Κωστής Χατζηδάκης: Κεντροδεξιά που δίνει λύσεις, όχι κεντροδεξιά της νοσταλγίας

 

Υπάρχει άραγε κάποιος που μπορεί να φανταστεί την πολιτική ζωή της Ελλάδας τα επόμενα χρόνια χωρίς τη Νέα Δημοκρατία; Ακόμη και όσοι δεν μας έχουν ψηφίσει ποτέ, δεν αμφισβητούν ότι η Νέα Δημοκρατία αποτελεί διαχρονικά σημείο αναφοράς για την πολιτική ζωή του τόπου. Δεν είναι μόνο το πιο ανθεκτικό κόμμα της Μεταπολίτευσης, σε μια περίοδο που άλλα κόμματα κατέρρευσαν ή αλλάζουν με πρωτοφανή ταχύτητα ονόματα, αρχηγούς και πολιτική ταυτότητα. Είναι πολύ περισσότερο μια δύναμη συνεχούς εθνικής ανανέωσης.

Ζούμε σε μια περίοδο μεγάλων ανατροπών. Η Τεχνητή Νοημοσύνη αλλάζει την οικονομία και την αγορά εργασίας. Η δημογραφική κρίση απειλεί τη βιωσιμότητα ολόκληρων κοινωνιών. Η στεγαστική πίεση δοκιμάζει ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους. Οι μεταναστευτικές ροές, η κλιματική κρίση και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις δημιουργούν νέα δεδομένα για την Ευρώπη και τον κόσμο. Και όμως, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, βλέπουμε πολλά κόμματα στην Ελλάδα να καταφεύγουν σε συνταγές του παρελθόντος. Να επενδύουν στην τοξικότητα αντί στις λύσεις. Να αναζητούν πολιτικά οφέλη μέσα από την καλλιέργεια της οργής. Να υπόσχονται τα πάντα στους πάντες, σάμπως η οικονομία δεν έχει τους δικούς της «νόμους». Να προσπαθούν να απαντήσουν σε εξαιρετικά σύνθετα προβλήματα με απλοϊκά συνθήματα.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο απαιτητική από τον λαϊκισμό. Κι αυτό,

Ναι, είμαι με τον Εμπαπέ!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

«Δεν βλέπω να υπάρχει άμυνα ικανή να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την τετράδα των επιθετικών της Γαλλίας, Εμπαπέ, Ντεμπελέ, Ολίσε και Μπαρκολά», είπε στο ITV Sport ο Γκάρι Νέβιλ. Πόσο δίκιο είχε.

Από αυτή τη θαυμαστή τετράδα, επιτρέψτε μου να σταθώ, να εγκωμιάσω, να δοξάσω, να υμνολογήσω, τον Κιλιάν Εμπαπέ! Άλλωστε, πλην των tricolores, παίζει και στη Βασίλισσα.

Εμπαπέ λοιπόν.

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές που «ματώνουν» το πλεκτό. Που…παστελώνουν…πυροβολούν…. «ράβουν» το τόπι στο «γάμα»… «κερνάνε γκολ»…  Υπάρχουν κι εκείνοι που νικούν.

Μα, υπάρχει κι ο Κιλιάν Εμπαπέ, ένας τύπος που μοιάζει να γεννήθηκε από την ίδια την επιθυμία του ποδοσφαίρου να γίνει τέχνη. Μια μπαλαδόφατσα που οσονούπω θα γίνει ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στα Μουντιάλ, άλλωστε είναι ακόμη 27 χρόνων.

Ο τύπος δεν τρέχει. Γλιστρά πάνω στο χορτάρι σαν αέρας που απέκτησε σώμα. Οι αντίπαλοι απλώνουν τα πόδια τους για να τον σταματήσουν, όμως εκείνος έχει ήδη περάσει κι είναι σαν να τους τραγουδά… είσαι ανάμνηση παλιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι…

Στη Γαλλία έγινε παιδί-θαύμα, ο εκλεκτός που φόρεσε τη φανέλα της πατρίδας του

Οι πίτσες, οι φάρσες & η απίθανη δικαίωση του Β. Λεβέντη

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αν γεννήθηκες τη δεκαετία του '80 ή του '90, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να έχεις πέσει πάνω στον Βασίλη Λεβέντη όχι επειδή έψαχνες πολιτική ανάλυση, αλλά επειδή κάποιος σου είπε: «Άνοιξε το Κανάλι 67, γίνεται της που**νας με τον Λεβέντη».

Και πράγματι γινόταν. Πριν από τα social media, πριν από τα livestreams και πριν το ίντερνετ μετατρέψει τον καθένα σε σχολιαστή, υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε διαδραστική τηλεόραση χωρίς να το ξέρει. Ή μάλλον, χωρίς να το επιδιώκει.

Ο Λεβέντης ήθελε να κάνει πολιτική. Το κοινό είχε αποφασίσει να κάνει... ψυχαγωγία. Η διαφορά ήταν τεράστια.

Εκείνος προσπαθούσε να εξηγήσει τις πεποιθήσεις του με τη μοναδική αφέλεια που τον διέκρινε κι απέναντί του υπήρχαν εκείνοι -κι ήταν πολλοί- που είχαν έναν και μοναδικό σκοπό: να τον βγάλουν από τα ρούχα του.

Άλλοι άλλαζαν τη φωνή τους. Άλλοι τον διέκοπταν επίτηδες. Άλλοι τον έβαζαν να απαντά σε ανύπαρκτες καταγγελίες. Κι όταν όλα αυτά δεν έφταναν, έμπαινε στη μέση και ο ντελιβεράς.

Οι πίτσες που έφταναν στο στούντιο χωρίς να τις έχει παραγγείλει κανείς έγιναν

ΠαΣοΚ χωρίς ρεζερβουάρ

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουμε αναρωτηθεί επανειλημμένως αν το ΠαΣοΚ έχει λόγο ύπαρξης στο σημερινό πολιτικό τοπίο. Μπορεί διαχρονικά να εξέφρασε και να «σημάδεψε» σημαντικά κοινωνικά ρεύματα, μα σήμερα έχει ξεπεραστεί, εγκλωβισμένο στον συναισθηματισμό των φίλων του και δη στον συναισθηματισμό του παρελθόντος.

Σήμερα το ΠαΣοΚ μοιάζει να είναι το… ΚΚΕ της σοσιαλδημοκρατίας και με το σημερινό πρόσωπο της ηγεσίας του, είναι ένα κόμμα που μονίμως ρέπει προς τον αντισυστημισμό! Ένα κόμμα παγιδευμένο σε μουσειακές αναμνήσεις, που μιλά συνεχώς για το παρελθόν επειδή φοβάται να κοιτάξει το μέλλον. Έφτασε στο σημείο να εκδώσει συνεδριακή απόφαση, για να μη συνεργαστεί με τη ΝΔ μετεκλογικά. Κι επειδή η ΝΔ προβλέπεται να είναι πρώτο κόμμα, το ΠαΣοΚ αποφάσισε να αφήσει τον τόπο ακυβέρνητο, σε περίπτωση που δεν υπάρξει αυτοδυναμία.

Για σκεφτείτε: Ένα κατ’ εξοχήν κόμμα εξουσίας, να αρνείται τη συμμετοχή σ’ αυτή και να φλερτάρει ασυστόλως με τον αντισυστημισμό και ν’ αγκαλιάζει τα

Σαμαράς: Κόμμα ναφθαλίνης!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κάποιος που αγαπά τον Αντώνη Σαμαρά, θα πρέπει κάποια στιγμή να τον συγκρατήσει. Όχι τόσο ως προς τις αποφάσεις του για την ίδρυση του κόμματός του -αυτές τις έχει λάβει- όσο ως προς τα πρόσωπα με τα οποία φαίνεται ότι θα συμπορευθεί στον δρόμο για να μην είναι νικήτρια των εκλογών η ΝΔ! Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς τον άνθρωπο που κράτησε όρθια τη χώρα στα πολύ δύσκολα (ανεξαρτήτως των λαθών του και των «εγκληματικών»… Ζαππείων), να καθοδηγείται στα βαθιά του γεράματα από πείσματα, εμμονές και να ταυτίζεται με πρόσωπα του απόλυτου πολιτικού παρελθόντος.

Κάποιος πρέπει να του υπενθυμίσει τη φράση  «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη(ν)», του λόγιου χρονογράφου Καισάριου Δαπόντε, από το έργο του  «Κήπος Χαρίτων». Κι αυτό, επειδή οι κινήσεις που κάνει στο πολιτικό παρασκήνιο, δείχνουν έντονη εμμονή, απόγνωση και θολωμένη κρίση.

Δεν εξηγείται διαφορετικά, ότι το τελευταίο διάστημα τηλεφωνεί σε όποιον απόμαχο,

Ο πολιτικός καιροσκοπισμός σε επιστολόχαρτο

 

Γράφει  ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως στη δυσαρμονία σκέψης, άποψης, οραματισμού και ζώσας πολιτικής, ανάμεσα στον Μητσοτάκη και στον κομματικό μηχανισμό της ΝΔ.

Στο Μοσχάτο, στις οργανώσεις της ΝΔ, στο σώμα των πολιτευτών, ακόμη και στους βουλευτές, υπάρχουν πρόσωπα που είναι αμφίβολη η πολιτική αναλυτική τους σκέψη, η πλήρης και σε βάθος ιδεολογική τους κατάρτιση κι εν γένει η ικανότητά τους να κόψουν ένα καρπούζι στη μέση…

Το έχουμε δει πολλές φορές. Κι η ΝΔ το έχει πληρώσει. Κι αν δεν ήταν ο Μητσοτάκης να τραβάει το κάρο και να το σταθμεύει έξω από το Μαξίμου, οι άνθρωποι αυτοί θα έβλεπαν την Ηρώδου Αττικού με κιάλια.

Τα σκεφτόμουν αυτά και μοιράζομαι αυτές τις σκέψεις μαζί σας, λόγω της ακατανόητης επιστολής που είδε το φως της δημοσιότητας, κάποιου Βασίλη Φεύγα, που είναι, λέει, γραμματέας στρατηγικού σχεδιασμού και επικοινωνίας του κυβερνώντος κόμματος. Ο άνθρωπος αυτός έστειλε μια επιστολή στον Μητσοτάκη, με την οποία θέλησε να γίνει γνωστός στο πανελλήνιο. Αν δεν επιζητούσε αυτό, δεν θα την έδινε στη

Ε, όχι κι ο Τσίπρας τιμητής της εντιμότητας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο νεοπολιτικός που άλλαξε την ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Ευτυχώς που το έκανε, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν ήταν η πιο καθαρή κι έντιμη πολιτική στάση. Εκτός, βέβαια, αν πλέον η πολιτική εντιμότητα μετριέται με πολιτικές πιρουέτες.

Ο Αλέξης Τσίπρας εξαπάτησε τους συντρόφους του, με αποτέλεσμα να τον εγκαταλείψουν μετά την περίφημη «kolotouba» του. Μια λέξη που κατάφερε να γίνει σχεδόν διεθνής πολιτικός όρος.

Ο ίδιος εξαπάτησε τους Μεϊμαράκη και Γεννηματά, όταν τους υποσχέθηκε ότι δεν θα προκηρύξει εκλογές, αν ψηφίσουν όλοι το τρίτο και πιο επώδυνο μνημόνιο που έφερε. Το ψήφισαν κι εκείνος έκανε εκλογές! Τόσο κράτησε ο λόγος του…

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ψέματα στον ελληνικό λαό, ότι θα σκίσει τα μνημόνια, μ' ένα νόμο κι ένα άρθρο. Τελικά σκίστηκαν μόνο οι προεκλογικές αφίσες. Είπε ψέματα για την υπόθεση Novartis, που προσπάθησε να κλείσει φυλακή τους πολιτικούς του αντιπάλους με ψεύτικες μαρτυρίες κουκουλοφόρων μαρτύρων, που τελικά καταδικάστηκαν!

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ξεχάσει ότι έταξε αναδιανομές πλούτου, κατάργηση του

Ο επιδέξιος κύριος Αβραμόπουλος ή ο ατσαλάκωτος που τσαλακώθηκε μόνος του

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ανέσυρε από την δημοσιοϋπαλληλική μιζέρια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Τον έκανε, το 1992, εκπρόσωπο Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών, σε μια εποχή που η υπόθεση με το Σκοπιανό και τον Σαμαρά είχε φτάσει στην κορύφωσή του. Λαμπερός, σοβαρός, δεν άργησε να τραβήξει επάνω του τα φώτα της «ράμπας». Άλλωστε εξ αρχής έδειξε πρωτοφανή επιδεξιότητα στους ελιγμούς που απαιτεί η πολιτική. Εξ ου και το 1994 κατατρόπωσε τον «πολύ» Θεόδωρο Πάγκαλο κι έγινε δήμαρχος των Αθηναίων. Κάτι που επανέλαβε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν συνέτριψε από τον πρώτο γύρο την Μαρία Δαμανάκη, με το σαρωτικό ποσοστό του 57%!

Χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, απέκτησε πρωτοφανή δημοφιλία κι η αλήθεια είναι ότι προσέδωσε στον θεσμό σημαντική λάμψη. Ή, για να είμαστε ακριβείς, απέκτησε το σπάνιο χάρισμα να πείθει ότι η εικόνα είναι από μόνη της πολιτικό έργο. Η ικανότητά του να δημιουργεί σχέσεις με ό,τι «πετάει» δίπλα του, γέμισε την προσωπική του ατζέντα με τα

Το… ΚΗΔΙΣΟ της… πολύ πολύ Δεξιάς…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στην Ελλάδα δεν ιδρύονται μόνο κόμματα. Ανασταίνονται και πολιτικές φιλοδοξίες. Κάθε λίγα χρόνια κάποιος πρώην πιστεύει ότι το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ ο ίδιος, αλλά ότι οι ψηφοφόροι δεν είχαν καταλάβει ακόμη το μεγαλείο του. Έτσι γεννιούνται τα κόμματα της δεύτερης ευκαιρίας. Και, συνήθως, «πεθαίνουν» στην πρώτη κάλπη.

