Αναζητώντας τα χαμένα μας τραγούδια

 Γράφει ο Δημήτρης Καπράνος

 Όταν έχεις μπλέξει με την μουσική από πολύ μικρός, δεν μπορείς να αντισταθείς σε έναν διαγωνισμό για το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την χώρα μας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision...

Κάθισα, λοιπόν και άκουσα. Κανένα από τα υποψήφια τραγούδια, δεν μπόρεσα να καταλάβω. Κατ΄ αρχάς, δεν ξέρω το κατά πόσον αυτά που άκουσα ...είναι τραγούδια.

Θα μου πείτε τώρα ότι το τραγούδι είναι ένα από τα πολλά είδη μουσικής και, ότι η μουσική, όπως την γνωρίσαμε οι παλαιότεροι, έχει αλλάξει.

Και κάπου το καταλαβαίνω. Για εμάς, τους πιο παλαιούς, «ένα τραγούδι για να είναι' τραγούδι ,θέλει μια μουσική», που έλεγε ο Κηλαηδόνης.

Θα πείτε επίσης «μα, τί ήθελες να ακούσεις; Τον Φώτη

Αγανάκτηση που έμαθε να κλείνει δρόμους, αλλά όχι να ανοίγει μυαλά.

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Σχεδόν δυο μήνες στους δρόμους! Σχεδόν δυο μήνες με υψωμένη τη γροθιά και τα τρακτέρ σαν τανκς! Σχεδόν δυο μήνες με σκληρούς της …επανάστασης να εμφανίζονται σαν να βγαίνουν από σπηλιές και να τραγουδούν όσα η καθοδήγηση από το ΚΚΕ επιτάσσει.

Σχεδόν δυο μήνες στους δρόμους! Μια …επανάσταση που κορυφώνεται τις ώρες των δελτίων ειδήσεων της τηλεόρασης και τις ώρες των «ζωντανών» εκπομπών. Κι έτσι η …επανάσταση φορούσε γαλότσες, μιλούσε σε δελτία των οκτώ και γύριζε σπίτι πριν κρυώσει το φαγητό.

Σχεδόν δυο μήνες στους δρόμους! Με συνδικαλιστές που έρχονται από το βαθύ παρελθόν, όπως τα δημοσιογραφικά κλισέ, που είναι ίδια κι απαράλλαχτα μ’ εκείνα της δεκαετίας του ’80 και του ‘90… Με προτεταμένα μικρόφωνα, σαν εκείνα που ο

Άσε μας ρε Φοίβο…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχει κάτι σχεδόν συγκινητικό –αν δεν ήταν τόσο εξοργιστικό– στον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι καλλιτέχνες ανακαλύπτουν ξαφνικά τα όρια της πολιτικής τους στράτευσης. Μέχρι χθες, με υψωμένη γροθιά, μικρόφωνο στο χέρι και δήμους να πληρώνουν τις συναυλίες τους, ήταν πρόθυμοι να σταθούν δίπλα σε κάθε «σύμβολο» με …προοδευτικό πρόσημο.  Σήμερα, μόλις το σύμβολο ξεστομίσει κάτι που «χαλάει» το …προοδευτικό προφίλ, πέφτουν από τα σύννεφα.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς , ας πούμε, εξ εκείνων που έτρεχε δίπλα στην Καρυστιανού και πρωτοστάτησε στην περιβόητη συναυλία, ταμένος στην υπόθεση «Αριστερά» και γνωστός για τις προνομιακές του σχέσεις με πρόσωπα των ΜΜΕ που έλκουν την καταγωγή τους από αυτή, έπεσε από τα σύννεφα μόλις άκουσε τις δηλώσεις της για τις αμβλώσεις. Δήλωσε μάλιστα ότι  « πρέπει να κρατηθούν αποστάσεις».

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, λέει, δεν μπαίνουν σε διαβούλευση.

Μπα; Τώρα το θυμήθηκε; Δεν καταλάβαινε άραγε με την

Από σύμβολο σε σύμπτωμα & η Αριστερά που πέφτει απ’ τα σύννεφα

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουμε πει εδώ και πολύ καιρό ότι θα γελάσει ο κάθε πικραμένος μόλις η Καρυστιανού ανοίξει το στόμα της κι αρχίσει να μιλά πολιτικά κι επί παντός επιστητού. Ε, μπήκαμε για τα καλά σ’ αυτή την εποχή. Σε συνέντευξη που έδωσε στο πάντα πρόθυμο ΟΡΕΝ (ιδιοκτησίας του ομογενούς που θα έκανε τα πάντα για να μη γίνει πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης), άνοιξε θέμα …αμβλώσεων! Χωρίς καν να υπάρχει λόγος, αφού αυτό το ζήτημα έχει λυθεί αμετάκλητα εδώ και δεκάδες χρόνια, από το 1986,κυβέρνηση ΠαΣοΚ, με τη μέγιστη συμβολή της μακαρίτισσας Μαρίας Κυπριωτάκη -Περράκη.

Μιλάμε για αστειότητες! Με ακροδεξιό πρόσημο! Όπως η αντίθεσή της μάνας των Τεμπών στα εμβόλια, δεδομένου ότι στενοί της συνεργάτες (Πατσίκας και Δημήτρης Κούβελας) είχαν πρωτοστατήσει στο αντιεμβολιαστικό παραλήρημα στην

Πολιτικό κιτς που πουλάει αγανάκτηση με …θυμίαμα και …βρισίδι.

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το κόμμα της Καρυστιανού που κυοφορείται, οι περισσότεροι –ακόμη κι οι δημοσκόποι– θεωρούν ότι «λεηλατεί» τα αντισυστημικά κόμματα της ψεκασμένης Δεξιάς και της Αριστεράς. Έτσι είναι, μα συνάμα δεν είναι, αφού δεν μιλάμε απλώς για μετακίνηση ψηφοφόρων, αλλά για ανακύκλωση θυμού με νέο περιτύλιγμα.

Το κόμμα Καρυστιανού αυτή τη στιγμή είναι τέσσερα άτομα. Η ίδια, η γερόντισσα συμβουλάτορας από τη Συρία που μιλά μόνο αραμαϊκά, μια αστρολόγος που δηλώνει απόφοιτος του Χάρβαρντ κι η υπαρχηγός της, Μαρία Γρατσία, πολιτευτής της «Νίκης» στην Α’ Αθήνας.

Όλες αυτές δείχνουν ξεκάθαρα πού πάει το πράγμα. Εικόνα, κεράκια κι εξαπτέρυγο για τους ευλαβείς, υψωμένη γροθιά κι αμφισβήτηση της Δικαιοσύνης για τους αντισυστημικούς. Αχταρμάς κανονικός κι όχι μόνο! Ένα πολιτικό κιτς που πουλάει

Το εθνικό προκαλεί δυσανεξία στην Αριστερά

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έβλεπα κι άκουγα τις αντιδράσεις πολλών της Αριστεράς στην υποδοχή της φρεγάτας «Κίμων», που με τεράστιες δόσεις υποκρισίας και μιζέριας μιλούσαν για …εθνικοπατριωτική φιέστα. Σκέφτηκα ότι, ακόμη κι έτσι να ήταν, πού είναι το κακό; Πού είναι το κακό να αναδεικνύεις την εθνική σου δύναμη, ειδικά όταν αυτή είναι αποτρεπτική; Για κάποιους, όμως, κάθε τι εθνικό τους προκαλεί δυσανεξία — όχι γιατί απειλεί τη δημοκρατία, αλλά γιατί τους θυμίζει ότι η χώρα δεν είναι ιδεολογικό πείραμα.

Το ΚΚΕ μάλιστα, δια του «Ριζοσπάστη», αναφέρθηκε σε «φιέστα πολεμικής προετοιμασίας», ενώ τόνισε ότι «ο λαός πληρώνει πανάκριβα τους εξοπλισμούς που υπηρετούν τα βρώμικα ευρωατλαντικά σχέδια κι όχι την άμυνα της χώρας»!!!
Αναρωτιέται κάποιος ποιοι είναι αυτοί οι συμπολίτες μας που τα πιστεύουν αυτά, αλλά αμέσως προσγειώνεται

Τσίπρας – Καρυστιανού, όπως Αβραμόπουλος;

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Διάβασα με προσοχή τη δημοσκόπηση της Interview.

Στην εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος, η ΝΔ εξασφαλίζει 32,4% κι ακολουθούν το ΠΑΣΟΚ με 14,9%, το ΚΚΕ με 7,3%, η Πλεύση Ελευθερίας με 7,3%, η Ελληνική Λύση με 7%, το ΜέΡΑ25 με 4,5%, η Φωνή Λογικής με 4,2%, ο ΣΥΡΙΖΑ με 4,1%, το Κίνημα Δημοκρατίας με 3,3%, η Νίκη με 1,8%, η Νέα Αριστερά με 1,3% και άλλο με 11,9%. Δηλαδή, αναμφισβήτητη ηγεμονία της ΝΔ ή πιο σωστά του Μητσοτάκη.

Πάμε παρακάτω. Στην ερώτηση  «πόσο πιθανό είναι να αλλάζατε την επιλογή σας υπέρ ενός κόμματος υπό τη Μαρία Καρυστιανού, το 14,5% απαντά πολύ πιθανό, το 9,6% αρκετά πιθανό, το 12,5% λίγο πιθανό, το 61,9% καθόλου πιθανό και 1,5 ΔΞ/ ΔΑ.

Προσέξτε κι αυτό: Στην ερώτηση «πόσο πιθανό είναι να αλλάζατε την επιλογή σας υπέρ ενός κόμματος υπό τον Αλέξη Τσίπρα, το 10,1% απαντά πολύ πιθανό, το 3,9% αρκετά πιθανό, το 11% λίγο πιθανό, το 74,6% καθόλου πιθανό και 0,4 ΔΞ/ΔΑ.

Άρα, στον επαναπροσδιορισμό της πρόθεσης ψήφου, υπό το σενάριο καθόδου

Τα ψέματα κι οι αλήθειες για τη Mercosur

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η συζήτηση στη χώρα μας για την συμφωνία της ΕΕ με τη Mercosur, γίνεται για μια ακόμη φορά υπό καθεστώς άγνοιας, κραυγών, υπερβολών και πρωτίστως πολεμικής της Αριστεράς για κάθε τι που συμβαίνει στη Δύση.

Ας τα πούμε λοιπόν και πάλι. Η Αριστερά κτίζει πάλι ένα παραμύθι περί εθνικής καταστροφής. Δεν είναι έτσι. Η ΕΕ ανοίγει την πόρτα σε μια αγορά 270 εκατομμυρίων ανθρώπων από την ένωση χωρών της Νότιας Αμερικής, δηλαδή Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη. Αυτή η συμφωνία καλύπτει τα πάντα, από βιομηχανικά προϊόντα και αυτοκίνητα έως αγροτικά προϊόντα, τρόφιμα και υπηρεσίες. Δηλαδή ενισχύει σε μέγιστο βαθμό τις ευρωπαϊκές εξαγωγές.

Προσέξτε όμως μια σημαντική λεπτομέρεια που δεν λένε

Η Σαρία με Αριστερό άλλοθι κι η σιωπή των προοδευτικών.

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οι εξεγέρσεις στο Ιράν που έχουν λάβει καθολικό χαρακτήρα κι απειλούν το φασιστικό-θεοκρατικό καθεστώς, αναδεικνύουν για μια ακόμη φορά την υποκρισία της….προοδευτικότητας στην Ελλάδα. Άκρα του τάφου σιωπή από την Αριστερά και τις  παραφυάδες της. Βλέπετε, το Ιράν με το θεοκρατικό καθεστώς του είναι εχθρός του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της Δύσης, υποθάλπει τρομοκρατικές οργανώσεις, ενώ η Αριστερά ομνύει στο δόγμα πως  «οτιδήποτε αντιαμερικανικό είναι καλό»! Έτσι, η αιματοβαμμένη εξέγερση των Ιρανών απέναντι στην θεοκρατική τυραννία, περνά στα βουβά. Χαλούσαν τον κόσμο για τους ανθρώπους  που σκοτώνοταν

Αχ, κυρία Καρυστιανού! Συγγνώμη, κύριε Πλακιά

 Γράφει η Ρέα Βιτάλη

 Τα έξι βήματα.

Ας ξεκινήσουμε από τη συναυλία για τους νεκρούς της τραγωδίας των Τεμπών. Η Μαρία Καρυστιανού, χαροκαμένη μητέρα μιας κόρης, ως δυναμική πρωτεργάτρια του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023», οργανώνει μια συναυλία στο Καλλιμάρμαρο με εισιτήριο 15 ευρώ. Στον αντίποδα, αρχικά ο Νίκος Πλακιάς, χαροκαμένος πατέρας διδύμων κοριτσιών και της ανιψιάς του, μαζί με τη Βάσω Κούλπα, χαροκαμένη μάνα 21χρονου γιου, εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους με συγκεκριμένη επιχειρηματολογία. Αναλυτικότερα, θέτουν τα εξής ερωτήματα: «Γνωρίζετε πού θα πάνε αυτά τα χρήματα; Γνωρίζετε ότι ο σύλλογος που το διοργανώνει απαρτίζεται από έξι οικογένειες; Γνωρίζετε ότι όλες οι οικογένειες –πλην των έξι– είμαστε αντίθετοι σε ό,τι έχει οικονομικό αντίτιμο;». Η δε Βάσω Κούλπα συμπληρώνει: «Ποιο αρρωστημένο μυαλό σκέφτηκε να οργανώσει πατώντας σε ψυχές, ζητώντας χρήματα, χωρίς να μας ενημερώσουν για αυτές τις ενέργειες που δεν συμφωνούμε;». Στο ίδιο μήκος κύματος έγιναν αντιρρήσεις από όλους τους συγγενείς. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε και μια λαοθάλασσα συμπαραστάθηκε. Ξεκάθαρα το κοινό έθεσε σε δεύτερη μοίρα τα αντεπιχειρήματα τόσων συγγενών και συντάχθηκε στο πλευρό της Μ. Καρυστιανού, πότε εκφράζοντας τον θυμό του («Είναι δυνατόν να διχάζεστε οι συγγενείς;») αλλά και παραλλήλως ραίνοντας με πλείστα σενάρια καχυποψίας (τι απέραντη φθήνια!) για τη στάση του Ν. Πλακιά. Τον έθεσαν ως «άλλο στρατόπεδο», ντροπιαστικά υποτιμώντας τον δικό του πόνο. Τον έκαναν «έναν», αν και