Απόψυξη με κόμμα…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Το τι ακούγεται στη δημοσιογραφική «πιάτσα» για τα επόμενα βήματα του Σαμαρά, δεν είναι εύκολο να καταγραφεί εν συνόλω. Κι ούτε έχει μείζονα σημασία. Σημασία έχει ότι ο εγωπαθής κι αυτοκαταστροφικός Σαμαράς, ετοιμάζεται να εκτοξεύσει και πάλι μίσος εναντίον του κόμματος που τον εξέθρεψε, ανέθρεψε, συγχώρησε για τα ανομήματά του και τελικά τον έκανε και πρωθυπουργό. Σαμαράς είναι αυτός, θα πει κάποιος, δεν

είναι πρωτόγνωρη ή άρνησή του να βρίσκεται εκτός κάδρου, δεν το αντέχει. Δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι δεν τον ρωτάνε ακόμη και ποια καθαρίστρια θα δουλεύει στο Μέγαρο Μαξίμου… Έκανε τον κύκλο του, εξέθρεψε το αντομνημονιακό μέτωπο που πλήρωσε ο τόπος, συρρίκνωσε το κόμμα του στο χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας του, έριξε την κυβέρνηση σωτηρίας του Παπαδήμου για να γίνει εκείνος πρωθυπουργός και τελικά έφερε τον Τσίπρα! 

Ο Σαμαράς, λένε, επιστρέφει. Πήγε λέει και στο Άγιο Όρος, στη μονή του κατ’ εξοχήν φιλοπουτινισμού, να τον ευλογήσουν. Τον υποδέχτηκαν με κωδωνοκρουσίες!! Απολαμβάνει και προβολής στα ΜΜΕ συγκεκριμένων ολιγαρχών.  Μα δεν ακούει που του λένε «κάνε κράτει, θα σε μαυρίσει η ιστορία» ή «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού»…

Ο Σαμαράς, λένε, επιστρέφει με νέο κόμμα, σε προχωρημένα γεράματα. Με το ίδιο αυτοκαταστροφικό ταλέντο που τον χαρακτήριζε μια ζωή. Χωρίς καν να σκέφτεται ότι η απόσταση ανάμεσα στην προσωπική επιδίωξη και τον ευτελισμό, δεν είναι καν ένα τσιγάρο δρόμος. Αντί αποστρατείας κι επένδυσης στην όποια υστεροφημία του, πάει να πέσει με ταχύτητα σ’ ένα τοίχο και να συνδιαλλαγεί με τους πονηρούς πολιτευτές του περιθωρίου.

Θα σκεφτόταν κάποιος ότι ο δεκαετής εξοστρακισμός του από την πολιτική σκηνή, θα είχε λειτουργήσει ως κορυφαία άσκηση αυτοκριτικής κι απόλυτης πολιτικής ωρίμανσης. Μα δεν… Είναι το ίδιο με παλιά, εμποτισμένος τοξικότητα, μη καθαρή σκέψη και έντονη μνησικακία. Τελικά οδηγείται  πάλι σε ρόλο αντάρτη, που βάζει ως προτεραιότητα ένα άρρωστο «εγώ» σε φαντασιακό περιβάλλον…

Εξ ου και λένε ότι θέλει να βγει από την κατάψυξη. Θα το τολμήσει; Θα αναγκάσει την ιστορία να αναφέρεται στα σίγουρα σε νέο εφιάλτη; Ίδωμεν!