Το ΠΑΣΟΚ και η τέχνη της αυτοπαγίδευσης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που τα κόμματα δεν παγιδεύονται από τους αντιπάλους τους, αλλά από τον ίδιο τους τον εαυτό. Σαν να στήνουν έναν καθρέφτη απέναντί τους και να αιφνιδιάζονται από την αντανάκλαση. Κάπως έτσι το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε να απαντά σε ένα ερώτημα που ουδείς του είχε θέσει — και τελικά να εγκλωβίζεται σε αυτό.

Η κατηγορηματική διατύπωση ότι δεν θα υπάρξει ποτέ συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία δεν ήταν απλώς μια πολιτική θέση, ήταν μια γραμμή άμυνας που μετατράπηκε σε όριο κινήσεων. Από εκεί και πέρα, η συζήτηση άρχισε να περιστρέφεται γύρω από το αυτονόητο αλλά αμείλικτο: αν όχι με τη ΝΔ, τότε με ποιον;

Και εκεί, το πολιτικό τοπίο μοιάζει περισσότερο με έρημο παρά με

Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο… για να …πέσει ο Μητσοτάκης

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι  μερίδα φίλων, οι ψηφοφόροι και τα στελέχη του ΠαΣοΚ, ζουν ένα τριήμερο ονείρωξης και … σοσιαλιστικής (λέμε τώρα) ανάτασης! Συνέδριο γαρ. Άλλωστε, είναι όμορφο πράγμα να ζουν οι άνθρωποι με τις αναμνήσεις τους, ειδικά αν αυτές περικλείονται σε λευκώματα … τύπου…  περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις…

Το συνέδριο της Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται ότι τελικά γίνεται για έναν λόγο: Να αποφασίσουν αν θα συνεργαστούν ή όχι με τη ΝΔ!! Κι αδιαφορούν προκλητικά κι αντιδημοκρατικά αν η κοινωνία αποφασίσει το αντίθετο δια της ψήφου της. Η ζωή κι η κοινωνία το αποφασίζει αυτό, όχι ο Ανδρουλάκης, ο Δούκας, ο Γερουλάνος, ο Σκανδαλίδης, ο Χριστοδουλάκης, ο Δουδωνής κι οι άλλοι… Το ΠαΣοΚ είναι

Η Ελλάδα δεν είναι στάβλος οργής

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχει μια παλιά, δοκιμασμένη συνταγή στην ελληνική πολιτική κουζίνα: όταν δεν σε συμφέρει η πραγματικότητα, φτιάχνεις μια άλλη, πιο βολική και πιο θορυβώδη. Και κυρίως πιο χρήσιμη για να καθυστερείς αυτό που αποφεύγεις ή φοβάσαι περισσότερο: την κρίση της Δικαιοσύνης.

Η δίκη για τα Τέμπη δεν είναι πλατεία. Δεν είναι πάνελ. Δεν είναι timeline. Είναι δικαστήριο. Και στο δικαστήριο δεν μετράνε ούτε τα likes ούτε οι κραυγές, μετράνε τα στοιχεία, οι ευθύνες και –όσο κι αν ενοχλεί– οι διαδικασίες.

Αλλά, να που κάποιοι έχουν επενδύσει αλλού. Όχι στη Δικαιοσύνη, αλλά στην ένταση. Όχι στην απόδειξη, αλλά στο σύνθημα. Έχουν χτίσει πολιτικά καριέρες επάνω σε μια οργή που φουσκώνει καθημερινά με υπαινιγμούς, μισές αλήθειες και καλοδουλεμένα

Μ. Χριστοδουλάκης: Με τα «χαμένα βαγόνια» για ….αρχηγός

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Για θυμηθείτε: Ήταν η εποχή των fake news για τα ξυλόλια και λοιπά εύφλεκτα υλικά που δήθεν βρίσκονταν στα μοιραία τρένα που συγκρούστηκαν στα Τέμπη.

Ήταν τότε που το ΚΚΕ (Θανάσης Παφίλης) συνέδεε μέσα στη Βουλή την τραγωδία, με την παρουσία της αμερικανικής βάσης στη Λάρισα!

Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ (Σωκράτης Φάμελος)  υπαινισσόταν στη Βουλή, ενδεχόμενη συσχέτιση του δυστυχήματος με τον θάνατο του γιου της εισαγγελέως στη Λάρισα!

Ήταν τότε που ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Βασίλης Κόκκαλης, ανέφερε στη Βουλή για πλειστηριασμό 25 τόνων ξυλολίου … λίγο πριν από την τραγωδία!!

Ήταν τότε που η Κωνσταντοπούλου κι ο Βελόπουλος έδιναν καθημερινές παραστάσεις στη Βουλή, με θέματα που αποδείχτηκαν fake.

Ήταν τότε που σχεδόν όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί παρουσίαζαν ένα σωρό ειδικούς κι «ειδικούς» που έβγαζαν …δικαστικές αποφάσεις.

Τέλος, ήταν τότε που το ΠαΣοΚ είχε γίνει ουρά της Ζωής Κωνσταντοπούλου και δια του Μανόλη Χριστοδουλάκη αναρωτιόταν για «τρία βαγόνια που χάθηκαν»!!!

Εδώ είμαστε λοιπόν. Μανόλης Χριστοδουλάκης!

Μια φωνή που τότε

Επιβίωση: Η νέα ιδεολογία της Αριστεράς

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν πρόκειται για επιστροφή. Πρόκειται για επιβεβαίωση αποτυχίας.

Όταν ένας άνθρωπος φεύγει και τίποτα δεν στέκεται όρθιο πίσω του, δεν αποδεικνύεται η δύναμή του. Αποκαλύπτεται η γύμνια όλων των υπολοίπων. Και αυτή η γύμνια σήμερα δεν κρύβεται πια: είναι η πλήρης πολιτική ένδεια μιας Αριστεράς που εξάντλησε το κεφάλαιό της και τώρα ανακυκλώνει τον εαυτό της σαν κακόγουστο ανέκδοτο.

Ας τελειώνουμε με τα προσχήματα. Δεν υπάρχουν ιδέες. Δεν υπάρχουν προτάσεις. Δεν υπάρχει ούτε καν στοιχειώδης φιλοδοξία για κάτι πέρα από την προσωπική επιβίωση. Υπάρχει μόνο ένας μηχανισμός ανθρώπων που ψάχνουν ρόλο, μικρόφωνο και λόγο ύπαρξης.

Και κάπου εκεί, σαν αναπόφευκτη τιμωρία, επιστρέφει εκείνος που τους καθόρισε. Όχι γιατί έχει κάτι να πει. Αλλά επειδή δεν έμαθε να κάνει κάτι άλλο, από το να παριστάνει

Μητσοτάκης – Πιερρακάκης: Μεταξύ λογικής και λαϊκισμού….λογική!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Σε εποχές όπου η διεθνής πραγματικότητα θυμίζει περισσότερο θολό τοπίο παρά ευήλιο ορίζοντα, οι αποφάσεις δεν κρίνονται από τον όγκο τους αλλά από τη βαρύτητά τους. Και κυρίως από το μέτρο τους.

Η συγκυρία δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Η γεωπολιτική ένταση, η αστάθεια στις αγορές ενέργειας και η νευρικότητα των οικονομιών συνθέτουν ένα σκηνικό που δεν συγχωρεί επιπολαιότητες. Σε αυτό το περιβάλλον, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να κινηθεί με έναν τρόπο που ίσως δεν εντυπωσιάζει — αλλά σίγουρα δεν εκτροχιάζει.

Το πακέτο μέτρων που ανακοινώθηκε δεν ήρθε να υποσχεθεί θαύματα, αλλά να κερδίσει χρόνο. Και σε τέτοιες στιγμές, ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο νόμισμα.

Η στόχευση ήταν σαφής: παρεμβάσεις εκεί όπου ο πόνος είναι άμεσος, χωρίς να ανοίγουν ανεξέλεγκτες τρύπες στο αύριο. Καύσιμα, μεταφορές, πρωτογενής παραγωγή. Κρίσιμοι τομείς που λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία για ολόκληρη την οικονομία.

Αλλά το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο σε

Νάνοι και φάροι

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εδώ και σχεδόν είκοσι (20) χρόνια, ζούμε συνεχείς κρίσεις και κάποιες βίαιες, σαν κύματα που σπάνε αδιάκοπα πάνω στην ίδια κουρασμένη ακτή. Το κακό είναι -σε πολιτικό επίπεδο- ότι έχουν φύγει κορυφαίες προσωπικότητες, που μπορούσαν να ισορροπούν τη χώρα λίγο πριν το χείλος του γκρεμού, εκεί όπου η λογική παλεύει με το ένστικτο της καταστροφής.

Λείπουν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο συνετός Γεώργιος Ράλλης, ο ρεαλιστής Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο αποτελεσματικός Σημίτης. Λείπουν και πρόσωπα που πάντα κρατούσαν τη χώρα σε σταθερή τροχιά, λίγο πριν τον εκάστοτε πιθανό εκτροχιασμό της. Λείπει ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο Γεώργιος Γεννηματάς, ο Γιάννης Μπουτάρης, ο Αντώνης Τρίτσης, ο Αθανάσιος Τσαλδάρης, λείπουν κι οι εμβληματικοί ηγέτες της Αριστεράς, όπως ο Παπαγιαννάκης ή ο Κύρκος…

Οι σκέψεις αυτές δεν ωραιοποιούν τη ρήση… «κάθε πέρυσι και καλύτερα», αλλά

Δεν υπηρετούν την αλήθεια, την στραγγαλίζουν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ανακοίνωση της Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων δεν ήταν απλώς αυστηρή, ήταν καταπέλτης. Μια θεσμική κραυγή αγωνίας απέναντι σε ένα φαινόμενο που έχει ξεπεράσει κάθε όριο πολιτικής αντιπαράθεσης και έχει διολισθήσει σε ωμό, απροκάλυπτο εκβιασμό προς τη Δικαιοσύνη. Όταν οι ίδιοι οι δικαστές μιλούν για «σοβαρά αυτόφωρα κακουργήματα και πλημμελήματα», δεν πρόκειται για ρητορική υπερβολή, πρόκειται για θεσμική διάγνωση μιας επικίνδυνης εκτροπής.

Κι όμως, απέναντι σε αυτή την ηχηρή παρέμβαση, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Μαρία Καρυστιανού συνεχίζουν ακάθεκτες. Με μια επιμονή σχεδόν εμμονική, στήνουν ένα σκηνικό έντασης, κραυγών και θεσμικής απαξίωσης, σαν να πρόκειται για πολιτικό τους φυσικό χώρο. Δεν αναζητούν τη δικαιοσύνη, επιδιώκουν να τη χειραγωγήσουν! Δεν υπηρετούν την αλήθεια, τη στραγγαλίζουν μέσα σε έναν κυκεώνα εντυπώσεων.

Η στάση τους αποπνέει έναν ιδιότυπο

Θύμιος χωρίς φρένα & Κυρανάκης … μόνο γκάζι

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η νέα απεργία των ταξί, κάνει όλο και περισσότερους να συνειδητοποιήσουν ότι ο συγκεκριμένος κλάδος απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία, εδώ και πολλά χρόνια. Λες κι οι πολιτικοί φοβούνται ότι το «μπίρι -μπίρι» των ταξιτζήδων θα αλλάξει τις πεποιθήσεις των επιβατών.

Τα ταξί είναι αναγκαία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι ασύδοτα. Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι μπορούν να λειτουργούν ως κλειστό επάγγελμα άλλων δεκαετιών, με όρους που θυμίζουν περισσότερο συντεχνία παρά σύγχρονη υπηρεσία.

Τι ζητάνε οι ταξιτζήδες; Πολλά παράλογα πράγματα κι ένα λογικό. Ζητούν, να χρησιμοποιούν τις λεωφορειολωρίδες, ακόμη κι όταν έχουν επιβάτες. Ζητούν να καταθέτουν «ποινικό μητρώο γενικής χρήσης» κι όχι ειδικής για την έκδοση ή ανανέωση ειδικής άδειας.  Και ζητούν την άμεση απόσυρση του άρθρου 52, το οποίο καταγγέλλουν ότι «εκχωρεί μεταφορικό έργο» σε ΕΙΧ με οδηγό και τα «ευνοεί σκανδαλωδώς». Ζητούν, επίσης, να μην εφαρμοστεί άμεσα

Όρια που δεν μπαίνουν & συμπεριφορές που επαναλαμβάνονται

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η σκηνή επαναλαμβάνεται με τόση συνέπεια που παύει να είναι «είδηση» και καταλήγει να είναι μοτίβο. Ένας ακόμη καβγάς στη Βουλή, μια ακόμη έκρηξη έντασης με πρωταγωνίστρια τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, μια ακόμη αφορμή τόσο ασήμαντη που σχεδόν προσβάλλει τη νοημοσύνη όσων παρακολουθούν. Αυτή τη φορά, το αντικείμενο της πολιτικής σύγκρουσης ήταν… ένα πακέτο κρακεράκια. Και όμως, πίσω από το ευτελές πρόσχημα, ξεδιπλώνεται ξανά η ίδια, γνώριμη στρατηγική: πρόκληση, υπερβολή, προσωπική επίθεση, μετατροπή της κοινοβουλευτικής διαδικασίας σε θέαμα.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Είναι συνέχεια. Είναι η ίδια πρακτική που

Στο Καλντερίμι (Νο1003) - Τα πολιτικά και παραπολιτικά σχόλια του GrPost

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πέμπτη σήμερα, κι είμαστε εδώ, στην εβδομαδιαία συνάντηση για τα πολιτικά και παραπολιτικά σχόλια.

ΟΠΕΚΕΠΕ 2 και…χαμούλης!

Θα επιμείνουμε σε όσα γράψαμε σε προηγούμενο «Καλντερίμι» μας. Ότι, μέσα στον Μάρτιο ή στη χειρότερη περίπτωση πριν το Πάσχα, θα φτάσει στη Βουλή δικογραφία από την Ευρώπη, όπου θα γίνεται αναφορά σε καμιά δεκαριά βουλευτές, κυρίως από τη ΝΔ! Αυτοί θα είναι εμπλεκόμενοι σε ιστορίες στον ΟΠΕΚΕΠΕ και μάλιστα φέρονται να ζητούν ρουσφέτια με πιθανές αξιόποινες πράξεις!

Προσέξτε: Σας έχουμε ενημερώσει ότι κυκλοφορούν ευρέως και τα ονόματα δυο υπουργών της κυβέρνησης, από την περιοχή της Θεσσαλίας. Όσο περνούν οι ημέρες, αυτή η πιθανότητα αδυνατίζει…

Πάντως, η ιστορία είναι πολύ σοβαρή, ειδικά αν επιβεβαιωθεί

Κόλπο Γκρόσο στις δεύτερες εκλογές…

Ακούστε τι λένε κάποιοι αρρωστημένοι εγκέφαλοι στους διαδρόμους της Βουλής και σε κάποια δημοσιογραφικά γραφεία, στα Νότια του Λεκανοπεδίου. Ότι, αν ο

Να σύρουμε τον χορό για την Κύπρο στο ΝΑΤΟ!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Στην άκρη της Ανατολικής Μεσογείου, εκεί όπου οι άνεμοι της ιστορίας συναντούν τις ανησυχίες κι εντάσεις του παρόντος, η Κύπρος στέκει σαν φυλάκιο και σαν ερώτημα μαζί. Δεν είναι μόνο νησί, είναι σύνορο, είναι μνήμη, είναι υπόσχεση ασφάλειας που ακόμη αναζητά την πλήρη της μορφή.

Μέσα σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικής ρευστότητας, όπου οι φλόγες της Μέσης Ανατολής φωτίζουν ανησυχητικά τον ορίζοντα, η Λευκωσία δεν αρκείται πια σε σιωπηλές βεβαιότητες. Ενισχύει την άμυνά της, οργανώνει τις δυνάμεις της, προετοιμάζεται. Και, ταυτόχρονα, ψιθυρίζει –όλο και πιο καθαρά– μια λέξη που κάποτε έμοιαζε μακρινή: ΝΑΤΟ. Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης, έχει ήδη αναφερθεί στην επιθυμία της Κύπρου να ξεκινήσει τις διαδικασίες ενταξιακής διαπραγμάτευσης µε το ΝΑΤΟ. Μάλιστα, ως ρεαλιστής πολιτικός, έχει αναφέρει (Παπαχελάς, Skai) ότι γνωρίζει τις

Η επανάσταση που γέρασε & το ΚΚΕ που διαδηλώνει για την Κούβα

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι, αλλά την ώρα που το ΚΚΕ διαδήλωνε στο Σύνταγμα για την Κούβα και το καθεστώς της, στην Αβάνα διαδηλωτές έσπαγαν τα γραφεία του κομμουνιστικού κόμματος!! Βλέπετε, οι ελλείψεις βασικών αγαθών και οι πολύωρες διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος έχουν γίνει καθεστώς στο ….κομμουνιστικό καθεστώς.

