγεία και, εν τέλει, τη θέση κάθε χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος.

Καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας επιταχύνεται, η Ευρώπη καλείται να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα αν μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστική χωρίς να απεμπολήσει τις αξίες που διαχρονικά τη χαρακτηρίζουν.
Η Ευρώπη έχει επιλέξει να επενδύσει σε μια

προσέγγιση που δίνει έμφαση στην αξιόπιστη, διαφανή και ανθρωποκεντρική τεχνητή νοημοσύνη. Πρόκειται για μια επιλογή που αντανακλά το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και κράτος δικαίου.
Για την επιλογή αυτή, μόλις πρόσφατα, στις 2 Αυγούστου, τέθηκε σε εφαρμογή ο βασικός κορμός του ευρωπαϊκού Κανονισμού για την Τεχνητή Νοημοσύνη (EU AI Act). Μεταξύ άλλων, ενεργοποιήθηκαν οι υποχρεώσεις διαφάνειας, ώστε οι πολίτες να ενημερώνονται όταν αλληλεπιδρούν με συστήματα τεχνητής νοημοσύνης ή εκτίθενται σε περιεχόμενο που έχει παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη.
Είναι όμως αρκετό αυτό; Η απάντηση είναι πως όχι.
Η εμπιστοσύνη αποτελεί

Γιάννης Διακογιάννης: Τα Gitanes του «Ζανό», με κονιάκ Davidoff και Dalida

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Παλιότερα, όταν μιλούσαμε για αθλητική δημοσιογραφία εννοούσαμε … Γιάννης Διακογιάννης. Ναι, δεν ήταν μόνος, ήταν κι ο Γιάννης Χιωτάκης, ο Σταμάτης Γρατσίας, ο Βαγγέλης Φουντουκίδης, ο Κώστας Σισμάνης, ήταν κι άλλοι που έσπειραν αθλητικά. Μα ο Διακογιάννης ήταν εκείνος που είχε την ιδιαίτερη παιδεία, τη φινέτσα, τη λάμψη, την κουλτούρα που ανέδυε Παρίσι στη ψωροκώσταινα. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες φυσιογνωμίες που δεν περιέγραφαν απλώς έναν αγώνα. Περιέγραφαν μια ολόκληρη εποχή. Κι αυτή η εποχή είχε τη φωνή του.

Οι δεκαετίες του ’60, ’70 και του ’80 αποτέλεσαν τον μέγιστο βιότοπο του ανδρός που θεωρήθηκε ο κορυφαίος Έλληνας αθλητικός δημοσιογράφος. Ήταν τα χρόνια που οι Κυριακές είχαν άλλη μυρωδιά, τα γήπεδα άλλη αθωότητα και οι περιγραφές γίνονταν αναμνήσεις που ταξίδευαν από γενιά σε γενιά.

Ναι, δημοσιογράφος, συγγραφέας, σχολιαστής στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, παρουσιαστής της περίφημης «Αθλητικής Κυριακής» και περιγραφέας όλων των κορυφαίων διοργανώσεων του κόσμου.

Γλαφυρός, με φωνή από βελούδο, εμβρίθεια στον τρόπο μετάδοσης, ατέλειωτες

Η Καρυστιανού στην κασσελακική νομοτέλεια

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πού ανήκε η Μαρία Καρυστιανού, πριν ιδρύσει το κόμμα της; Στην Αριστερά που την αγκάλιασε με στοργή ή στη Δεξιά που δεν αγαπά τον Μητσοτάκη κι ήθελε μέσω εκείνης να τον ρίξει κι απλώςτη «θώπευε»; Ή μήπως στην Ακροδεξιά, όπως έδειξαν οι λίγες θέσεις που κατέθεσε μετά την ίδρυση του κόμματός της;

Η αλήθεια είναι ότι ήταν απ’ όλα και τίποτα. Ήταν ο εαυτός της. Εκμεταλλεύθηκε τους πάντες κι τα πάντα, όλους όσοι θεωρούσε ότι μπορούσαν να της φανούν χρήσιμοι. Από τον ΣΥΡΙΖΑ –στελέχη του την περιέφεραν ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο– μέχρι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έμοιαζε σχεδόν με μέντορά της. Κι από τον Βελόπουλο και τις θεωρίες συνωμοσίας που υιοθέτησαν σχεδόν όλοι, μέχρι ξέμπαρκους της ΝΔ και συνομιλητές του Σαμαρά.

