Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Η ανακοίνωση της Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων δεν ήταν απλώς αυστηρή, ήταν καταπέλτης. Μια θεσμική κραυγή αγωνίας απέναντι σε ένα φαινόμενο που έχει ξεπεράσει κάθε όριο πολιτικής αντιπαράθεσης και έχει διολισθήσει σε ωμό, απροκάλυπτο εκβιασμό προς τη Δικαιοσύνη. Όταν οι ίδιοι οι δικαστές μιλούν για «σοβαρά αυτόφωρα κακουργήματα και πλημμελήματα», δεν πρόκειται για ρητορική υπερβολή, πρόκειται για θεσμική διάγνωση μιας επικίνδυνης εκτροπής.
Κι
όμως, απέναντι σε αυτή την ηχηρή παρέμβαση, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η
Μαρία Καρυστιανού συνεχίζουν ακάθεκτες. Με μια επιμονή σχεδόν εμμονική, στήνουν
ένα σκηνικό έντασης, κραυγών και θεσμικής απαξίωσης, σαν να πρόκειται για
πολιτικό τους φυσικό χώρο. Δεν αναζητούν τη δικαιοσύνη, επιδιώκουν να τη
χειραγωγήσουν! Δεν υπηρετούν την αλήθεια, τη στραγγαλίζουν μέσα σε έναν
κυκεώνα εντυπώσεων.
Η στάση τους αποπνέει έναν ιδιότυπο
















