Η νέα βέβηλη τυμβωρυχία του Βελόπουλου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τον Βελόπουλο τον ξέρουμε. Απορούμε και εξανιστάμεθα συστηματικά, πώς δεν έχει διωχθεί για την…πώληση των επιστολών Του Χριστού ή για τη συστηματική διασπορά θεωριών συνωμοσίας στην κοινή γνώμη. Απορούμε, επίσης, ποιοι είναι εκείνοι που τον ακολουθούν πολιτικά, παρ’ ότι όσα λέει καταρρίπτονται ή χλευάζονται….

Μα αυτό που έκανε προχθές από το βήμα της Βουλής, ξεπερνά και τις πιο ευφάνταστες στιγμές του. Ξέχασε τα ξυλόλια, τα βουτάνια, τα χαμένα βαγόνια και τα λοιπά συνωμοτικά και ξεκίνησε την…πώληση νέας πραμάτειας!

Για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν παρακολούθησαν, να πούμε ότι ανέβηκε στο βήμα της Βουλής κι έδειχνε φωτογραφίες οστών, ισχυριζόμενος ότι ανήκουν σε θύματα των Τεμπών, που… βρέθηκαν πεταμένα στο σημείο του δυστυχήματος. Και για να απαξιώσει

Τσίπρας και Ανδρουλάκης εγκλωβισμένοι στον πολιτικό παραλογισμό

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχει ένα παράδοξο στην ελληνική αντιπολίτευση: δύο πολιτικοί αρχηγοί που δηλώνουν ότι θέλουν να αμφισβητήσουν την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα: Ότι υστερούν σε όλους τους τομείς από τον Μητσοτάκη. Κάτι που βλέπουν οι περισσότεροι Έλληνες.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακολουθούν διαφορετικές διαδρομές, αλλά συναντώνται σ’ ένα κοινό αδιέξοδο. Ο καθένας υπολογίζει ότι η δική του πολιτική ανάκαμψη μπορεί να προκύψει από τις απώλειες του άλλου.

Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να στηρίζεται/υπολογίζει στην επιστροφή του ως κεντρικού εκφραστή της Κεντροαριστεράς. Η στρατηγική του προϋποθέτει ότι θα κατορθώσει να συγκροτήσει έναν νέο πολιτικό φορέα με ισχυρή εκλογική παρουσία και, στη συνέχεια, να απευθυνθεί στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων προοδευτικών δυνάμεων. Στο βάθος αυτής της επιδίωξης βρίσκεται η προσδοκία ότι η ανασύνθεση του χώρου θα γίνει γύρω από τον ίδιο.

Αυτό, όμως, δεν είναι αυτονόητο. Η πολιτική δεν λειτουργεί με ιδιοκτησιακούς τίτλους

Η Αθήνα, Σιγκαπούρη της Μεσογείου;

 

Γράφει o Κώστας Στούπας

Πριν από δέκα χρόνια οι ξένοι έρχονταν στην Αθήνα μόνο για να μας ελέγξουν. Σήμερα έρχονται για να μείνουν. Είναι διαχειριστές κεφαλαίων που μετράνε ελέγχουν δεκάδες δισεκατομμύρια.

Ο Κρις Ρόκος, με 22 δισ. δολάρια υπό διαχείριση, μεταφέρει τη φορολογική του έδρα από το Λονδίνο στην Αθήνα. Η Millennium του Ίζι Ένγκλαντερ, με 97 δισ., ετοιμάζει γραφείο. Η Verition του ελληνικής καταγωγής Νίκολας Μαούνις εξετάζει το ίδιο. Μιλάμε για τρία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου (hedge funds) που μαζί διαχειρίζονται πάνω από 130 δισ. δολάρια.

Δεν είναι όμως μόνο τα hedge funds. Η Αθήνα εξελίσσεται σταδιακά σε περιφερειακό χρηματοοικονομικό κόμβο. Η ελβετική Safra Sarasin άνοιξε γραφείο με έμφαση στην ιδιωτική τραπεζική (private banking), ενώ οι J.P. Morgan και Goldman Sachs ενισχύουν την παρουσία τους στην Αθήνα. Στην αγορά έχουν επίσης κυκλοφορήσει πληροφορίες για ενδιαφέρον από τις Bank of America και Nomura. Παράλληλα, ιδιαίτερο βάρος αποκτά και το ενδιαφέρον της Blackstone, του μεγαλύτερου διαχειριστή εναλλακτικών επενδύσεων (alternative asset manager) παγκοσμίως. Η κινητικότητα δείχνει ότι η

Εκλογές στο Ισραήλ: Η επόμενη ημέρα χωρίς αυταπάτες και η Ελλάδα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ισραήλ αποτελεί τον πιο θερμό σύμμαχο της Ελλάδας στην περιοχή μας. Κορυφαίο σε στρατιωτικό επίπεδο και σημαντικό σε διπλωματικό αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού με τα πανίσχυρα λόμπι του.

Ταυτοχρόνως, το Ισραήλ αποτελεί τον πιο σκληρό εχθρό της Τουρκίας κι αυτό θυμίζει τη ρήση του Ινδού φιλοσόφου και πολιτικού (4^ος αιώνας π.Χ), Καουτίλια,  που στη θεωρία των κρατών εξήγησε με απλά λόγια, ότι «Ο βασιλιάς που συνορεύει με την επικράτειά σου είναι ο εχθρός. Ο βασιλιάς που συνορεύει με τον εχθρό σου, αλλά χωρίζεται από εσένα μέσω αυτού του εχθρού, είναι ο φίλος σου»! Δηλαδή, όπως περιγράφεται στα Λατινικά… «Φίλος μου, ο εχθρός του εχθρού μου»!

Αυτά αποτελούν τα δεδομένα.

Τα οποία δύσκολα θα αλλάξουν, ακόμη κι αν ηττηθεί ο Νετανιάχου στις προσεχείς εκλογές της 27^ης Οκτωβρίου. Άλλωστε, το καταθέτουν πια όλοι οι διεθνείς παρατηρητές και διπλωμάτες, ότι έχουν γίνει πεποίθηση μεγάλων τμημάτων της ισραηλινής κοινωνίας, οι σκληρές θέσεις του Ισραήλ, μετά την επίθεση των τρομοκρατών της Χαμάς της 6^ης Οκτωβρίου 2023, που έχασαν τη ζωή τους περίπου 1200 άνθρωποι.

Πάντως, η αποτυχία συντριβής του Ιράν στην κοινή επιχείρηση/ πόλεμο ΗΠΑ – Ιράν

Το trash με πατριδοκαπηλία και σταυροκοπήματα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Η πατριδοκαπηλία και τα σταυροκοπήματα με την επίκληση της Oρθοδοξίας, τις περισσότερες φορές αποτελούν καταφύγια πολλών αχρείων. Το έχουμε διακρίνει σε ουκ ολίγες υποθέσεις, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση Τράγκα… Ας μη ξεχνάμε ότι ο Βελόπουλος κάνει ακριβώς αυτό και για σημαντικό διάστημα, πωλούσε ανενόχλητος τις… επιστολές Του Χριστού!!

Ο Καμπούρης, που προχθές προφυλακίστηκε κατηγορούμενος για πλείστα όσα εις βάρος των ταμείων της πατρίδας, είχε την κάλυψη της… λαϊκής Ορθοδοξίας!!!

Άλλωστε, συχνά η ελαφρότητα και το trash συναντιούνται και σταυροκοπιούνται. Και βγάζουν και …πανηγυρικούς υπό την υπόκρουση εμβατηρίων…

Είδαμε τόσες και τόσες φορές εθνικά νούμερα να γεμίζουν τις τσέπες τους εις υγείαν των κορόιδων, είδαμε και φαιδρούς να παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες της εθνικοφροσύνης.  Άλλωστε, στην Ελλάδα, το πιο απλό είναι να πουλάς  φύκια για μεταξωτές κορδέλες και δη ένθεν κακείθεν του πολιτικού σκηνικού.

Από τη Δεξιά πολυκατοικία αρκεί να βάζεις λίγο εθνικό μεγαλείο, δυο

Η ΕΡΤ έκοψε το «Παιδί» μα η Σεούλ το βράβευσε!»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η περυσινή σειρά της ΕΡΤ, «Το Παιδί», ήταν μια καταπληκτική κωμωδία, η θεαματικότητα της οποίας ξεπέρασε κατά πολύ τα συνήθη δεδομένα της κρατικής τηλεόρασης. Αρκεί να τονιστεί ότι ξεπέρασε τα 18 εκατομμύρια «views» στο ERTFLIX, ενώ οι κριτικές που εισέπραξε στα ΜΜΕ ήταν διθυραμβικές. Μια σειρά που κατάφερε να κερδίσει το κοινό, να ξεχωρίσει και να αποδείξει ότι η δημόσια τηλεόραση μπορεί να παράγει έργο με απήχηση και αξία.

Όμως, για κάποιον ακατανόητο λόγο, η διοίκηση της ΕΡΤ, με πρόεδρο τον Ιωάννη Παπαδόπουλο, αποφάσισε να μη συνεχιστεί για δεύτερη χρονιά η σειρά! Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι υπήρχε αρχικά θετική εισήγηση για τη συνέχιση της εξαιρετικής κωμωδίας. Μα, αυτή τη σειρά επέλεξε η ΕΡΤ για να κάνει οικονομίες, παρά τις έντονες αντιδράσεις τηλεθεατών και πρωταγωνιστών. Σαν να αποφάσισε να κόψει το κλαδί πάνω στο οποίο καθόταν, αδιαφορώντας για τους καρπούς που είχε ήδη προσφέρει.

Κι είναι χαρακτηριστικό ότι οι πρωταγωνιστές και οι συντελεστές της σειράς

Νάντια Κωνσταντοπούλου: Η φωνή που έμεινε χαμηλόφωνα στη μνήμη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δέκα ακριβώς χρόνια από τη «φυγή» της εξαιρετικής Νάντιας Κωνσταντοπούλου (9 Οκτωβρίου 2016), της κορυφαίας Κυρίας του

λεγόμενου ελαφρού μας τραγουδιού, θα θυμηθούμε στιγμιότυπα από τη «χρυσή» διαδρομή της στα μουσικά μας δρώμενα.

Μια γυναίκα, με κρυστάλλινη φωνή, δωρικότητα στις ερμηνείες της, ευγένεια, κομψότητα κι έμφυτη αρχοντιά.

Το τραγούδι και η απόλυση

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από εκείνο το απομεσήμερο που η Νάντια Κωνσταντοπούλου είχε έρθει στο studio του «Αιγαίο, 88.3 FM» για να συζητήσουμε «στιγμιότυπα» της σπουδαίας πορείας της και ν’ ακούσουμε  τραγούδια της. Όπου, άρχισε να ξεδιπλώνει όλη την καριέρα της, τα βραβεία της σε φεστιβάλ, την συνύπαρξή της με τον Τάκη Μωράκη.

«Το τραγούδι ήταν η ζωή μου», είπε. «Η σκηνή ήταν το σπίτι μου», συνέχισε.

Την είχα ρωτήσει πώς έγινε τραγουδίστρια σε μια εποχή που δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα. «Ήταν περιπέτεια», μου είχε πει. Και συνέχισε: «Εργαζόμουν στη δισκοθήκη της Εθνικής Ραδιοφωνίας και τραγουδούσα παντού… όπου βρισκόμουν τραγουδούσα. Είχα γίνει φίλη με όλους τους τραγουδιστές. Ένα βράδυ που η Μούσχουρη δεν μπορούσε να τραγουδήσει στα «Αστέρια»

Γιατί η διεύρυνση αποτελεί δύναμη κι όχι αλλοίωση φυσιογνωμίας, όπως λέει ο Σαμαράς

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Η πρώτη φορά που η ΝΔ «βγήκε από το δεξιό καβούκι» της ήταν επί Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο ιδρυτής της έβαλε στη Ρηγίλλης σημαντικά στελέχη του Κέντρου, όπως τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Θανάση Κανελλόπουλο και τον Παύλο Βαρδινογιάννη, που ανέλαβαν κορυφαία υπουργεία. Αργότερα συνεργάστηκαν με τη ΝΔ ο Ιωάννης Πεσμαζόγλου και η Βιργινία Τσουδερού, προερχόμενοι από το ΚΟΔΗΣΟ.

Υπήρξαν αντιδράσεις, αλλά η προσωπικότητα του Καραμανλή τις περιόρισε.

Αλλοίωσαν αυτοί τη φυσιογνωμία της ΝΔ; Κάθε άλλο. Την ενίσχυσαν και αποτέλεσαν πολιτικά αναχώματα απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου.

Αλλοιώθηκε η φυσιογνωμία της ΝΔ; Κάθε άλλο.  Της έδωσε μεγαλύτερη κοινωνική απήχηση και τη δυνατότητα να διεκδικήσει ευρύτερα ακροατήρια.

Η δεύτερη μεγάλη διεύρυνση έγινε επί Κυριάκου Μητσοτάκη. Παρέλαβε ένα αποστεωμένο κόμμα και σχεδόν διαλυμένο κόμμα και το διεύρυνε ιδεολογικά και πολιτικά, κατακτώντας σημαντικό μέρος του Κέντρου.

Αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία της ΝΔ όσοι προσχώρησαν σε αυτήν; Κάθε άλλο. Ενσωματώθηκαν, έδωσαν εκσυγχρονιστικά χαρακτηριστικά και αρκετοί κατέλαβαν θέσεις ευθύνης. Η δε διεύρυνση συνέβαλε στις συνεχείς εκλογικές νίκες της ΝΔ, σε εθνικό και αυτοδιοικητικό επίπεδο.

