Από τον αρχαιοκάπηλο/οικοπεδοφάγο Μακρυγιάννη στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στις πολεοδομίες…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου, είχε δηλώσει με περισσή αφέλεια (;;): «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα» (ή «διοικώ μια χώρα διαφθαρμένων»), για να περιγράψει την κατάσταση στη δημόσια διοίκηση! Η συγκεκριμένη δήλωση ξεσήκωσε σάλο κι είχε γίνει τον Δεκέμβριο του 2009, κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών. Διαψεύστηκε από το γραφείο του αλλά επιβεβαιώθηκε επανειλημμένως από τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Είχε άδικο ο Παπανδρέου; Ποιος δεν ήξερε, ποιος δεν ξέρει (τα ζούμε και πάλι άλλωστε) ότι η διαφθορά ζει και βασιλεύει σε καίριες δομές του κρατικού μηχανισμού; Δεν τη ζούμε στα νοσοκομεία με τα φακελάκια; Δεν τη ζούμε στις πολεοδομίες; Δεν τη ζούμε στις εφορίες κι όπου υπάρχει δια ζώσης επαφή εξυπηρετούμενου πολίτη και υπαλλήλου; Δεν τις ζούμε με επίορκους αστυνομικούς που ξεσκεπάζονται από τις εσωτερικές υποθέσεις; Δεν τη ζούμε με τις κλοπές του ΦΠΑ, τις ρευματοκλοπές, τη φοροδιαφυγή; Δεν τη ζούμε εδώ και δεκαετίες στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Μέχρι και στις

εξετάσεις για διπλώματα αυτοκίνητων ακούμε κάθε λίγο και λιγάκι διάφορα. Ή μήπως όλα αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά;

Δυστυχώς, ο Παπανδρέου είχε σε μεγάλο βαθμό δίκιο. Άλλο που μέσα στην αυλή του υπήρχε ο Άκης και πολλοί άλλοι που σημείωναν σε τεφτέρια τις μίζες που λάμβαναν… Η διαφθορά, αποτελούσε πάντα κορυφαίο πρόβλημα τη χώρας. Από τα χρόνια του εκμαυλιστή Κωλέττη, πριν και μετά την απελευθέρωση του ΄21 και τις ατιμίες του …ήρωα αρχαιοκάπηλου και τοκογλύφου Μακρυγιάννη, έφτασε αλώβητη στις ημέρες μας. Λαίλαπα κανονική! Πότε με το πελατειακό κράτος και πότε με μεμονωμένα περιστατικά. Μεμονωμένα, μα κανόνας!

Έτσι στήθηκε το βαθύ κράτος. Δεν έγινε σε πέντε ή δέκα χρόνια. Έγινε σε διακόσια και φυσικά υποβοηθήθηκε σε κορυφαίο επίπεδο τα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση! Εκεί διαλύθηκε το σύμπαν. Ή, αν προτιμάτε, εκεί πολλοί κατάλαβαν ότι το κράτος δεν είναι θεσμός αλλά λάφυρο.

«Είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια!», είχε πει το 1986 ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, κατά τη διάρκεια πανελλαδικής συνδιάσκεψης στο Σπόρτινγκ, αναφερόμενος στον τότε Διοικητή της ΔΕΗ, Δημήτρη Μαυράκη. Ο οποίος αργότερα απηλλάγη δια βουλευμάτων!

Τότε ήταν που διοικούσαν τη χώρα οι κλαδικές κι οι συνδικαλιστές και γινόταν το σώσε στη διοίκηση. Οι παλαιότεροι το θυμούνται ως εποχή. Οι νεότεροι ως λογαριασμό που εξακολουθούν να πληρώνουν.

Τότε ήταν που κορυφαία κυβερνητικά στελέχη «έστησαν» το σκάνδαλο του καλαμποκιού.

Τότε ήταν το σκάνδαλο Κοσκωτά με τα δισεκατομμύρια της Τράπεζας Κρήτης να κάνουν πάρτι εδώ κι εκεί και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Δικαιοσύνης (Μένιο Κουτσόγιωργα) να πιάνεται με τη γίδα στην πλάτη (2 εκατομμύρια δολάρια) για να φτιάξει τον…κουτσονόμο και να πέσει στα μαλακά ο απατεώνας τραπεζίτης… Ήταν η εποχή που ο εκμαυλισμός έγινε κανονικότητα.

Τότε είχαμε και το μέγα σκάνδαλο της ΠΡΟΜΕΤ, κρατικής εταιρείας που εισήγε λαθραία καφέ και τον υπερτιµολογούσε για να πηγαίνουν τα λεφτά σε κάποιες τσέπες. Η ίδια εταιρεία είχε µπλέξει και σε σκάνδαλο αγοράς σάπιας ξυλείας από το εξωτερικό.