Αν τελικά ο Αντώνης Σαμαράς επιλέξει να κάνει το επόμενο βήμα, θα πρέπει πρώτα να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: ποιο ακριβώς πολιτικό κενό έρχεται να καλύψει; Γιατί, άλλο πράγμα η προσωπική διαφωνία με την ηγεσία ενός κόμματος και άλλο η ύπαρξη κοινωνικής ανάγκης για ένα νέο πολιτικό φορέα.

Η …αγορά δεν είναι άδεια. Στα Δεξιά της Νέας Δημοκρατίας υπάρχει ήδη πολυκατοικία. Με διαμερίσματα μικρά, μεγάλα, επιπλωμένα και ημιτελή. Άλλα φωνάζουν περισσότερο, άλλα λιγότερο. Όλα όμως διεκδικούν το ίδιο κοινό: τον ψηφοφόρο που πιστεύει ότι η κυβέρνηση είναι υπερβολικά μετριοπαθής και χρειάζεται μεγαλύτερη δόση εθνικής αυστηρότητας, περισσότερη καταγγελία και λιγότερους συμβιβασμούς.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός πατριωτικού πλειστηριασμού. Δεν κερδίζει όποιος υψώνει περισσότερο τη φωνή ούτε όποιος ανακαλύπτει καθημερινά μια

Όταν η βιομηχανία της οργής αρχίζει να τρώει τα παιδιά της…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οι οδυρμοί με αναφιλητά που ακούγονταν από τον 3^ο όροφο της οδού Αιόλου 94, όπου θα εγκατασταθούν τα γραφεία του κόμματος Καρρυστιανού στην Αθήνα, ακούγονταν όλο και πιο γοεροί. Σχεδόν σπαρακτικοί! Οι περίοικοι αναστατώθηκαν, λέγεται ότι η Αστυνομία ετοιμάστηκε να επέμβει, ομού μετά της Πυροσβεστικής. Ώσπου, η τηλεόραση ανακοίνωσε ότι έφυγαν από το κόμμα Καρυστινού ο Κοκοτσάκης κι ο πτέραρχος Παπανικολάου κι όλα εξηγήθηκαν….

Για την ιστορία, ο Κοκοτσάκης ήταν εκείνος ο πραγματογνώμονας που με ακρίβεια χάρακα και μοιρογνωμονίου, μας έλεγε στην τηλεόραση σε ποιο βαγόνι και σε ποιο σημείο του βρισκόταν το… ξυλόλιο, στο μοιραίο τρένο! Κι ο πτέραρχος σε κάθε δημόσια εμφάνισή του έδειχνε την αγωνία του να βρει κάπου ρόλο…

Και τώρα; Τώρα τι; Θα αμφισβητηθεί η αυτοδυναμία που στοχεύει η Καρυστιανού; Θα βγουν κι άλλα άπλυτα στη φόρα, πλην εκείνων που καταγγέλλουν οι δυο;  Θα μας πούνε και για την απαστράπτουσα Mercedes , με την οποία η μάνα των Τεμπών περιοδεύει ως αστέρας… επιπέδου Taylor Swif; Θα δούμε…

Επί της ουσίας τώρα και πέρα από χρονογραφικά πεδία, η Καρρυστιανού έχασε πριν

Αβραμόπουλος και… κόρη ναυάρχου

 Γράφει η Ρέα Βιτάλη

Θυμάστε, σε εκείνη την ασπρόμαυρη ταινία ενός «κάποτε», εκείνη την καψοεπηρμένη μαντάμ που διαμαρτύρονταν στον αξιωματικό υπηρεσίας «Θα με υποχρεώσετε, μιλήστε μου στον πληθυντικό, είμαι κόρη ναυάρχου»; Ε, αυτό δεν είναι τίποτα. Επί Αβραμόπουλου ανεβήκαμε level.

Όπως, πιθανολογώ, ενημερωθήκατε, αστυνομικό τμήμα Βελγίου εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, τον πολιτικό άνδρα που κατέληξε βουλευτής Ηλείας. Εννοείται, δεν μπορώ να γνωρίζω τι συνέβη, ούτε να κατηγορήσω, ούτε και να συμπονέσω. Ενημερώνομαι, όπως όλοι, προσπαθώντας να καταλάβω. Επί τούτου ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, και ίνα μας βοηθήσει να καταλάβουμε, έδωσε χθες μια συνέντευξη στο τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και συγκεκριμένα στους δημοσιογράφους Οικονόμου και Παυλόπουλο, την οποία στάθηκα με ειλικρινές ενδιαφέρον να παρακολουθήσω.

Ομολογώ ότι κατέληξα αγωνιούσα για εγκεφαλικό, είμαι και σε ζόρικη ηλικία, μελετώντας πίσω

Η ακατοίκητη νησίδα Κουμουνδούρου & οι ακατοίκητοι άνθρωποι….

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η φωτιά στη νησίδα Κουμουνδούρου, απέναντι από την Καστέλα στον Πειραιά,  δεν αποτελεί είδηση. Η είδηση είναι ότι το 2026 εξακολουθούν να κυκλοφορούν ανάμεσά μας άνθρωποι που θεωρούν καλή ιδέα να πετούν κροτίδες, φωτοβολίδες και πυροτεχνήματα. Γενικά κι ειδικά μέσα στην αντιπυρική περίοδο! Κι αυτό σε μια χώρα που κάθε καλοκαίρι μετρά καμένα δάση, καμένα σπίτια και, κατά καιρούς, καμένους ανθρώπους.

Η νησίδα Κουμουνδούρου, ήταν απλώς η…ζημιά της ημέρας. Κι επειδή η φωτιά προκλήθηκε από βεγγαλικά που πέταξαν κάποιοι ανόητοι, δεν μιλάμε για ατύχημα. Μιλάμε για την πιο διαδεδομένη μορφή προσωπικής και κοινωνικής ανοησίας: εκείνη που βαφτίζεται «διασκέδαση» μέχρι να έρθει ο λογαριασμός.

Κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η χαρά μετριέται σε ντεσιμπέλ και εκρήξεις. Ότι μια γιορτή δεν είναι αρκετή αν δεν συνοδεύεται από θόρυβο, καπνό, έστω κι αν ελλοχεύει ο κίνδυνος να μη μείνει τίποτα όρθιο κι η φωτιά να κάψει τα πάντα…  Κάποιοι θεωρούν ότι είναι δικαίωμά τους να κάνουν επίδειξη ανευθυνότητας! Κι ότι  είναι

Γύρισε εκεί που έγινε αθάνατος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Το τελευταίο χρονικό διάστημα, υπήρχε έντονη και διάχυτη φημολογία για την επιστροφή του αυτοκράτορα των τίτλων, του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, στο Παναθηναϊκό. Βλέπετε, στην περίοδο του υπερόπτη, αμετροεπή και φλύαρου Αταμάν, οι «πράσινοι» είχαν εικόνα μιας παρατημένης στην τύχη της ομάδας, χωρίς αρχή και τέλος, που βασιζόταν μόνο στο ατομικό ταλέντο των παικτών τους. Κάπως έτσι έραψαν το έβδομο αστέρι της Ευρωλίγκας στη φανέλα τους. Επιπλέον, δεν φάνηκε στο γήπεδο ο μεγαλύτερος προϋπολογισμός της Ευρώπης και δεν αξιοποιήθηκαν παίκτες, ειδικά Έλληνες. Ή ομάδα του Αταμάν έφτασε στο σημείο να χάνει στο ΟΑΚΑ από τον Κολοσσό, να χάνει εύκολα από τον Ηρακλή, τον Άρη ή από σαφώς υποδεέστερες ομάδες της Ευρωλίγκας… Μοιραία λοιπον, δεν θα μπορούσε να συμπορευθεί και πάλι με τον Τούρκο προπονητή.

