Αναζητώντας τα χαμένα μας τραγούδια

 Γράφει ο Δημήτρης Καπράνος

 Όταν έχεις μπλέξει με την μουσική από πολύ μικρός, δεν μπορείς να αντισταθείς σε έναν διαγωνισμό για το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την χώρα μας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision...

Κάθισα, λοιπόν και άκουσα. Κανένα από τα υποψήφια τραγούδια, δεν μπόρεσα να καταλάβω. Κατ΄ αρχάς, δεν ξέρω το κατά πόσον αυτά που άκουσα ...είναι τραγούδια.

Θα μου πείτε τώρα ότι το τραγούδι είναι ένα από τα πολλά είδη μουσικής και, ότι η μουσική, όπως την γνωρίσαμε οι παλαιότεροι, έχει αλλάξει.

Και κάπου το καταλαβαίνω. Για εμάς, τους πιο παλαιούς, «ένα τραγούδι για να είναι' τραγούδι ,θέλει μια μουσική», που έλεγε ο Κηλαηδόνης.

Θα πείτε επίσης «μα, τί ήθελες να ακούσεις; Τον Φώτη

Πολυμέρη, τον Τώνη Μαρούδα, τον Νίκο Γούναρη, τον Γιάννη Πάριο , την Κάκια Μένδρη, την Δανάη Στρατηγοπούλου, την Νανά Μούσχουρη, την Τζένη Βάσνου την Μαίρη Λω;». Τί να κάνουμε; Με αυτές τις φωνές πορευτήκαμε. Κι αυτές οι φωνές μιλούσαν στην δική μας ψυχή.

«Νομιζεις ότι ακόμη βρίσκεσαι στην εποχή του Γιαννίδη, του Χαιρόπουλου, του Χαατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Μαρκόπουλου, του Ξαρχάκου, του Κουγιουμτζή, του Λεοντή, του Χατζηνάσιου, του Κατσαρού και των άλλων σπουδαίων συνθετών; Τώρα τα τραγούδια τα γράφει η «Τεχνητή Νοημοσύνη», μου είπε φίλος καλός.

«Που νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Στην εποχή των Μπητλς, του Σαββόπουλου, των Στόουνς, των Πινκ Φλόϊντ, των Τζέθρο Ταλ και των μεγάλων της ποπ και της σόουλ; Τώρα ρίχνεις τα στιχάκια στο μηχανάκι και σου βγάζει τραγούδι έτοιμο προς βρώσιν», μου λέει ο Νίκος, ο ντράμερ μου.

Τί να κάνω, βρε παιδιά; «Ένα τραγούδι, για να είναι τραγούδι θέλει κάποιο “μπλα-μπλα”, θέλει τέλος κι αρχή», έλεγε, επίσης, ο Κηλαηδόνης.

Ε, αυτά που εγώ θεωρώ βασικούς κανόνες για να δεχθώ και να αποδεχθώ ένα τραγούδι, δεν τα είχε κανένα από αυτά που άκουσα και που ένα εκ των οποίων θα στείλουμε στην «Eurovision», τον Μάιο.

Και δεν μπορώ να δεχθώ ότι αυτές οι ασκήσεις αναπνοής και «αερόμπικ» που είδα στον ελληνικό «διαγωνισμό», είναι τραγούδια, κάτι άλλο είναι.

«Οχι, αυτό είναι το τραγούδι σήμερα, παραδέξου το!»,  μου λέει άλλος φίλος, που έχει μεν τις δικές μου απόψεις, αλλά έχει υψώσει λευκή σημαία.

Λοιπόν, δεν ξέρω τί μου λέτε, αλλά ο Πάριος έχει ξεπουλήσει τα εισιτήρια για τις εμφανίσεις του, ο Νταλάρας όπου πάει γίνεται χαμός, άσε που τελευταία έχει πάρει φόρα και η δική μου γενιά, οι «ποπ-ροκάδες” του 60-75 και σπάνε ταμεία σε κάθε τους εμφάνιση.

Ο Τουρνάς θριαμβεύει, ο Πασχάλης γεμίζει τους χώρους όπου εμφανίζεται, ο Πολυχρονιάδης, η Μπέσσυ και ο Τζορντανέλι πάνε στο «Παλλάς» και θα το γεμίσουν, οι «2002 GR» ετοιμάζονται επίσης για «Παλλάς», η Πωλίνα και η παρέα της γεμίζουν κάθε τόσο το «Κύτταρο». Και, φυσικά, σπεύδει και πολλή νεολαία σ’ αυτούς τους χώρους.

Κι όποτε παίζουμε , με το δικό μας γκρουπ, «για την ψυχοθεραπεία μας» σε διάφορα μπαράκια, οι νέοι τραγουδούν στίχους του Λένον μια χαρά! Συμπέρασμα: Άλλο πράγμα το τραγούδι, άλλο η Eurocvision!