Η δημόσια εικόνα μιας χαροκαμένης μάνας, λειτούργησε ως ένα ισχυρό πρόσωπο/σύμβολο, που εξέφρασε ένα υπαρκτό συλλογικό συναίσθημα. Κι όσο παρέμενε σύμβολο, ελάχιστοι τόλμησαν να την αντιμετωπίσουν ως πολιτικό πρόσωπο κι ας έδειχνε σαφώς τέτοια εικόνα. Ας μη ξεχνάμε ότι την περασμένη Άνοιξη διέθετε

Μονόδρομος ο κατσικόδρομος για το ΠαΣοΚ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, η κοινή γνώμη παρακολουθεί την «πολεμική» αντιπαράθεση της ΕΛΑΣ και του ΠαΣοΚ. Κάποιοι ξαφνιάστηκαν από την ένταση των κατηγοριών, κάποιοι τις περίμεναν.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια αντιπαράθεση που άργησε να συμβεί. Μάλιστα, κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη επέμεναν να ξεκινήσει αυτή η αντιπαράθεση, αμέσως μόλις ο Τσίπρας εμφανίστηκε ως… επίδοξος καβαλάρης της Αριστεράς, προσπαθώντας να φτάσει στα εδάφη του Κέντρου. Μα, τότε το ΠαΣοΚ έπαιζε στους ρυθμούς που επέβαλλε ο Δούκας. Έφτασαν στο σημείο να ψηφίσουν στο συνέδριό τους, ότι δεν θα συνεργαστούν με τη ΝΔ, καταστρατηγώντας κάθε έννοια λογικής και λαϊκισμού…

Η αλήθεια λοιπόν είναι, ότι το ΠαΣοΚ έχασε δυο μοναδικές ευκαιρίες.

Η πρώτη, ως αξιωματική αντιπολίτευση, όπου οι εμμονές του Ανδρουλάκη, το

Ο Γ. Βαρβιτσιώτης, διαβάζει την Ιστορία: Από τον Ράλλη και τον Ανδρέα στον Τσίπρα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ελληνική πολιτεία αποχαιρέτησε χθες τον ευπατρίδη της πολιτικής Γιάννη Βαρβιτσιώτη, που στα 93 του χρόνια ξεκίνησε το ταξίδι του για το φως!  Έναν άνθρωπο που σημάδεψε με την παρουσία του τη δημόσια ζωή της πατρίδας μας. Έναν πολιτικό με αρχές, έναν πατριώτη, αλλά πάνω απ' όλα έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και αίσθημα ευθύνης την Ελλάδα.

Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ανήκε σε εκείνη τη γενιά των πολιτικών που πίστευαν ότι η πολιτική δεν είναι προνόμιο, αλλά αποστολή. Σε όλη τη μακρά διαδρομή του στάθηκε σταθερός στις αξίες του, αντιμετώπισε τις δυσκολίες με ψυχραιμία και έθεσε πάντοτε πάνω από όλα το δημόσιο συμφέρον. Υπηρέτησε την πατρίδα από θέσεις μεγάλης ευθύνης, αφήνοντας πίσω του έργο που ξεπερνά τα όρια της εποχής του.

Όμως, κανένας άνθρωπος δεν αποτιμάται μόνο από τα αξιώματα που κατείχε ή τις

Ο επίλογος μιας σπάνιας γενιάς – Αποχαιρετισμός στον Γιάννη Βαρβιτσιώτη

 

Γράφει ο Γιώργος Βουλγαράκης

Υπάρχουν πολιτικοί των οποίων η διαδρομή ξεπερνά τα αξιώματα που κατείχαν. Άνθρωποι που δεν υπήρξαν απλώς μάρτυρες της ιστορίας, αλλά μέρος και συνδιαμορφωτές της. Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ανήκε σε αυτή την κατηγορία πολιτικών.

Με τον θάνατό του ολοκληρώνεται ουσιαστικά η πορεία μιας γενιάς που διαμόρφωσε τη σύγχρονη Κεντροδεξιά και συνέδεσε διαφορετικές ιστορικές περιόδους: την προδικτατορική πολιτική ζωή, την αντίσταση στη δικτατορία, τη Μεταπολίτευση και τις πρώτες δεκαετίες εδραίωσης της δημοκρατίας.

Υπήρξε μία από τις τελευταίες εμβληματικές μορφές εκείνης της γενιάς, ένας από τους τελευταίους πολιτικούς με άμεση, βιωματική σχέση με όλες αυτές τις κομβικές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας.

Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του - ο γράφων είχε την τύχη να είναι ένας από αυτούς - στη Βουλή, τις Κυβερνήσεις, σε κοινοβουλευτικές επιτροπές ή σε διεθνείς συναντήσεις, γνώρισαν έναν άνθρωπο με σταθερές αρχές, θεσμική συνείδηση και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον δημόσιο διάλογο.

Εκπρόσωπος μιας γενιάς που, παρά το κλίμα της εποχής, δεν διολίσθησε ποτέ στον

Αριστεροδεξιές συγκλίσεις & στενές επαφές τρίτου τύπου…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όταν η Ελλάδα δέχθηκε δυο φορές επιθέσεις τα τελευταία χρόνια, αυτές αντιμετωπίστηκαν με τελείως διαφορετικό τρόπο.