Κι είναι σαφές, ότι πρώτος και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ στόχος δεν μπορεί να ήταν άλλος, από τη μέγιστη επιστροφή του Ζοτς. Του ανθρώπου που μεγαλούργησε στον πάγκο του Παναθηναϊκού, κατακτώντας 23 τρόπαια. Του ανθρώπου που όταν έφυγε, είχε αφήσει το φως αναμμένο…

Κι έγινε αυτό. Ήταν

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Παραδοσιακά η Αριστερά ήταν έξω από κάθε τι που συμβαίνει στην αγορά και στη ζώσα κοινωνία. Η παρεμβατικότητά της περιοριζόταν πάντα σε ήσσονος σημασίας ζητήματα, από εκείνα που καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων και σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα ζωής τους.

Κι ήταν «ευτύχημα» -μέσα σε όλα τα δεινά που προκλήθηκαν- που ο Τσίπρας την έφερε στην εξουσία και την έκανε κυβερνώσα! Έτσι είδε όλη η κοινωνία τους μύθους που είχε δημιουργήσει η Αριστερά να καταρρέουν. Ξέφτισε ακόμη και το ηθικό πλεονέκτημα, όπως έδειξαν περιπτώσεις ως της Novartis, των τηλεοπτικών αδειών με εγγύηση βοσκοτόπια, τα μύρια όσα ψέματα που εκτοξεύθηκαν προς κάθε κατεύθυνση, η κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος και τα συνεχή χάσματα λόγων και έργων.

Κι έρχεται πάλι σήμερα ο Τσίπρας και τα υποτιθέμενα νέα στελέχη του κι αρχίζουν να μοιράζουν χρήματα κι υποσχέσεις. Σαν να μην κυβέρνησαν ποτέ. Σαν να μην κρίθηκαν ποτέ. Προσφάτως, μοίραζαν δωρεάν μετακινήσεις και ξεκίνησαν να λένε ανείπωτες πολιτικές ανοησίες για τα Οικονομικά. Με αυτοπεποίθηση και τουπέ, που μόνο η άγνοια μπορεί να προσφέρει. Κάποιος βγήκε κι είπε ότι θα φορολογήσουν τα 1500 ΑΦΜ που βγάζουν περισσότερα από 900 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, για να μαζευτούν 4 δις ευρώ! Τελικά, μια απλή διαίρεση κατέδειξε την ανοησία, αφού αν κάποιος διαιρέσει τα 4 δις που θα μαζέψουν με τους 1500 πλούσιους που δηλώνουν ετησίως άνω των 900 χιλιάδων

Άκουσαν τον Δούκα και τους παίρνει στον λαιμό του…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Χαριλάου Τρικούπη 50, όλο και περισσότεροι εκ των ενοίκων μιλάνε ανοιχτά πια και χαρακτηρίζουν τον Δούκα φραξιονιστή των ελασιτών στο ΠαΣοΚ!

Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν; Δεν κατάλαβαν τι συνέβη στις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα και ποιοι έσπευσαν να λάβουν θέση στα ενδότερα του Δήμου; Δεν κατάλαβαν τίποτα, ακόμη κι όταν ο δήμαρχος έσυρε ένα ολόκληρο κόμμα στην αγκαλιά της τοξικότητας και του λαϊκισμού της Αριστεράς;

Τώρα, ο εκνευρισμός στη Χαριλάου Τρικούπη κτυπάει κόκκινο. Μάταια διάφοροι θεσμικοί (Τσουκαλάς – Βαρδκαστάνης κλπ) επιχειρούν να ρίξουν τους τόνους των αντιπαραθέσεων που προκαλεί ο Δούκας -τον ακολούθησε κι η Διαμαντοπούλου- αλλά το ειδικό πολιτικό τους βάρος είναι ελάχιστο και δεν καταφέρνουν πολλά.

Το έχουμε «πει» επανειλημμένως: Ο Ανδρουλάκης και το ΠαΣοΚ έχασαν πολύτιμο χρόνο για να εδραιωθούν ως σοβαρή, υπεύθυνη κι εποικοδομητική αντιπολίτευση. Αντ’ αυτού «έπαιξαν» μπάλα επιπέδου αντισυστημικού κόμματος. Εκεί, χάθηκε το παιγνίδι, από τις λανθασμένες στρατηγικές και τη μετριότητα των στελεχών που επέλεξε ο Ανδρουλάκης ως ηγετική ομάδα. Πλήρωσαν και πληρώνουν το τίμημα της πολιτικής τύφλωσης. Αντί να διεκδικήσουν τον χώρο του Κέντρου, επέλεξαν να κυνηγήσουν τις σκιές της Αριστεράς. Έφτασαν στο σημείο να μιλάνε στη Βουλή για… ξυλόλια και …χαμένα βαγόνια, να μη ψηφίζουν ακόμη και

Η αμήχανη σιωπή του Ανδρουλάκη & ο θόρυβος του Δούκα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εδώ και λίγες ημέρες, στη Χαριλάου Τρικούπη μια έρπουσα φήμη αναφέρει ότι ο Ανδρουλάκης θα παραιτηθεί και θα ανοίξει τις διαδικασίες εκλογής του!

Μια ο Δούκας που κάνει συνεχώς το ΠαΣοΚ «Βιετνάμ», μια οι δημοσκοπήσεις που κατατάσσουν τον «πράσινο ήλιο» τριτοτέταρτο, δημιουργούν εκρηκτική ατμόσφαιρα. Με ένταση, δυσθυμία, σκεπτικισμό και συνοφρυωμένα πρόσωπα.

Πού θα πάει αυτό; Πού θα φτάσει αυτό, ειδικά όταν αρχίσει κι αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις;

Από την άλλη μεριά, στελέχη που μέχρι προσφάτως βρίσκονταν στο στενό επιτελείο του Δούκα, μεταπήδησαν στους Ελασίτες (Βοσκόπουλος) και μάλιστα τους δόθηκε το ελεύθερο από την Αμαλίας να βγαίνουν στα κανάλια και να εκπροσωπούν τον Τσίπρα! Ο δε δήμαρχος, με τις κινήσεις του, που συνεχώς φαίνεται να «προβοκάρει» το ΠαΣοΚ, έχει εξοργίσει τους πάντες. Κι οι εισηγήσεις προς τον Ανδρουλάκη για διαγραφή του, όλο και πληθαίνουν.

Τι θα συμβεί τελικά; Ουδείς γνωρίζει. Νομίζω ούτε καν ο Ανδρουλάκης.

Να γυρίσουμε όμως στον Δούκα. Ο άνθρωπος αυτός που από τα καμώματα της τύχης

Ο ανορθολογισμός επανέρχεται κι αντεπιτίθεται

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κάθε λίγο και λιγάκι η Ελλάδα καταδεικνύει την πολιτική σχέση της με τον λαϊκισμό. Λες κι είναι χόμπι των νεοελλήνων, σε συνδυασμό με την ελλιπή πολιτική κρίση και γνώση, να ερωτεύονται τις αυταπάτες και τις ανοησίες του ανορθολογισμού.

Ας μη ξεχνάμε ότι κάναμε επανάσταση για να απελευθερωθούμε κι ύστερα οι δημαγωγοί έπνιξαν τη χώρα στο αίμα του εμφυλίου. Και μας απελευθέρωσαν οι ξένοι για τα δικά τους συμφέροντα.

Ας μη ξεχνάμε, ότι σηκωθήκαμε να πάμε να πάρουμε την Πόλη και τελικά οι Τούρκοι έφτασαν σχεδόν έξω από την Αθήνα… στον …ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.

Ας μη ξεχνάμε, ότι καταψηφίσαμε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, πάθαμε τη μεγάλη καταστροφή και μυαλό δεν βάλαμε.

Ας μη ξεχνάμε, ότι τρέφουμε (ακόμη) συμπάθεια προς τις ομάδες που προκάλεσαν τον εμφύλιο πόλεμο και θέλησαν δια της βίας να εντάξουν τη χώρα

Στην οδό Αρδηττού

 

Γράφει ο Νίκος Βατόπουλος

1' 48" χρόνος ανάγνωσης

Δεν υπάρχει πιο κραυγαλέα περίπτωση κακομεταχείρισης της πόλης από την προ δεκαετιών δημιουργία του άξονα της οδού Αρδηττού, εκεί όπου ήταν η κοίτη του Ιλισού. Σε αυτό το μπελβεντέρε της Αθήνας με τα πιο εντυπωσιακά «κάδρα» προς την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό, εκεί όπου ο Φρεντερίκ Μπουασονά είχε τραβήξει μια παραμυθένια λήψη το 1910, συνωστίζονται επί δεκαετίες οχήματα και άνθρωποι σε ανύπαρκτα πεζοδρόμια.

Σε αυτά τα χώματα της Αθήνας, ταυτισμένα από την Ιστορία με τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, συλλογίζεται κανείς πόση λίγη σκέψη επενδύθηκε στην προοπτική της πόλης στον χρόνο. Όχι ότι δεν υπήρχαν και τότε φωνές που αντιτάχθηκαν. Όμως ο 20ός αιώνας προέκρινε το αυτοκίνητο ως απόλυτη προτεραιότητα και αυτό δεν ήταν φυσικά ελληνική ιδιαιτερότητα. Ήταν διεθνής τάση και γενικευμένη αντίληψη, τουλάχιστον ως και τη δεκαετία του 1970.

Σήμερα, δεν είναι δυνατόν να καταργήσουμε την Αρδηττού. Μπορούμε όμως να τη βελτιώσουμε. Υπάρχει ανάγκη ανασύστασης ενός στοιχειωδώς πολιτισμένου

Όταν η κοινωνία αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα

 

Γράφει ο Ζαχαρίας Ζούπης

 Συχνά η πολιτική ζωή της χώρας, η δραστηριότητα κομμάτων, όσα ακούγονται και γίνονται δείχνουν καμία περισυλλογή, κανένα σκεπτικό, καμία αίσθηση της πραγματικότητας. Κάποιοι εμφανίζονται ως οι κάτοχοι της αλήθειας, μη αναλογιζόμενοι ότι υπάρχει ένα τεράστιο κοινωνικό ακροατήριο που μπορεί να μην φωνάζει, να μην εκφράζεται δημόσια, αλλά ρυθμίζει εν τέλει τις εξελίξεις. Δεν υπολογίζουν δε, ότι ακόμα και αν τμήμα της κοινωνίας έχει διαμορφώσει μια άποψη, είναι έτοιμο να την αναθεωρήσει σε συνθήκες που κατασταλάζει ο κουρνιαχτός και αναδεικνύεται μια άλλη αλήθεια από αυτήν για την οποία είχαν πειστεί.

Χθες είδαμε ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Θα περίμενε κάποιος πέρυσι στο διάστημα των μεγάλων συλλαλητηρίων για την επέτειο των Τεμπών να στραφούν μαζικά γονείς ή και άλλοι πολίτες κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου; Δεν νομίζω. Είναι η εποχή που έχουμε κατακλυστεί από τις θεωρίες για το ξυλόλιο και τα εξαφανισμένα βαγόνια και από το πρωί έως το βράδυ όλα μα όλα τα κόμματα επαναλαμβάνουν τρεις λέξεις: μπάζωμα, συγκάλυψη, έγκλημα.

Τα αναπαραγάγουν άνθρωποι και κόμματα, τρολς και bots. Ζούμε σε συνθήκες παραζάλης. Δήθεν πραγματογνώμονες μας περιγράφουν που ακριβώς ήταν τα μπετόνια

Ο Χειλάκης, ο Τσίπρας…Τζοκόντα & η βιομηχανία της αυταπάτης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι σχεδόν θέσφατο πια. Όταν κάποιος ακούει Αριστερό ή Αριστερίζοντα καλλιτέχνη να μιλά -γενικά, όχι μόνο για πολιτική- δεν μπορεί παρά να θυμάται τον Σαββόπουλο. Τότε που μιλούσε για «φτηνιάρικο προοδευτισμό και πολύ φανατισμό». Τότε που έλεγε για το ιδεολογικό κατεστημένο της Αριστεράς και την «καθολική της αποτυχία». Τότε που υποστήριζε με παρρησία ότι …«το όραμα της Αριστεράς έχει εξαντληθεί»!

Σκέφτηκα τον Νιόνιο, όταν άκουσα τον νέο αστέρα του Τσίπρα, τον Αιμίλιο Χειλάκη, να επιχειρεί να δημιουργήσει προσωπικές παρακαταθήκες πολιτικής ανέλκυσης. Είπε ο ηθοποιός αναφερόμενος στον Τσίπρα: «Ο Τσίπρας ξέρει τι είναι Κυβερνώσα Αριστερά». Μια διατύπωση που ακούγεται βαρυσήμαντη, μέχρι να συγκριθεί με την εμπειρία της ίδιας της διακυβέρνησης που επικαλείται.

Τη διαβάζεις και θέλεις να δώσεις μια στο λάπτοπ να πάει πέντε μέτρα πιο εκεί. Τι λες ωρέ Αιμίλιε, που θάλεγε με την παιχνιδιάρικη διάθεσή  του κι ο Σαββόπουλος;

Αλήθεια, πώς στο καλό ο Χειλάκης κι οι Χειλάκηδες εκστομίζουν τέτοια πράγματα; Πώς ξεχνούν όλα όσα έπραξε ο Τσίπρας κι η κυβερνώσα Αριστερά του; Πώς αγνοούν τι προκάλεσε στη χώρα; Ή προπαγανδίζουν φτηνά, ούτως ώστε η μνήμη να

Ο Σαμαράς και το σύνδρομο του σωτήρα

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Συζητούσα με φίλο, από εκείνους που θεωρούν τη ΝΔ δεύτερο σπίτι τους. «Σκέφτομαι να δεχθώ την πρόταση Σαμαρά και να συμπορευτώ μαζί του», μου είπε… Δεν προχώρησα περισσότερο τη συζήτηση, αφού ήταν ηλίου φαεινότερο ότι έχει λάβει τις αποφάσεις του. Του ευχήθηκα μόνο καλή τύχη, αφού είναι βέβαιο ότι με την ενέργειά του αυτή θα διακυβεύσει μια συνεπή πορεία δεκαετιών στην πολιτική και στη ΝΔ.

Εν συνεχεία πήρα τηλέφωνο βουλευτή της επαρχίας, ο οποίος ακόμη κι αν η ΝΔ εκλεγεί αυτοδύναμη, έχει ελάχιστες πιθανότητες να επανεκλεγεί. «Ο Σαμαράς είναι μονόδρομος», μου είπε. Κι όταν του τόνισα ότι δεν είναι πολύ δεοντολογικό να το λέει αυτό, βουλευτής ων της ΝΔ, το γύρισε στο πρωτάθλημα που κατέκτησε ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ…

Είναι αυτοί οι άνθρωποι ο κανόνας στο κυοφορούμενο εγχείρημα Σαμαρά; Δεν το νομίζω, αλλά κι ουδείς γνωρίζει. Ίσως είναι, ίσως δεν είναι. Το βέβαιο είναι ότι η ρήση

Η πανωλεθρία της νέας ανοησίας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Δεν φτάνει που ξεκίνησε ένας πλουσιοπάροχος διαγκωνισμός ανάμεσα στους «πασόκους» και τους «ελασίτες» για το ποιος θα δώσει πιο…τζάμπα συγκοινωνίες, σε έναν διαγωνισμό υποσχεσιολογίας χωρίς φρένα, δεν φτάνει που βγαίνει όποιος θέλει κι αρχίζει ρεσιτάλ αρλουμπλογίας περί παντός επιστητού, έχουμε και τα νέα αστέρια του Τσίπρα, που απογειώνουν την ανοησία.

Βγήκε λοιπόν ο εκ Θεσσαλονίκης πρώην πασόκος και νυν ελασίτης Αντώνης Σαουλίδης κι εξήγγειλε μέσω της τηλεόρασης του Skai, ότι ο Τσίπρας θα φορολογήσει 1500 ΑΦΜ που δηλώνουν άνω των 900 χιλιάδων τον χρόνο! Με την άνεση ανθρώπου που δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να κάνει την πράξη, θα μαζέψει 4 δις και θα τα μοιράσει στον κοσμάκη! Πάρε κόσμε! Τζάμπα μετακινήσεις με λεωφορεία, μετρό, μπορεί και μ’ αεροπλάνα και βαπόρια που έλεγε κι η Σωτηρία. Και θα περισσέψουν κιόλας για να πηγαίνουμε τζάμπα γήπεδο, κομμωτήριο, νύχια κι ίσως και διακοπές στη Μύκονο, όλα πληρωμένα! Και ξαπλώστρες… Ένα πολιτικό τηλεμάρκετινγκ θαυμάτων. Χώρια τα τζάμπα κινητά, ΔΕΗ, διόδια και νερό!

Το βρήκε ο Σαουλίδης, ο Τσίπρας, το βρήκαν οι Ελασίτες. Φορολογία στους πλούσιους

Από τον αρχαιοκάπηλο/οικοπεδοφάγο Μακρυγιάννη στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στις πολεοδομίες…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου, είχε δηλώσει με περισσή αφέλεια (;;): «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα» (ή «διοικώ μια χώρα διαφθαρμένων»), για να περιγράψει την κατάσταση στη δημόσια διοίκηση! Η συγκεκριμένη δήλωση ξεσήκωσε σάλο κι είχε γίνει τον Δεκέμβριο του 2009, κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών. Διαψεύστηκε από το γραφείο του αλλά επιβεβαιώθηκε επανειλημμένως από τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Είχε άδικο ο Παπανδρέου; Ποιος δεν ήξερε, ποιος δεν ξέρει (τα ζούμε και πάλι άλλωστε) ότι η διαφθορά ζει και βασιλεύει σε καίριες δομές του κρατικού μηχανισμού; Δεν τη ζούμε στα νοσοκομεία με τα φακελάκια; Δεν τη ζούμε στις πολεοδομίες; Δεν τη ζούμε στις εφορίες κι όπου υπάρχει δια ζώσης επαφή εξυπηρετούμενου πολίτη και υπαλλήλου; Δεν τις ζούμε με επίορκους αστυνομικούς που ξεσκεπάζονται από τις εσωτερικές υποθέσεις; Δεν τη ζούμε με τις κλοπές του ΦΠΑ, τις ρευματοκλοπές, τη φοροδιαφυγή; Δεν τη ζούμε εδώ και δεκαετίες στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Μέχρι και στις

Οι πρώην ανησυχούν για όσα ανησυχεί κι ο Ερντογάν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κυκλοφόρησε μια φωτογραφία από  το Πανεπιστήμιο Rice του Χιούστον, στην οποία αποτυπώνονται οι τέσσερις κορυφαίοι υπουργοί της συνεργασίας /συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ-Ελλάδας και Κύπρου, που υπέγραψαν τη διακήρυξη Ενεργειακής συνεργασίας και την ίδρυση του Κέντρου Ενέργειας Ανατολικής Μεσογείου. Από ελληνικής πλευράς ήταν παρών ο Σταύρος Παπασταύρου.

Με τη δημοσίευση αυτής της φωτογραφίας και πρωτίστως όσων αυτή υποκρύπτει, υποθέτω ότι τα πρόσωπα τριών προσώπων θα πήραν το έντονο χρώμα του χλωμού. Ένα πιο λευκό του απαλού (χλωμού), όπως θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε το ονομαστό τραγούδι «A Whiter Shade of Pale» των Procol Harum.

