Οι πρώην ανησυχούν για όσα ανησυχεί κι ο Ερντογάν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κυκλοφόρησε μια φωτογραφία από  το Πανεπιστήμιο Rice του Χιούστον, στην οποία αποτυπώνονται οι τέσσερις κορυφαίοι υπουργοί της συνεργασίας /συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ-Ελλάδας και Κύπρου, που υπέγραψαν τη διακήρυξη Ενεργειακής συνεργασίας και την ίδρυση του Κέντρου Ενέργειας Ανατολικής Μεσογείου. Από ελληνικής πλευράς ήταν παρών ο Σταύρος Παπασταύρου.

Με τη δημοσίευση αυτής της φωτογραφίας και πρωτίστως όσων αυτή υποκρύπτει, υποθέτω ότι τα πρόσωπα τριών προσώπων θα πήραν το έντονο χρώμα του χλωμού. Ένα πιο λευκό του απαλού (χλωμού), όπως θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε το ονομαστό τραγούδι «A Whiter Shade of Pale» των Procol Harum.

Αυτά τα πρόσωπα ήταν ο Ερντογάν, ο Σαμαράς κι ο Καραμανλής. Οι δυο τελευταίοι επειδή έχουν στήσει το αντιμητσοτακικό τους αφήγημα/ μένος στις …ανησυχίες τους για τα ελληνοτουρκικά. Και δη στην περίοδο που η Ελλάδα είναι πιο ισχυρή από ποτέ σε στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο.  Μα είναι σαφές, ότι μπροστά στις εμμονές τους, δεν

Η κοροϊδία της Αριστερής «προοδευτικότητας»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σκεφτόμουν πόσες ιδιαιτερότητες διαθέτουμε στη χώρα μας, που δεν βρίσκει κάποιος σε άλλες χώρες. Μια τέτοια είναι το ΚΚΕ και η δυναμική του 5-6% που διαθέτει. Κάτι που δεν βρίσκεται σε άλλες χώρες της Ευρώπης κι ειδικά σ’ εκείνες που ανήκαν στο Σοβιετικό στρατόπεδο, οι περισσότερες των οποίων έχουν απαγορεύσει τη λειτουργία κομμουνιστικών κομμάτων.

Κάτι άλλο που έχουμε εμείς και το διαλαλούμε κιόλας, είναι η….προοδευτικότητα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς! Για σκεφτείτε: θεωρούμε προοδευτικές δυνάμεις εκείνες που αρνούνται κάθε μεταρρύθμιση κι εκσυγχρονισμό, όπως επί παραδείγματι τη λειτουργία ιδιωτικής τριτοβάθμιας Παιδείας.

Η Αριστερά στηρίζει διαχρονικά τον κρατικό παρεμβατισμό και αντιστέκεται στη φιλελεύθερη αντίληψη, ότι η απελευθέρωση των αγορών δημιουργεί ανταγωνισμό κι ανάπτυξη. Στην Ελλάδα, η ελεύθερη αγορά κι η επιχειρηματικότητα καταδικάζονται. Ο επιχειρηματίας αντιμετωπίζεται περίπου ως ύποπτος μέχρι αποδείξεως αριστεροφροσύνης. Αποτελεί προοδευτική αντίληψη αυτό;

Η Αριστερά προκρίνει τη συλλογική ευθύνη και τις συλλογικές αντιλήψεις που

Να ζήσουμε να θυμόμαστε τον «πράσινο» ήλιο;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που ένα κόμμα δεν χάνει ΜΟΝΟ επειδή κάνει λάθος. Χάνει επειδή περιμένει να κερδίσει από τα λάθη των άλλων. Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ. Έπειτα από τέσσερα σχεδόν χρόνια αντιπολίτευσης, το κόμμα βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα δυσάρεστο ερώτημα: γιατί δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει την κούραση  της κυβέρνησης;

Η απάντηση δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο επιχειρούν ορισμένοι να την παρουσιάσουν. Η κοινωνία άκουσε την κριτική του ΠΑΣΟΚ. Δεν πείστηκε όμως ότι άκουσε και μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση.

Η ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη επένδυσε υπερβολικά στην αντίληψη ότι η κυβερνητική φθορά θα λειτουργούσε σωρευτικά υπέρ της. Ότι η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και οι θεσμικές συγκρούσεις θα δημιουργούσαν ένα πολιτικό ρεύμα που αργά ή γρήγορα θα κατέληγε στο ΠΑΣΟΚ.

Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί έτσι. Οι ψηφοφόροι δεν αναζητούν απλώς έναν καταγγέλλοντα. Αναζητούν έναν πιθανό κυβερνήτη. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο το ΠαΣοΚ δεν κατάφερε να δημιουργήσει πειστική εικόνα.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο καθώς εμφανίζονται νέες διεκδικήσεις στον

Η γυναικοκτονία ως θεσμική και κοινωνική πρόκληση

 

Γράφει η Όλγα Κεφαλογιάννη

Η γυναικοκτονία αποτελεί την πιο ακραία και μη αναστρέψιμη μορφή έμφυλης βίας. Δεν είναι «έγκλημα πάθους», ούτε αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας έκρηξης ή μιας «κακής στιγμής».

Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι η τελική κατάληξη μιας μακράς σχέσης εξουσίας, ελέγχου, φόβου και συστηματικής κακοποίησης. Μιας σχέσης στην οποία η βία έχει προηγηθεί, έχει επαναληφθεί και συχνά έχει γίνει ορατή στο οικογενειακό, κοινωνικό ή θεσμικό περιβάλλον του θύματος.

Κάθε φορά που μία γυναίκα δολοφονείται από τον σύζυγο, τον σύντροφο, τον πρώην σύζυγο ή τον πρώην σύντροφό της, η δημόσια συζήτηση επανέρχεται με ένταση. Όμως τα χαρακτηριστικά που αναδεικνύονται εκ των υστέρων είναι συχνά γνώριμα.

Ο δράστης περιγράφεται ως ζηλότυπος, χειριστικός, ελεγκτικός και βίαιος. Το θύμα ως απομονωμένο, φοβισμένο και πολλαπλώς κακοποιημένο. Συχνά είχε ήδη αναζητήσει τρόπο διαφυγής. Άλλοτε είχε καταφέρει να αποχωρήσει από τη σχέση, χωρίς όμως να έχει πραγματικά προστατευθεί.

Η γυναικοκτονία σπάνια εμφανίζεται χωρίς προηγούμενες ενδείξεις. Προηγούνται απειλές, εκφοβισμός, σωματική ή ψυχολογική βία, έλεγχος, απομόνωση και περιορισμός

ΚΚΕ: Ο μεγάλος χορηγός του Άδωνι!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αν κάποιος παρακολουθεί τις περιοδείες του Άδωνι Γεωργιάδη στην ελληνική περιφέρεια, θα μπορούσε εύλογα να πιστέψει πως υπάρχει μια άτυπη συμφωνία συνεργασίας ανάμεσα στον υπουργό και το ΚΚΕ. Ο πρώτος ανακοινώνει επίσκεψη και οι δεύτεροι αναλαμβάνουν την επικοινωνιακή υποστήριξη.