Η πρώτη επίθεση ήταν τότε, επί Τσίπρα, που δεκάδες χιλιάδες παράνομοι μετανάστες πέρασαν ανενόχλητοι τα σύνορα, γέμισαν κάθε πλατεία των ελληνικών πόλεων και τελικά οι περισσότεροι μαζεύτηκαν στην Ειδομένη, μπροστά στα κλειστά σύνορα. Τα οποία τα έκλεισαν οι Ευρωπαίοι για να ελεγχθούν οι ατέλειωτες ροές. Η Ελλάδα της Αριστεράς, άνοιξε τα σύνορα για να περάσει κάθε καρυδιάς καρύδι κι όχι μόνο οι αναξιοπαθούντες από τοπικούς πολέμους σε Ασία κι Αφρική.

Η δεύτερη επίθεση, συνέβη σχεδόν μόλις έγινε πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, με χιλιάδες μετανάστες να έχουν συγκεντρωθεί στον Έβρο, με την «ευγενική» χορηγία της Τουρκίας. Η αντιμετώπιση του ελληνικού κράτους ήταν διαφορετική, η επίθεση αποκρούστηκε και ταυτοχρόνως ξεκίνησε να κατασκευάζεται ο φράχτης, υπό τις ιαχές άρνησης της Αριστεράς. Γιατί, ως γνωστόν, ο φράχτης δεν προστατεύει σύνορα προσβάλλει πρωτίστως την πολιτική αισθητική όσων πιστεύουν ότι τα σύνορα είναι μια ξεπερασμένη έννοια.

Τα γεγονότα στη Θέουτα, με ορδές κάθε είδους μεταναστών προς ευρωπαϊκό έδαφος,

Μαλβίνα Κάραλη: Το χαμόγελο και τα λόγια με το ξυράφι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η Μαλβίνα Κάραλη έχει την τιμητική της σήμερα, στα πλαίσια των κυριακάτικων αναφορών του Emvolos.gr, σε σημαντικούς δημοσιογράφους που έγιναν συνώνυμα της επιτυχίας και ταυτίστηκαν με μεγάλα τηλεοπτικά κοινά ή πολυάριθμους αναγνώστες εφημερίδων, περιοδικών και βιβλίων.

Η Μαλβίνα έχει φύγει από το 2002 κι ακόμη είναι εδώ, δίπλα μου, δίπλα μας, με την ίδια λάμψη που είχε πάντα το άστρο της. Θείο πλάσμα, διαβολικό πλάσμα, τρυφερό πλάσμα, αγαπησιάρικο μα και ηφαίστειο!

Έξυπνη, οξυδερκής, εύστροφη. Αγάπησε στο μέγιστο βαθμό, που έλεγε κι ο Αντώνης Βαρδής. Κι αγαπήθηκε σαν τον ήλιο του Μάη, που τραγουδούσε ο Καλογιάννης…

Μαύρο κοντό μαλλί, γαλανά μάτια που σημαδεύουν στο δόξα πατρί την ψυχή. Και πάντα κόκκινο κραγιόν.

Χορτασμένη απ’ όλα. Χρήματα, έρωτα, αγάπη, καταξίωση, μπινελίκια…Γέλια, πίκρες… «Εγώ τον έρωτα τον αντιλαμβάνομαι σαν την πιο φοβερή χειραψία προς τη ζωή», έλεγε. Και συμπλήρωνε: «Όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη. Και όταν γίνομαι έξυπνη, τα καταστρέφω όλα»...

Ενίοτε, στους διαδρόμους του «Seven X» που συνυπήρχαμε όταν παρουσίαζε την

Το προσκήνιο και το παρασκήνιο των εχθροπραξιών

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Διαβάσατε φαντάζομαι τα αναλυτικά ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκαν για το έντονο προχθεσινό επεισόδιο ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και το ΠαΣοΚ. Μιλάμε για ισχυρές -αν όχι άγριες «πολεμικές εχθροπραξίες», με ανακοινώσεις και αιχμηρές αναφορές.

Ουσιαστικά ο Τσίπρας ανέφερε ότι το ΠαΣοΚ είναι δέσμιο των τραπεζών κι ότι αυξήθηκαν τα χρέη του κι ο Ανδρουλάκης του απάντησε … πες μας ποιος σε χρηματοδοτεί! Η Χαριλάου Τρικούπη μάλιστα, αναφέρθηκε στα διπλά βιβλία του ΣΥΡΙΖΑ για τα οποία είχε κάνει λόγο ο Κασσελάκης κι αναρωτήθηκε αν ο Τσίπρας είναι τόσο πλούσιος,  ώστε να καλύπτει τα έξοδα ενός κόμματος με εργαζόμενους, γραφεία, περιοδείες, ψηφιακές καμπάνιες, εκδηλώσεις με τηλεοπτική κάλυψη εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ…

Τι συνέβη λοιπόν και ακούστηκαν δημοσίως όλα αυτά;

Για πολλούς που δεν παρακολουθούν στενά τα πολιτικά δρώμενα και δη τα πολιτικά παρασκήνια, αυτή η ανοικτή κήρυξη «πολέμου» ήταν κάτι ως κεραυνός εν αιθρία. Για όσους όμως αναζητούν τι συμβαίνει πίσω από τις λέξεις των ρεπορτάζ, ήταν αναμενόμενο.

Οι ολιγάρχες που απεργάζονται την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, είχαν εδώ και

Η Δόμνα Μιχαηλίδου & τα νέα fake news του λαϊκισμού

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχει κάτι που ενώνει τα πολιτικά άκρα περισσότερο από ό,τι τα χωρίζει: η περιφρόνηση για την αλήθεια. Είτε φοράει τον μανδύα της επαναστατικής «ευαισθησίας» είτε τυλίγεται με τη σημαία του δήθεν πατριωτισμού, ο λαϊκισμός λειτουργεί πάντα με τον ίδιο τρόπο. Διαστρεβλώνει γεγονότα, κατασκευάζει εχθρούς και διαδίδει ψέματα με μοναδικό στόχο το πολιτικό κέρδος.

Αυτό ακριβώς συνέβη και με τις δηλώσεις της Δόμνας Μιχαηλίδου.

Τι είπε πραγματικά; Ότι η ελληνική κοινωνία αποτελείται από διαφορετικές μορφές οικογενειών. Μονογονεϊκές, ανάδοχες, θετές, οικογένειες μετά από διαζύγιο. Και ότι όλες αυτές οι οικογένειες αποτελούνται από Έλληνες πολίτες που δικαιούνται την ίδια φροντίδα από την Πολιτεία.

Ποιος σοβαρός Υπουργός Οικογένειας θα μπορούσε να αγνοήσει την ύπαρξη εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών του; Κανείς.

Είπε η Μιχαηλίδου, ότι καταργείται η παραδοσιακή οικογένεια; Όχι.

Είπε μήπως ότι η πυρηνική οικογένεια δεν αποτελεί θεμέλιο της κοινωνίας; Ακριβώς το αντίθετο. Δήλωσε ξεκάθαρα ότι θεωρεί την

Από …πρωθυπουργός στην κατηφόρα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η παραίτηση του Θανάση Αυγερινού από την επικοινωνιακή  ευθύνη του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Η κρίση στις σχέσεις τους υπέβοσκε εδώ και κάποιες εβδομάδες, ενώ το τελευταίο διάστημα λειτουργούσε παράλληλο Γραφείο Τύπου στο κόμμα, πέραν από εκείνο του Αυγερινού.  Κι είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος, χωρίς να έχει παραιτηθεί από το προσωρινό Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος, αναφέρθηκε  σε ύποπτους και φυτευτούς συμβουλάτορες των διαδρόμων, που  είναι πάντα πρόβλημα για οποιονδήποτε συλλογικό σχηματισμό…

Η παραίτηση Αυγερινού είναι η πλέον ηχηρή απ’ όσες έχουν υποβληθεί το τελευταίο διάστημα, αφού οι διαγκωνισμοί είναι συνεχείς, ανάμεσα σε πρόσωπα που έχουν σπεύσει να ενταχθούν στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού .  Οι αναφορές κάνουν λόγο για συνεχείς καυγάδες, ενώ κι ο υπερσυγκεντρωτισμός της Μαρίας Γρατσίας δημιουργεί εντάσεις και τελικά παραιτήσεις.

Προσέξτε κι αυτό: Πλην των τριών κορυφαίων συνεργατών της Μαρίας Καρυστιανού

Ανοικτός πόλεμος ΕΛΑΣ με ΠαΣοΚ

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αιλιανός

Η μετωπική σύγκρουση ΠαΣοΚ με ΕΛΑΣ το τελευταίο διάστημα, είναι ανελέητη, κυρίως στο παρασκήνιο. Κάθε λίγο και λιγάκι ξεσπά μια αντιπαράθεση, είτε για πρόσωπα που φλερτάρουν και με τα δυο κόμματα, είτε για εξαγγελίες του ενός ή του άλλου, είτε ακόμη ακόμη και για θέσεις τους.

Χθες, μια ανάρτηση του κόμματος Τσίπρα για τα χρέη ΝΔ και ΠαΣοΚ, πυροδότησε την έντονη αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη, αφού το ΠαΣοΚ έσπευσε να απαντήσει δια ερωτήσεως. Ρώτησε δηλαδή, ποιος χρηματοδοτεί το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Αναλυτικά η ανάρτηση της ΕΛ.Α.Σ:

«Στο 1,16 δισ. € το «φέσι» από τα «δανεικά και αγύριστα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Νέο άλμα σημείωσαν τα χρέη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ το 2025, φτάνοντας συνολικά τα 1,16 δισ., με το συντριπτικό μέρος των οφειλών να είναι προς τις τράπεζες, την ώρα που υπόσχονται χρηστή διαχείριση των οικονομικών του κράτους, ενώ τολμούν να ασκούν κριτική και να αφήνουν υπόνοιες για τη χρηματοδότηση της ΕΛ.Α.Σ

Οι οφειλές της ΝΔ κατέγραψαν σε ετήσια βάση αύξηση 60,2 εκ. και πλέον ανέρχονται

Η ντροπή του «απαγορεύεται»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όσα συνέβησαν στη συναυλία του Μανώλη Μητσιά, όπου ο κληρονόμος του Μάνου Χατζηδάκι του απαγόρευσε να τραγουδήσει τραγούδια του πατέρα του, βλάπτουν σοβαρά τον πολιτισμό και την τέχνη. Θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει ακόμη και για κατάχρηση δικαιώματος και, προσβολή του τραγουδιστή και του κοινού.

