Η Αριστερά που αγαπά τους δυνάστες

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Τελικά, οι ημέτεροι Αριστεροί, είναι περίπτωση! Μοναδική περίπτωση! Το ξέραμε, μα το διαπιστώσαμε πάλι με αφορμή την εξόντωση του παρανοϊκού μουλά του Ιράν. Σαν να άνοιξε ξαφνικά ένας επιλεκτικός καταρράκτης δακρύων, που ποτίζει μόνο ό,τι τους βολεύει. Ρίχνουν ολάκερα λίτρα κλάμα!

Κλαίνε που σκοτώθηκαν παιδιά σ’ ένα σχολείο. Σωστά κάνουν. Κάθε παιδικός θάνατος είναι μια ρωγμή στον ίδιο τον πολιτισμό. Μα δεν έκλαψαν όταν οι μουλάδες κυνηγούσαν και σκότωναν χιλιάδες παιδιά που ζητούσαν ελευθερία. Δεν έκλαψαν όταν θεωρούσαν τις γυναίκες «πράγματα», όταν οι ζωές τους ζύγιζαν λιγότερο από έναν νόμο γραμμένο με φανατισμό. Δεν έκλαψαν όταν η νεολαία του Ιράν διαδήλωνε και οι μουλάδες απαντούσαν με σφαίρες, συλλήψεις, βασανιστήρια και απαγχονισμούς . Τότε, η σιωπή τους ήταν εκκωφαντική!

Δεν έκλαψαν όταν πριν λίγο καιρό – Ιανουάριο – μαθαίναμε για θανατηφόρα καταστολή με χιλιάδες νεκρούς και χιλιάδες συλληφθέντες. Δεν έκλαψαν όταν επί

χρόνια οι μουλάδες δολοφονούσαν κάθε αντίθετη φωνή. Γιατί, κάποια εγκλήματα, φαίνεται, δεν αξίζουν ούτε ένα δάκρυ αν δεν ταιριάζουν στο αφήγημα.

Ναι, δεν έβγαλαν άχνα όταν οι μουλάδες είχαν στήσει ένα κράτος που σκορπούσε τρόμο στο εσωτερικό και χρηματοδοτούσε την τρομοκρατία και την εξαγωγή βίας. Ένα κράτος που ανέπνεε φόβο και εξέπνεε θάνατο. Φρουροί της επανάστασης, Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι…

Ναι, αυτή είναι η Αριστερά που σήμερα μυξοκλαίει φορώντας τη μάσκα της δημοκρατίας και του διεθνούς δικαίου! Μια μάσκα που έχει υποκρισία σε κάθε της ραφή. Προτιμά να ηττάται η Δύση, ακόμη κι αν χρειάζεται να ταυτίζεται με ελεεινούς δικτάτορες. Το μίσος της Αριστεράς για τον αντίπαλο, είναι ισχυρότερο από τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.

Ναι, γνωρίζουμε κι έχουμε επανειλημμένως τονίσει για ποιον λόγο η Αριστερά μισεί το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Γνωρίζουμε ότι οι Αριστεροί είχαν και έχουν λατρεία προς τις δικτατορίες. Βενεζουέλα, Κούβα, Νικαράγουα, Βολιβία, Ελ Σαλβαδόρ, Χιλή (παλαιότερα) είχαν την αμέριστη αγάπη των ημέτερων Αριστερών με τις αντι-ιμπεριαλιστικές πομφόλυγες. Εκεί, ο αυταρχισμός βαφτιζόταν «αντίσταση» και η καταπίεση «εναλλακτικό μοντέλο»!

Άκουγα όλο το Σαββατοκύριακο βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου απ’ όσα έλεγαν. Οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για τον τόπο με όσα λένε. Οι λέξεις τους δεν είναι απλώς απόψεις που οφείλουμε ν’ ακούμε και να σεβόμαστε, είναι σπίρτα κοντά σε μπαρούτι. Θεωρούν τους μουλάδες… σχεδόν συμμάχους!

Κι έτσι είναι. Ξεχάσαμε που ο Τσίπρας είχε στείλει τον εξάδελφό του στην Τεχεράνη για να μεσολαβήσει, προκειμένου να γίνει η χώρα μας γέφυρα των μουλάδων με την Ευρώπη; «Η Ελλάδα θα γίνει μια ενεργειακή, οικονομική και εμπορική γέφυρα μεταξύ του Ιράν και της Ευρωπαϊκής Ένωσης», έλεγε ο πρωθυπουργός Τσίπρας, τότε που πήγε να συναντήσει τον αιμοσταγή Χαμεϊνί.

Μέχρι και ιρανική τράπεζα στην Αθήνα σχεδίαζαν να φέρουν, μα τους έκοψαν τον βήχα οι Αμερικανοί με τις κυρώσεις τους στους μουλάδες λόγω των πυρηνικών. Αυτή ήταν η… πολυδιάστατη… εξωτερική πολιτική του Τσίπρα και της Αριστεράς, εξ ου και μέμφονται σήμερα τον Μητσοτάκη που δεν την ακολουθεί. Μια πολιτική χωρίς πυξίδα, παρά μόνο με ιδεοληπτικό θυμό.

Η υποκριτική Αριστερά νοιάζεται τάχα για την ειρήνη. Ωραίο τσιτάτο. Μα η ειρήνη δεν μπορεί ν’ αποτελεί ευχολόγιο. Δεν γεννιέται από συνθήματα, αφίσες και πρωτοσέλιδα του «Ριζοσπάστη». Η ειρήνη είναι «πόλεμος»! Είναι η απόλυτη ισορροπία της δύναμης και της ισχύος! Όλα τ’ άλλα αποτελούν… προοδευτικές πομφόλυγες, αφού η ιστορία δεν ξεγελιέται από δάκρυα κατά παραγγελία. Δεν συγκινείται από φωνές που θυμούνται την ανθρωπιά μόνο όταν εξυπηρετείται η ιδεολογία τους. Όποιος κάνει επιλεκτική ηθική, δεν είναι φιλειρηνικός, είναι συνένοχος. Κι αργά ή γρήγορα, η πραγματικότητα συντρίβει όσους νομίζουν πως μπορούν να την παραχαράξουν χωρίς κόστος.