Με αξιοθαύμαστη συνέπεια, όπου εμφανίζεται ο Άδωνις, εμφανίζονται και οι γνωστοί επαναστάτες υπηρεσίας. Σημαίες, ντουντούκες, συνθήματα, καταγγελίες και η απαραίτητη θεατρική αγανάκτηση. Μια παράσταση που παίζεται ξανά και ξανά, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, με το ίδιο σενάριο, τους ίδιους πρωταγωνιστές και το ίδιο προβλέψιμο φινάλε.

Οι τοπικές οργανώσεις του ΚΚΕ συμπεριφέρονται λες και έχουν αναλάβει την έκδοση πολιτικών θεωρήσεων εισόδου στις πόλεις της χώρας. Δεν αρκεί που η Ελλάδα είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Για τους συντρόφους χρειάζεται και η έγκριση του τοπικού κομματικού πυρήνα. Αν δεν την έχεις, χαρακτηρίζεσαι ανεπιθύμητος!

Κάπως έτσι, κάθε επίσκεψη του Άδωνι μετατρέπεται σε μικρή ιδεολογική μάχη για τη

Τσίπρας, Ανδρουλάκης, Σαμαράς και στο βάθος ο Οκτώβριος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι γνωστό ότι ο Μητσοτάκης είναι θεσμικός. Αυτό που λέει λοιπόν, για εκλογές στο τέλος της τετραετίας, έχει κι αλήθεια και λογική.

Όμως, αν γίνουν εκλογές Οκτώβριο ή Νοέμβριο, δεν θα είναι σχεδόν στο όριο ολοκλήρωσης της θεσμικής ολοκλήρωσης της τετραετίας;

Η αλήθεια είναι ότι πολλά λέγονται και γράφονται για τις εκλογές, ειδικά μετά την ίδρυση των κομμάτων των Τσίπρα και Καρυστιανού. Η δε εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι ούτε ο Μητσοτάκης έχει καταλήξει στην ημερομηνία των εκλογών.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δούμε το ζήτημα των εκλογών με αλληλουχία λογικών σκέψεων.

Α. Κόμμα Τσίπρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός, έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ, επιχείρησε ένα σεργιάνι στο Κέντρο που δεν του βγήκε και κατέληξε πάλι στην Αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ, με άλλο

Στη μνήμη Μάριου Τόκα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Αν ανέπνεε ακόμη ανάμεσά μας, σήμερα θα γιόρταζε τα 72α γενέθλιά του και θα έσβηνε 72 κεράκια, σκορπίζοντας εκείνο το γαλήνιο χαμόγελο που φώτιζε τους ανθρώπους γύρω του.

8 Ιουνίου γεννήθηκε στη Λεμεσό. Μα ο χρόνος στάθηκε άδικος μαζί του. Ο χάρος τον άγγιξε νωρίς στο φτερό και τον πήρε μακριά από τον κόσμο που τόσο αγάπησε. Κι όμως, ο Μάριος Τόκας, παραμένει εδώ, ανάμεσά μας, μέσα στις νότες που άφησε κληρονομιά, στις μελωδίες που έγιναν παρηγοριά, στην αξιοπρέπεια, το ήθος και την ευγένεια της ψυχής του.

Κάποιες στιγμές μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα. Σαν να είμαστε ξανά μαζί στο στούντιο, στο ραδιόφωνο, να

Νάνοι!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Την Κυριακή, είδαν το φως της δημοσιότητας δυο νέες δημοσκοπήσεις. Μια της Marc για το «Πρώτο Θέμα» και μια της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών». Τι έδειξαν; Επιβεβαίωσαν τις έρευνες της  Opinion Poll, της Pulse, της GPO και της Metron Analysis, που δείχνουν τον Τσίπρα να έχει πάρει σαφές προβάδισμα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Επιβεβαίωσαν και κάτι ακόμη: Ότι τόσο καιρό ο Ανδρουλάκης έπαιζε μόνος του και τελικά  βγαίνει…τρίτος ή και τέταρτος!

Είναι και κάτι ακόμη: Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Τσίπρα με ποσοστό πέριξ του 15%, άρα ουδείς συνωμοσιολογεί για να …ρίξει το ΠαΣοΚ, όπως ισχυρίζονται στη Χαριλάου Τρικούπη.

Αυτά αφορούν τις έρευνες. Όμως, είναι κάποια πράγματα που είναι πιο σημαντικά. Η αξιοπρέπεια.

Ο Τσίπρας, συμπεριφέρεται στους πρώην συντρόφους του ως να είναι ασήμαντοι, αμελητέοι, μηδαμινοί. Κατ’ αρχάς τους έβαλε

Ιστορίες με τον Γιώργο Σουφλιά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Αναμφισβήτητα ο Γιώργος Σουφλιάς αδικήθηκε από την ίδια την παράταξή του. Η προσωπικότητα, οι ιδέες, το έργο που παρήγαγε για την πατρίδα απ’ όπου την υπηρέτησε, υπήρξαν πολύ ισχυρότερες από την αποδοχή που του επιφυλάχτηκε. Αλλά αυτά θα τα βρει και θα καταγράψει η ιστορία.

Ο Γιώργος Σουφλιάς διέθετε μια κορυφαία -όσο και σπάνια- ιδιότητα στα ενδότερα της ΝΔ. Όλοι, μα όλοι οι πρόεδροι της τον αξιοποίησαν σε κορυφαίες θέσεις ευθύνης κι δη από τα μικράτα του.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, τον έκανε υφυπουργό Εσωτερικών.

Ο Γεώργιος Ράλλης, υφυπουργό Συντονισμού.

Ο Ξενοφών Ζολώτας, στην Οικουμενική του 1989 και με σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων, τον έκανε «Τσάρο» της Οικονομίας.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, τον έχρισε διαδοχικά υπουργό Οικονομικών. Εθνικής Οικονομίας και Παιδείας.

Ο Κώστας Καραμανλής, τον έκανε υπουργό Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και

ΠαΣοΚ: Η πολιτική των αυτογκόλ

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Χαριλάου Τρικούπη πρέπει να έχουν φτάσει σε κορυφαία επίπεδα αμηχανίας, αν όχι απελπισίας. Μόνο και μόνο που σκέπτονται να προχωρήσουν στη μεταγραφή του Μάριου Σαλμά, καταδεικνύει του λόγου το αληθές, αφού ο εν λόγω δήλωσε ότι η επιλογή του είναι να πάει στον Σαμαρά ή στο ΠαΣοΚ!!!

Αν θέλουν λοιπόν Σαλμά, ας πάρουν Σαλμά. Αν θέλουν να ξαναπάρουν Τζάκρη και Κασιμάτη που συζητούν μαζί τους, ας τις πάρουν. Αν θέλουν να πάρουν τον ναύαρχο Αποστολάκη που ήταν ΣΥΡΙΖΑ, ανακοινώθηκε για λίγες ώρες ως υπουργός της ΝΔ, ενώ μετά πήγε στον Κασσελάκη, ας το πράξουν, δικαίωμά τους. Αν θέλουν να πάρουν τον Κασσελάκη, ας τον πάρουν.

Άλλωστε οι πολιτικές μετακινήσεις δεν είναι κάποιο καινούργιο σπορ, συμβαίνει χρόνια στην πολιτική ζωή. Το θέμα είναι η ποιότητά τους. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πάρει στο ΠαΣοΚ τους

Τίμησε τη χώρα και τη ΝΔ

 

Γράφει ο Στάθης Κ. Σταθόπουλος

Το Μάρτιο του 1997 η Νέα Δημοκρατία κλήθηκε-με πρωτόγνωρη για τα τότε δεδομένα της διαδικασία- σε μια κρίσιμη συνεδριακή ψηφοφορία για την εκλογή νέου αρχηγού που θα την έβγαζε από μια πολυετή κρίση εσωστρέφειας και συνεπακόλουθης πολυετούς- με μικρό διάλειμμα- παραμονής στην Αντιπολίτευση, να απαντήσει σε ένα καθοριστικό δίλημμα: στο νέο, μορφωμένο, δυναμικό και έχοντα όνομα βαρύ σαν ιστορία, όχι, όμως, και εμπειρία διοίκησης και διαχείρισης εξουσίας, Κώστα Αλ. Καραμανλή αντιπαρατάχθηκε ο Γιώργος Σουφλιάς: ένας απλός άνθρωπος, αυτό που την εποχή εκείνη ονομαζόταν «ένας από εμάς», τέκνο αγροτοκτηνοτροφικής

F-35 και σιγή ασυρμάτου σε Ραφήνα και Μεσσηνία…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Μετά, λοιπόν, την προχθεσινή τοποθέτηση του Μάρκο Ρούμπιο, ότι η Τουρκία ΔΕΝ θα παραλάβει F-35, δεν έχει ακουστεί η παραμικρή κουβέντα από τους πρώην και μονίμως ανησυχούντες Καραμανλή (Ραφήνα) και Σαμαρά, αναφορικά με τα ελληνοτουρκικά και την κακή εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης…

Εικάζεται, ότι η εκκωφαντική σιωπή τους οφείλεται στο σοκ της εξέλιξης. Διότι επί μήνες, αν όχι χρόνια, καλλιεργούνταν η εικόνα μιας χώρας που δήθεν οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε διπλωματικό αδιέξοδο, ενώ η Τουρκία παρουσιαζόταν/παρουσιάζεται συστηματικά, ως ο μεγάλος κερδισμένος όλων των εξελίξεων. Ανεξαρτήτως αν τα γεγονότα έδειχναν το εντελώς αντίθετο.

Τώρα όμως που η πραγματικότητα δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να συνεργαστεί με τις προβλέψεις τους, η δημόσια

Υπαρκτός σουρεαλισμός!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η «Νέα Αριστερά» ήταν το κόμμα των … νεομπολσεβίκων πρώην στενών συνεργατών του Τσίπρα, που ο ίδιος δεν ήθελε να βλέπει και εκδιώχθηκαν/απομακρύνθηκαν/ αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μέσω της «παρένθετης προεδρίας Κασσελάκη.

Οι άνθρωποι αυτοί, έξω από το μαντρί, έχασαν ακόμη και την ψήφο τους και τα δημοσκοπικά τους ποσοστά άγγιζαν τη μια ποσοστιαία μονάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ποτέ το ελάχιστο τίποτα, έκανε τόσο κρότο. Ένας κρότο δυσανάλογο του μεγέθους τους, σαν άδειο βαρέλι που κυλάει στα καλντερίμια της πολιτικής και για να πείσει τους αφελείς ότι μεταφέρει κάτι πολύτιμο.

Ποτέ, δεν ήταν τόσο έντονες οι αναθυμιάσεις της αυταρέσκειας.

Δέκα βουλευτές και μερικές εκατοντάδες στελέχη, πλήρεις ιδεοληψιών και πολιτικών φληναφημάτων, ήταν κάθε λίγο και λιγάκι στα τηλεοπτικά πάνελ κι ασκούσαν προπαγάνδα… Ευγενική προσφορά των επιχειρηματιών του ραδιοτηλεοπτικού χώρου.
Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι, που μεταξύ άλλων ομοίων τους κυβέρνησαν τη χώρα, έκλεισαν με τον Τσίπρα τις Τράπεζες, διακύβευσαν το

Υπονομευτής και πυρπολητής του ΠαΣοΚ

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Για τον Χάρη Δούκα τα έχουμε πει και ξαναπεί. Υπάρχει στην πολιτική σκηνή επειδή τον ανέσυρε από βαθιά αφάνεια ο Ανδρουλάκης κι επειδή οι αστοί της Αθήνας αγάπησαν τις θάλασσα και τους καναπέδες τους, εκείνη τη δεύτερη Κυριακή των δημοτικών εκλογών.

Υπάρχει κι από έναν δεύτερο λόγο. Από τον τακτικισμό του Ανδρουλάκη στον Β’ γύρο των εσωκομματικών εκλογών του ΠαΣοΚ. Ήξερε ότι με αντίπαλο τον Γερουλάνο θα έχανε κι επέλεξε ως δεύτερο κι αντίπαλό του τον Δούκα. Ο οποίος ξαφνικά κι από το πουθενά, ιδιοποιήθηκε το 40% της Χαριλάου Τρικούπη…. Ας μη τα ξεχνάμε αυτά.

Έκτοτε, το φως της δημοσιότητας τον θάμπωσε, οι φιλοδοξίες του εκτοξεύτηκαν ως τον ουρανό και χωρίς το παραμικρό έργο πουθενά, προβάλλει ως κορυφαία πολιτική φυσιογνωμία. Έφτασε στο σημείο, να διεκδικήσει την ηγεσία του ΠαΣοΚ, την ηγεσία της ΚΕΔΕ και να μιλά ακατάπαυστα για την Κεντροαριστερά. Στην οποία όμως, ουσιαστικά ζητά την απαξίωση του ΠαΣοΚ και την σύνταξή του με τον Τσίπρα… Χώρια, ότι έσυρε το ΠαΣοΚ σε μια καταστροφική συνεδριακή απόφαση, για μη συνεργασία με τη ΝΔ! Δηλαδή, απόφαση για …ακυβέρνητη χώρα που κοστίζει στη Χαριλάου Τρικούπη κι αυτό δεν μπορεί παρά να το αναγνωρίζουν ακόμη κι

Το reunion των φθαρμένων ή ποιον θέλει αντίπαλο ο Μητσοτάκης;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είδα τον πρώην υπουργό Παιδείας του Τσίπρα, τον Κώστα Γαβρόγλου, να δηλώνει στην εκπομπή του Σταμάτη Ζαχαρού, στο ΟΝΕ: «Οι άνω των έξι μηνών καταλήψεις στα πανεπιστήμια δεν είναι κανονικές καταλήψεις, είναι αυτοδιοικούμενοι χώροι»…

Σοβαρά τώρα; Σε ευνομούμενη χώρα της Δύσης, μπορεί να συνεχίζει να λέει τέτοιες ανοησίες ένας πανεπιστημιακός, που όταν ήταν υπουργός Παιδείας, χοροπηδούσαν φοιτητές σαν πίθηκοι επάνω στο γραφείο του; Στην κανονική πολιτική ζωή αυτά θα προκαλούσαν θυμηδία. Στην ελληνική Αριστερά θεωρούνται ακόμη «προοδευτικός λόγος». Κι όμως ο Γαβρόγλου αποτελεί βαρύ πυροβολικό του Τσίπρα. Που τελικά άλλαξε μόνο ΑΦΜ, αφού συνεχίζει να κάνει πάρτι με τις ιδεοληψίες των δικών του.

Ο άλλος, πρώην βουλευτής του Ποταμιού, Νίκος Νυφούδης, αποκαλούσε τον Τσίπρα …καραγκιόζη, ψεύτη και λοιπά ευγενή και τώρα είναι μαζί του και δη αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου. Αφού πρώτα πέρασε από το ΠαΣοΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είχε και μέγα φλερτ με τη ΝΔ, το 2017.  Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτοί. Η ελληνική Κεντροαριστερά έχει εξελιχθεί σε πολιτικό Airbnb. Μπαίνουν, βγαίνουν, αλλάζουν

ΠαΣοΚ: Χωρίς λόγο ύπαρξης

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ΠαΣοΚ διαχρονικά «σημάδεψε» μεγάλα κοινωνικά ρεύματα, από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. Ταυτοχρόνως, αποδείχτηκε χρήσιμο στην κοινωνία, μα συνάμα και άγονο (sic) σε σημαντικές καμπές της διαδρομής του.

Μα πέραν της αρχικής διαδρομής του στο περιθώριο με την αντιδυτική υστερία, πέραν του βλαβερού «αυριανισμού» που ουσιαστικά επέβαλλε στην πολιτική, το ΠαΣοΚ δεν εξέθρεψε απλώς έναν τοξικό τρόπο πολιτικής έκφρασης, νομιμοποίησε τη λάσπη ως πολιτικό επιχείρημα. Επίσης, πέραν της ιδιαιτέρως βλαπτικής δημοσιονομικής του πολιτικής που «έσκασε» στις πλάτες των επόμενων γενεών Ελλήνων, οφείλουμε να του πιστώσουμε κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό: έδωσε φωνή σε ανθρώπους που βρίσκονταν πολλά χρόνια στο περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. «Απελευθέρωσε» τη φωνή ανθρώπων που καταπιέζονταν…

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, μπορεί να ήταν χαρισματικός, μα ήταν για τον εαυτό του και δη σε μεγάλο βαθμό. Ήταν ο «γεωπόνος» των λεφτόδεντρων και μάλιστα συμπεριφέρθηκε αυστηρά – αν όχι άσχημα- σε όσους στο κόμμα του επιχειρούσαν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Οι περιπτώσεις του Σημίτη, του Τρίτση, του Γεννηματά, του Πεπονή, του Αυγερινού και πολλών άλλων, ήταν χαρακτηριστικές. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επί των ημερών του, λίγα ήταν τα στελέχη που

Τα σπασμένα γυαλιά του Καβάφη ή ο πολιτισμός της καφρίλας…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Στην Ελλάδα, όλα γύρω μας είναι απροστάτευτα. Όχι μόνο από το Κράτος και τους ταγούς του, αλλά κυρίως από εμάς. Το μόνο που προστατεύουμε -κι αυτό όχι πάντα- είναι το πορτοφόλι μας.

Πώς λοιπόν, μπορεί να μένει αλώβητος ο δημόσιος χώρος; Το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Αφίσες στις κολώνες, γκράφιτι παντού, σκουπίδια, σπασμένα πεζοδρόμια, αταξία… Όλα στο δημόσιο χώρο μοιάζουν με λάφυρα από επιδρομή βαρβάρων που μόλις κατέβηκαν από τα βουνά και βρήκαν πολιτισμό αφύλακτο.

Και κάπως έτσι,  δεν άντεξαν καν ένα μήνα τα γυαλιά του Καβάφη.

Το γλυπτό στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου δεν ήταν ένα ακόμα αδιάφορο μπρούτζινο κατασκεύασμα που οι περιστέρες χρησιμοποιούν ως τουαλέτα και οι δήμαρχοι ως φόντο εγκαινίων. Είχε κάτι σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα: ο κόσμος το αγάπησε. Όχι επειδή το διέταξε κάποια επιτροπή αισθητικής ή επειδή το πρότεινε κάποιος πολιτιστικός influencer. Το αγάπησε γιατί ο Καβάφης έμοιαζε ανθρώπινος. Καθόταν εκεί σαν παλιός Αθηναίος που βλέπει την πόλη να περνά μπροστά του και σκέφτεται «πού μπλέξαμε πάλι…».

Τουρίστες φωτογραφίζονταν δίπλα του. Παιδιά κάθονταν στο παγκάκι. Ζευγάρια

Μαζέψτε τη!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Νέο φυντάνι μας προέκυψε από τον Τσίπρα. Ο άνθρωπος που ανέδειξε κάθε μετριότητα, κάθε «τίποτα», κάθε καρυδιάς καρύδι, μας σύστησε ως πολιτικό μια ηθοποιό -ομολογουμένως μετρίως μέτρια- η οποία στην πρώτη της εμφάνιση υπέπεσε σε βαρύ ολίσθημα, υπό τα γέλια του έτερου αστέρα της μετριότητας, του Χειλάκη!

Η περσόνα αυτή, Μαριάννα Τουμαζάτου, πριν φτάσει στο ολίσθημά της, μας είχε πει -μέσω της εκπομπής της Μαρίας Σολωμού- ότι τα… «ρημαδοεμβόλια έχουν κάνει μεγάλες ζημιές στο νευρικό μας σύστημα» κι ότι «όλα τα καρδιακά, τα αυτοάνοσα και τα νευρολογικά είναι αποτέλεσμα των απέραντων εμβολίων»… Μα προχθές ξεπέρασε εαυτόν… Μας είπε από σκηνής Θησείου, ότι αν δεν ήταν ο …καταληψίας, ακόμη μνημόνια θα είχαμε κι η τρόικα θα… έπαιρνε σύνταξη από το ΙΚΑ…  Μα δεν είπε -κρύβοντας την αλήθεια- ότι ειδικά το τρίτο και πιο επώδυνο μνημόνιο ΔΕΝ ήταν αναγκαίο για τη χώρα και μας επιβλήθηκε από την ανεπάρκεια του Τσίπρα και της… πρώτης φοράς Αριστεράς… Κόστισε δε στους Έλληνες σχεδόν 100 δις ευρώ.

Μας είπε ακόμη, ότι το 2015 τα ταμεία … γέμιζαν… Μα δεν μας είπε πόσο είχαν

Κυκλοφοριακό SOS: Από τη θεωρία στην πράξη

 

Γράφει ο Κώστας Μπακογιάννης

Για το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Αθήνας δεν χρειάζονται πολλά λόγια και αναλύσεις.

Υπάρχουν μέτρα και σχέδια που θέλουν χρόνο, όπως η γραμμή 4 του Μετρό. Υπάρχουν και άλλα που μπορούν να εφαρμοσθούν κυριολεκτικά από σήμερα. Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι η πλήρης εφαρμογή του ενιαίου ωραρίου φορτοεκφόρτωσης, εκτός ωρών αιχμής.

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας έχει ήδη αποφασίσει από το 2022 την καθιέρωση ενιαίου ωραρίου φορτοεκφόρτωσης, από τις 9 το βράδυ έως τις 9 το πρωί. Οι λόγοι είναι προφανείς: δεν γίνεται, τη στιγμή που η κίνηση χτυπάει κόκκινο, να κλείνει μια λωρίδα

Πωλείται ελπίδα, μεταχειρισμένη κι ελασίτισσα…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πριν από πολλά χρόνια, τότε που ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδούσε με υψωμένη γροθιά … «Ελλάς – Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου μ’ εμάς», δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι κάποτε η χώρα θα γινόταν κόμμα του Τσίπρα και δη ένα λάμδα. Ούτε οι Ελασίτες που προκάλεσαν τον θλιβερό εμφύλιο, θα μπορούσαν να φανταστούν ότι μετά από 86 χρόνια, θα ερχόταν κάποιος και θα επανέφερε ως όνομα κόμματος, το όνομα του στρατού τους. Ούτε, ακόμη -ακόμη, στελέχη της ΕΛΑΣ (Ελληνική Αστυνομία) θα σκέφτονταν ποτέ, ότι κάτω από το όνομα κάποιου μέλους του κόμματος Τσίπρα, θα εμφανιζόταν ο υπότιτλος… στέλεχος ΕΛΑΣ!!

Κι όμως. Ο Τσίπρας το κατάφερε κι αυτό. Ακροβατεί πια ανάμεσα στους συμβολισμούς της Αριστεράς και τον επιζητούμενο από τον ίδιο πατριωτισμό! Με στόχο να μείνουν όλο και περισσότεροι ικανοποιημένοι και να εργαλειοποιηθεί ο θυμός παντοιοτρόπως. Άλλο ένα τεράστιο ψέμα, με …παπανδρεϊσμό, νοσταλγία και αρκετό … σοβάτισμα, δηλαδή πολιτικό make up.

Ο Αλέξης Τσίπρας, επέστρεψε με συνθήματα του χθες, με μιμητισμό προς τον Ανδρέα,

Το «παρών» της ντροπής του πράσινου ΣΥΡΙΖΑ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τα μάθατε φαντάζομαι. Η κυβέρνηση ανανέωσε την θητεία του Γιάννη Στουρνάρα ως διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδας για τρίτη συνεχή φορά και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη και του Κώστα Τσουκαλά είπε… όχι! Ψήφισε … «παρών» για τον πιο επιτυχημένο διοικητή, που ήταν παρών στις πιο δύσκολες στιγμές της χώρας, εκείνη τη μαρτυρική περίοδο των Αλέξη Τσίπρα – Γιάνη Βαρουφάκη και λοιπών ιδεοληπτικών νεοκομμουνιστών!

Κι ύστερα απορούν γιατί η κοινωνία δεν τους παίρνει στα σοβαρά… Το ΠαΣοΚ ψήφισε «παρών» για τον τραπεζίτη με το κορυφαίο κύρος στα διεθνή οικονομικά φόρα, τον άνθρωπο που έβαλε τα στήθη του μπροστά για να κρατήσει τη χώρα στην Ευρωζώνη, όταν οι Αριστεροί κι οι Δεξιοί φλέρταραν με τη δραχμή κι έψαχναν πού θα τυπώσουν τα νέα νομίσματα…
Ψήφισε «παρών» για έναν άνθρωπο που δεν έκρυψε ποτέ ότι κατάγεται πολιτικά από

Ο Εφιάλτης επιστρέφει με τις εμμονές του

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο κύβος έχει ριφθεί, το μόνο που απομένει είναι η εύρεση γραφείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ο Αντώνης Σαμαράς, ο άνθρωπος που τίμησε η ΝΔ κι ο κόσμος της -παρά το ότι την έφτασε στο χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας της- προχωρά στην ίδρυση κόμματος, με μοναδικό σκοπό να πλήξει τον Μητσοτάκη και να προσφέρει όποιες έδρες λάβει, στον επόμενο…

Ο αγνώμων αυτός πολιτικός, σε προχωρημένη ηλικία πια, επιχειρεί να κάνει στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ότι έκανε στον πατέρα του, που αν κι ήταν το αγαπημένο του παιδί κι ευνοημένος του, τον γκρέμισε από την κυβέρνηση. Σκοπός, η εκδίωξη του Κυριάκου από την πρωθυπουργία, έστω κι αν είναι ψηφισμένος πρώτος και μακριά από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς. Κι όλοι κατανοούν ότι το γινάτι του Σαμαρά, πληγώνει συστηματικά τη ΝΔ. Εμμονικός, που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η κοινωνία τον απέσυρε κι ήρθε η σειρά άλλων για την επόμενη ημέρα.

Ο Σαμαράς, σε αγαστή συμπόρευση με τον Καραμανλή, θεωρεί ότι η πολιτική

Ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος συζητά με τη Λίνα Βελιμαχίτη, για το βιβλίο της «Εντελέχεια» και στιγμές από την πορεία της στη δημοσιογραφία.

 

Με τη Λίνα Βελιμαχίτη είχαμε συναντηθεί εκείνα τα χρόνια που το
«ελεύθερο» ραδιόφωνο έδινε τις μάχες του να μείνει ελεύθερο και κυρίως
ζωντανό. Τότε, στην άνθιση της «ελεύθερης ραδιοφωνίας», στον Πειραιά,
στο «Κανάλι 1», που η φωνή του μέγιστου φίλου Δημήτρη Παπαμιχαήλ,
έδινε το στίγμα του. «Πειραιάς, Κανάλι 1, 90,6 FM»… Αργότερα, αυτό το στίγμα στα ερτζιανά, ακουγόταν κι από τη δική της φωνή. Με τη Λίνα, βιώσαμε όλες τις καμπές εκείνης της περιόδου, που δεν ήταν κομβική μόνο για το ραδιόφωνο, μα και για την ίδια τη δημοσιογραφία. Στη συνέχεια χαθήκαμε, «πνιγήκαμε» στα απόνερα της καθημερινότητας. Μα πάντα την είχα κατά νου, έβλεπα τη δουλειά της, μιλούσαμε αραιά και πού.
Η Λίνα Βελιμαχίτη, πάντα ανήκε στις δημοσιογραφικές παρουσίες που δεν περιορίζονταν απλώς στην καταγραφή της επικαιρότητας, αλλά
επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν τον άνθρωπο και την εποχή του. Με πολυετή πορεία στον χώρο της ενημέρωσης, έντονη κοινωνική ματιά και βαθύτερη ευαισθησία απέναντι στα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, έχει καταφέρει να συνδυάσει τη δημοσιογραφική έρευνα με τον στοχασμό και τη λογοτεχνική έκφραση.

Βρεθήκαμε πάλι με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της «Εντελέχεια». Ένα βιβλίο που δεν αποτελεί απλώς μια συγγραφική κατάθεση, αλλά μια αφορμή για έναν

Καντήλι, χαβιάρι… σπασίμπα κι απ’ την …Αριστοτέλους η αρχή του τέλους…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχω την πεποίθηση ότι τα άκρα του πολιτικού συστήματος είναι αήττητα. Σαν τις κατσαρίδες μετά από πυρηνικό πόλεμο, αλλά με περισσότερες τηλεοπτικές εμφανίσεις. Μάλιστα στη χώρα μας κυβέρνησαν κιόλας σε μια αγαστή συμπόρευση Αριστεράς και Ακραίας/ψεκασμένης Δεξιάς. Ένα πολιτικό συνοικέσιο που ούτε ο πιο μεθυσμένος προξενητής της Ιστορίας δεν θα φανταζόταν, μα το έκαναν πράξη οι άνθρωποι του Καραμανλή (Ραφήνα) με τους Αριστερούς της ουτοπίας.  Τα άκρα λοιπόν, δεν χάνονται. Μπορεί κάποιο διάστημα να βρίσκονται εκτός μάχης, μα ανασυντάσσονται για να τραβήξουν πάλι… προς τη δόξα… Γιατί στην Ελλάδα η λογική είναι πάντα προσωρινή, ενώ ο λαϊκισμός κληρονομικός.