Η Κούβα, ζούσε επί χρόνια, λαμβάνοντας σχεδόν δωρεάν πετρέλαιο από τον δικτάτορα Μαδούρο. Κι όταν αυτό σταμάτησε από τον ενεργειακό αποκλεισμό που επέβαλλαν οι ΗΠΑ, επικαλούμενες «έκτακτη απειλή» σε βάρος της εθνικής τους ασφάλειας (λόγω των σχέσεων της Κούβας με Ιράν, Ρωσία και Κίνα), το νησί «πεινάει» πιο πολύ από την κανονικότητά του! Χώρια που έχει μεγεθυνθεί ο σεξουαλικός τουρισμός!

Το κουβανικό παρατηρητήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το2025, εκτίμησε ότι το 89% των Κουβανών ζει σε «ακραία» φτώχεια. Ο μέσος κρατικός μηνιαίος μισθός είναι

Εκείνος, ο Γιώργος Μαρίνος

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Δεκαετίες πίσω. Σαν μια παλιά, γλυκιά ανάμνηση που μοσχοβολά  νεότητα και όνειρα. Με μάγευε ο Γιώργος Μαρίνος. Με μάγευε εκείνη η ακαταμάχητη σκηνική του λάμψη, η σπάνια καλλιτεχνική του αρχοντιά και η σχεδόν υπνωτική δύναμη της φωνής του. Ειδικά εκεί, στην εφηβεία μου, που τον είχα ακούσει στο ραδιόφωνο:

Κάθε δρόμος έχει μια καρδιά για τα παιδιά
κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά
μα κυρά μου εσύ σαν τι να λες την αυγή
και κοιτάς τ' αστέρια που όλο πέφτουν σα βροχή
Δώσ' μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή
για να ξαναρχίσω το τραγούδι απ' την αρχή…

Και τότε, σαν να άνοιξε μπροστά μου μια μυστική πόρτα της μουσικής, άρχισα να ανακαλύπτω έναν ολόκληρο κόσμο. Κι από αυτό, ανακάλυψα κι άλλο. Κι άλλο. Τραγούδι το τραγούδι, στίχο τον στίχο, έμπαινα βαθύτερα στη μαγεία του. Ό,τι ερμήνευε

Τα F-16 της Άγκυρας στην Κύπρο ανοίγουν μέτωπο με την Ουάσιγκτον

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η σκιά των τουρκικών F-16 πάνω στα Κατεχόμενα δεν είναι απλώς μια ακόμη στρατιωτική κίνηση στο ήδη τεταμένο γεωπολιτικό σκηνικό της Ανατολικής Μεσογείου. Είναι μια κίνηση με πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης — στρατιωτικά, διπλωματικά και, κυρίως, νομικά. Και πίσω από τον βόμβο των κινητήρων των μαχητικών ανοίγει μια συζήτηση που φτάνει μέχρι την Ουάσιγκτον.

Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη δεν είναι απλώς τουρκικά. Είναι αμερικανικής κατασκευής. Και αυτό σημαίνει ότι η χρήση τους δεν είναι ανεξέλεγκτη. Υπάγονται στο αυστηρό πλαίσιο των κανονισμών ITAR, που ρυθμίζουν πού και πώς μπορεί να

Στο Καλντερίμι (Νο2) Τα πολιτικά και παραπολιτικά σχόλια του Grpost .gr

 Ο Κορακάκης, η αναγέρωση του ΠαΣοΚ, τα αναμενόμενα νέα κανόνια για τον ΟΠΕΚΕΠΕ κι οι δυο υπουργοί που ακούγονται, οι τελικές αποφάσεις του Μπακογιάννη, ο Καράογλου κι η περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, ο Τσίπρας από τα παλιά και πολλά άλλα…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Τα όργανα με Κορακάκη που τελικά ήταν…ΚΚΕ!

Τι έγινε με τον Κορακάκη στο ΠαΣοΚ και το φάλτσο της διεύρυνσης; Οι περισσότεροι το χρεώνουν στον Σκανδαλίδη. Κι είναι αλήθεια κατά το ήμισυ. Η ιστορία ξεκίνησε από τον Νικολόπουλο. Που τον ανακοίνωσαν ως …διεύρυνση, αν κι είναι ΠαΣοΚ από τότε που έπιασε το μπουζούκι στα χέρια του. Ας το παραβλέψουμε αυτό. Το …παραμύθι φούρναρης, δηλαδή.

