Η ημέρα που δεν άνοιξαν οι τράπεζες…

Από τη Θεσσαλονίκη
γράφει
ο Μιχάλης Δεμερτζής

Λαμπρή επέτειος η σημερινή, καθώς στις 29 Ιουνίου του 2015 ξεκίνησαν επίσημα οι περιορισμοί κεφαλαίων στην ελληνική οικονομία.

Ήταν και η ημέρα που, από τα κλασικά πολιτικάντικα ψέματα- θεσμός δεκαετιών, αν όχι αιώνων, στη χώρα μας- περάσαμε στις εναλλακτικές πραγματικότητες.

Χάρη στους γενναίους διαπραγματευτές μας, μυηθήκαμε στην εποχή του σχετικισμού, όπου ένα κι ένα δεν κάνει πάντα δύο και η νύχτα μπορεί να γίνει μέρα μόνο με τα λόγια.

Ήταν τότε, που την

Τα ξεπερασμένα του Μαρξισμού

Γράφει
ο Νίκος Αναγνωστάτος

Ο Μαρξισμός κυριάρχησε τον περασμένο αιώνα, διότι τα εύηχα κηρύγματά του, εύρισκαν ευήκοα ώτα, στον ταλαιπωρημένο και εν πολλοίς εκμεταλλευόμενο εργάτη, κυρίως στις αρχές του αιώνα. Όμως τα πάντα ρει, που έλεγε και ο Ηράκλειτος, η κοινωνία εξελίσσεται και οι όροι διαβίωσης βελτιώνονται σταδιακά, φθάνοντας σε βαθμό και έκταση που το Κεφάλαιο του Μαρξ, συνεπικουρούμενο με τις υψιπετείς εξάρσεις του Έγκελς να ξεπερνιούνται και σε πολλές περιπτώσεις να

Μεταξύ μας με καφέ και με τσιγάρο (Νο 130)

Το εβδομαδιαίο χρονογράφημα του grpost,

δια χειρός Πέμης Γκανά

Έτσι πέφτουν μαντάμ τα καθεστώτα;

Άσε μαντάμ, και δεν με κοροϊδεύεις πια.
Σε κατάλαβα.

Όλο φωνάζεις παραιτηθείτε- παραιτηθείτε, μα από τον καναπέ σου δεν σηκώνεσαι.
Και γιατί να σηκωθείς;

Και ποιος σε κάλεσε;

Ένας τύπος, λέει, που έχει φόλουερς ένα σωρό!

Στο διαδικτυακό χωριό!
Και που να πας τώρα στα ένδοξα Συντάγματα, έχει και καύσωνα, έχει και σαρβάιβορ, θάρθει κι ο

ΕΥΑερα: "Ηθικόν δίδαγμα: Ο καλός ο φράχτης κάνει τον καλό το γείτονα"

Γράφει
η Εύα Τσαροπούλου

Όταν ήμουν μικρούλα, η μαμά μου συνήθιζε να μου διαβάζει ένα παραμυθάκι κάθε βράδυ. Δούλευε στο βιβλιοπωλείο πρωί και απόγευμα, το μεσημέρι πεταγόταν στα γρήγορα να μαγειρέψει για τα δυο της κουτσούβελα και έτσι ο μοναδικός «ελεύθερος» χρόνος για να κάνει κάτι μαζί μου ήταν το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ.

Κάθε που τελείωνε ένα παραμύθι, εκείνη έκλεινε το βιβλίο και μου έλεγε: «Ηθικόν δίδαγμα…» και η φράση είχε πάντα μία φιλοσοφία, που έβγαζε εκείνη την ώρα απ’ το μυαλό της. Της άρεσε να κάνει τον Αίσωπο μάλλον…

Αργότερα, σαν ήμουν

Στη χώρα του ονείρου…

Από τη Θεσσαλονίκη
γράφει
ο Μιχάλης Δεμερτζής

Στη χώρα του Έλληνα πρωθυπουργού, ανοίγει ο δρόμος για την έξοδο από τα μνημόνια περίπου μια φορά τη βδομάδα, το χρέος κουρεύεται κάθε επόμενο μήνα και η ανάπτυξη έχει ήδη ανεβάσει στροφές από τον προηγούμενο. 

Οι επενδυτές μαλώνουν στην ουρά για μια θέση στον ελληνικό ήλιο και η διαφθορά είναι πλέον ξεχασμένη, ακόμα και ως έννοια. Δυσαρεστημένοι Έλληνες φυσικά και δεν υπάρχουν…

Στη χώρα του

Το βράδυ της αιωνιότητας κι οι απρέπειες του «σωλήνα»…

Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

30 χρόνια πέρασαν….