Το ζήτημα είναι ότι έχει αλλάξει σημαντικά η ανθρωπογεωγραφία κι η κομματοκρατία

Ανδρουλάκης: Από τη θεσμική ευαισθησία στη θεσμική έκπτωση

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Ανδρουλάκης, κάποια στιγμή, έγινε στόχος παρακολούθησης, ως ευρωβουλευτής. Δεν μάθαμε ποτέ για ποιον λόγο, δεν μάθαμε το παραμικρό. Συνήθως έτσι γίνεται. Η παρακολούθηση έγινε συμφώνως με όλες τις προβλεπόμενες νομικές διαδικασίες.

Όταν αποκαλύφθηκε το θέμα, το πιο απλό πράγμα που μπορούσε να κάνει ήταν να πάει στην ΕΥΠ και στη Δικαιοσύνη και να μάθει για ποιον λόγο έγινε αυτό. Ήταν σύμφωνο και το ΣτΕ, περί τούτου.

Αλλά η αλήθεια, βλέπετε, είναι συχνά λιγότερο βολική από τη διαρκή καταγγελία. Δεν το έπραξε κι έκτοτε δεν κάνει άλλη δουλειά από το να εμφανίζεται παντού θυμωμένος και να κάνει σημαία το συγκεκριμένο ζήτημα. Σαν να ανακάλυψε στην πολιτική οργή ένα μόνιμο επάγγελμα.

Πολλοί ήταν εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι ο Ανδρουλάκης, αφού δεν είχε άλλο πειστικό κι ουσιαστικό αφήγημα για τον τρόπο που θα κάνει καλύτερη τη ζωή των Ελλήνων, προτίμησε να ασχολείται με τις υποκλοπές. Διότι όταν λείπει το σχέδιο, περισσεύει συνήθως η αγανάκτηση.

Πολλοί ήταν κι εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι το συγκεκριμένο θέμα ΔΕΝ ενδιαφέρει

Μωσαϊκό με…ψεκασμό, λιβάνι, σεξ συνωμοσιολογία και … Μόσχα…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όταν η Μαρία Καρυστιανού έχασε την κόρη της στο τρομερό και τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, φόρεσε τα μαύρα ρούχα της κι άρχισε να περιφέρεται εδώ κι εκεί, ζητώντας δικαίωση, είχε την συμπάθεια πολλών.  Μάλιστα, παρ’ ότι ήταν έντονη η σκοπιμότητα κι ο ναρκισσισμός της, ουδείς επέκρινε τις υπερβολές της που έφταναν στα όρια της ακρότητας. Ούτε καν όταν την περιφέρανε ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο στελέχη της Αριστεράς. Ούτε καν όταν τα Αριστερά κόμματα διαγκωνίζονταν ποιο θα καρπωθεί περισσότερο τον πόνο της. Ας μη ξεχνάμε  ότι η εγχώρια Αριστερά ανέκαθεν αντιμετώπιζε τη δυστυχία σαν εκλογικό περίπτερο: στήνει πάγκο, μοιράζει ηθική και μαζεύει χειροκροτήματα.

Η Καρυστιανού έλεγε ότι δεν θα ασχοληθεί με την πολιτική. Τελικά έλεγε ψέματα. Κορόιδεψε τους πάντες. Αρχικά γονείς και οικείους των θυμάτων στα Τέμπη κι εν συνεχεία τους Αριστερούς που την περιέθαλπαν.

Κι όχι μόνο αυτό. Ενώ τους άφηνε να βιώνουν την γνωστή Αριστερή κουτοπονηριά, τελικά εμφανίζεται στο προσκήνιο με κόμμα που συμπαθεί τα μάλα το ξανθό γένος. Μαζί της, κορυφαίος ανταποκριτής στη Μόσχα, του ΟΡΕΝ του Σαββίδη και διάφοροι

ΠαΣοΚ, Δούκας, Γερουλάνος και… Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ και Άλμπι

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουν μεγάλη πλάκα εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη. Την ώρα που η επίσημη «πρώτη» του κόμματος Τσίπρα σε μια εβδομάδα καθιστά αμφίβολη ή πολύ δύσκολη για εκείνους τη δεύτερη θέση στις επερχόμενες εκλογές, κάθονται και τσακώνονται για το τι πρέπει να κάνει το ΠαΣοΚ, όταν… βγει πρώτο!!!

Μιλάμε για την επιτομή του παραλόγου. Τύφλα να έχουν οι Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ και Άλμπι μαζί. Μόνο που εκείνοι έγραφαν θέατρο. Εδώ έχουμε ανθρώπους που διεκδικούν να κυβερνήσουν χώρα. Κι αυτό κάνει την κωμωδία ακόμη πιο ακριβή για τον φορολογούμενο.

Προσέξτε: Γερουλάνος και Δούκας διαφωνούν δημοσίως και αυτό-γελοιοποιούνται, αναφορικά με το τι θα κάνει το ΠαΣοΚ όταν

Για την επιδότηση, το κτίριο και την…επανάσταση!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Οι περισσότεροι γνωρίσαμε τον Παύλο Πολάκη, κυρίως από τρία γεγονότα:

Α. Τους συνεχείς καυγάδες του με όλους και κυρίως με τον Άδωνις Γεωργιάδη.

Β. Τον διαπληκτισμό του (2016) με δημοσιογράφο σε συνέντευξη Τύπου, που του είπε σε απευθείας πανελλήνια μετάδοση: «κανονικά έπρεπε να σηκωθώ επάνω και να πάει τρία μέτρα κάτω από τη γη»!
Γ. Τη δημόσια παραδοχή του, ότι την περίοδο που ήταν δήμαρχος Σφακίων (2011-2014), διατηρούσε διπλά βιβλία στο λογιστήριο του Δήμου. Παραδοχή που δεν άκουσε ποτέ η Δικαιοσύνη…

Ο Πολάκης, αποτελεί μια κορυφαία πολωτική παρουσία της εποχής που η Αριστερά διακύβευσε την πορεία της χώρας. Κι είναι σαφές ότι δεν επένδυσε στη γλώσσα της συναίνεσης, αλλά στη σύγκρουση ως βασικό πολιτικό εργαλείο — και σε μεγάλο βαθμό, ως προσωπικό πολιτικό σήμα κατατεθέν.
Η πολιτική του πρακτική θυμίζει περισσότερο «πολιτικό αντάρτικο» παρά κοινοβουλευτική διαχείριση. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του χαρακτηρίζονται από επιθετική ρητορική, προσωπικές επιθέσεις, σκληρούς χαρακτηρισμούς και μια διαρκή διάθεση αμφισβήτησης θεσμών, αντιπάλων και δημοσιογραφικών κύκλων. Για τους υποστηρικτές του, αυτή η στάση εκφράζει