Ο κληρονόμος του κορυφαίου μουσουργού ισχυρίστηκε ότι προχώρησε σ' αυτή την κίνηση, καθώς το 2026 έχει ανακηρυχθεί από το υπουργείο Πολιτισμού ως αφιερωματικό έτος στον Μάνο Χατζιδάκι και οι συναυλίες και οι εκδηλώσεις με έργα του συνθέτη έχουν ήδη σχεδιαστεί και εγκριθεί αποκλειστικά από την ομάδα του Γιώργου Χατζιδάκι. Λες και ο πολιτισμός λειτουργεί με καθεστώς αποκλειστικής αντιπροσωπείας ή με δικαίωμα franchise πάνω στην έμπνευση.

Η δε ανακοίνωση της απαγόρευσης προκάλεσε την αντίδραση του κόσμου, ο οποίος άρχισε να την αποδοκιμάζει και να φωνάζει «αίσχος» και «ντροπή». Ο Μητσιάς μάλιστα, αντί να ερμηνεύσει τον θρυλικό «Γιάννη, τον φονιά», απήγγειλε απλά τους στίχους του Νίκου Γκάτσου. Μια από τις πιο θλιβερές στιγμές που έχει γνωρίσει τα

Ο νέος «πράσινος» παραλογισμός με την αναθεώρηση του Συντάγματος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Προχθές, ολοκληρώθηκε η πρώτη ψηφοφορία για τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Μια αναθεώρηση αναγκαία σε πολλούς τομείς, αφού η ζωή κι η κοινωνία έχουν προχωρήσει και το Σύνταγμα πρέπει να συμπορευθεί.

Όπως αναμενόταν, η αντιπολίτευση -μικρή και οπισθοδρομική κι ας αυτοαποκαλείται προοδευτική- ψήφισε… «όχι σε όλα». Δεν βρήκε τίποτα θετικό. Με τη στάση αυτή, δεν κατέστη δυνατή η συγκέντρωση των 180 ψήφων που θα επέτρεπαν στην επόμενη Βουλή να ολοκληρώσει την αναθεώρηση με την απλούστερη διαδικασία, μεταθέτοντας ουσιαστικά κρίσιμες αλλαγές στο μέλλον.

Όμως, το «όχι σε όλα», βαρύνει ακόμη περισσότερο το ΠαΣοΚ. Ένα κόμμα που έχει αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στην πολιτική ζωή της χώρας και δεν νοείται να συμπεριφέρεται ως κόμμα διαμαρτυρίας και χωρίς σαφή πολιτική θέση.

Θα πει κάποιος, ότι σε μερικά άρθρα, το ΠαΣοΚ δεν ψήφισε «όχι», αλλά «παρών». Μα αυτό δεν αλλάζει την ουσία, που είναι ότι δεν συγκεντρώθηκαν οι 180 ψήφοι που απαιτούνται για την αναθεώρηση στην επόμενη Βουλή. Στάση μη επιτρεπτή, αφού σε

Ποιοι βουλευτές περνούν και & ποιοι «κόβονται» από την Αμαλίας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όσοι εκ των νέων ή παλαιών συντρόφων του Αλέξη Τσίπρα διατηρούν καλές σχέσεις και συζητούν μαζί του, διαβεβαιώνουν ότι ελάχιστοι εκ των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που παραιτήθηκαν (είτε παρέδωσαν, είτε όχι την έδρα τους), θα διαβούν την πόρτα των γραφείων της ΕΛΑΣ. Όπως είναι σήμερα τα δεδομένα, μόνο κάποιοι, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, μπορούν να θεωρούνται σίγουροι. Κι αυτοί μάλλον από την επαρχία, όπου διατηρούν προσωπική εκλογική «πελατεία», όπως η Γεροβασίλη, ο Κεδίκογλου, ο Ζαμπάρας, ο Καλαματιανός και κάποιοι λίγοι ακόμη. . Βεβαίως, θα πρέπει να τονιστεί ότι έχουν εξαιρετικές πιθανότητες να διαβούν την πόρτα της ΕΛΑΣ κι οι Χαρίτσης, Ηλιόπουλος και Αχτσιόγλου. Ενώ δεν είναι τόσο ανοικτός ο δρόμος για την Νοτοπούλου στη Θεσσαλονίκη, όπου προτεραιότητα έχει η ανέλκυση των Νυφούδη και Σαουλίδη.  

Φάμελλος για …απόσυρση

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι δύσκολα θα διαβεί την πόρτα της ΕΛΑΣ ο Φάμελλος. Έχει να μιλήσει πάρα πολύ καιρό με τον Τσίπρα, μπήκε στην «τιμωρία» του εξώστη, ενώ παρά τις προσπάθειες που έκανε υπέρ του Τσίπρα ως…πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κτυπούσε πόρτες επί ματαίω…

Στην Αμαλίας θεωρούν τον Φάμελλο καμένο χαρτί. Όχι μόνο επειδή έδειξε ανεπάρκεια στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κι επειδή εξετέθη δραματικά στην κοινωνία, αφού έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να παραδώσει την έδρα του, όπως ζητούσε να κάνουν όσοι έπρατταν το ίδιο. «Οι έδρες ανήκουν στο κόμμα», τους έλεγε, αλλά

Απόστολος Αποστολόπουλος: ο δημοσιογράφος που άφηνε την είδηση να «μιλά»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σε όλο τον κόσμο και φυσικά στη χώρα μας, υπάρχουν δημοσιογράφοι που μέσω του ρεπορτάζ, της ανάλυσης ή της παρουσίασης γεγονότων, άφησαν έντονο το αποτύπωμά τους, κυρίως για την εγκυρότητα, τις γνώσεις και την ισχυρή τους προσωπικότητα. Έγιναν οικεία πρόσωπα μέσα από  δελτία ειδήσεων, ενημερωτικές εκπομπές, πολιτικές συζητήσεις, πολιτισμικά αφιερώματα ή ακόμη και ψυχαγωγικές παραγωγές και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας.

Σήμερα, ξεκινάμε μια σειρά πορτρέτων ανθρώπων που με το προσωπικό τους ύφος, την εγκυρότητα, την ευφυΐα ή τη μοναδική τους τηλεοπτική παρουσία, άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην ενημέρωση και την ψυχαγωγία. Και θα μνημονεύονται -θα τολμήσω να πω- εσαεί.

                      Απόστολος Αποστολόπουλος

Υπάρχουν άνθρωποι στη δημοσιογραφία που δεν μετρούν την πορεία τους μόνο με τίτλους, εμφανίσεις και επαγγελματικές επιτυχίες. Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους κάτι βαθύτερο: μια αίσθηση εμπιστοσύνης. Μια μνήμη καθαρού λόγου. Την εικόνα ενός ανθρώπου που, μπροστά στην κάμερα ή πίσω από το γραφείο, δεν υπηρέτησε ποτέ απλώς ένα επάγγελμα, αλλά μια αποστολή.

Ο Απόστολος Αποστολόπουλος ανήκει

Σ. Φάμελλος: Ο άνθρωπος που προήδρευε για να εξαφανίσει το κόμμα του

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εδώ και πάρα πολύ καιρό, οι γνώμες όλο και περισσότερων συζητητών κι αναλυτών για τον Φάμελλο, συγκλίνουν, ότι υπήρξε ο πιο ρηχός, ο πιο κοντόφθαλμος, ο πιο μυωπικός πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ο πιο καταστροφικός.

Παρέλαβε τον ΣΥΡΙΖΑ στο 15%, μετά το «σταλινικό» πραξικόπημα εναντίον του Κασσελάκη και τον άφησε πέριξ του 1%, σχεδόν μη ανιχνεύσιμο δημοσκοπικά!

Ο Φάμελλος, είναι ο μοναδικός ηγέτης στην παγκόσμια ιστορία των κομμάτων, που προήδρευε ενός κόμματος που ήθελε να …εξααφανίσει, για να εξυπηρετήσει ένα άλλο!! Ο μοναδικός πρόεδρος κόμματος που εργαζόταν για να μη συμμετάσχει αυτό σε εκλογές! Κι είναι απορίας άξιο που ακόμη δεν έχουν ενδιαφερθεί από τον  καναδικό επιχειρηματικό όμιλο  «Jim Pattison Group», που κατέχει την εταιρεία των ρεκόρ Γκίνες, για να τον εντάξουν στα αξιοπερίεργά τους.

Ο Φάμελλος έσκυψε το κεφάλι σε κάθε

Από το σκίσιμο των μνημονίων... στις χειροπέδες Θεόνης στον Νετανιάχου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην πολιτική αρένα οι «λεκτικές βόμβες» και οι ανοησίες (γκάφες, αλαζονικές δηλώσεις ή ιστορικά λάθη) δεν καταστρέφουν κτίρια, αλλά χαρακτηρίζουν και σημαδεύουν πρόσωπα, ισοπεδώνοντας πολιτικές καριέρες.