Από εκείνη τη μαγική βραδιά, που η εθνική μας ομάδα του μπάσκετ κατέκτησε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κι έγινε έκτοτε η επίσημη αγαπημένη όλων μας

30 χρόνια πριν…

Η παρέα του Γκάλη, του Γιαννάκη, του Φάνη Χριστοδούλου, του Φασούλα, του Ανδρίτσου του Μέμου Ιωάννου, του Φιλίππου, του Ρωμανίδη, του Σταυρόπουλο, του Λινάρδου, του Καρατζά, έκαναν εκατομμύρια Έλληνες να μάθουν για τα καλά τι είναι η μπάλα με τα… σπυριά και κατέστησαν το μπάσκετ εθνικό μας άθλημα…

30 χρόνια πριν…

Τότε που φυτεύτηκαν βαθιά οι

Μεταξύ μας με καφέ και με τσιγάρο (Νο 129)

Το εβδομαδιαίο χρονογράφημα του grpost

δια χειρός Πέμης Γκανά

… και τα γκανίκια μας όταν χορεύουν…

Μου στέλνει, που λέτε, μήνυμα inbox, το κορίτσι το θυμωμένο, είκοσι τριών ολόκληρων Μαΐων -το λες και ολόκληρη ζωή- με μάτι μαύρο κατράμι, απ το βάψιμο, πορτοκαλί χείλη και τούφα μπλεμπορντωροδοκόκκινη.
Τριάντα δυό τα σκουλαρίκια και άλλα τόσα τα τατού.

-Κάτω τα χέρια σου από τους Ρομά!

Μου αγριοφωνάζει, με κεφαλαία γράμματα.

Σκιάχτηκα, είν' αλήθεια.

Της απάντησα.

-Τι λες μπρε; Τι δουλειά έχω γω με

ΕΥΑερα: «Το χωριό καιγότανε κι η νύφη στολιζότανε»!

Γράφει
η Εύα Τσαροπούλου

Έχω πολλές φορές γράψει για τις δηλώσεις που κατά καιρούς σκάνε σαν πυροτεχνήματα στον ελληνικό εναέριο χώρο, προκαλώντας το διχασμό της ελληνικής κοινωνίας και δημιουργώντας ακραίες αντιδράσεις. 

Τόσο ακραίες, που με ωθούν να «αγοράσω» τελικώς τη θεωρία συνωμοσίας που λέει ότι επίτηδες γίνονται όλα αυτά, για να μας αποπροσανατολίσουν από κάτι άλλο, στο οποίο δεν φτάνει ο νους μας ή απλώς ότι είναι αποτέλεσμα έντονου ψεκασμού!

Οι πρόσφατες δηλώσεις του κ. Πολάκη περί «επιβεβλημένων» πυροβολισμών στον αέρα, προκειμένου

Μενίδι, Εξάρχεια κι Αριστερά

Από τη Θεσσαλονίκη
γράφει
ο Μιχάλης Δεμερτζής

Αυτή η κυβέρνηση, και να θέλεις ν’ αγιάσεις, δεν σ’ αφήνει.

Έγινε ένα τραγικό περιστατικό στο Μενίδι και ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη δήλωσε, «είδατε ότι το πραγματικό άβατο είναι η δυτική Αττική, όχι τα Εξάρχεια».

Τι στην ευχή μπορεί να σημαίνει αυτό; 

Πού κολλάει στην όλη ιστορία;

Μήπως η επιβολή του νόμου μετριέται σε ποσότητα; 

Είναι κάτι απτό;

Ένα σακί με πατάτες, λ.χ., που, αν δώσουμε λίγες παραπάνω στη δυτική Αττική, δεν μένουν για τα Εξάρχεια;

Ή μήπως ο υπουργός δεν

Ζωή (σκέτο)!

Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σκεφτόμουν να μην ασχοληθώ με όσα έκανε πάλι η Ζωή Κωνσταντοπούλου στο Δίστομο. Όπου επιχείρησε να εμποδίσει τον προσκεκλημένο του μαρτυρικού Δήμου, Γερμανό πρέσβη, να καταθέσει στεφάνι για τους νεκρούς του ολοκαυτώματος το 1944.

Μα δεν γίνεται.

Δεν έχω καμιά διάθεση να