Τέλος το πένθος, αρχίζει η πολιτική με bots Κρεμλίνου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η νέα φέρελπις σωτήρας της Ελλάδας, κάνει το πένθος της πολιτικό κόμμα και θα το ανακοινώσει την ερχόμενη Πέμπτη, 21 Μαΐου. Εκεί, δεν θα υπάρχουν ο …Φαραντούρης κι ο Καραχάλιος, αλλά θα υπάρχει ένα συνονθύλευμα μαρξιστών από το βαθύ πολιτικό παρελθόν της χώρας, θρησκόληπτων και φανατικών πουτινόφιλων. Κοινό σημείο όλων θα είναι η Μόσχα… με τη σκιά της να φτάνει εντονότερα από κάθε άλλη φορά επάνω από τη χώρα. Θα είναι επίσης το Άγιο Όρος με μπόλικα χρήματα… Θα είναι κι η επιχείρηση αποσταθεροποίησης της χώρας, μέσα από το συναίσθημα που αναδύει η τραγωδία των Τεμπών, εκεί όπου το πένθος συναντά τη φιλοδοξία. Με το ξανθό γένος συνοδοιπόρο… Για τα δικά του συμφέροντα φυσικά…

Επιπλέον, η συνεργασία της με τον κατ’ εξοχήν πουτινόφιλο δημοσιογράφο, Θανάση Αυγερινό, στέλνει το μήνυμα στις άλλες δυνάμεις του φιλορωσικού τόξου, ότι εκείνη αποτελεί

Πολιτικά φαντάσματα με τζούφια πυρά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ομολογώ ότι αντιμετώπισα με δυσθυμία, ίσως και βαρυθυμία το δημοσίευμα δέκα ξεχασμένων πολιτικών- σε

σε γνωστή εφημερίδα που μάχεται με φανατισμό τον πρωθυπουργό κι «αγαπά» υπέρμετρα τον Καραμανλή (Ραφήνα)- να εξαγγέλλουν πανστρατιά για τη… σωτηρία της ψυχής της παράταξής τους. Της ΝΔ… Σαν ξεχασμένοι ηθοποιοί των μπουλουκιών, που ξαναβγήκαν στη σκηνή αναζητώντας χειροκρότημα από άδεια καθίσματα.

Οι τύποι αυτοί, στενοί φίλοι της πολιτικής ασημαντότητας, ξεχασμένοι από Θεό κι ανθρώπους, ανησύχησαν κι εκείνοι, όπως ο ανιψιός του Εθνάρχη, για την πορεία της παράταξης. Είναι κάποιοι που συμπορεύθηκαν με τον Πάνο Καμμένο εκτός παράταξης, κάποιοι που συνεργάστηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ και λοιποί παρατρεχάμενοι των κυβερνήσεων Καραμανλή (Ραφήνα) και Σαμαρά.

Να πούμε και τα ονόματά τους:

Μανώλης Αγγελάκας, πρ. ευρωβουλευτής, πρ. γραμματέας Οργανωτικού

Γιώργος Βερναδάκης, πρ. διοικητής ΟΑΕΔ, πρ. αν. γραμματέας Εργασίας

Χρήστος Ζώης, πρ. υπουργός, πρ. βουλευτής Λάρισας

Θανάσης Νταβλούρος, πρ. βουλευτής Αχαΐας

Αργύρης Ντινόπουλος, πρ. υπουργός, πρ. βουλευτής Β’ Αθηνών 

Δημήτρης Πανοζάχος, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Ηπείρου, 

Φεβρωνία Πατριανάκου, πρ. βουλευτής Λακωνίας,

Θανάσης Σκορδάς, πρ. υφυπουργός, πρ. γενικός διευθυντής Ν.Δ.

Σέργιος Τσίφτης, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, Σεραφείμ Τσόκας, πρ. γενικός γραμματέας Περιφέρειας Κρήτης, πρ. γενικός γραμματέας Υπουργείου Ανάπτυξης.

Κι εδώ, τίθεται το ερώτημα: Ποιος από όλους αυτούς, λείπει

Το ΠαΣοΚ των φαντασμάτων & του συνδρόμου καταδίωξης

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στελέχη του ΠΑΣΟΚ αμφισβητούν συστηματικά τις δημοσκοπήσεις. Κάποιοι μάλιστα, ισχυρίζονται, ότι κακώς στις δημοσκοπήσεις γίνεται αναγωγή της πρόθεσης ψήφου σε εκτίμηση ψήφου.

Κι αυτό είναι λυπηρό. Δεν το έκαναν ούτε καν όταν τους κατακρεούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και βρέθηκαν σε πολύ χαμηλά ποσοστά, δηλαδή στο 4-5%. Σαν κόμμα που ξέχασε να κοιτάζει τον καθρέφτη και προτιμά να σπάει το γυαλί, μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχει την αντανάκλαση.
Κι είναι περισσότερο λυπηρό, επειδή το ΠαΣοΚ γίνεται σε όλα… ΣΥΡΙΖΑ, με ακραία χαρακτηριστικά και συμπεριφορές. Λες και θέλουν να φοβίσουν τους δημοσκόπους, μη τυχόν και λάβουν κανένα ψίχουλο περισσότερο.
Από την άλλη πλευρά, πώς γίνεται όλες οι εταιρείες δημοσκοπήσεων να τους δίνουν, περίπου, το ίδιο ποσοστό; Είναι συνεννοημένες; Έχουν σχηματίσει τραστ εναντίον της Χαριλάου Τρικούπη; Διακυβεύουν το κύρος τους; Σε τελική ανάλυση, αν στο ΠαΣοΚ θεωρούν ότι «πειράζεται» το ποσοστό τους στις δημοσκοπήσεις, ας μας πουν ή ας μας δείξουν μια εταιρεία και μια μέτρηση που να τους δείχνει… απογειωμένους… Γιατί,

Οι επιδείξεις ματαιοδοξίας των πρώην

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Κώστας Καραμανλής κι ο Αντώνης Σαμαράς, είναι δυο πρώην πρωθυπουργοί που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «έπαιξαν» ρόλο στη χρεοκοπία της χώρας.

Ο πρώτος με τα ψεύτικα στατιστικά στοιχεία, την αλόγιστη κι εξωφρενική διόγκωση των εξόδων, αλλά και την άσκηση της εξουσίας μέσω της πολιτικής ασημαντότητας του Προκόπη Παυλόπουλου. Ο δεύτερος, με την ετσιθελική και μη αναγκαία πτώση της κυβέρνησης Παπαδήμου (για να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός), την αντιμνημονιακή ρητορική του με τα «αστεία» Ζάππεια και την απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας, μεταξύ 2012 και 2015, που συγκυβέρνησε με το ΠαΣοΚ, του Ευάγγελου Βενιζέλου και τη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη.
Καραμανλής και Σαμαράς είναι τα δυο πρόσωπα από τον χώρο της Δεξιάς (χωρίς Κέντρο) που συνδέθηκαν με τη χρεοκοπία. Ανεξαρτήτως αν αυτή είχε αφετηρία στη δεκαετία του ’80…
Καραμανλής και Σαμαράς, είναι οι δυο παρωχημένοι πολιτικοί, που δεν τους χωρά

Ο Τσίπρας ξανάρχεται κι η λογική παίρνει άδεια άνευ αποδοχών…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Ρεματιά, το μικρό γραφικό θεατράκι στο Χαλάνδρι, ο Αλέξης Τσίπρας προχθές το βράδυ, τρέλανε κόσμο και κοσμάκη.

