Η Δόμνα Μιχαηλίδου & τα νέα fake news του λαϊκισμού

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχει κάτι που ενώνει τα πολιτικά άκρα περισσότερο από ό,τι τα χωρίζει: η περιφρόνηση για την αλήθεια. Είτε φοράει τον μανδύα της επαναστατικής «ευαισθησίας» είτε τυλίγεται με τη σημαία του δήθεν πατριωτισμού, ο λαϊκισμός λειτουργεί πάντα με τον ίδιο τρόπο. Διαστρεβλώνει γεγονότα, κατασκευάζει εχθρούς και διαδίδει ψέματα με μοναδικό στόχο το πολιτικό κέρδος.

Αυτό ακριβώς συνέβη και με τις δηλώσεις της Δόμνας Μιχαηλίδου.

Τι είπε πραγματικά; Ότι η ελληνική κοινωνία αποτελείται από διαφορετικές μορφές οικογενειών. Μονογονεϊκές, ανάδοχες, θετές, οικογένειες μετά από διαζύγιο. Και ότι όλες αυτές οι οικογένειες αποτελούνται από Έλληνες πολίτες που δικαιούνται την ίδια φροντίδα από την Πολιτεία.

Ποιος σοβαρός Υπουργός Οικογένειας θα μπορούσε να αγνοήσει την ύπαρξη εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών του; Κανείς.

Είπε η Μιχαηλίδου, ότι καταργείται η παραδοσιακή οικογένεια; Όχι.

Είπε μήπως ότι η πυρηνική οικογένεια δεν αποτελεί θεμέλιο της κοινωνίας; Ακριβώς το αντίθετο. Δήλωσε ξεκάθαρα ότι θεωρεί την

πυρηνική οικογένεια βασικό πυλώνα της κοινωνικής συνοχής, ότι σε αυτή μεγάλωσε και ότι αυτή έχει επιλέξει για τη δική της ζωή.

Όλα τα υπόλοιπα είναι προϊόν πολιτικής κατασκευής.

Κάποιοι επέλεξαν να απομονώσουν λέξεις, να αλλοιώσουν το νόημα των δηλώσεων και να παρουσιάσουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα από την πραγματικότητα. Γιατί; Επειδή ο θυμός πουλάει περισσότερο από την αλήθεια και το ψέμα κινητοποιεί ευκολότερα από τα γεγονότα.

Δεν είναι η πρώτη φορά.

Θυμόμαστε όλοι την υπόθεση της «μικρής Μαρίας» στον Έβρο. Για να πλήξουν τον Μητσοτάκη, παρουσίασαν για ημέρες ως αδιαμφισβήτητο γεγονός, ότι ένα πεντάχρονο παιδί πέθανε σε νησίδα του Έβρου επειδή δήθεν το εγκατέλειψαν οι ελληνικές αρχές. Πολιτικοί, ακτιβιστές και μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να καταδικάσουν τη χώρα πριν ακόμη διαπιστωθούν τα πραγματικά περιστατικά. Τελικά, οι έρευνες απέδειξαν ότι υπήρξε τέτοιο παιδί ή τέτοιος θάνατος στο σημείο και στον χρόνο που καταγγελλόταν. Παρ' όλα αυτά, η ψευδής αφήγηση είχε ήδη κάνει τον γύρο του κόσμου και είχε χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο πολιτικής και ιδεολογικής προπαγάνδας.

Το ίδιο μοτίβο βλέπουμε σήμερα από την αντίθετη πολιτική όχθη.

Εκείνοι που καταγγέλλουν διαρκώς την «προπαγάνδα και τα fake news των άλλων» υιοθετούν ακριβώς τις ίδιες μεθόδους όταν θεωρούν ότι τους εξυπηρετούν. Κατασκευάζουν ανύπαρκτες δηλώσεις, αποδίδουν προθέσεις που δεν υπάρχουν και μετατρέπουν μια απλή διαπίστωση της κοινωνικής πραγματικότητας σε δήθεν επίθεση κατά της ελληνικής οικογένειας.

Δεν πρόκειται για υπεράσπιση αξιών. Πρόκειται για πολιτική απάτη.

Η υπεράσπιση της παραδοσιακής οικογένειας δεν προϋποθέτει την άρνηση της ύπαρξης όλων των υπόλοιπων οικογενειών. Η ενίσχυση των πολύτεκνων οικογενειών —που αποτελεί αδιαμφισβήτητη εθνική ανάγκη λόγω του δημογραφικού— δεν σημαίνει ότι το κράτος μπορεί να γυρίζει την πλάτη σε ένα παιδί που μεγαλώνει με έναν γονέα, σε μια ανάδοχη οικογένεια ή σε μια οικογένεια που δοκιμάστηκε από ένα διαζύγιο.

Αυτό δεν είναι συντηρητισμός. Είναι απανθρωπιά, είναι κοινωνική αναλγησία.

Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει όταν ένας Υπουργός αναγνωρίζει την πραγματικότητα. Κινδυνεύει όταν η πραγματικότητα αντικαθίσταται από fake news. Όταν οι πολιτικοί επενδύουν συνειδητά στην παραπληροφόρηση. Όταν η διαστρέβλωση γίνεται εργαλείο αντιπολίτευσης και το ψέμα βαφτίζεται «πατριωτισμός» ή «αγώνας».

Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι ιδεολογικό προνόμιο ούτε της Αριστεράς ούτε της Δεξιάς. Είναι η βάση κάθε δημοκρατικού κράτους. Όποιος τα αναγνωρίζει επιλεκτικά, ανάλογα με το ποιος τον εξυπηρετεί πολιτικά, δεν υπερασπίζεται ούτε την πατρίδα ούτε τη δημοκρατία. Υπερασπίζεται μόνο τα πολιτικά του σχέδια και την πολιτική του επιβίωση.

Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερη αλήθεια και λιγότερη προπαγάνδα. Περισσότερη πολιτική ευθύνη και λιγότερους επαγγελματίες της αγανάκτησης. Γιατί τα fake news μπορεί να χαρίζουν πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη, αλλά μακροπρόθεσμα διαβρώνουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, δηλητηριάζουν τον δημόσιο διάλογο και τελικά στρέφονται εναντίον της ίδιας της δημοκρατίας.

Η αλήθεια δεν είναι ούτε Δεξιά ούτε Αριστερή. Είναι απλώς η αλήθεια. Και όποιος τη θυσιάζει για λίγες ψήφους, υπηρετεί τον λαϊκισμό και τίποτε άλλο. Όπως ένας ανησυχών πρώην πρωθυπουργός…