Ο Πούσκας μαζεύει τα παιδιά του…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να βαραίνει περισσότερο από όσο αντέχει η μνήμη. Στιγμές που τα ονόματα δεν είναι απλώς πρόσωπα, αλλά κομμάτια μιας εποχής που σιγά σιγά σβήνει. Ο Γιώργος Γονιός δεν είναι πια εδώ. Και μαζί του, φεύγει άλλη μία ψηφίδα από εκείνη τη θρυλική γενιά που έντυσε το ελληνικό ποδόσφαιρο με όνειρα, πάθος και μια αίσθηση αθωότητας που σήμερα μοιάζει μακρινή.

Ο Πούσκας άρχισε να μαζεύει τα παιδιά του… Η σκέψη κι η φράση δεν είναι απλώς συμβολικές. Είναι σχεδόν λυρικές μέσα στη θλίψη τους. Σαν να υπάρχουν κάπου εκεί ψηλά αποδυτήρια, γεμάτα φωνές, γέλια και ιδρώτα, όπου ένας μεγάλος δάσκαλος καλεί ξανά κοντά του τους ποδοσφαιριστές που τον έκαναν περήφανο. Ήδη έχουν φύγει ο Οικονομόπουλος, ο Δημητρίου, ο Δομάζος, ο Καλλιγέρης…
Τώρα και ο Γονιός. Ο κύκλος κλείνει αθόρυβα, όπως αθόρυβα

έζησαν και οι περισσότεροι από αυτούς, μακριά από τα φώτα της σύγχρονης υπερβολής.

Ο Γονιός δεν ήταν απλώς ένας ποδοσφαιριστής. Ήταν κομμάτι μιας ομάδας που δεν έπαιζε μόνο για τη νίκη, αλλά για την ιδέα. Για τον κόσμο που γέμιζε τις εξέδρες με πίστη και για εκείνο το σπάνιο συναίσθημα ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να ενώνει, να συγκινεί, να γράφει ιστορία.

Κι αν κλείσεις για λίγο τα μάτια, θα δεις ξανά εκείνη τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας… κατάμεστη, να πάλλεται σαν ζωντανός οργανισμός. Θα ακούσεις το βουητό να γίνεται τραγούδι, χιλιάδες φωνές να γίνονται μία, να υψώνουν το «Σύλλογος μεγάλος…» σαν προσευχή και σαν υπόσχεση μαζί.

Θα δεις τα δίχτυα να σπαρταρούν από την ηδονή ενός γκολ και τα χέρια να υψώνονται στον ουρανό, σαν να ζητούν να διαιωνίσουν τη στιγμή λίγο παραπάνω. Εκεί, μέσα σε εκείνο το κύμα χαράς, υπήρχε πάντα κάτι περισσότερο από το ποδόσφαιρο, υπήρχαν τα όνειρα, υπήρχε η ίδια η ζωή.

Σε μια εποχή χωρίς κοινωνικά δίκτυα και θόρυβο, εκείνοι οι παίκτες άφησαν πίσω τους κάτι πιο διαχρονικό: μνήμη. Μια μνήμη που περνά από γενιά σε γενιά, όχι μέσα από highlights, αλλά μέσα από αφηγήσεις. Από πατεράδες σε παιδιά. Από φίλους σε παρέες που ακόμα συζητούν για «εκείνες τις Κυριακές».

Και τώρα, κάθε τέτοια απώλεια μοιάζει σαν να χαμηλώνουν τα φώτα εκείνης της εποχής. Σαν τον στίχο του Ανδρέα Νεοφυτίδη, ελαφρά παραλλαγμένο: «Να χαμηλώνουνε τα φώτα στη σκηνή και μια ορχήστρα να σου παίζει το φινάλε»… Σαν να αδειάζει σιγά σιγά η εξέδρα, αλλά το τραγούδι να επιμένει, πεισματικά, να αντηχεί μέσα μας.

Η φυγή του Γιώργου Γονιού για τους ουρανούς, δεν είναι απλώς μια απώλεια. Είναι μια υπενθύμιση. Ότι οι ήρωες κάποτε ήταν πιο σιωπηλοί, πιο ανθρώπινοι. Κι ίσως γι’ αυτό πιο αληθινοί.

Ίσως, τελικά, να μην φεύγουν ποτέ πραγματικά. Να γίνονται φωνές σε ένα παλιό τραγούδι, εικόνες σε μια ασπρόμαυρη ανάμνηση, μια στιγμή που επιστρέφει κάθε φορά που η καρδιά χτυπά πιο δυνατά για την ιδέα, την αγάπη που δεν παλιώνει. Για τον Παναθηναϊκό!

Καλό του ταξίδι.
Ο Πούσκας φωνάζει. Κι έχει βάλει τον «υπηρέτη» του Παναθηναϊκού, τον Γαβρήλο Γαζή, να βγάλει πρόγραμμα προετοιμασίας. Για να ξεκινήσει ένα ακόμη παιγνίδι. Με χαμόγελα, πάσες και την αιώνια συντροφικότητα που τους έκανε φίλους, αδέλφια, οικογένεια.