Στη χώρα μας το έχουμε βιώσει σε απόλυτη επάρκεια, από κορυφαία πρόσωπα της Αριστεράς (όρα Τσίπρας), ή και μικρομεσαία στελέχη της Λαϊκής Δεξιάς.

Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερος κόσμος αναρωτιόταν πότε θ’ αρχίσουν να εκτοξεύονται μαργαριτάρια και πολιτικές «βόμβες» από τους νεόκοπους Αριστερούς του Τσίπρα. Βγήκαν αρχικά κάποιοι κι άρχισαν να λένε για φορολογία 1.500 ΑΦΜ φυσικών προσώπων που δηλώνουν εισοδήματα άνω των 900.000 ευρώ, από την οποία θα συγκεντρωθούν... 4 δισ. ευρώ! Τα μαθηματικά, βέβαια, έχουν την κακή συνήθεια να μη συμμορφώνονται με τις πολιτικές επιθυμίες. Κατάλαβαν την ανοησία και έκρυψαν τον δράστη της. Μετά άρχισε να λέει ο καθείς ό,τι επιθυμούσε και θύμιζαν τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ. Τους μάζεψαν κι αυτούς. Μόνο που οι μπαρούφες δεν μπαίνουν

Γιώργος Σταυριανός: Στους δρόμους που αγάπησε, στις μελωδίες που άφησε

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Μόλις έμαθα, ότι πριν λίγες ώρες έφυγε για το μεγάλο του ταξίδι ο πανεπιστημιακός καθηγητής, μέγας μουσικός,  άνθρωπος του πνεύματος και φίλος, Γιώργος Σταυριανός. Κι η φυγή του ήταν χαμηλών τόνων, όπως όλη η ζωή του.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή αφήνοντας πίσω τους έργα. Και υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους έναν ολόκληρο τρόπο να αισθανόμαστε τον κόσμο. Ο Γιώργος Σταυριανός ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Γεννημένος στο Ηράκλειο της Κρήτης, κουβάλησε σε όλη του τη διαδρομή εκείνη την αρχέγονη μνήμη ενός τόπου όπου οι ήχοι, οι εικόνες και οι άνθρωποι είχαν ακόμη μια αυθεντικότητα που δύσκολα συναντά κανείς. Η Κρήτη δεν υπήρξε για εκείνον απλώς τόπος καταγωγής, υπήρξε μια εσωτερική πατρίδα, μια πηγή ευαισθησίας, μια διαρκής αναφορά σε έναν κόσμο που άλλαζε, αλλά δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει μέσα του.

Ο Γιώργος Σταυριανός υπήρξε ένας σπάνιος συνδυασμός καλλιτέχνη και διανοούμενου. Η πορεία του στη γνώση υπήρξε βαθιά και απαιτητική. Στη Νανσύ της

Μαίρη Λίντα: Η γυναίκα δίπλα στον Χιώτη και πέρα από αυτόν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Υπάρχουν καλλιτέχνες που αφήνουν πίσω τους τραγούδια. Και υπάρχουν εκείνοι που αφήνουν έναν τρόπο να αισθάνεσαι το τραγούδι. Η Μαίρη Λίντα ανήκε στη δεύτερη, σπάνια κατηγορία.

Η φωνή της δεν ήταν απλώς όμορφη. Ήταν καθαρή, περήφανη, γεμάτη φως και αλήθεια. Είχε την ιδιότητα να στέκεται πάνω από τη μουσική χωρίς ποτέ να την επισκιάζει. Να γίνεται ένα με το μπουζούκι, με τον στίχο, με το βλέμμα του ανθρώπου που άκουγε. Δεν τραγουδούσε για να εντυπωσιάσει. Τραγουδούσε για να πει μια ιστορία, για να μοιραστεί έναν καημό, μια χαρά, μια ελπίδα.

Δίπλα στον Μανώλη Χιώτη, δεν υπήρξε απλώς η ιδανική ερμηνεύτρια των τραγουδιών του. Υπήρξε η γυναίκα που έδωσε φωνή στη μουσική επανάσταση που εκείνος οραματιζόταν. Όταν ο Χιώτης άνοιγε νέους δρόμους στο μπουζούκι, όταν άλλαζε τον ήχο του λαϊκού τραγουδιού και το έφερνε πιο κοντά στη σύγχρονη Ελλάδα, η Μαίρη Λίντα ήταν εκεί για να αποδείξει πως και η γυναικεία φωνή μπορούσε να ξεφύγει από τα στερεότυπα της εποχής.

Δεν στάθηκε ποτέ στη σκιά του. Περπάτησε δίπλα του. Με την ίδια τόλμη, την ίδια αισθητική, την ίδια πίστη ότι το λαϊκό τραγούδι μπορεί να είναι και αυθεντικό και

Ο Τσίπρας, οι παλιοί του σύντροφοι & το rebranding της καρέκλας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όλο και περισσότεροι πολίτες θεωρούν ότι αποτελούν ντροπή για την πολιτική, τα πολιτικά κόμματα, την Αριστερά και το ηθικό πλεονέκτημα, όσα συμβαίνουν στην Κουμουνδούρου, όπου παρακολουθούμε σε ζωντανή σύνδεση τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η μοναδική έγνοια των πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται ότι είναι η επανεκλογή τους κι αυτό αποτελεί μακροβούτι στον καιροσκοπισμό. Κι είναι σαφές, πάλι, ότι η επανάσταση σταματά στην πόρτα της βουλευτικής αποζημίωσης.

