Μαίρη Λίντα: Η γυναίκα δίπλα στον Χιώτη και πέρα από αυτόν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Υπάρχουν καλλιτέχνες που αφήνουν πίσω τους τραγούδια. Και υπάρχουν εκείνοι που αφήνουν έναν τρόπο να αισθάνεσαι το τραγούδι. Η Μαίρη Λίντα ανήκε στη δεύτερη, σπάνια κατηγορία.

Η φωνή της δεν ήταν απλώς όμορφη. Ήταν καθαρή, περήφανη, γεμάτη φως και αλήθεια. Είχε την ιδιότητα να στέκεται πάνω από τη μουσική χωρίς ποτέ να την επισκιάζει. Να γίνεται ένα με το μπουζούκι, με τον στίχο, με το βλέμμα του ανθρώπου που άκουγε. Δεν τραγουδούσε για να εντυπωσιάσει. Τραγουδούσε για να πει μια ιστορία, για να μοιραστεί έναν καημό, μια χαρά, μια ελπίδα.

Δίπλα στον Μανώλη Χιώτη, δεν υπήρξε απλώς η ιδανική ερμηνεύτρια των τραγουδιών του. Υπήρξε η γυναίκα που έδωσε φωνή στη μουσική επανάσταση που εκείνος οραματιζόταν. Όταν ο Χιώτης άνοιγε νέους δρόμους στο μπουζούκι, όταν άλλαζε τον ήχο του λαϊκού τραγουδιού και το έφερνε πιο κοντά στη σύγχρονη Ελλάδα, η Μαίρη Λίντα ήταν εκεί για να αποδείξει πως και η γυναικεία φωνή μπορούσε να ξεφύγει από τα στερεότυπα της εποχής.

Δεν στάθηκε ποτέ στη σκιά του. Περπάτησε δίπλα του. Με την ίδια τόλμη, την ίδια αισθητική, την ίδια πίστη ότι το λαϊκό τραγούδι μπορεί να είναι και αυθεντικό και

Ο Τσίπρας, οι παλιοί του σύντροφοι & το rebranding της καρέκλας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όλο και περισσότεροι πολίτες θεωρούν ότι αποτελούν ντροπή για την πολιτική, τα πολιτικά κόμματα, την Αριστερά και το ηθικό πλεονέκτημα, όσα συμβαίνουν στην Κουμουνδούρου, όπου παρακολουθούμε σε ζωντανή σύνδεση τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η μοναδική έγνοια των πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται ότι είναι η επανεκλογή τους κι αυτό αποτελεί μακροβούτι στον καιροσκοπισμό. Κι είναι σαφές, πάλι, ότι η επανάσταση σταματά στην πόρτα της βουλευτικής αποζημίωσης.

Αποτελεί μοναδική κυνική πράξη, η πρόσκληση σε αποστασία του Τσίπρα προς τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μη τυχόν και τους λυπηθεί και τους εντάξει στο κόμμα του για να επανεκλεγούν.

Ο Τσίπρας παρουσίασε την επανεμφάνισή του ως… rebranding, μα ήταν αποστασία από το κόμμα του, έστω κι αν παρέδωσε την έδρα του. Ήταν πραξικόπημα, αντίθετο με κάθε έννοια ηθικού πλεονεκτήματος.

Θα θυμόσαστε ασφαλώς, ότι όλα αυτά τα χρόνια, οι Αριστεροί αναμασούσαν την

Το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έρχεται. Ψηφίστηκε!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εκεί στην Κουμουνδούρου, όσοι απέμειναν, δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο τους λόγους που έχουν λάβει οριστικό διαζύγιο με τη λογική.

Τη στιγμή που προσπαθούν να διασωθούν από τη λαίλαπα Τσίπρα, εκεί που βλέπουν βουλευτές και λοιπούς συντρόφους τους να πιάνουν στασίδι για να τους δει ο μέγας πατερούλης και να τους κάνει ελασίτες, εκεί που φυτοζωούν δημοσκοπικά, πάνε και ψηφίζουν ως πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής ομάδας τους, το πιο ακατάλληλο πρόσωπο. Τη Ρένα Δούρου, που είναι ταυτισμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο με μεγάλες καταστροφές. Σαν να αποφάσισαν πως, αφού άρχισε η βύθιση, δεν υπάρχει λόγος να ψάχνουν για σωσίβιο. Με την ευχή να μη τύχει στραβή στη βάρδια της.

Θα πει κάποιος: Μα ανάμεσα σε Πολάκη και Δούρου, επέλεξαν το «πιο ευπρεπές». Όμως, πιο πολύ επέλεξαν σαν τους επιβάτες του Τιτανικού στην πιθανή ερώτηση…ποια καρέκλα θέλουν να πάρουν μαζί τους…

Εξ ου και θα εξαφανιστούν από προσώπου γης. Προς τέρψη της λογικής και της ιστορίας. Κι ας διακινούν κάποιοι την άποψη ότι πρέπει να σωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για να «κοντύνει» ο Τσίπρας και το κόμμα του.

Είναι σαφές, ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάποια ελπίδα να διασωθεί, αυτή θα είχε το όνομα

Πού ήταν οι τουρκοφάγοι όταν τα Mirage έμεναν στο έδαφος, επί Τσίπρα;

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Θυμάμαι- δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια άλλωστε- που η «πρώτη φορά Αριστερά», μαζί με μέρος της πατριδοκάπηλης Δεξιάς, είχαν αφήσει τα Μirage χωρίς ανταλλακτικά. Τα πολεμικά αεροπλάνα και τα πλοία του πολεμικού ναυτικού, δεν είχαν καύσιμα να περιπολήσουν στο Αιγαίο κι οι εφοπλιστές έκαναν συνεχείς δωρεές καυσίμων. Τότε, η εθνική ευαισθησία κάποιων είχε... κατεβάσει ρολά.

