Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
8
Ιουνίου γεννήθηκε στη Λεμεσό. Μα ο χρόνος στάθηκε άδικος μαζί του. Ο
χάρος τον άγγιξε νωρίς στο φτερό και τον πήρε μακριά από τον κόσμο που τόσο
αγάπησε. Κι όμως, ο Μάριος Τόκας, παραμένει εδώ, ανάμεσά μας, μέσα στις νότες
που άφησε κληρονομιά, στις μελωδίες που έγιναν παρηγοριά, στην αξιοπρέπεια, το
ήθος και την ευγένεια της ψυχής του.
Κάποιες στιγμές μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα. Σαν να είμαστε ξανά μαζί στο στούντιο, στο ραδιόφωνο, να
μοιραζόμαστε κουβέντες, σιωπές και μουσικές. Και το χαμόγελό του, ζεστό και καθάριο, να ακουμπά τον ήλιο και το φεγγάρι, όπως μόνο οι σπάνιοι άνθρωποι μπορούν. Κι ύστερα στο ταβερνάκι του Ζηλάκου, στη Φρεαττύδα, με τον Πασχάλη Τερζή, τον Ανδρέα Νεοφυτίδη κι ενίοτε και τον Αντώνη Καλογιάννη.Αχ,
Μάριε...
Εκεί
ψηλά που ταξιδεύεις,
είμαι βέβαιος πως δεν σταμάτησες ποτέ να συνθέτεις. Πως γεμίζεις τους ουρανούς
με παραδεισένιες μελωδίες, όπως τότε που χάριζες στον κόσμο το «Σημάδι», την
«Αννούλα του χιονιά», τα «Λαδάδικα», το «Σ’ αγαπώ σαν τον ήλιο του Μάη», το
«Λεηλάτησέ με», τη «Ξεχασμένη αποσκευή», το «Εξαρτάται», το «Σ’ αναζητώ στη
Σαλονίκη», το «Τρελό φορτηγό», τον «Άσωτο», το «Φαντάσου», τα «Δίδυμα φεγγάρια»
και τόσα άλλα τραγούδια που έγιναν κομμάτι της ζωής μας.
Σήμερα
δεν θυμάμαι
μόνο την ημέρα που γεννήθηκες. Θυμάμαι έναν φίλο, έναν σπουδαίο/κορυφαίο
δημιουργό, έναν σπάνιο άνθρωπο και μια ψυχή που κατάφερε να νικήσει τον χρόνο.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν και χάνονται. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που
φεύγουν, αλλά μένουν για πάντα στις καρδιές μας.
Χρόνια
πολλά εκεί ψηλά, αγαπημένε Μάριε. Η μουσική σου εξακολουθεί να με
συντροφεύει, να με συγκινεί και να μου θυμίζει ότι οι αληθινοί δημιουργοί δεν φεύγουν
ποτέ. Ζουν μέσα στα τραγούδια τους, μέσα στις αναμνήσεις μας, μέσα στην αγάπη
που αφήνουν πίσω τους.
Αχ,
Μάριε...
πάντα παρών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου