Ο Τσίπρας, οι παλιοί του σύντροφοι & το rebranding της καρέκλας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όλο και περισσότεροι πολίτες θεωρούν ότι αποτελούν ντροπή για την πολιτική, τα πολιτικά κόμματα, την Αριστερά και το ηθικό πλεονέκτημα, όσα συμβαίνουν στην Κουμουνδούρου, όπου παρακολουθούμε σε ζωντανή σύνδεση τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η μοναδική έγνοια των πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται ότι είναι η επανεκλογή τους κι αυτό αποτελεί μακροβούτι στον καιροσκοπισμό. Κι είναι σαφές, πάλι, ότι η επανάσταση σταματά στην πόρτα της βουλευτικής αποζημίωσης.

Αποτελεί μοναδική κυνική πράξη, η πρόσκληση σε αποστασία του Τσίπρα προς τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μη τυχόν και τους λυπηθεί και τους εντάξει στο κόμμα του για να επανεκλεγούν.

Ο Τσίπρας παρουσίασε την επανεμφάνισή του ως… rebranding, μα ήταν αποστασία από το κόμμα του, έστω κι αν παρέδωσε την έδρα του. Ήταν πραξικόπημα, αντίθετο με κάθε έννοια ηθικού πλεονεκτήματος.

Θα θυμόσαστε ασφαλώς, ότι όλα αυτά τα χρόνια, οι Αριστεροί αναμασούσαν την

καραμέλα του ηθικού πλεονεκτήματος, της προσφοράς στον άνθρωπο, της συντροφικότητας κι ένα σωρό παρόμοια φληναφήματα.

Λόγια, λόγια, λόγια, λόγια του αέρα. Ο Τσίπρας, τους μεν συντρόφους του, τους εξευτελίζει σε εξώστες και τους βάζει στη σειρά για να διαλέξει η Κουφονικολάκου ποιον θα πάρουν μαζί. Τη δε αλήθεια και πραγματικότητα την γρονθοκοπεί και υπερηφανεύεται κιόλας. Η συντροφικότητα αποδείχθηκε τελικά, σχέση ορισμένου χρόνου.

Λόγια, λόγια, λόγια του αέρα. Κάποιοι του είπαν ότι έτσι θα εντυπωσιάσει, αλλά και θα κόψει τους δεσμούς από τις κακές παρέες. Του είπαν ότι αν …βασανίσει τους συντρόφους του, θα δείξει ότι είναι ο ηγέτης της… κυβερνώσας Αριστεράς…

Μα δεν του είπαν, ότι η Αριστερά, έχει χρεοκοπήσει!

Για σκεφτείτε: Το νέο κόμμα του Τσίπρα, μοιάζει με αίθουσα αναμονής βουλευτών που φοβούνται την ανεργία.

Για σκεφτείτε: Ποιοι εκπροσωπούν την Αριστερά; ; Ο Τσίπρας και κάποιες δεκάδες βουλευτές που στέκονται στο ένα πόδι, άβουλοι, ετερόνομοι, ανθρωπάκια που αναζητούν το μέλλον τους σε μια βουλευτική έδρα. Χωρίς ιδεολογικούς προβληματισμούς, χωρίς συζήτηση, χωρίς την παραμικρή ζύμωση. Το …νέο του Τσίπρα, είναι ίδιο με το παλιό. Είτε ανοίξει τις πόρτες του κόμματός του σε όσους περιμένουν στα στασίδια, είτε όχι.

Την Αριστερά εκπροσωπεί κι η Δούρου από την Κουμουνδούρου! Σαν να κάνει χάρη στον Τσίπρα – ή να είναι σχεδιασμένα όλα-  προκειμένου να μην ανελκυστεί ο Πολάκης…

Μα, αν αυτός είναι ο Τσίπρας, όπως λένε κάποιοι που φυλάνε σκοπιά στην Κουμουνδούρου και κυνηγάνε τις σκόνες στα άδεια γραφεία, τότε τι είναι όλοι αυτοί οι βουλευτές που ανεξαρτητοποιήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, αποδέχονται αδιαμαρτύρητα την ταπείνωσή τους και εξευτελίζονται για μια έδρα;

Συμβαδίζει, συμπορεύεται η αξιοπρέπεια και το ηθικό πλεονέκτημα με μια έδρα που δεν παραδίδουν; Διαθέτουν ηθικό πλεονέκτημα όσοι κρατούν έδρες μη τυχόν και τις καταλάβουν οι επόμενοι και τις πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ, στον Κασσελάκη ή και στο ΠαΣοΚ;

Σε τελική ανάλυση, πώς όλοι αυτοί συνωστίζονται για να μπούνε σε μια αυλή, χωρίς να γνωρίζουν ούτε το πρόγραμμα, ούτε τις αρχές κι αξίες του νέου μαγαζιού; Είναι τόσο κυνικοί; Τόσο καιροσκόποι; Τόσο μικροί πολιτικά; Και πόσο… προοδευτικά είναι όλα αυτά;

Θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε.