Όταν απλώνεις τραχανά και πιάνει βροχή…

 

Γράφει ο Δημήτρης Καπράνος

Κανείς, ασφαλώς, δεν μπορεί να είναι βέβαιος τόσο για την διάρκεια όσο και για την κατάληξη του πολέμου στο Ιράν. Ωστόσο, δεν μπορείς παρά να χειροκροτήσεις την κοινή εμφάνιση του Πρωθυπουργού, του Προέδρου της Γαλλίας και του Προέδρου της Κύπρου, στην Πάφο.

Για εμάς, τους κάπως παλαιότερους, που μεγαλώσαμε με τις αφηγήσεις των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, με τον στρατηγό Γρίβα-Διγενή, με τις φωτογραφίες των μαρτύρων του Κυπριακού Αγώνος στις ελληνικές εφημερίδες, η χθεσινή εικόνα είχε τεράστια δύναμη και σημασία.

Ελληνικές φρεγάτες και ελληνικά αεροσκάφη, στο έδαφος της αδελφής Κύπρου! Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος και ο Πρόεδρος της Κύπρου, μαζί, να διαβεβαιώνουν την θέληση τη Ευρώπης να προστατεύσει την ακεραιότητα της

Κύπρου, η οποία υπέστη επίθεση.

Με το που έβλεπα τις δηλώσεις στην τηλεόραση, στο μυαλό μου ήλθε η παιδική μου ηλικία, μαθητές του Γυμνασίου, με ελληνικές σημαίες, στους δρόμους του Πειραιώς, με το ένα και μοναδικό σύνθημα “Ε-ε-ένωσις!”. Δεν υπήρχε άλλο σύνθημα, δεν υπήρχε άλλος παλμός, δεν υπήρχε άλλος πόθος.

Ένωσις της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα! Με αυτό το σύνθημα ορμούσαν τα παιδιά τη ΕΟΚΑ, με αυτό το σύνθημα διαδήλωναν οι μαθητές των σχολείων στην Μεγαλόνησο. Βέβαια, οι επιτήδειοι, άλλαξαν το σύνθημα και από “Ένωσις” το έκαναν “Αυτοδιάθεσις” και ονειρεύονταν την ηγεσία των “Αδεσμεύτων”, αλλά για εμάς-και για την πλειονότητα Ελλήνων και Κυπρίων- το σύνθημα ήταν και παραμένει ένα: “Η Κύπρος είναι ελληνική!”.

Και, όπου και να πιστεύει κανείς, όποια και αν είναι η πολιτική του θέση, δεν μπορεί να μην δεχθεί ότι η Ελλάς ήταν εκείνη η οποία έθεσε σε κίνηση την κοιμωμένη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη για να ακολουθήσουν οι λοιπές ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Ήταν καιρός, να αντιληφθεί η Ευρώπη ότι τα ανατολικά της σύνορα είναι στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Και ας ελπίσουμε ότι γρήγορα θα διαπιστώσει ότι πρέπει να σταματήσει η βάρβαρη τουρκική κατοχή και να αποχωρήσουν τα κατοχικά στρατεύματα από το μαρτυρικό νησί.

Ας μην αμφιβάλλει κανείς, ότι εάν οι κάτοικοι των παρανόμως κατεχομένων κυπριακών εδαφών κληθούν, ελεύθερα, να απαντήσουν σε ένα δημοψήφισμα (χωρίς την απειλή των όπλων και τις κραυγές των Τούρκων πολιτικών) θα ετάσσοντο αναφανδόν υπέρ του ενός και ενιαίου Κυπριακού κράτους.

Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να πεις “Ναι” στο ευρωπαϊκό διαβατήριο αλλά και στα προνόμια που σου παρέχει η ΅Ευρωπαϊκή ¨Ένωση, σε αντιπαράθεση με μια Τουρκία που παραπαίει.

Έβλεπα χθες κάποιους να ανακοινώνουν με στόμφο ότι “Η Τουρκία έστειλε F16 στα κατεχόμενα”…

Τα έστειλε σε ένα παράνομο αεροδρόμιο, ενός ανυπάρκτου κράτους! Κι εμείς, μόλις το ακούσαμε …αρχίσαμε να τρέμουμε! Μπα, μάλλον οι απέναντι τρέμουν, διότι αυτή την φορά “δεν τους βγαίνει” ο ρόλος του “ανέμελου ουδέτερου” ούτε μπορούν πλέον να “πουλήσουν” την ιδιότητα του “καλού μεσολαβητού”. Με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, μάλλον θα έχει κάποια βράδια να κοιμηθεί ο ντεμέκ σουλτάνος.

Εκεί που “είχε απλώσει τραχανά” στην βεράντα, έπιασε βροχή και ο τραχανάς πήγε στράφι!

Τί να γίνει; Σ’ αυτόν τον κόσμο δεν μπορείς να τα έχεις πάντα όπως τα θέλεις….