Ο Νικολόπουλος, λοιπόν, δουλεύει συχνά με τον Κορακάκη. Τον έπιασε στο λακριντί… «Βαγγέλα μου, κάνουμε μια προσπάθεια να αναστήσουμε το ΠαΣοΚ» και άλλα τέτοια.  Ο Κορακάκης, νόμισε ότι του ζητάει βοήθεια για να γίνουν

Όταν απλώνεις τραχανά και πιάνει βροχή…

 

Γράφει ο Δημήτρης Καπράνος

Κανείς, ασφαλώς, δεν μπορεί να είναι βέβαιος τόσο για την διάρκεια όσο και για την κατάληξη του πολέμου στο Ιράν. Ωστόσο, δεν μπορείς παρά να χειροκροτήσεις την κοινή εμφάνιση του Πρωθυπουργού, του Προέδρου της Γαλλίας και του Προέδρου της Κύπρου, στην Πάφο.

Για εμάς, τους κάπως παλαιότερους, που μεγαλώσαμε με τις αφηγήσεις των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, με τον στρατηγό Γρίβα-Διγενή, με τις φωτογραφίες των μαρτύρων του Κυπριακού Αγώνος στις ελληνικές εφημερίδες, η χθεσινή εικόνα είχε τεράστια δύναμη και σημασία.

Ελληνικές φρεγάτες και ελληνικά αεροσκάφη, στο έδαφος της αδελφής Κύπρου! Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος και ο Πρόεδρος της Κύπρου, μαζί, να διαβεβαιώνουν την θέληση τη Ευρώπης να προστατεύσει την ακεραιότητα της

Διεύρυνση με καλλιτεχνικό πρόγραμμα και φάλτσα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ποιος πόλεμος τώρα και ποιες επιπτώσεις του; Ποια φωτιά στην ανθρωπότητα και ποια αβεβαιότητα για το μέλλον; Η ανακοίνωση του ΠαΣοΚ για το δεύτερο κύμα διεύρυνσής του επισκιάζει τα πάντα. Η υφήλιος παρακολουθεί με συγκίνηση την προσχώρηση του Πελεγρίνη, του Νικολόπουλου και του Βερλέκη στο ΠαΣοΚ!! Η συγκίνηση θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη αν προσχωρούσε κι ο αοιδός/μπουζουξής Βαγγέλης Κορακάκης, μα αυτός είπε ότι είναι ΚΚΕ, αν κι αρχικά ανακοινώθηκε από την Χαριλάου Τρικούπη. Το ίδιο συνέβη και με τον συγγραφέα -ποιητή Μιχάλη Πατεντάλη, που ανακοινώθηκε και τελικά ο ίδιος είπε ότι δεν έχει ιδέα! Μιλάμε για συνεχή φάλτσα.

Κάνουν τόπο στα νιάτα στη Χαριλάου Τρικούπη. Νικολόπουλος 78 ετών. Πελεγρίνης 79 ετών. Βερλέκης 77 ετών. Είχε προηγηθεί ο Γιάννης Πανούσης 76 ετών, ο Μπόλαρης 69 ετών και άλλοι πρεσβευτές της τρίτης ηλικίας από την πάλαι ποτέ ομάδα Τσοχατζόπουλου, όπως ο Γιάννης Δριβελέγκας, 76 ετών, ο Λευτέρης

Τα σημάδια στη θάλασσα κι οι …κατεργαραίοι

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έγινε γρήγορα! Τόσο γρήγορα που αιφνιδίασε ακόμη και κυβερνητικά στελέχη. Κάποιοι είπαν ότι έγινε… μητσοτακικά! Κτύπημα κόμπρας. Και πριν κάποιοι προλάβουν να καταγγείλουν την …αμηχανία της κυβέρνησης, τα F-16 είχαν ήδη προσγειωθεί στην Κύπρο. Ο «Κίμων» και τα «Ψαρά» είχε ήδη αποπλεύσει.

Η κίνηση προηγήθηκε της ερμηνείας της, όπως συχνά συμβαίνει στην πολιτική: πρώτα η πράξη, έπειτα ο θόρυβος που τη συνοδεύει. Στην πολιτική, άλλωστε, η ταχύτητα είναι μερικές φορές το μόνο αντίδοτο στη βεβαιότητα των σχολιαστών. Αν προλάβεις την καταγγελία, της αφαιρείς τη θεατρικότητα.