Το συμπέρασμα είναι σαφές: όταν η ΝΔ

Ο Μάρκος… ο Ρούμπιος και η Ελλάδα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Για πολλά χρόνια οι επιφανείς Αμερικανοί παράγοντες που επισκέπτονταν την Ελλάδα, χαμογελούσαν, έβγαζαν φωτογραφίες, έλεγαν κάποια πράγματα και μετά πήγαιναν κι έκαναν τα ίδια στην Τουρκία. Λίγες ήταν οι επισκέψεις που είχαν σημαντικό πολιτικό αποτύπωμα. Κάποιες από αυτές, όσο σημαντικές κι αν ήταν, βρέθηκαν σε δεύτερη μοίρα, αφού πρώτευσαν άλλα πράγματα. Όπως στην επίσκεψη Κλίντον, τα μάτια έπεσαν στο λαϊκό δικαστήριο που οργάνωσε ο… κομμουνιστής Καζάκος και τον δίκασε!!!

Η πρόσφατη επίσκεψη του Ρούμπιο δεν είχε μόνο φιλοφρονήσεις και διπλωματικά χαμόγελα. Είχε παρεμβάσεις/μηνύματα με  ιστορικό, στρατηγικό και γεωπολιτικό περιεχόμενο. Και όποιος δεν τα αντιλαμβάνεται, είτε δεν θέλει είτε δυσκολεύεται να ξεφύγει από τις παρωπίδες της μίζερης εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης.

Πνύκα -σύνδεση

της αμερικανικής κληρονομιάς με την ελληνική

Ας ξεκινήσουμε από την Πνύκα. Δεν ήταν ένας τυχαίος χώρος για μια ομιλία με αναφορές στη Δύση, στις ρίζες της, στις αξίες που τη διαμόρφωσαν και στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα. Ο Ρούμπιο επέλεξε να μιλήσει από τον τόπο όπου γεννήθηκε η δημοκρατική πολιτική παράδοση, συνδέοντας την ελληνική κληρονομιά με την αμερικανική ταυτότητα και τη διαδρομή του δυτικού πολιτισμού. Από τον Όμηρο μέχρι

Οι αλλοτινές «πράσινες» διευρύνσεις & η πλαδαρή του σήμερα…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Θυμάμαι σαν να είναι χθες τα… μεγαλόπρεπα λόγια του Ανδρουλάκη, με τα οποία απέκλειε από το ΠαΣοΚ όσους το… χτύπησαν ως σύγχρονοι γενίτσαροι. Μα είπαμε, μεγάλα λόγια. Λόγια που δεν άντεξαν ούτε στον χρόνο ούτε στην πρώτη σοβαρή δοκιμασία. Λόγια γεμάτα ασυνέπεια. Τα οποία στη συνέχεια τα αντικατέστησε με άλλα που έλεγαν ότι …μπορούν να πάνε στο ΠαΣοΚ μόνο όσοι δεν το πλήγωσαν και δεν έχουν εμπλακεί σε καταστάσεις που έχουν πληγώσει το δημόσιο συμφέρον. Αυτό το τελευταίο δεν χρειαζόταν, δεν φαντάζεται κάποιος ότι θα έπαιρναν πάλι …Άκηδες!

Έτσι λοιπόν, είδαμε τις τελευταίες ημέρες να επιστρέφει στη Χαριλάου Τρικούπη ο πολύς Μιχελογιαννάκης, ενώ είχε επιστρέψει και ο Θεοδόσης Πελεγρίνης! Προφανώς είναι στα υπ’ όψιν για τον μελλοντικό ψυχαγωγικό σχεδιασμό. Ενώ οσονούπω αναμένονται η Νίνα Κασιμάτη, η Μυρτώ Κοροβέση κι η Θεοδώρα Τζάκρη.

Όμως, η τελευταία σοδειά ήταν του Αποστολάκη. Του ναυάρχου. Ο οποίος, αφού ως αρχηγός πήγαινε για ψάρεμα με τον Καμμένο, έχει γυρίσει όλα τα κόμματα. ΠαΣοΚ, ΣΥΡΙΖΑ, υπουργός Πολιτικής Προστασίας του Μητσοτάκη για μια ώρα και μετά

Σαμαράς: Λάθος δήλωση σε λάθος στιγμή

 

Γράφει ο Ζαχαρίας Ζούπης

Νομίζω ότι ο Αντώνης Σαμαράς κάνει ήδη λάθη πριν καν εμφανιστεί το υπό ίδρυση κόμμα από πέρυσι. Υπάρχουν βέβαια αρκετοί που λένε ότι εξ αρχής η ίδρυση νέου κόμματος είναι λάθος έτσι κι αλλιώς. Ωστόσο, σε Δημοκρατία ζούμε και όποιος θέλει φτιάχνει κόμμα και στο τέλος η κάλπη θα δείξει. Ας μείνουμε όμως στα λάθη ξεκινώντας από ένα πρόβλημα που έχει στο εγχείρημα.  

Δυο δημοσκοπήσεις (OPINION POLL, GPO) από αυτές που δημοσιοποιήθηκαν αναδείκνυαν ότι οι περισσότεροι πολίτες θεωρούν ότι κατά βάση παίρνει αυτή την πρωτοβουλία για προσωπικές διαφορές με τον Κ. Μητσοτάκη.

Σύμφωνα με την έρευνα της GPO (Εφημερίδα Παραπολιτικά, 19/9) το 65,3% των πολιτών θεωρούσε ότι ή κριτική του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της Ν.Δ στοχεύει στην αποδυνάμωση του Κ. Μητσοτάκη και το 55,2% ότι οι διαφορές του Αντώνη Σαμαρά με τον Κ. Μητσοτάκη είναι προσωπικές. Αντίστοιχα ήταν τα ευρήματα της OPINION POLL(ACTION 24, 16/9). Φαντάζομαι ότι είναι εύκολα κατανοητό, πως αυτά τα

Άντε γεια Κώστα! Η ΝΔ προχωρά κι οι λίγοι μένουν πίσω…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Προχθές η ΝΔ είχε τα γενέθλια της και διοργάνωσε εκδήλωση για να τιμήσει τα 52 χρόνια από εκείνο το απομεσήμερο του Οκτωβρίου, το 1974, που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έδωσε στη δημοσιότητα την ιδρυτική της διακήρυξη.

Κι από αυτή την σημαντική ημέρα, ήταν απόντες δυο πρώην πρόεδροι της ΝΔ. Ο Σαμαράς κι ο Μεϊμαράκης. Και καλά, ο Σαμαράς έχει τις εμμονές του και σε τελική ανάλυση μισεί τη ΝΔ, όπως έκανε πάντα οσάκις δεν ήταν αυτός πρόεδρός της… Μα κι ο Μεϊμαράκης; Ακόμη δεν μπορεί να ξεπεράσει την ήττα του από τον Μητσοτάκη το 2016; Παρά το γεγονός ότι εν συνεχεία ο Μητσοτάκης τον τίμησε, αν όχι τον ευεργέτησε, τοποθετώντας τον υποψήφιο για τον περιζήτητο θώκο του ευρωβουλευτή; Τι να πει κάποιος; Τι; Κι οι δυο επέτρεψαν στις μικροαντιζηλίες τους να επικρατήσουν, την ώρα που η παράταξη/κόμμα που τόσο τους τίμησε, γιόρταζε!

