Τα ψέματα κι οι αλήθειες για τη Mercosur

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η συζήτηση στη χώρα μας για την συμφωνία της ΕΕ με τη Mercosur, γίνεται για μια ακόμη φορά υπό καθεστώς άγνοιας, κραυγών, υπερβολών και πρωτίστως πολεμικής της Αριστεράς για κάθε τι που συμβαίνει στη Δύση.

Ας τα πούμε λοιπόν και πάλι. Η Αριστερά κτίζει πάλι ένα παραμύθι περί εθνικής καταστροφής. Δεν είναι έτσι. Η ΕΕ ανοίγει την πόρτα σε μια αγορά 270 εκατομμυρίων ανθρώπων από την ένωση χωρών της Νότιας Αμερικής, δηλαδή Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη. Αυτή η συμφωνία καλύπτει τα πάντα, από βιομηχανικά προϊόντα και αυτοκίνητα έως αγροτικά προϊόντα, τρόφιμα και υπηρεσίες. Δηλαδή ενισχύει σε μέγιστο βαθμό τις ευρωπαϊκές εξαγωγές.

Προσέξτε όμως μια σημαντική λεπτομέρεια που δεν λένε

στα μπλόκα και στις τηλεοράσεις οι κομματικοί ινστρούχτορες κι οι εκπομπάρχες. Για να ξεπεραστούν πιθανά προβλήματα στα αγροτικά προϊόντα -πέραν από αυστηρές ρήτρες κι οι ενισχυμένους ελέγχους- η ΕΕ αποφάσισε να κατευθύνει προκαταβολικά στα κράτη -μέλη της 45 δις ευρώ, ΜΟΝΟ για τον αγροτικό τομέα. Δηλαδή, ο αγροτικός τομέας θα βρεθεί σε καλύτερη θέση απ’ ότι βρισκόταν προ της συμφωνίας. Όμως, οι αγροτοσυνδικαλιστές – μαζί με την Αριστερά και την ομοφοβική Δεξιά- προτιμούν να είμαστε μια χώρα περίκλειστη, ταμπουρωμένη απέναντι στα …σατανικά διεθνή εμπόρια κι άλλα τέτοια του… διαβόλου. Τυχαίο είναι το γεγονός ότι στη χώρα μας ο πρωτογενής τομέας έχει μικρό ειδικό βάρος στο σύνολο της Οικονομίας; Κι αρκούνται οι περισσότεροι στις επιδοτήσεις και στη διατήρηση καλλιεργειών με χαμηλή ή μηδενική ανταγωνιστικότητα.

Ξέρετε κάτι; Η ελληνική γεωργία δεν πλήττεται από καμιά Mercosur. Πλήττεται από την καταστροφική χαμηλή παραγωγικότητα κι από την έλλειψη ευελιξίας στην πώληση των προϊόντων. Βγάζουμε, επί παραδείγματι, εξαιρετικό λάδι, αλλά το πουλάμε χύμα στους Ιταλούς που το συσκευάζουν και το πωλούν ως δικό τους. Ε, οι Ιταλοί μας φταίνε ή η Mercosur; Βγάζουμε εξαιρετικά κρασιά, αλλά δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε κρασιά της Αργεντινής ή της Πορτογαλίας. Κι αυτό επειδή δεν έχουμε συνεργατική κουλτούρα και επιχειρήσεις που να μπορούν να κάνουν οικονομίες κλίμακος και  να γίνονται ανταγωνιστικές.

Δείτε ως παράδειγμα τον συνεταιρισμό των Καλαβρύτων, όπου παράγει την καλύτερη φέτα του τόπου, έχει σημαντικό μερίδιο αγοράς στην Ελλάδα και συνάμα κάνει κι εξαγωγές σε πολλές χώρες. Με σημαντική κερδοφορία!

Αυτή είναι η λύση. Μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις με ταυτότητα και δημιουργία ονόματος (brand). Αντιθέτως, εμείς περιοριζόμαστε σε μαζικές παραγωγές ακόμη κι «άχρηστων» προϊόντων, που δεν έχουν εμπορική αξία, επειδή δεν τα χρειάζεται κανένας ή τα βρίσκουν πιο φτηνά αλλού.

Λένε οι αγροτοσυνδικαλιστές, ότι τα προϊόντα από τη συμφωνία της Mercosur θα είναι ανεξέλεγκτα, θα έχουν σπόρους που μπορεί να είναι γενετικά τροποποιημένοι ή παραγόμενα με αγνώστου προέλευσης φυτοφάρμακα. Μα διασπείρουν ψέματα. Γιατί, για τα προϊόντα αυτά (αγροτικά) που εισάγονται από εκεί, ισχύουν οι ίδιοι αυστηροί κανόνες που διέπουν τα προϊόντα στις χώρες της ΕΕ. Ότι λοιπόν, δεν τηρεί τους κανόνες, δεν εισάγεται. Τελεία και παύλα. Σήμερα άλλωστε δεν ψωνίζουμε λεμόνια, μπανάνες κι ένα σωρό άλλα αγροτικά προϊόντα από την Αργεντινή τη Βραζιλία ή την Ουρουγουάη;

Να πούμε κι αυτό: Η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε στις διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία, να κατοχυρώσει νομικά 21 ελληνικά προϊόντα ΠΟΠ, με ότι αυτό συνεπάγεται. Ούτε αυτό το λένε οι κομματικοί ινστρούχτορες. Όπως δεν λένε ότι με τις χώρες αυτές της Mercosur, συνεργάζονται ήδη χιλιάδες μικρές και μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις. Οι οποίες τώρα, χωρίς δασμούς στα προϊόντα τους, θα μπορούν ν’ αναπτύξουν ακόμη περισσότερο την δραστηριότητά τους, αφού θα είναι φθηνότερα στα ράφια της Λατινικής Αμερικής.

Εν κατακλείδι, η συμφωνία της ΕΕ με την Mercosur , θα ωφελήσει στο σύνολό της τους καταναλωτές. Θα βρίσκουν φθηνότερα προϊόντα, αφού δεν θα έχουν δασμούς.  Όμως, θα ωφελήσει κι εκείνους τους αγρότες που παράγουν προϊόντα ποιότητας και πιστοποιημένα. Όσοι εξάγουν στην ΕΕ ή οπουδήποτε αλλού, θα έχουν τώρα τη δυνατότητα να εξάγουν χωρίς δασμούς  και σε μια άλλη αγορά, δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αρκετά λοιπόν με τη δημαγωγία και τις φοβίες της Αριστεράς και των αγροτοπατέρων. Η κοινωνία μα κι η οικονομία χρειάζονται εξωστρέφεια κι ανοικτούς ορίζοντες. Γνώση και φαντασία στη δημιουργία και στην πώληση.  Κι όχι μιζέρια, ψέματα, ιδεοληψίες, φοβίες, διαβρωτικές ενέργειες κι αποσταθεροποίηση…