Αν η πραγματικότητα δεν είχε επιβάλει την κίνηση –και κυρίως την εικόνα της–, είναι  βέβαιο ότι οι ίδιοι παράγοντες της αντιπολίτευσης που σήμερα μιλούν για …ριψοκίνδυνη εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, θα κατήγγελλαν την Αθήνα για αδράνεια.

Άλλωστε, στην ελληνική δημόσια σφαίρα η μομφή σπάνια εξαρτάται από την πράξη, περισσότερο από την ανάγκη να υπάρξει μομφή. Οι κατεργάρηδες της πολιτικής ρητορικής ξέρουν καλά το παιχνίδι: ό,τι κι αν συμβεί, η καταγγελία θα

Η Ηρώ Τριγώνη συζητά με τον Νίκο Γ. Σακελλαρόπουλο, για τα τραγούδια της και το νέο βιβλίο της

Την Ηρώ Τριγώνη τη γνώρισα από τα πρώτα της βήματα στη δισκογραφία μας, με τους στίχους της. Από τότε, έδειχνε ότι θα κάνει και θ’ αφήσει πράγματα κι ότι είναι μια προσωπικότητα που δεν θα επιδιώξει να θορυβήσει, μα να διαπεράσει τις ψυχές. Δεν υψώνει τη φωνή της, τη χαμηλώνει, μέχρι να γίνει ψίθυρος που επιμένει. Κι όμως, αυτός ο ψίθυρος είναι αρκετός για να μετακινήσει εσωτερικά έπιπλα, να ανακατέψει μνήμες, να φέρει στην επιφάνεια εκείνες τις λέξεις που ο καθένας μας φοβόταν να εκφράσει.

Με την Ηρώ, χανόμαστε, βρισκόμαστε και ξανά το ίδιο. Κι όταν προσφάτως σκεφτόμουν να γράψω κάτι για εκείνη, συνειδητοποίησα ότι η διαδρομή της δεν γράφεται/ζωγραφίζεται με συνηθισμένες γραμμές. Η Ηρώ Τριγώνη μοιάζει να γράφει

Στο Καλντερίμι… Τα πολιτικά και παραπολιτικά σχόλια του «GR Post»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Πολλά εν ολίγοις σήμερα. Σχόλια, παραπολιτικά και πολλά απ’ όσα συμβαίνουν κάτω από τα ραντάρ της επικαιρότητας.

 

Οι επαφές Μητσοτάκη για τον πόλεμο

Από τη στιγμή που ξεκίνησε η στρατιωτική επιχείρηση στο Ιράν, ο Μητσοτάκης είναι ο μοναδικός ηγέτης της ΕΕ, που έχει αναλάβει τόσες πρωτοβουλίες για να μαζευτεί ότι μαζεύεται. Είναι ο μόνος -πλην Αμερικανών και Ισραηλινών- που βρίσκεται σε ανοικτή γραμμή με όλους τους εμπλεκόμενους στη δύσκολη εξίσωση. Όσοι γνωρίζουν, ισχυρίζονται ότι με τη στάση και τη συμπεριφορά του τόσα χρόνια, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη φίλων και συμμάχων. Ακόμη και διάφορων «περίεργων».

Για να λέμε λοιπόν τα πράγματα με διευθύνσεις και ονόματα, συνομιλεί ανελλιπώς  με τον πρόεδρο της Κύπρου, τον βασιλιά Αμπντάλα της Ιορδανίας, τον εμίρη του Κατάρ Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ Θανί, τον Αντόνιο Κόστα πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τον Νετανιάχου, τον Σεΐχη Ζαγέντ μπιν Σουλτάν αλ Ναχαγιά, πρόεδρο των ΗΑΕ, τον Ζοζέφ Χαλίλ Αούν, πρόεδρο του Λιβάνου και τον Μακρόν. Ενώ οι Τούρκοι αιφνιδιάστηκαν από την αποστολή των φρεγατών και των F-16 στην Κύπρο και δεν έβγαλαν άχνα. Το ίδιο και με την αστραπιαία μεταφορά και τοποθέτηση της συστοιχίας πυραύλων Patriot στην Κάρπαθο, στο πλαίσιο της ενίσχυσης της αεράμυνας της περιοχής. Κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα είχε δημιουργήσει χαμό…

Ανδρουλάκης στο Μαξίμου

Πηγές του μεγάρου Μαξίμου, ισχυρίζονται ότι η στάση του Ανδρουλάκη στο ζήτημα

Χωρίς αρβύλες στο έδαφος δεν ανατρέπονται καθεστώτα

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Μιλούσα χθες με δυο στρατηγούς, προσπαθώντας να κατανοήσω πώς σκέφτονται οι άνθρωποι που πατάνε τα κουμπάκια του πολέμου και της ειρήνης. Άνθρωποι που μετράνε ζωές με χάρτες και ώρες με επιχειρησιακά παράθυρα.

