Τοξικότητα αντί προτάσεων

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Είναι αναμφισβήτητο ότι ο λαϊκισμός είναι βαρβαρότητα. Δεν είναι απλώς ανερμάτιστη πολιτική στάση, είναι η συστηματική φθορά της λογικής και της μνήμης. Η οποία πολλές φορές νικά, αφού δεν ντρέπεται και δεν έχει φραγμούς. Τρέφεται από το θυμικό και επιβιώνει μέσα στην άγνοια. Μέχρι που χαρίζει καρδούλες εδώ κι εκεί φορώντας μάσκα καλοσύνης…

Η χώρα αυτή έχει πληρώσει πανάκριβα τον λαϊκισμό και την πολιτική φτήνεια.  Κάθε του νίκη άφησε πίσω της μια Ελλάδα μικρότερη απ’ ό,τι θα μπορούσε να είναι. Τόσο στο διάβα της ιστορίας (καμώματα Κωλέττη, Δηληγιάννη, ολέθριος ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897, διχασμός 1913 -16, καταψήφιση Βενιζέλου 1920, καταψήφιση Καραμανλή 1963 κι ενώ η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη της Ευρώπης, χούντα κλπ), όσο και στη μεταπολιτευτική περίοδο. Με κορύφωση τα λεφτόδεντρα, το αντιμνημονιακό παραμύθι που ξεκίνησε ο Σαμαράς και κορύφωσε ο Τσίπρας κι τόσα άλλα.
Μα φαίνεται ότι μυαλό δεν βάζουμε. Ως κοινωνία θυμόμαστε επιλεκτικά και ξεχνάμε

στρατηγικά. Η Ελλάδα σήμερα διαθέτει τη χειρότερη αντιπολίτευση της ιστορίας της. Μιλάμε για αληθινή τραγωδία. Όχι γιατί διαφωνεί, αλλά γιατί αδυνατεί να προτείνει. Έχουν φτάσει στο σημείο να ισχυρίζονται ότι θα είναι… εκτροπή αν νικήσει ο Μητσοτάκης στις εκλογές!!! Ανατριχιαστικό!
Για σκεφτείτε, ποιοι είναι σήμερα οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη; Είναι ο Ανδρουλάκης που έχει κάνει το ΠαΣοΚ «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ», ακατάλληλο για εξουσία, είναι η Κωνσταντοπούλου, ο Φάμελος, ο Βελόπουλος, ο γέρο- Σαμαράς με την Καρυστιανού, ο Βαρουφάκης, ο Κασσελάκης και τα υπόλοιπα του ΣΥΡΙΖΑ που διασπάστηκαν κιόλας… Είναι κι ο Τσίπρας, που πριν καν πραγματοποιήσει την επιστροφή του, πέταξε νέες πολιτικές ανοησίες περί των τραπεζών…

Δηλαδή, έχουμε ως αντιπολίτευση μια πολυφωνία χωρίς βάθος, ένα θόρυβος χωρίς κατεύθυνση.

Αναρωτιέται λοιπόν κάποιος λογικός άνθρωπος: Σε ποιον απ’ όσους αναφέραμε, θα μπορούσε να εμπιστευτεί τις τύχες της χώρας, των παιδιών και τις δικές του;
Το βέβαιο είναι ότι όσο βαδίζουμε προς τις εκλογές θα επιστρατευθούν ανείπωτοι τρόποι για να «κτυπηθεί» ο Μητσοτάκης. Κι η τοξικότητα θα κορυφωθεί. Η τοξικότητα δεν είναι επιχείρημα, είναι η ομολογία αδυναμίας να υπάρξει επιχείρημα. Ακόμη και με φτηνή χυδαιότητα.
Ο Ανδρουλάκης, επί παραδείγματι. Τον φώναξαν να πάει να ενημερωθεί για τις αιτίες της παρακολούθησής του. Δεν πήγε και το έκανε σημαία. Αν είχε πάει, θα μάθαινε κι εκείνος (αν δεν γνώριζε ήδη) θα μας το έλεγε κι εμάς. Μα ήθελε να το χρησιμοποιεί, επειδή δεν είχε κάτι να πει για τη νέα Ελλάδα. Όταν η πολιτική στερεύει από ιδέες, καταφεύγει σε κραυγές χωρίς περιεχόμενο.
Προχθές, στη Βουλή κραύγαζε. Μα πρόταση ουσίας δεν άκουσε κανένας. Νομίζει ίσως ότι με τις φωνές θα κουνηθεί η βελόνα… Όμως, απλώς θέλει να νικήσει τον …ερχόμενο Τσίπρα -ίσως και τη Καρυστιανού- στη μάχη της δεύτερης θέσης.
Το ίδιο έκαναν κι οι άλλοι. Τοξικότητα στα όρια της χυδαιότητας. Με χιλιάδες χιλιάδων λογαριασμών από το εξωτερικό, να αλωνίζουν στο διαδίκτυο! Μια ψηφιακή οχλαγωγία που υποδύεται τη λαϊκή βούληση.
Πρέπει όμως να (ξανά)πούμε αυτό που έχουμε πει εδώ και καιρό. Ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών προγόνων των ηγετών της αντιπολίτευσης εξέπεμπαν πολιτικό πολιτισμό. Από τον διανοούμενο Φαράκο, τους ευπρεπείς -όσο κι αν διαφωνούσες μαζί τους- Κύρκο, Παπαγιαννάκη, Γιάνναρο, Λεντάκη, ακόμη και την Αλέκα Παπαρήγα. Κι από τον Σημίτη έως τον Γιώργο Παπανδρέου. Ούτε φτηνοί ήταν, ούτε συκοφάντες, ούτε χυδαίοι. Ήξεραν ότι η πολιτική δεν είναι πεδίο εκτόνωσης, αλλά ευθύνης.

Η οποία αναζητείται σήμερα εναγωνίως…