Αλλά υπάρχει μια απουσία που έχει πολύ μεγαλύτερο πολιτικό βάρος. Κι αυτή είναι του Κώστα Καραμανλή!

Κι αν μπορεί κάποιος να πει πολλά για τους Σαμαρά και Μεϊμαράκη, τι να πει για τον πολύ Κώστα Καραμανλή; Τον ανιψιό του Εθνάρχη που πίστεψαν κι εμπιστεύθηκαν όλοι οι συνοδοιπόροι της ΝΔ κι εκείνος τους «άδειασε» κυβερνώντας με τον … Προκόπη Παυλόπουλο κι οδηγώντας τη χώρα στη χρεοκοπία; Τον άνθρωπο που έζησε στη σιωπή

Ντόρα Μπακογιάννη: Η κάρτα, η Κρουέλα και οι ανεμοδούρες

 

Γράφει η Νεκταρία Σταμούλη

 Οι πολιτικές καταβολές και επιρροές είναι κοινές, όμως Κυριάκος Μητσοτάκης και Ντόρα Μπακογιάννη ανήκουν σε τελείως διαφορετικές γενιές και σίγουρα είναι τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες. Η μία είναι boomer και ο άλλος Gen X, η μία κερνάει σοκολατάκια στο σαλόνι της και ο άλλος γυρίζει βίντεο στο TikTok. Η σχέση των δύο έχει περάσει από πολλά σκαμπανεβάσματα, με την πολιτική να μπλέκεται με τους δεσμούς αίματος και να περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Οι σύμμαχοί της τονίζουν πως η Μπακογιάννη είναι πάντα σταθερή στις απόψεις της και δεν κάνει συμβιβασμούς, ενώ είναι αρκετά πιο συναισθηματική και γειωμένη στην κοινωνία από τον πιο ορθολογιστή Μητσοτάκη. Από την άλλη, πολλοί αναφέρουν ότι έχει έναν υπεροπτικό χαρακτήρα που μπορεί να γίνει απωθητικός πολλές φορές, όπως όταν θεωρείται ότι κάνει υποδείξεις.

Κάπως ανάλογο ήταν και το τελευταίο επεισόδιο που φάνηκε πως έφερε τριβές στη σχέση μεταξύ των δύο: τα καρφιά της κ. Μπακογιάννη για υπουργούς με αλαζονική συμπεριφορά, τους οποίους καλούσε να «ξεκαβαλικέψουν». «Είναι δική μου ευθύνη να αξιολογώ τους βουλευτές και τους υπουργούς μου», ήταν η απάντηση από τον πρωθυπουργό στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο. Φίλοι και συνεργάτες της Μπακογιάννη θεωρούν ότι η πρώην υπουργός Εξωτερικών είναι «η φωνή της συνείδησης της παράταξης» και «η αρχηγός του φιλελεύθερου Κέντρου» και, παρά τις

Ο Ρούμπιο στην Ελλάδα, για το σήμερα και το αύριο με την Τουρκία εκτός κάδρου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σε λίγες ώρες από τη δημοσίευση αυτών των σκέψεων, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και πολλά υποσχόμενος για το μέλλον των ρεπουμπλικανών, Μάρκο Ρούμπιο, θα πατά ελληνικό έδαφος. Είναι ο άνθρωπος που στην κυβέρνηση Τραμπ ελέγχει δυο κορυφαίους μηχανισμούς: την εξωτερική πολιτική και την Εθνική Ασφάλεια των ΗΠΑ.  Μόνο ο Κίσινγκερ το είχε καταφέρει αυτό, με τη διπλή του ιδιότητα να ξεκινά επί Νίξον το 1973 και να συνεχίζεται επί Φορντ μέχρι το 1975.

Άρα, μιλάμε για μια κορυφαία προσωπικότητα της αμερικανικής πολιτικής, που φτάνει στη χώρα μας σε μια κρίσιμη περίοδο για την κυβέρνηση Τραμπ, που εν μέσω δυο πολέμων σε πλήρη εξέλιξη και στην έντονη ενεργειακή αβεβαιότητα έχει κι εκλογές σ’ ένα μήνα.

Διπλωματικοί κύκλοι ισχυρίζονται ότι ο Ρούμπιο είναι «μέγας» παίκτης και θα είναι πρωταγωνιστής στις ΗΠΑ για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Προσέξτε: Ο Ρούμπιο γνωρίζει τα θέματα της Ελλάδας όσο κανένας άλλος πολιτικός

Δημήτρης Καπράνος: Ένας άνθρωπος, μια πόλη, μια θάλασσα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Δημήτρης Καπράνος.  Ένας σημαντικός δημοσιογράφος που έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στον χώρο. Ο άνθρωπος που γνωρίζει τα της Ναυτιλίας σαν την παλάμη του -πρύτανη του Ναυτιλιακού ρεπορτάζ τον αποκαλούν- ο διευθυντής του «Καναλιού 1» σε καλές στιγμές του, ο μουσικός, ο Εθνικός!

Η πόλη μέσα μας…

Σκέφτομαι πολλές φορές αναλογιζόμενος τον Πειραιά από τα ψηλά της Πεντέλης πια, ότι υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από μια πόλη. Κι υπάρχουν άλλοι, που η πόλη περνά μέσα τους. Ευτυχώς, ο Πειραιάς διαθέτει πολλούς -κι όχι από τους σύγχρονους εποίκους του- που «στο αίμα τους κυλά» η πόλη.

Για πολλούς εξ ημών, ο Πειραιάς δεν είναι απλώς ο τόπος που γεννηθήκαμε, εργαστήκαμε και ζήσαμε. Είναι το τοπίο της μνήμης μας, η γλώσσα μας, οι άνθρωποί του, οι δρόμοι του, τα λιμάνια του, τα στέκια του, οι φωνές του. Είναι εκείνο το αδιόρατο νήμα που ενώνει τις δεκαετίες της ζωής μας κι η αρμύρα είναι «χωμένη» στο αίμα μας…

Ένας τέτοιος τύπος λοιπόν, είναι ο Δημήτρης Καπράνος. Δημοσιογράφος, μουσικός, συγγραφέας και Πειραιώτης! Ο άνθρωπος που έμαθε από νωρίς να κοιτάζει τη θάλασσα και να

Astra Service: Τι μπορεί να μάθει κάποιος από μια καφετιέρα!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Γράφω αυτές τις αράδες με αφορμή επίσκεψή μου στο κατάστημα της «Astra Service AE», για την επισκευή μιας καφετιέρας. Για αρκετό διάστημα την έκανα «βόλτα» εδώ κι εκεί για επισκευή και πουθενά δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τους λόγους που είχε προβληματική λειτουργία. Μου έλεγαν «πέτα τη και πάρε άλλη, πιο φτηνα θα κοστίσει»…

Μου σύστησαν, λοιπόν, το συγκεκριμένο κατάστημα, κοντά στο ΟΑΚΑ, στο Νέο Ηράκλειο κι «είπα» να πάω κι εκεί, δεν είχα κάτι  να χάσω. Άλλωστε είχε ισχυρή συναισθηματική αξία για εμένα.