Το συμπέρασμα αυτής της συνομιλίας, είναι ότι δεν ανατρέπεται ένα καθεστώς σχεδόν μισού αιώνα, χωρίς χερσαίες επιχειρήσεις. Επίσης, θεωρούν ότι η αλλαγή καθεστώτος από αέρος και μόνο, πιο πολύ μοιάζει με ελπίδα των ΗΠΑ και Ισραήλ, παρά σαφή στόχο.
Υπενθύμισαν μάλιστα, ότι στο Ιράν υπάρχουν ένα εκατομμύριο Φρουροί της Επανάστασης, με ένα κράτος μέσα στο κράτος. Με δική τους αστυνομία, δικό τους στρατό, δική τους Δικαιοσύνη! Μέχρι και υποβρύχια διαθέτουν! Ένας μηχανισμός εξουσίας που αναπνέει μόνος του, ακόμα κι όταν το σώμα αρρωσταίνει.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μπλέξει. Άσχημα! Και όταν μπλέκεις στη

Η Αριστερά που αγαπά τους δυνάστες

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελικά, οι ημέτεροι Αριστεροί, είναι περίπτωση! Μοναδική περίπτωση! Το ξέραμε, μα το διαπιστώσαμε πάλι με αφορμή την εξόντωση του παρανοϊκού μουλά του Ιράν. Σαν να άνοιξε ξαφνικά ένας επιλεκτικός καταρράκτης δακρύων, που ποτίζει μόνο ό,τι τους βολεύει. Ρίχνουν ολάκερα λίτρα κλάμα!

Κλαίνε που σκοτώθηκαν παιδιά σ’ ένα σχολείο. Σωστά κάνουν. Κάθε παιδικός θάνατος είναι μια ρωγμή στον ίδιο τον πολιτισμό. Μα δεν έκλαψαν όταν οι μουλάδες κυνηγούσαν και σκότωναν χιλιάδες παιδιά που ζητούσαν ελευθερία. Δεν έκλαψαν όταν θεωρούσαν τις γυναίκες «πράγματα», όταν οι ζωές τους ζύγιζαν λιγότερο από έναν νόμο γραμμένο με φανατισμό. Δεν έκλαψαν όταν η νεολαία του Ιράν διαδήλωνε και οι μουλάδες απαντούσαν με σφαίρες, συλλήψεις, βασανιστήρια και απαγχονισμούς . Τότε, η σιωπή τους ήταν εκκωφαντική!

Δεν έκλαψαν όταν πριν λίγο καιρό – Ιανουάριο – μαθαίναμε για θανατηφόρα καταστολή με χιλιάδες νεκρούς και χιλιάδες συλληφθέντες. Δεν έκλαψαν όταν επί

Όταν τα φέρετρα έγιναν καριέρα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ένα χρόνο μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, στην επέτειό του, οι αντιδράσεις ήταν το άναμμα καντηλιών στο σημείο της φρίκης, κάποιες δηλώσεις συγγενών και αναφορές στα ΜΜΕ. Μια τυπική, βολική μνήμη.

Δυο χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα, ξαφνικά όλη η κοινωνία θυμήθηκε τα Τέμπη. Και να οι συναυλίες με εισιτήριο (τα έσοδα ήταν να πάνε στις οικογένειες των θυμάτων, μα δεν πήγαν), να οι κραυγές και τα αναθέματα μέσα στη Βουλή και στα φιλόξενα κανάλια της ολιγαρχίας, να κι οι συγκεντρώσεις με συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων! Η θλίψη έγινε event, η οργή έγινε προϊόν και το πένθος πολιτικό εργαλείο.

Χθες, τρίτη επέτειο από το δυστύχημα,  είχαν απεργία για τα Τέμπη τα Μέσα μαζικής μεταφοράς και τα πλοία. Αλλά όλοι αυτοί δεν είχαν απεργία στην επέτειο του πρώτου