Αβραμόπουλος και… κόρη ναυάρχου

 Γράφει η Ρέα Βιτάλη

Θυμάστε, σε εκείνη την ασπρόμαυρη ταινία ενός «κάποτε», εκείνη την καψοεπηρμένη μαντάμ που διαμαρτύρονταν στον αξιωματικό υπηρεσίας «Θα με υποχρεώσετε, μιλήστε μου στον πληθυντικό, είμαι κόρη ναυάρχου»; Ε, αυτό δεν είναι τίποτα. Επί Αβραμόπουλου ανεβήκαμε level.

Όπως, πιθανολογώ, ενημερωθήκατε, αστυνομικό τμήμα Βελγίου εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, τον πολιτικό άνδρα που κατέληξε βουλευτής Ηλείας. Εννοείται, δεν μπορώ να γνωρίζω τι συνέβη, ούτε να κατηγορήσω, ούτε και να συμπονέσω. Ενημερώνομαι, όπως όλοι, προσπαθώντας να καταλάβω. Επί τούτου ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, και ίνα μας βοηθήσει να καταλάβουμε, έδωσε χθες μια συνέντευξη στο τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και συγκεκριμένα στους δημοσιογράφους Οικονόμου και Παυλόπουλο, την οποία στάθηκα με ειλικρινές ενδιαφέρον να παρακολουθήσω.

Ομολογώ ότι κατέληξα αγωνιούσα για εγκεφαλικό, είμαι και σε ζόρικη ηλικία, μελετώντας πίσω

από τις λέξεις τον χαρακτήρα του ανδρός, όπως διαφαίνεται στον τρόπο διαχείρισης.

«Δεν θα απολογηθώ σε κανέναν, κερατά!». Ωπα! Όπου, να υποθέσω, «κερατάς» ένα Αστυνομικό Τμήμα του Βελγίου. Ήτοι μια Αρχή; Μπορείτε να φανταστείτε οποιονδήποτε πολίτη, ευσυνείδητο ή μη, που να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο σε αντίστοιχο ένταλμα; Είναι αυτή κατεύθυνση παραδειγματισμού από πολιτικό που υπηρετεί το Κράτος; Τις αρχές; Όντας Αρχή.

Αξίζει να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη ως μνημείο έπαρσης. Αξίζει να ακούσετε προσεκτικά τον τόνο της φωνής όταν λέει «Έλαβα 5.000 ευρώ»… Κάπως ως ψίχουλα για την υψηλότητά μου… Και να διευκρινίζει «5.000 ευρώ μεικτά» με τονισμό και να συνεχίζει: «Ήτοι 3.500 ευρώ», ως λίγα. Είναι να γελάς με τον υπολογισμό των «Μεικτά-καθαρά», ακριβώς με τον τρόπο που δικαιούται να τα μετράει ένας εργάτης ή ένας νέος/νέα. Ένας του μόχθου. Ο κύριος Αβραμόπουλος, εκ του είδους της αποστολής του, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του αμειβόταν από κρατικό κορβανά. Μια φορά απέκτησε εργοδότη, εις ηλικίαν μπόλικη, και αίφνης μετράει τα «Μεικτά καθαρά»; Δεν γνωρίζει ότι από την τσέπη του εργοδότη βγαίνει όλο το ποσόν; Και κυρίως ότι το ποσόν που κρατείται διευκολύνει-χρηματοδοτεί την κοινωνία όλη, πέραν της ασφάλειας του εργαζομένου; Αυτό τσιγκουνεύτηκε; Σκαρφαλώνοντας δε, στο ύψιστο σκαλοπάτι τύφλωσης από έπαρση, «το τερμάτισε» με το αριστουργηματικό: «Δηλαδή το κράτος έβγαλε και από μένα». Ε, εκεί σπας τηλεόραση! Του χρωστάμε και από πάνω!

Είπε κι αυτός να εργαστεί, καθώς «η δουλειά κάνει τους άνδρες, το γιαπί, το πιλοφόρι, το μυστρί», σε έναν Παντσέρι, και μας το «χτύπησε»! Είναι ώρα, βρε χριστιανέ μου, να κάνουμε λογαριασμό; Είναι ώρα να δούμε ποιος χρωστάει σε ποιόν; Είναι να πηγαίνεις τόσο γυρεύοντας;

Για παράδειγμα, τα εμβόλια που είχες παραγγείλει σε τεμάχια περισσότερα του πληθυσμού της χώρας και τελικά δεν χρειάστηκαν πού να τα χρεώσουμε; Ποια Λιόλιου να μας τραγουδήσει «Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό και έναν υπεύθυνο που θέλω να ρωτήσω….».

Από το 1980 έως τις μέρες μας, υπηρετών τον ελληνικό λαό… Μετά οδηγού, ασφαλείας και ό,τι συνεπάγεται…

Αχ! Κύριε Αβραμόπουλε! Τι να μας λέει εκείνη η καψοεπηρμένη της μαυρόασπρης ελληνικής ταινίας «Σας παρακαλώ, μιλήστε μου στον πληθυντικό, είμαι κόρη ναυάρχου»… Εμείς το ξετινάξαμε σε άλλο level! Μου είναι παγερά αδιάφορο το δίκαιο ή το άδικο του εντάλματος σύλληψης του κυρίου Αβραμόπουλου. Μου αρκεί ο τρόπος της διαχείρισης του θέματός του. Θα ευχόμουν «Περαστικά», εκλαμβάνοντας την αλαζονεία ως τη φρικτότερη νόσο. Πλην αγιάτρευτη.

 

ΥΓ Είχα να ζήσω τόση αλαζονεία από τότε που είδα τον Αλέξη Τσίπρα σε σκάφος με πούρο στο στόμα να ξεχαρμανιάζει από την πυρκαγιά στο Μάτι.

 

Πηγή: Protagon.gr