Μετά από καμιά εβδομάδα, χωρίς καν να έχω καλλιεργήσει ελπίδες για επίλυση των προβλημάτων, επικοινώνησαν μαζί μου και μου είπαν ότι είναι έτοιμη!!! Κόστος; Ελάχιστο, όταν άλλοι μου έλεγαν ανήκουστα ποσά για να τα επισκευάσουν… αν βρούνε τι έχει…

Την παρέλαβα λοιπόν, πιο κούκλα και λειτουργική κι από καινούργια κι έκτοτε απολαμβάνω τον πρωινό καφέ, όπως τότε που μου την είχαν κάνει δώρο οι κόρες μου.

Έψαξα λοιπόν κι έμαθα για την συγκεκριμένη εταιρεία. Μια εταιρεία απ’ εκείνες που συγκροτούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας.

33 ανηφορικά χρόνια

Η Astra Service ΑΕ, έχει ήδη μια διαδρομή 33 ετών με σταθερό σημείο αναφοράς τον πελάτη και «ανοικτά μάτια» στις αλλαγές της αγοράς. Είναι από εκείνες τις επιχειρήσεις που διαβάζουν εγκαίρως την επόμενη ημέρα της. Από το 1993, όταν

Στο …τσεπάκι της αντιπολίτευσης η λύση της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελικά πρέπει να είμαστε πολύ τυχερός λαός. Την ώρα που ολόκληρος ο πλανήτης ψάχνεται με την ενέργεια, που οι διεθνείς αγορές ανεβοκατεβαίνουν, που οι κυβερνήσεις κάνουν ασκήσεις επί χάρτου για να εξασφαλίσουν επάρκεια και να περιορίσουν τις επιπτώσεις στους πολίτες, εμείς φαίνεται πως έχουμε ήδη βρει τη λύση.

Και μάλιστα την έχουμε τόσο πρόχειρη, που χωράει στο τσεπάκι. Μειώνουμε τους φόρους και τελειώσαμε. Βάζουμε πλαφόν και τελειώσαμε. Δίνουμε περισσότερες επιδοτήσεις και τελειώσαμε.

Αναγκάζουμε τους «κερδοσκόπους» να ρίξουν τις τιμές και τελειώσαμε.

Κι αν περισσεύει κανένα πρόβλημα, το φορτώνουμε στον Μητσοτάκη, στην Ευρώπη, στους παρόχους, στους διεθνείς κερδοσκόπους και —αν χρειαστεί— στον ανάδρομο Ερμή. Τόσο απλά.

Απορεί κανείς γιατί δεν τα έχουν σκεφτεί οι υπόλοιποι. Γιατί δεν μαζεύτηκαν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης γύρω από ένα τραπέζι και δεν είπαν: «Παιδιά, υπάρχει ακρίβεια στην ενέργεια. Μηδενίζουμε τους φόρους και πάμε σπίτια μας».

Γιατί δεν το έκαναν οι ΗΠΑ; Γιατί δεν το έκανε η Γερμανία; Γιατί δεν το έκανε η

Social media κάτω των 15: Τι αλλάζει– Οι 10 βασικές ερωτήσεις και απαντήσεις

 

Emvolos/team

Από την 1η Ιανουαρίου 2027 αναμένεται να αλλάξει το τοπίο για την πρόσβαση των ανηλίκων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς το ελληνικό σχέδιο νόμου θέτει ως ελάχιστο όριο ηλικίας τα 15 έτη.

Ταυτοχρόνως, σε ευρωπαϊκό επίπεδο βρίσκεται σε εξέλιξη η νομοθετική διαδικασία για το EU KIDS Act, την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που επιχειρεί να δημιουργήσει ένα ευρύτερο πλαίσιο προστασίας των παιδιών στο ψηφιακό περιβάλλον, καλύπτοντας όχι μόνο τα social media αλλά και πλατφόρμες βίντεο, διαδικτυακά παιχνίδια, app stores και υπηρεσίες τεχνητής νοημοσύνης.

Τι θα ισχύσει στην Ελλάδα, πώς θα γίνεται η επαλήθευση της ηλικίας και τι αλλάζει με την ευρωπαϊκή πρόταση;

1. Τι προβλέπει το ελληνικό σχέδιο νόμου;

Η ελληνική ρύθμιση θέτει ως ελάχιστο όριο ηλικίας για την πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα 15 έτη. Αφορά υπηρεσίες στις οποίες οι χρήστες δημιουργούν προφίλ, δημοσιεύουν περιεχόμενο και αλληλεπιδρούν με άλλους χρήστες. Δεν περιλαμβάνει υπηρεσίες ιδιωτικής επικοινωνίας.

2. Από πότε θα ισχύσει;

Οι σχετικές διατάξεις του ελληνικού σχεδίου προβλέπεται να τεθούν σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2027, ώστε να δοθεί χρόνος στις πλατφόρμες να προσαρμόσουν τα συστήματά τους.

3. Πώς θα υπολογίζεται η ηλικία;

Για τις ανάγκες της συγκεκριμένης ρύθμισης, τα παιδιά που έχουν γεννηθεί το ίδιο

Ο αθεράπευτα βολονταριστής Αλέξης Τσίπρας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Τσίπρας είναι ένας εκ των κορυφαίων δημαγωγών που εμφανίστηκαν στον πολιτικό βίο αυτής της χώρας.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, μα αυτός τουλάχιστον διέθετε καντάρια μόρφωσης, πολιτικών παραστάσεων και ευφυία. Εφάμιλλο με τον Τσίπρα, πρέπει να πάμε ενάμιση αιώνα πίσω, για να συναντήσουμε τον Θεόδωρο Δηληγιάννη. Είχε κι εκείνος αντίπαλο έναν εξαιρετικό πολιτικό, μεταρρυθμιστή και αίτιο πολλών καλών για τη χώρα, τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον οποίο υπονόμευε συστηματικά με τις δημαγωγικές, ανεφάρμοστες και λαϊκίστικες θέσεις του. Διχάζοντας τους Έλληνες… Κι έφερε τελικά την καταστροφή του ατυχούς ελληνοτουρκικού πολέμου. Το 1897.

Ο Τσίπρας, από τότε που εμφανίστηκε κάνει ακριβώς το ίδιο. Χαμηλής μόρφωσης και παραστάσεων, διχάζει την ελληνική κοινωνία (ή εμείς ή αυτοί), μοιράζει φρούδες ελπίδες και θέτει εκβιαστικά διλήμματα, ενώ συχνά πυκνά μεταφέρει την κοινωνία στην εποχή του εμφυλίου.   

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος: στον πολιτικό βολονταρισμό. Στην πεποίθηση ότι η πολιτική πραγματικότητα μπορεί να υποταχθεί στη

Οι τρομοκράτες ξαναβγήκαν στους δρόμους…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Πάλι τα ίδια! Μιλάμε για την πολιτική τρομοκρατία, μιλάμε για την πολιτική αλητεία των κουκολοφόρων.

Λίγο μόλις καιρό μετά τη φρικτή δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη από … οραματιστές της… επανάστασης, είχαμε επιθέσεις και καταστροφές σε τρία γραφεία. Κατά …σύμπτωση της ΝΔ. Στα κεντρικά της στην Κυψέλη, στο πολιτικό γραφείο του Ανδρέα Λοβέρδου στη Δάφνη και στο γραφείο του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Νίκου Παπαθανάση στο Μαρούσι.

Οι αλήτες επανέκαμψαν. Τι κι αν συνελήφθησαν οι δράστες της Θεσσαλονίκης; Τι κι αν συλλαμβάνονται κάθε λίγο και λιγάκι διάφορα μπουμπούκια τσακωμένα με τη ζωή.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Δεν είναι οι μπογιές. Δεν είναι οι τζαμαρίες. Δεν είναι καν οι βαριοπούλες. Είναι η νοοτροπία που βρίσκεται από πίσω τους.

Η νοοτροπία εκείνων που έχουν αποφασίσει ότι η Δημοκρατία είναι ανεκτή μόνο όταν τους κάνει τα χατίρια. Όταν όμως η κάλπη, οι θεσμοί και η κοινωνία δεν τους δίνουν αυτό που θέλουν, τότε αναλαμβάνουν οι κουκούλες. Αυτή είναι η πραγματική ουσία της πολιτικής βίας.

Και καλό είναι να τελειώνουμε κάποτε με τις βολικές αυταπάτες. Η πολιτική τρομοκρατία στην Ελλάδα δεν φύτρωσε από το πουθενά. Για δεκαετίες, οργανώσεις της  Αριστεράς χρησιμοποίησαν τη δολοφονία, τις μολότοφ και την ένοπλη βία, ως δήθεν

Τηλεόραση εναντίον δημοκρατίας ή αλλιώς, το τσίρκο της…ενημέρωσης…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχει κάποιος νουνεχής άνθρωπος την άποψη ότι η φιλελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία μας χρειάζεται τους τελάληδες του μίσους; Ότι χρειάζεται συμπλεγματικούς φυλακόβιους ή κατά συρροή ψεύτες;

Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Υπό αυτή την έννοια, είναι ακατανόητη η εμμονή των ΜΜΕ των ολιγαρχών στην προβολή και στήριξη συγκεκριμένων προσώπων και σχηματισμών που αναδύουν οσμές φορμόλης ή κορόιδεψαν επανειλημμένως την ελληνική κοινωνία. Κι είναι, επίσης, αδιανόητη η προβολή της αποφυλάκισης ενός πολιτικού λειψάνου και καταδικασμένου εγκληματία, σαν να τον ξεπλένουν για το φρικιαστικό κοινωνικό και πολιτικό παρελθόν του.

Δεν πρόκειται εδώ για μια συζήτηση γύρω από το δικαίωμα ενός καταδικασμένου να εκτίσει την ποινή του και, όταν αυτή ολοκληρωθεί, να επιστρέψει στην κοινωνία. Αυτό είναι αυτονόητο σε ένα κράτος Δικαίου. Το ερώτημα είναι άλλο: τι ακριβώς επιλέγει να κάνει η τηλεόραση με αυτή την προβολή/επιστροφή; Να ενημερώσει ή να θεαματοποιήσει; Να θυμίσει στους πολίτες ποιο ήταν το ιστορικό και δικαστικά

Από τη διεθνή συνεργασία στις λύσεις της καθημερινότητας

Γράφει η Δόμνα Μιχαηλίδου

Υπάρχουν στιγμές που οι μεγάλες διεθνείς συζητήσεις μοιάζουν πολύ μακρινές από την καθημερινότητα των πολιτών. Οι γεωπολιτικές κρίσεις, η οικονομική αβεβαιότητα, οι μεγάλες αλλαγές στην εργασία και η δημογραφική πίεση, όμως, καταλήγουν τελικά σε πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα: Μπορώ να βρω ένα σπίτι που να μπορώ να πληρώσω; Μπορώ να μεγαλώσω τα παιδιά μου και να εργάζομαι; Τι γίνεται αν το παιδί μου χρειάζεται υποστήριξη; Μπορώ να έχω πρόσβαση στη φροντίδα που χρειάζομαι;

Σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντά σήμερα η κοινωνική πολιτική.

Τα έθεσα και στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο της 81ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Εκεί, εκπρόσωποι κρατών και διεθνών οργανισμών συναντιούνται μπροστά σε κοινές προκλήσεις. Ο καθένας φέρνει μαζί του όσα δοκίμασε στη χώρα του: λύσεις που απέδωσαν, επιλογές που χρειάστηκε να διορθώσει, δυσκολίες που δεν είχε προβλέψει. Αυτή η γνώση μπορεί να γίνει ένα από τα πιο χρήσιμα αποτελέσματα της διεθνούς συνεργασίας, όταν μεταφέρεται από χώρα σε χώρα και αξιοποιείται στις επόμενες αποφάσεις.

Αυτό ήταν και το βασικό θέμα της συζήτησής μας στο πάνελ για τα κοινωνικά

Ελένη Προκοπίου: Χόρεψε, γοήτευσε, πρωταγωνίστησε. Κι έφυγε σιωπηλά.

 

Γράφει ο Στέλιος Νίκας

Υπάρχουν πρόσωπα που ο χρόνος δεν τα συμπαθεί πολύ. Και υπάρχουν πρόσωπα που ο χρόνος τα λατρεύει και τα μετατρέπει σε μνήμη. Η Ελένη Προκοπίου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Ίσως γιατί η ομορφιά της δεν ήταν ποτέ μόνο υπόθεση χαρακτηριστικών. Ήταν ο τρόπος που στεκόταν. Ο τρόπος που κοιτούσε. Ο τρόπος που κινούνταν. Εκείνη η ανεπαίσθητη κλίση του κεφαλιού, το χαμόγελο που ερχόταν χωρίς προσπάθεια, η χάρη μιας γυναίκας που δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτε περισσότερο από το να βρίσκεται μπροστά στον φακό.

Κι ο φακός την ερωτεύτηκε. Δεν ήταν από εκείνες τις παρουσίες που απλώς περνούν από την οθόνη. Την κατοικούσαν.

Η Ελένη Προκοπίου είχε κάτι από το παλιό ελληνικό σινεμά που σήμερα μοιάζει σχεδόν εξωπραγματικό. Είχε λάμψη χωρίς έπαρση, αισθησιασμό χωρίς επιτήδευση, κομψότητα χωρίς προσπάθεια. Και, πάνω απ’ όλα, είχε εκείνη τη σπάνια ιδιότητα που δεν χαρίζεται ούτε διδάσκεται: ήταν αληθινά γοητευτική.

Γεννημένη για τη σκηνή, κατά κάποιον τρόπο, από πολύ μικρή.

Στα έξι της χρόνια άρχισε χορό. Στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου, δίπλα στη Μάρθα Καραγιάννη, μάθαινε όχι μόνο βήματα, αλλά πειθαρχία, ρυθμό,

Νίκος Σίμος: Στα πολύ βαθιά της δημοσιογραφίας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Νίκος Σίμος.  Ένας εμβληματικός άνθρωπος που έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στον χώρο. Διευθυντής της «Καθημερινής», Διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ, Διευθυντής στο Κανάλι της Βουλής και τελικά… βαριά υπογραφή.

Η δημοσιογραφία ως λειτούργημα

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που άσκησαν ένα επάγγελμα. Και υπάρχουν δημοσιογράφοι που υπηρέτησαν μια ολόκληρη εποχή της δημοσιογραφίας ως λειτούργημα.  Ο Νίκος Σίμος ανήκει, χωρίς αμφιβολία, στη δεύτερη κατηγορία.

Η πορεία του δεν είναι απλώς μια μακρά επαγγελματική διαδρομή μέσα από εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς και θέσεις ευθύνης. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, ένα κομμάτι της ίδιας της νεότερης ιστορίας του ελληνικού Τύπου. Από το πρώτο του ρεπορτάζ στη «Βραδυνή», σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, μέχρι τις διευθυντικές θέσεις που κατέλαβε αργότερα, ο Σίμος κινήθηκε σχεδόν πάντοτε εκεί όπου η δημοσιογραφία απαιτούσε μόρφωση, γνώση, κρίση, πολιτική αντίληψη και, κυρίως, ευθύνη.

Νομικός απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών, με αφετηρία το Πειραματικό Σχολείο, δεν άργησε να εγκαταλείψει τον αρχικό σχεδιασμό για μια σταδιοδρομία στο Διπλωματικό Σώμα και να αφοσιωθεί στη δημοσιογραφία. Πέρασε από το οικονομικό και το πολιτικό ρεπορτάζ, δηλαδή από δύο χώρους στους οποίους η επιφανειακή γνώση δεν αρκεί και όπου η πραγματική αξία του δημοσιογράφου δοκιμάζεται καθημερινά.

Οι θέσεις ευθύνης

Ο Νίκος Σίμος είχε την μέγιστη τύχη να βρεθεί από τα μικράτα του σε μια κορυφαία

Από το «δεν έχω οξυγόνο» η απειλή του… «θα φύγω από τη χώρα»

 

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το έχουμε γράψει, το έχουμε ξαναγράψει, μα κάποια πράγματα που είναι αλήθειες ή βαθιές πεποιθήσεις, επαναλαμβάνονται. Ειδικά όταν ευνοούνται από νέα στοιχεία και την επικαιρότητα.

Είτε αρέσει λοιπόν σε κάποιους, είτε όχι, η Μαρία Καρυστινού αποτελεί δημιούργημα της γραφικής κι ανερμάτιστης Αριστεράς κι εκείνων που νόμιζαν ότι αν την στηρίζουν μέσω των ΜΜΕ που διαθέτουν, θα ρίξουν τον Μητσοτάκη. Κι εδώ που τα λέμε, δεν είναι λίγο πράγμα να μαζεύεται ένα εκατομμύριο κόσμος στο Σύνταγμα και παραπλανημένος να φωνάζει …δεν έχω οξυγόνο. Ούτε είναι ψιλά γράμματα όσα καλλιεργούσαν κάποιοι για τα …χαμένα βαγόνια και τα ξυλόλια, προς όφελός της και… για … γροθιές στον Μητσοτάκη. Ή νομίζετε ότι ήταν τυχαία η εκτόξευση της δημοτικότητάς της στο 32%, που την έκανε να νομίζει ότι θα εκλεγεί πρωθυπουργός; Το έλεγε κιόλας…

Κάπως έτσι γράφονται οι πολιτικές αυταπάτες: πρώτα με δημοσκοπικούς αριθμούς,

«Ή εμείς ή κανείς»: Το rebranding που σκοντάφτει στο παλιό αρχείο

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Αλέξης Τσίπρας αλλιώς περίμενε το rebranding του. Ίσως του τα είχαν πει αλλιώς οι καλοπληρωμένοι συμβουλάτορές του, ίσως άλλα του υπόσχονταν οι δυο επιχειρηματικοί όμιλοι που τον έχουν πάρει από το χέρι με τα ΜΜΕ τους και τον προβάλλουν παντοιοτρόπως.

Μα δεν έχει φτάσει καν το ποσοστό που έλαβε ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές. Η δε βελόνα των μετρήσεων είναι κολλημένη, αν όχι πτωτική. Βλέπετε, εκτός άλλων, ήταν απογοητευτική κι η εμφάνιση-εικόνα του στη ΔΕΘ.

Ο Τσίπρας, εσχάτως έχει «χωθεί» για τα καλά στο πεδίο της ιλαρότητας!

Τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κάποιος που τον ακούει να λέει ότι αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, αν υπάρξει αλλαγή, μόνο αυτός μπορεί να τη φέρει;

Τρελαίνει κόσμο ο Τσίπρας.

Θεωρεί ότι μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, όταν όπου έχουν βρεθεί αντίπαλοι χάνει πανηγυρικά και συστηματικά.

Θεωρεί ότι μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, όταν βρίσκεται δημοσκοπικά από 10 έως 12-13 μονάδες πίσω κι όταν έχει χαώδη διαφορά από εκείνον στην  πρωθυπουργική καταλληλότητα!

Θεωρεί ότι θα γυρίσει ως πρωθυπουργός, αλλά αγνοεί ότι

Η δημόσια γλώσσα

 

Γράφει ο Νίκος Βατόπουλος

Το χάρισμα ενός πολιτικού ή ενός κατόχου θεσμικής θέσης είναι η γλώσσα. Η γλώσσα μεταφέρει το περιεχόμενό της. Αλλά η γλώσσα έχει επίσης κανόνες, όχι απλώς γραμματικούς ή συντακτικούς, αλλά κανόνες ήθους. Το ήθος της γλώσσας αντανακλά την παιδεία, την εμπειρία, τη γνώση, την ψυχολογία, την καλλιέργεια, την ευφυΐα, την αυτοκυριαρχία. Ο χειρισμός της γλώσσας είναι, με άλλα λόγια, κάτι που απαιτεί εκπαίδευση. Προϋποθέτει την κατανόηση αυτής της διάστασης και είναι αυτή που συνοδεύει το αποτύπωμα ενός προσώπου στον δημόσιο χώρο. Το έργο σφραγίζει το αποτύπωμα, αλλά η γλώσσα το επικοινωνεί, η γλώσσα εκπροσωπεί τον δημόσιο λειτουργό και τον συνδέει με την κοινωνία.