Αυτά τα πρόσωπα ήταν ο Ερντογάν, ο Σαμαράς κι ο Καραμανλής. Οι δυο τελευταίοι επειδή έχουν στήσει το αντιμητσοτακικό τους αφήγημα/ μένος στις …ανησυχίες τους για τα ελληνοτουρκικά. Και δη στην περίοδο που η Ελλάδα είναι πιο ισχυρή από ποτέ σε στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο.  Μα είναι σαφές, ότι μπροστά στις εμμονές τους, δεν

Η κοροϊδία της Αριστερής «προοδευτικότητας»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σκεφτόμουν πόσες ιδιαιτερότητες διαθέτουμε στη χώρα μας, που δεν βρίσκει κάποιος σε άλλες χώρες. Μια τέτοια είναι το ΚΚΕ και η δυναμική του 5-6% που διαθέτει. Κάτι που δεν βρίσκεται σε άλλες χώρες της Ευρώπης κι ειδικά σ’ εκείνες που ανήκαν στο Σοβιετικό στρατόπεδο, οι περισσότερες των οποίων έχουν απαγορεύσει τη λειτουργία κομμουνιστικών κομμάτων.

Κάτι άλλο που έχουμε εμείς και το διαλαλούμε κιόλας, είναι η….προοδευτικότητα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς! Για σκεφτείτε: θεωρούμε προοδευτικές δυνάμεις εκείνες που αρνούνται κάθε μεταρρύθμιση κι εκσυγχρονισμό, όπως επί παραδείγματι τη λειτουργία ιδιωτικής τριτοβάθμιας Παιδείας.

Η Αριστερά στηρίζει διαχρονικά τον κρατικό παρεμβατισμό και αντιστέκεται στη φιλελεύθερη αντίληψη, ότι η απελευθέρωση των αγορών δημιουργεί ανταγωνισμό κι ανάπτυξη. Στην Ελλάδα, η ελεύθερη αγορά κι η επιχειρηματικότητα καταδικάζονται. Ο επιχειρηματίας αντιμετωπίζεται περίπου ως ύποπτος μέχρι αποδείξεως αριστεροφροσύνης. Αποτελεί προοδευτική αντίληψη αυτό;

Η Αριστερά προκρίνει τη συλλογική ευθύνη και τις συλλογικές αντιλήψεις που

Να ζήσουμε να θυμόμαστε τον «πράσινο» ήλιο;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που ένα κόμμα δεν χάνει ΜΟΝΟ επειδή κάνει λάθος. Χάνει επειδή περιμένει να κερδίσει από τα λάθη των άλλων. Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ. Έπειτα από τέσσερα σχεδόν χρόνια αντιπολίτευσης, το κόμμα βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα δυσάρεστο ερώτημα: γιατί δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει την κούραση  της κυβέρνησης;

Η απάντηση δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο επιχειρούν ορισμένοι να την παρουσιάσουν. Η κοινωνία άκουσε την κριτική του ΠΑΣΟΚ. Δεν πείστηκε όμως ότι άκουσε και μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση.

Η ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη επένδυσε υπερβολικά στην αντίληψη ότι η κυβερνητική φθορά θα λειτουργούσε σωρευτικά υπέρ της. Ότι η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και οι θεσμικές συγκρούσεις θα δημιουργούσαν ένα πολιτικό ρεύμα που αργά ή γρήγορα θα κατέληγε στο ΠΑΣΟΚ.

Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί έτσι. Οι ψηφοφόροι δεν αναζητούν απλώς έναν καταγγέλλοντα. Αναζητούν έναν πιθανό κυβερνήτη. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο το ΠαΣοΚ δεν κατάφερε να δημιουργήσει πειστική εικόνα.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο καθώς εμφανίζονται νέες διεκδικήσεις στον

Η γυναικοκτονία ως θεσμική και κοινωνική πρόκληση

 

Γράφει η Όλγα Κεφαλογιάννη

Η γυναικοκτονία αποτελεί την πιο ακραία και μη αναστρέψιμη μορφή έμφυλης βίας. Δεν είναι «έγκλημα πάθους», ούτε αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας έκρηξης ή μιας «κακής στιγμής».

Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι η τελική κατάληξη μιας μακράς σχέσης εξουσίας, ελέγχου, φόβου και συστηματικής κακοποίησης. Μιας σχέσης στην οποία η βία έχει προηγηθεί, έχει επαναληφθεί και συχνά έχει γίνει ορατή στο οικογενειακό, κοινωνικό ή θεσμικό περιβάλλον του θύματος.

Κάθε φορά που μία γυναίκα δολοφονείται από τον σύζυγο, τον σύντροφο, τον πρώην σύζυγο ή τον πρώην σύντροφό της, η δημόσια συζήτηση επανέρχεται με ένταση. Όμως τα χαρακτηριστικά που αναδεικνύονται εκ των υστέρων είναι συχνά γνώριμα.

Ο δράστης περιγράφεται ως ζηλότυπος, χειριστικός, ελεγκτικός και βίαιος. Το θύμα ως απομονωμένο, φοβισμένο και πολλαπλώς κακοποιημένο. Συχνά είχε ήδη αναζητήσει τρόπο διαφυγής. Άλλοτε είχε καταφέρει να αποχωρήσει από τη σχέση, χωρίς όμως να έχει πραγματικά προστατευθεί.

Η γυναικοκτονία σπάνια εμφανίζεται χωρίς προηγούμενες ενδείξεις. Προηγούνται απειλές, εκφοβισμός, σωματική ή ψυχολογική βία, έλεγχος, απομόνωση και περιορισμός

ΚΚΕ: Ο μεγάλος χορηγός του Άδωνι!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Αν κάποιος παρακολουθεί τις περιοδείες του Άδωνι Γεωργιάδη στην ελληνική περιφέρεια, θα μπορούσε εύλογα να πιστέψει πως υπάρχει μια άτυπη συμφωνία συνεργασίας ανάμεσα στον υπουργό και το ΚΚΕ. Ο πρώτος ανακοινώνει επίσκεψη και οι δεύτεροι αναλαμβάνουν την επικοινωνιακή υποστήριξη.

Με αξιοθαύμαστη συνέπεια, όπου εμφανίζεται ο Άδωνις, εμφανίζονται και οι γνωστοί επαναστάτες υπηρεσίας. Σημαίες, ντουντούκες, συνθήματα, καταγγελίες και η απαραίτητη θεατρική αγανάκτηση. Μια παράσταση που παίζεται ξανά και ξανά, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, με το ίδιο σενάριο, τους ίδιους πρωταγωνιστές και το ίδιο προβλέψιμο φινάλε.

Οι τοπικές οργανώσεις του ΚΚΕ συμπεριφέρονται λες και έχουν αναλάβει την έκδοση πολιτικών θεωρήσεων εισόδου στις πόλεις της χώρας. Δεν αρκεί που η Ελλάδα είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Για τους συντρόφους χρειάζεται και η έγκριση του τοπικού κομματικού πυρήνα. Αν δεν την έχεις, χαρακτηρίζεσαι ανεπιθύμητος!

Κάπως έτσι, κάθε επίσκεψη του Άδωνι μετατρέπεται σε μικρή ιδεολογική μάχη για τη

Τσίπρας, Ανδρουλάκης, Σαμαράς και στο βάθος ο Οκτώβριος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Είναι γνωστό ότι ο Μητσοτάκης είναι θεσμικός. Αυτό που λέει λοιπόν, για εκλογές στο τέλος της τετραετίας, έχει κι αλήθεια και λογική.

