Τα σημάδια στη θάλασσα κι οι …κατεργαραίοι

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έγινε γρήγορα! Τόσο γρήγορα που αιφνιδίασε ακόμη και κυβερνητικά στελέχη. Κάποιοι είπαν ότι έγινε… μητσοτακικά! Κτύπημα κόμπρας. Και πριν κάποιοι προλάβουν να καταγγείλουν την …αμηχανία της κυβέρνησης, τα F-16 είχαν ήδη προσγειωθεί στην Κύπρο. Ο «Κίμων» και τα «Ψαρά» είχε ήδη αποπλεύσει.

Η κίνηση προηγήθηκε της ερμηνείας της, όπως συχνά συμβαίνει στην πολιτική: πρώτα η πράξη, έπειτα ο θόρυβος που τη συνοδεύει. Στην πολιτική, άλλωστε, η ταχύτητα είναι μερικές φορές το μόνο αντίδοτο στη βεβαιότητα των σχολιαστών. Αν προλάβεις την καταγγελία, της αφαιρείς τη θεατρικότητα.

Αν η πραγματικότητα δεν είχε επιβάλει την κίνηση –και κυρίως την εικόνα της–, είναι  βέβαιο ότι οι ίδιοι παράγοντες της αντιπολίτευσης που σήμερα μιλούν για …ριψοκίνδυνη εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, θα κατήγγελλαν την Αθήνα για αδράνεια.

Άλλωστε, στην ελληνική δημόσια σφαίρα η μομφή σπάνια εξαρτάται από την πράξη, περισσότερο από την ανάγκη να υπάρξει μομφή. Οι κατεργάρηδες της πολιτικής ρητορικής ξέρουν καλά το παιχνίδι: ό,τι κι αν συμβεί, η καταγγελία θα

βρει τον δρόμο της.

Η αποστολή στην Κύπρο, πάντως, δεν είναι μια αυθαίρετη έμπνευση. Εναρμονίζεται εντυπωσιακά με το διαχρονικό ρητορικό σύμπαν της εθνικής ιδεολογίας που καθορίζει την ελληνική εξωτερική πολιτική. Αυτό έκανε ο Μητσοτάκης, πριν καν κάποιοι ανησυχούντες προλάβουν ν’ ανησυχήσουν!

Το παράδοξο δεν είναι η απόφαση κι η ταχύτητα αντίδρασης, αυτό το είχαμε δει και στον Έβρο από τον Μητσοτάκη. Το παράδοξο είναι ότι οι κατεργαραίοι πάλι έγιναν ουρά του πρωθυπουργού. Μικροί πολιτικά.

Πάντως, αν υπάρχει ουσιαστική συζήτηση, αυτή δεν αφορά τόσο τον προσανατολισμό όσο τα μέσα. Διότι η χώρα φαίνεται να πορεύεται σε μια γεωπολιτική κατεύθυνση για την οποία  δεν μπορεί να υπάρχει συγκροτημένος αντίλογος. Κι η αντιπολίτευση αποδεικνύεται και πάλι …παιδική χαρά. Η αποστολή στην Κύπρο, στην Κάρπαθο και στη Βόρειο Ελλάδα, υπενθύμισε κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό: Ότι, οι μεγάλες επιλογές της εξωτερικής πολιτικής προϋποθέτουν και τις ανάλογες δυνατότητες.  Με άλλα λόγια, καλό θα ήταν να υπάρχει και …καμιά φρεγάτα της προκοπής. Η Ελλάδα έχει πλέον τη δυνατότητα και κυρίως τη βούληση να υπερασπίζεται αποτελεσματικά τα εθνικά της συμφέροντα και κυρίως την ασφάλειά της. Κι αυτό το έκανε πράξη  ο Μητσοτάκης, που όλοι οι άλλοι θέλουν να ρίξουν…

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη διάσταση. Η κίνηση αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως μικρή γέφυρα πάνω από τις ταλαιπωρημένες, συχνά δύσθυμες σχέσεις της Λευκωσίας με την Αθήνα. Η κοινή παρουσία, ακόμη και ως χειρονομία, έχει τη δύναμη να ξαναθυμίσει μια παλιά εγγύτητα που κατά καιρούς ξεθωριάζει μέσα στις λεπτομέρειες της διπλωματίας.

Λένε ότι όλα αυτά είναι κυρίως συμβολικά. Ίσως. Αλλά οι συμβολισμοί δεν είναι αέρας. Έχουν βάρος, έχουν μνήμη, έχουν συνέπειες. Μια ελληνική φρεγάτα –αυτή η φρεγάτα– στα νερά της Ανατολικής Μεσογείου, ακόμη κι αν ο πλους της είναι σχεδόν «τουριστικά» υγιεινός, δεν είναι απλώς ένα πλοίο που ταξιδεύει.

Είναι ένα σημάδι στο νερό. Και τα σημάδια στη θάλασσα, όσο κι αν μοιάζουν να σβήνουν, μένουν για καιρό στη μνήμη όσων τα παρακολουθούν. Οι δε εικόνες που δημιουργούνται στο υποσυνείδητο, τις περισσότερες φορές αλλάζουν την πραγματικότητα πριν ακόμη το καταλάβουμε.

Πολύ περισσότερο … πριν το καταλάβουν οι …κατεργαραίοι…