Όλα αυτά, τα προφανή μάς θυμίζουν ότι δεν κάνουν όλοι για όλες τις δουλειές. Η δημόσια διοίκηση προϋποθέτει

Η Καρυστιανού η … κβαντική ιατρική και η… κβαντική απορία

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι γνωστό ότι η Μαρία Καρυστιανού επικαλείται την…κβαντική ιατρική. Ακόμη υπάρχει στην ιστοσελίδα της αυτός ο όρος.

Όμως, όποιον γιατρό κι αν ρωτήσεις, θα σου πει ότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Το είπε προσφάτως κι ο υπουργός Υγείας. Κι αυτό δεν αποτελεί «εύρημα» των ημερών και της επικαιρότητας που δημιουργήθηκε από το ζήτημα Μαζωνάκη. Είναι κάτι εκ των πραγμάτων αντικειμενικό.

Για σκεφτείτε όμως: Ποιος ασχολήθηκε τόσο καιρό μ’ αυτό που δηλώνει η μάνα των Τεμπών και το οποίο ΔΕΝ υπάρχει; Βλέπετε, μέχρι πριν από λίγο καιρό η περί ου ο λόγος ήταν κάτι ως …ιερό πρόσωπο. Ποιος να την ακουμπήσει; Ποιος να της ζητήσει εξηγήσεις; Ποιο κανάλι να πάει ενάντια στο ρεύμα;

Μα τώρα που με ραγδαίο τρόπο η Καρυστιανού αποκαθηλώνεται, η δημοτικότητά της καταρρέει και βγαίνει στο φως η μπουρδολογία της …κβαντικής ιατρικής, κάποιοι λένε τα αυτονόητα, το επισημαίνουν, το γράφουν με μεγάλα γράμματα.

Προσέξτε: Αναφέρεται στην ιστοσελίδα της Καρυστιανού:

«Η μεγάλη μου επιθυμία να θεραπεύω χωρίς πολλά φάρμακα, με οδήγησε σε

Το κτύπημα κάτω από τη ζώνη Φαραντούρη στη Σδούκου κι η σιωπή του Ανδρουλάκη…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί που συστηματικά αντιπαρατίθενται με μη πολιτικά επιχειρήματα και πολλές φορές επιχειρούν κτυπήματα κάτω από τη ζώνη στους πολιτικούς τους αντιπάλους. Βλέπουμε κατ’ επανάληψη τέτοιους στους τηλεοπτικούς -κυρίως- δέκτες. Ειδικά όταν δεν διαθέτουν ή τους τελειώνουν τα πολιτικά επιχειρήματα και ξεκινούν τις προσωπικές επιθέσεις. Και όταν, ακόμη κι αυτές δεν αρκούν, επιστρατεύονται τα υπονοούμενα, η χυδαιότητα και ο σεξισμός.

Αυτό ακριβώς συνέβη με τον ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη, που μετά από συνεχείς κομματικές μεταπηδήσεις, βρήκε στέγη στη Χαριλάου Τρικούπη.

Σε τηλεοπτική αντιπαράθεση με την Αλεξάνδρα Σδούκου, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ επέλεξε να της πει ότι, την εποχή που εκείνος βρισκόταν στη ΔΕΠΑ, εκείνη «χαριεντιζόταν με υπουργούς»!!!! Μια φράση «ντροπή»! Χυδαιότητα! Μια φράση πέραν κάθε πολιτικού επιχειρήματος. Δεν είναι κριτική. Δεν είναι αντιπαράθεση. Είναι προσωπικός υπαινιγμός με σαφή σεξιστική χροιά. Είναι κτύπημα κάτω από τη ζώνη σε μια γυναίκα.

Και μάλιστα απέναντι σε μια γυναίκα που έχει κάθε δικαίωμα να βρίσκεται στην

Τσίπρας: Το αφήγημα αλλάζει, η ιστορία ποτέ!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τα μάθατε φαντάζομαι. Οι πανάκριβοι Γάλλοι σύμβουλοι ( Publicis Communications) που σχεδίασαν κι υλοποίησαν το Rebranding του Τσίπρα, έχουν αρχίσει να του κλείνουν συνεντεύξεις σε διάφορα ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

Στη Γαλλία, έδωσε συνέντευξή στην Κεντροαριστερή  «Le Monde». Είχε τίτλο  «Ήρθε η ώρα να πω την αλήθεια μου», αναφέρθηκε εκτενώς στο παρασκήνιο της διαπραγμάτευσης του 2015, το δημοψήφισμα και την έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια, παραδεχόμενος παράλληλα ότι του λείπει η ενεργός πολιτική.

Στο Βέλγιο, τον πήγαν στη «Le Soir», που κινείται στον Κεντρώο χώρο κι απευθύνεται στην πολιτική και οικονομική ελίτ των Βρυξελλών και της Βαλονίας. Διαθέτει, μάλιστα, σημαντική επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης στο γαλλόφωνο Βέλγιο. Με όσα είπε, άσκησε δριμύτατη κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη και ανέπτυξε το πρόγραμμα του κόμματός του. Κι ούτε λίγο, ούτε πολύ, είπε ότι …γνωρίζει πια τη δουλειά του πρωθυπουργού κι ότι είναι έτοιμος ν’ αναλάβει πάλι!!!

Φυσικά, ο Αλέξης Τσίπρας δεν αναφέρθηκε στα πεπραγμένα του που βύθισαν τη

Το μνημόσυνο του Στέφανου Μάνου

Σαράντα ημέρες χωρίς τον Στέφανο Μάνο…Κι οι φίλοι του θα είμαστε το Σάββατο, στις 11.00, στο κοιμητήριο της Κηφισιάς, που θα τελεστεί το μνημόσυνό του.

Ένας άνθρωπος με ξεχωριστή ματιά, καθαρό μυαλό και σπάνια διορατικότητα.

Ένας άνθρωπος που μπορούσε να βλέπει πιο μακριά από το σήμερα και να οραματίζεται μια Ελλάδα διαφορετική — μια Ελλάδα με μεγάλα έργα, με δρόμους, υποδομές και δημιουργία, που τελικά άφησε το σπουδαίο του αποτύπωμα.

Ένας άνθρωπος που είδε και πίστεψε πρώτος σε πράγματα που τότε έμοιαζαν μακρινά.

Η απουσία του είναι βαθιά. Η παρουσία του, όμως, θα παραμένει ζωντανή μέσα μας — στις κουβέντες μας, στις αναμνήσεις μας και σε κάθε τι που μας θυμίζει τη μοναδική του ματιά και την αγάπη του για την Ελλάδα.