Τότε είχαμε και το σκάνδαλο της ΠΥΡΚΑΛ, η οποία πουλούσε την κάθε οβίδα στον Ελληνικό Στρατό σε διπλάσια τιμή από εκείνη που τις πουλούσε στο Ιράκ και κάποιοι τσέπωναν τις διαφορές. Η ίδια κρατική εταιρεία είχε αγοράσει ένα άχρηστο ναυπηγείο για την κατασκευή πλαστικών σκαφών!!

Τότε είχαμε και το μέγα σκάνδαλο της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων. Όπου ο τότε υφυπουργός Άμυνας Στάθης Γιώτας, είχε υποβάλει μηνύσεις σε βάρος του προέδρου της εταιρείας και δύο άλλων στελεχών της για παραλείψεις που ζημίωσαν τη βιομηχανία αλλά και για μίζες δισεκατομμυρίων. Ο Γιώτας παραιτήθηκε μόλις έκανε τις μηνυτήριες αναφορές.

Τότε είχαμε και τις ιστορίες με τη διασπάθιση των ευρωπαϊκών κονδυλίων, ειδικά στην επαρχία με συμμετοχή κρατικών υπαλλήλων και ιδιωτών. Χρήματα που έγιναν βίλες, πολυτελή αυτοκίνητα και φυσικά …καύσιμη ύλη στα χιλιάδες μπαρ που ξεφύτρωναν στην επαρχία, με τις γνωστές επιγραφές… «προσεχώς Βουλγάραι»!!! Άλλωστε, η ευρωπαϊκή μας ολοκλήρωση πέρασε πρώτα από τις πισίνες και μετά από την παραγωγή.

Στις μέρες μας -πάντα έτσι ήταν μα συνεχίζεται- οι βουλευτές έχουν στα γραφεία τους τμήματα εξυπηρετήσεων. Κι όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, μάλλον είναι ψεύτης. Χωρίς εξυπηρετήσεις δεν εκλέγεται!

Ποιος φταίει για τη διαφθορά; Έλα ντε; Φταίει το συνολικό νομικό πλαίσιο; Φταίει η πολυνομία που αποτελεί εστία διαφθοράς και δίνει σε υπαλλήλους τη δυνατότητα παιγνιδιών κι εκβιασμών;

Κι όμως. Η αντιμετώπιση της διαφθοράς συνδέεται πλέον με νόμους της ΕΕ, του ΟΗΕ, του ΟΟΣΑ. Μα φαίνεται ότι ουδείς φοβάται. Οφείλεται στον τρόπο σκέψης μας; Στην κουλτούρα μας; Στον χαρακτήρα μας; Στην απληστία μας; Στην παιδεία του τύπου… δεν θα σώσω εγώ τον κόσμο; Στην κουλτούρα του… όλοι κλέβουν; Στο ελλιπές αξιακό μας σύστημα; Πώς θα το μάθουμε άραγε;

Προσέξτε: Έχουν περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια, που ο εξαιρετικός δημόσιος υπάλληλος κι επιθεωρητής δημόσια διοίκησης Λέανδρος Ρακιτζής, είχε αναφέρει 842 δημοσίους υπαλλήλους, που είχαν στις πλάτες τους κατηγορίες για βαριά διαφθορά!! Ξέρετε κάτι; Οι περισσότερες υποθέσεις ΔΕΝ έχουν τελεσιδικήσει!!! Κι αν κάποιες τελεσιδίκισαν δεν μάθαμε ποτέ τις συνέπειες όσων έκλεψαν ή αποδείχτηκαν διαφθαρμένοι.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι ένα: Τι μέλλει γενέσθαι; Ερώτημα που επανέρχεται με αξιοσημείωτη συνέπεια. Σχεδόν όση κι η διαφθορά. Υπάρχει ελπίδα για να φτάσουμε στη μηδενική ανοχή; Βλέπουμε εσχάτως να υπάρχει βούληση και κάποιοι να πηγαίνουν φυλακή. Μα δεν μάθαμε ποιοι είναι αυτοί… Ιδού λοιπόν η πρώτη συνέπεια που θα έπρεπε να έχουν οι διεφθαρμένοι: Να μαθαίνουμε ποιοι είναι.

Το βέβαιο είναι ότι η διαφθορά δεν πολεμιέται. Το πρόβλημα είναι πίσω από τις πόρτες, όχι στα πρωτοσέλιδα και στις αναλύσεις. Ούτε αποτελεί μόνο δικό μας φαινόμενο. Ούτε αντιμετωπίζεται μοιρολατρικά, του τύπου… στην Ελλάδα ζούμε… Φρονώ ότι ο μετριασμός της διαφθοράς -δεν συζητάμε καν για εξάλειψή της- αποτελεί μια μεγάλη επανάσταση. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι αγαπούν τις επαναστάσεις, αρκεί να ξεκινούν από τους άλλους. Και δεν ξέρω πόσοι μπορούμε ή θέλουμε να γίνουμε επαναστάτες…