Αποτελεί μοναδική κυνική πράξη, η πρόσκληση σε αποστασία του Τσίπρα προς τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μη τυχόν και τους λυπηθεί και τους εντάξει στο κόμμα του για να επανεκλεγούν.

Ο Τσίπρας παρουσίασε την επανεμφάνισή του ως… rebranding, μα ήταν αποστασία από το κόμμα του, έστω κι αν παρέδωσε την έδρα του. Ήταν πραξικόπημα, αντίθετο με κάθε έννοια ηθικού πλεονεκτήματος.

Θα θυμόσαστε ασφαλώς, ότι όλα αυτά τα χρόνια, οι Αριστεροί αναμασούσαν την

Το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έρχεται. Ψηφίστηκε!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εκεί στην Κουμουνδούρου, όσοι απέμειναν, δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο τους λόγους που έχουν λάβει οριστικό διαζύγιο με τη λογική.

Τη στιγμή που προσπαθούν να διασωθούν από τη λαίλαπα Τσίπρα, εκεί που βλέπουν βουλευτές και λοιπούς συντρόφους τους να πιάνουν στασίδι για να τους δει ο μέγας πατερούλης και να τους κάνει ελασίτες, εκεί που φυτοζωούν δημοσκοπικά, πάνε και ψηφίζουν ως πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής ομάδας τους, το πιο ακατάλληλο πρόσωπο. Τη Ρένα Δούρου, που είναι ταυτισμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο με μεγάλες καταστροφές. Σαν να αποφάσισαν πως, αφού άρχισε η βύθιση, δεν υπάρχει λόγος να ψάχνουν για σωσίβιο. Με την ευχή να μη τύχει στραβή στη βάρδια της.

Θα πει κάποιος: Μα ανάμεσα σε Πολάκη και Δούρου, επέλεξαν το «πιο ευπρεπές». Όμως, πιο πολύ επέλεξαν σαν τους επιβάτες του Τιτανικού στην πιθανή ερώτηση…ποια καρέκλα θέλουν να πάρουν μαζί τους…

Εξ ου και θα εξαφανιστούν από προσώπου γης. Προς τέρψη της λογικής και της ιστορίας. Κι ας διακινούν κάποιοι την άποψη ότι πρέπει να σωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για να «κοντύνει» ο Τσίπρας και το κόμμα του.

Είναι σαφές, ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάποια ελπίδα να διασωθεί, αυτή θα είχε το όνομα

Πού ήταν οι τουρκοφάγοι όταν τα Mirage έμεναν στο έδαφος, επί Τσίπρα;

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Θυμάμαι- δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια άλλωστε- που η «πρώτη φορά Αριστερά», μαζί με μέρος της πατριδοκάπηλης Δεξιάς, είχαν αφήσει τα Μirage χωρίς ανταλλακτικά. Τα πολεμικά αεροπλάνα και τα πλοία του πολεμικού ναυτικού, δεν είχαν καύσιμα να περιπολήσουν στο Αιγαίο κι οι εφοπλιστές έκαναν συνεχείς δωρεές καυσίμων. Τότε, η εθνική ευαισθησία κάποιων είχε... κατεβάσει ρολά.

Κι ομολογώ ότι δεν θυμάμαι κανέναν …Δεξιολαϊκό ή θιασώτη της Δεξιάς συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, να έχει ανησυχήσει και να βγαίνει στα κεραμίδια για τη θλιβερή αυτή κατάσταση. Ούτε να φωνάζει για …εθνικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, με αφορμή τις συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά. Δεν θυμάμαι κάποιον «εθνικοπατριώτη» να βγάζει πύρινους λόγους, όταν τα τουρκικά πλοία έκαναν βόλτες στο Σούνιο και παρεμπόδιζαν την θέα και την ησυχία του Αλέξη Τσίπρα από το εξοχικό του. Προφανώς ο... πατριωτισμός της ευκολίας ήταν κλειδαμπαρωμένος στα χρονοντούλαπα…

Πού ήταν τότε τα παλικάρια της φακής; Πού ήταν οι υπουργοί του Κώστα Καραμανλή που συντάσσονται σήμερα με τον Σαμαρά, εναντίον της ΝΔ, επειδή τάχα ο Μητσοτάκης προχωρεί σε εθνικές… παραχωρήσεις;

Πού ήταν οι τουρκοφάγοι που κατακλύζουν σήμερα το διαδίκτυο κι είναι έτοιμοι να