Την ώρα που κάποιοι φίλοι του ξελαρυγγιάζονταν με το σύνθημα «Τσίπρα γερά, να πέσει η Δεξιά», ο ίδιος έλεγε: «Θα μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας»!!

Λέγεται, ότι ο κόσμος που βρισκόταν στα σπίτια του, πέριξ του θεάτρου, με το ζόρι κι από αστική ευγένεια κρατήθηκε να μη γελάσει στεντόρεια.

Στη Ρεματιά του Χαλανδρίου, λοιπόν, κάτω από τα πεύκα και τα νυχτολούλουδα που κάποτε άκουγαν κιθάρες και καλοκαιρινές παραστάσεις, στήθηκε ξανά το γνώριμο πολιτικό θέατρο της μεταπολίτευσης. Μόνο που αυτή τη φορά, η σκηνή έμοιαζε λιγότερο με δημόσια συζήτηση και περισσότερο με περιοδεύοντα θίασο αναβίωσης παλιών επιτυχιών. Ένα είδος πολιτικού «rerun», όπου οι πρωταγωνιστές επιστρέφουν με ελαφρώς πιο γκρίζους κροτάφους αλλά με το ίδιο χειρόγραφο στην τσέπη.

Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε σαν παλιός καπετάνιος που ξαναβγαίνει στο κατάστρωμα για να πείσει το πλήρωμα πως αυτή τη φορά ξέρει ακριβώς πού βρίσκονται οι ξέρες. Και το κοινό, μοιρασμένο ανάμεσα σε νοσταλγία, πίστη και πολιτική αμνησία, χειροκροτούσε με εκείνη τη θέρμη που έχουν οι άνθρωποι όταν ακούν

Το drone, οι πιθανές αλήθειες & το πανηγύρι συνωμοσίας

 

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Με ρώτησε φίλος για την υπόθεση του drone που εγκλωβίστηκε στο Ιόνιο, γεμάτο με 100 κιλά εκρηκτικά. Του απάντησα ότι δεν είχα ιδέα, νομίζω ότι δεν έχει κανένας. Με ρώτησε κι ένας άλλος, με σαφή διάθεση να επιρρίψει ευθύνες στην κυβέρνηση: Η Λευκάδα δεν είναι ελληνικό έδαφος; Υπονοούσε ότι η χώρα είναι ξέφραγο αμπέλι…

Και κάπως έτσι, πάνω από τα νερά του Ιονίου, άρχισε να πλέκεται ένας ακόμη εθνικός μύθος.

Αυτή η υπόθεση, όντως είναι σκοτεινή. Κι αρκούντως σοβαρή. Κι όποιος εκφράζει βεβαιότητες, μάλλον ανοηταίνει. Όπως ανοηταίνουν όσοι βγαίνουν στα ΜΜΕ ή γράφουν στα social media κάθε λογής θεωρίες συνωμοσίας. Άλλωστε αυτές, βρίσκουν άφθονο γόνιμο έδαφος στη χώρα μας. Συχνά, πολύ συχνά άλλωστε, οι βεβαιότητες φυτρώνουν σαν αγριόχορτα, εκεί που λείπουν τα γεγονότα.
Ακούσαμε και διαβάσαμε ένα σωρό «μπουρδολογήματα». Από το ότι το drone -ουκρανικής προέλευσης- σκόπευσε να κτυπήσει τον Σκορπιό, που έχει αγοράσει ο Ρώσος ολιγάρχης Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, μέχρι ότι το έστειλαν Τούρκοι για να…κτυπήσει τα παράλιά τους και να στήσουν προβοκάτσιες έντασης και θερμών επεισοδίων. Κι από το ότι, το drone σκόπευε κάποιο ρωσικό τάνκερ στη Μεσόγειο, μέχρι ότι το έστειλαν οι

Ο Καραμανλής (Ραφήνα) των λωτοφάγων

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τον Κώστα Καραμανλή (Ραφήνα), τον πίστεψε κόσμος και κοσμάκης. Τον εμπιστεύθηκε, αφού το συλλογικό υποσυνείδητο λειτούργησε καταλυτικά. «Ο ανιψιός του μεγάλου», έλεγαν σε καφενεία και ρούγες σε όλη τη χώρα.  Κι ο Κώστας Καραμανλής έγινε πρόεδρος της ΝΔ, με καταλυτική στήριξη από τον «Νέστορα»  Ιωάννη Βαρβιτσιώτη κι από τη συντηρητική νομενκλατούρα του κόμματός του. Αργότερα έγινε και πρωθυπουργός. Κι όταν πέρασαν οι Ολυμπιακοί αγώνες, παρέδωσε ουσιαστικά τη διακυβέρνηση του τόπου στον… Προκόπη Παυλόπουλο και στους προύχοντες της λάγνας με την εξουσία Λαϊκής Δεξιάς. Είδαμε υπουργούς πρόσωπα που είναι αμφίβολο αν τους εμπιστευόταν κάποιος να λειτουργήσουν ένα καφενείο… Είδαμε εναγκαλισμούς με τον Πούτιν, μαχόμενο συστηματικά τη Δύση. Είδαμε επιχείρηση αιφνιδιασμού των ΗΠΑ (Βουκουρέστι), είδαμε την Αθήνα να πυρπολείται από την Αριστερά, χωρίς καμιά αντίδραση της κυβέρνησης…

Είδαμε, τελικά, τη χώρα να χρεοκοπεί! Ήταν ΚΑΙ αποτέλεσμα της

Ο «ατσαλάκωτος» & πανταχού απών Νίκος Δένδιας

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Νίκος Δένδιας, με τον βίο και την πολιτεία του, είναι ένας πολιτικός που διεκδικεί το αύριο, μα κρύβεται από το σήμερα. Το κάνει συστηματικά. Όταν οι άλλοι δαπανούν πολιτικό κεφάλαιο, εκείνος προσέχει την τσάκιση του κοστουμιού του.

Η νέα απουσία του Νίκου Δένδια λοιπόν, από τη συνεδρίαση της ΚΟ της ΝΔ, προκάλεσε και πάλι ερωτηματικά. Είχε απουσιάσει ΚΑΙ από τη συζήτηση/ψηφοφορία στη Βουλή για τις άρσεις ασυλίας των βουλευτών της ΝΔ για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, είχε απουσιάσει ΚΑΙ από τη συζήτηση για το κράτος Δικαίου. Ήταν απών και από τη συζήτηση στη Βουλή των αρμοδιοτήτων φύλαξης του Μνημείου Αγνώστου Στρατιώτου, που πέρασαν στην δικαιοδοσία του υπουργείου του. Τότε μάλιστα, έκανε και τις δηλώσεις υπέρ του απεργού πείνας και υβριστή της κυβέρνησης, Πάνου Ρούτσι.  

Προσέξτε κι αυτό: Ήταν απών (Δεκέμβριος 2015) και από την επιτροπή Άμυνας στη Βουλή, την ώρα που συζητιόταν το νομοσχέδιο που αφορούσε τον χάρτη των ενόπλων