Όμως, αν γίνουν εκλογές Οκτώβριο ή Νοέμβριο, δεν θα είναι σχεδόν στο όριο ολοκλήρωσης της θεσμικής ολοκλήρωσης της τετραετίας;

Η αλήθεια είναι ότι πολλά λέγονται και γράφονται για τις εκλογές, ειδικά μετά την ίδρυση των κομμάτων των Τσίπρα και Καρυστιανού. Η δε εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι ούτε ο Μητσοτάκης έχει καταλήξει στην ημερομηνία των εκλογών.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δούμε το ζήτημα των εκλογών με αλληλουχία λογικών σκέψεων.

Α. Κόμμα Τσίπρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός, έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ, επιχείρησε ένα σεργιάνι στο Κέντρο που δεν του βγήκε και κατέληξε πάλι στην Αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ, με άλλο

Στη μνήμη Μάριου Τόκα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Αν ανέπνεε ακόμη ανάμεσά μας, σήμερα θα γιόρταζε τα 72α γενέθλιά του και θα έσβηνε 72 κεράκια, σκορπίζοντας εκείνο το γαλήνιο χαμόγελο που φώτιζε τους ανθρώπους γύρω του.

8 Ιουνίου γεννήθηκε στη Λεμεσό. Μα ο χρόνος στάθηκε άδικος μαζί του. Ο χάρος τον άγγιξε νωρίς στο φτερό και τον πήρε μακριά από τον κόσμο που τόσο αγάπησε. Κι όμως, ο Μάριος Τόκας, παραμένει εδώ, ανάμεσά μας, μέσα στις νότες που άφησε κληρονομιά, στις μελωδίες που έγιναν παρηγοριά, στην αξιοπρέπεια, το ήθος και την ευγένεια της ψυχής του.

Κάποιες στιγμές μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα. Σαν να είμαστε ξανά μαζί στο στούντιο, στο ραδιόφωνο, να

Νάνοι!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Την Κυριακή, είδαν το φως της δημοσιότητας δυο νέες δημοσκοπήσεις. Μια της Marc για το «Πρώτο Θέμα» και μια της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών». Τι έδειξαν; Επιβεβαίωσαν τις έρευνες της  Opinion Poll, της Pulse, της GPO και της Metron Analysis, που δείχνουν τον Τσίπρα να έχει πάρει σαφές προβάδισμα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Επιβεβαίωσαν και κάτι ακόμη: Ότι τόσο καιρό ο Ανδρουλάκης έπαιζε μόνος του και τελικά  βγαίνει…τρίτος ή και τέταρτος!

Είναι και κάτι ακόμη: Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Τσίπρα με ποσοστό πέριξ του 15%, άρα ουδείς συνωμοσιολογεί για να …ρίξει το ΠαΣοΚ, όπως ισχυρίζονται στη Χαριλάου Τρικούπη.

Αυτά αφορούν τις έρευνες. Όμως, είναι κάποια πράγματα που είναι πιο σημαντικά. Η αξιοπρέπεια.

Ο Τσίπρας, συμπεριφέρεται στους πρώην συντρόφους του ως να είναι ασήμαντοι, αμελητέοι, μηδαμινοί. Κατ’ αρχάς τους έβαλε

Ιστορίες με τον Γιώργο Σουφλιά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Αναμφισβήτητα ο Γιώργος Σουφλιάς αδικήθηκε από την ίδια την παράταξή του. Η προσωπικότητα, οι ιδέες, το έργο που παρήγαγε για την πατρίδα απ’ όπου την υπηρέτησε, υπήρξαν πολύ ισχυρότερες από την αποδοχή που του επιφυλάχτηκε. Αλλά αυτά θα τα βρει και θα καταγράψει η ιστορία.

Ο Γιώργος Σουφλιάς διέθετε μια κορυφαία -όσο και σπάνια- ιδιότητα στα ενδότερα της ΝΔ. Όλοι, μα όλοι οι πρόεδροι της τον αξιοποίησαν σε κορυφαίες θέσεις ευθύνης κι δη από τα μικράτα του.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, τον έκανε υφυπουργό Εσωτερικών.

Ο Γεώργιος Ράλλης, υφυπουργό Συντονισμού.

Ο Ξενοφών Ζολώτας, στην Οικουμενική του 1989 και με σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων, τον έκανε «Τσάρο» της Οικονομίας.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, τον έχρισε διαδοχικά υπουργό Οικονομικών. Εθνικής Οικονομίας και Παιδείας.

Ο Κώστας Καραμανλής, τον έκανε υπουργό Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και

ΠαΣοΚ: Η πολιτική των αυτογκόλ

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στη Χαριλάου Τρικούπη πρέπει να έχουν φτάσει σε κορυφαία επίπεδα αμηχανίας, αν όχι απελπισίας. Μόνο και μόνο που σκέπτονται να προχωρήσουν στη μεταγραφή του Μάριου Σαλμά, καταδεικνύει του λόγου το αληθές, αφού ο εν λόγω δήλωσε ότι η επιλογή του είναι να πάει στον Σαμαρά ή στο ΠαΣοΚ!!!

Αν θέλουν λοιπόν Σαλμά, ας πάρουν Σαλμά. Αν θέλουν να ξαναπάρουν Τζάκρη και Κασιμάτη που συζητούν μαζί τους, ας τις πάρουν. Αν θέλουν να πάρουν τον ναύαρχο Αποστολάκη που ήταν ΣΥΡΙΖΑ, ανακοινώθηκε για λίγες ώρες ως υπουργός της ΝΔ, ενώ μετά πήγε στον Κασσελάκη, ας το πράξουν, δικαίωμά τους. Αν θέλουν να πάρουν τον Κασσελάκη, ας τον πάρουν.

Άλλωστε οι πολιτικές μετακινήσεις δεν είναι κάποιο καινούργιο σπορ, συμβαίνει χρόνια στην πολιτική ζωή. Το θέμα είναι η ποιότητά τους. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πάρει στο ΠαΣοΚ τους

Τίμησε τη χώρα και τη ΝΔ

 

Γράφει ο Στάθης Κ. Σταθόπουλος

Το Μάρτιο του 1997 η Νέα Δημοκρατία κλήθηκε-με πρωτόγνωρη για τα τότε δεδομένα της διαδικασία- σε μια κρίσιμη συνεδριακή ψηφοφορία για την εκλογή νέου αρχηγού που θα την έβγαζε από μια πολυετή κρίση εσωστρέφειας και συνεπακόλουθης πολυετούς- με μικρό διάλειμμα- παραμονής στην Αντιπολίτευση, να απαντήσει σε ένα καθοριστικό δίλημμα: στο νέο, μορφωμένο, δυναμικό και έχοντα όνομα βαρύ σαν ιστορία, όχι, όμως, και εμπειρία διοίκησης και διαχείρισης εξουσίας, Κώστα Αλ. Καραμανλή αντιπαρατάχθηκε ο Γιώργος Σουφλιάς: ένας απλός άνθρωπος, αυτό που την εποχή εκείνη ονομαζόταν «ένας από εμάς», τέκνο αγροτοκτηνοτροφικής