Κι ομολογώ ότι δεν θυμάμαι κανέναν …Δεξιολαϊκό ή θιασώτη της Δεξιάς συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, να έχει ανησυχήσει και να βγαίνει στα κεραμίδια για τη θλιβερή αυτή κατάσταση. Ούτε να φωνάζει για …εθνικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, με αφορμή τις συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά. Δεν θυμάμαι κάποιον «εθνικοπατριώτη» να βγάζει πύρινους λόγους, όταν τα τουρκικά πλοία έκαναν βόλτες στο Σούνιο και παρεμπόδιζαν την θέα και την ησυχία του Αλέξη Τσίπρα από το εξοχικό του. Προφανώς ο... πατριωτισμός της ευκολίας ήταν κλειδαμπαρωμένος στα χρονοντούλαπα…

Πού ήταν τότε τα παλικάρια της φακής; Πού ήταν οι υπουργοί του Κώστα Καραμανλή που συντάσσονται σήμερα με τον Σαμαρά, εναντίον της ΝΔ, επειδή τάχα ο Μητσοτάκης προχωρεί σε εθνικές… παραχωρήσεις;

Πού ήταν οι τουρκοφάγοι που κατακλύζουν σήμερα το διαδίκτυο κι είναι έτοιμοι να

Τότε ήταν αποστασία, σήμερα…προοδευτική μετακίνηση…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ελληνική Αριστερά, ακόμη και μεγάλες εκφάνσεις της Κεντροαριστεράς,  είχαν κάποτε μία πολιτική θρησκεία. Και κάθε θρησκεία έχει το δικό της προπατορικό αμάρτημα. Για εκείνες, ήταν η «Αποστασία» του 1965.

Για δεκαετίες ολόκληρες μας υπενθύμιζαν ότι όποιος εγκαταλείπει το κόμμα με το οποίο εξελέγη, προδίδει τη λαϊκή εντολή. Ότι η έδρα ανήκει στους ψηφοφόρους που επέλεξαν ένα συγκεκριμένο κόμμα. Ότι ο βουλευτής που αποχωρεί είναι πολιτικά και ηθικά έκπτωτος.

Βαρύγδουπες κουβέντες. Με στόμφο, κομπασμό, μεγαλοστομία, μεγαληγορία. Μέχρι που η ζωή, η πραγματικότητα, αποφάσισε να τους κάνει μια μικρή φάρσα.

Σήμερα βουλευτές που εξελέγησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπουν το κόμμα, κρατούν τις έδρες τους και ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τον Αλέξη Τσίπρα στο επόμενο πολιτικό του εγχείρημα. Δεν επιστρέφουν την έδρα. Δεν ζητούν νέα λαϊκή εντολή. Δεν αισθάνονται ότι οφείλουν να ξαναρωτήσουν τους πολίτες αν

Αποχαιρετώντας τη Νάκυ Αγάθου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πριν από τα δελτία ειδήσεων, πριν από τις μεγάλες παραγωγές, πριν από την πολύχρωμη τηλεόραση, υπήρχε εκείνη. Η γυναίκα με τα ξανθά, φουντωτά μαλλιά και το ζεστό χαμόγελο, που εμφανιζόταν στην οθόνη και γινόταν, σχεδόν ανεπαίσθητα, μέλος κάθε ελληνικής οικογένειας.

Η Νάκυ Αγάθου ((Αικατερίνη Αγάθου - Μιχαλοπούλου) δεν ήταν απλώς μία παρουσιάστρια. Ήταν ένα από τα πρόσωπα που μεγάλωσαν μαζί με την ελληνική τηλεόραση. Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, από το 1967 έως το 1988, η γνώριμη μορφή της περνούσε το κατώφλι χιλιάδων σπιτιών, σε μια εποχή που η τηλεόραση δεν ήταν απλώς ένα μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, αλλά ένα καθημερινό οικογενειακό γεγονός.

Με τα χαρακτηριστικά ξανθά, φουντωτά μαλλιά της, την ευγένεια, την αρχοντιά και τη γλυκύτητα της φωνής της, έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Ήταν η γυναίκα που προανήγγελλε τις αγαπημένες εκπομπές, που καλωσόριζε τους τηλεθεατές με

Ο Καραμανλής σιωπά, οι αυλικοί του δείχνουν Σαμαρά…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Κινητοποιούνται όλο και περισσότερο οι παρέες θαυμαστών του Κώστα Καραμανλή, συνοδοιπόρων του στην καταστροφική  διακυβέρνηση της χώρας, συνταξιδιωτών του στους …προβληματισμούς του για τον Μητσοτάκη και απόμαχων από την ενεργό πολιτική. Στις κινητοποιήσεις τους αυτές, τα βρίσκουν όλα μαύρα. Κάτι αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κάποιος τη συνολική στάση τους, από τις ευρωεκλογές κι ύστερα.

Μαύρα τα ελληνοτουρκικά, στα οποία ισχυρίζονται ότι ο Μητσοτάκης κάνει παραχωρήσεις στους Τούρκους. Όταν τους ρωτά κάποιος να πούνε

μια παραχώρηση του Μητσοτάκη, εισπράττει… άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Στην πολιτική, όμως, οι καταγγελίες χωρίς αποδείξεις μοιάζουν με επιταγές χωρίς αντίκρισμα και σε καθιστούν αναξιόπιστο.

Όσες φορές τίθεται στη συζήτηση το επιχείρημα της τεράστιας ενίσχυσης της Άμυνας της Ελλάδας τα τελευταία επτά χρόνια και της υπεροχής έναντι των γειτόνων ή τίθεται

Γειά σου θεία Μάρω…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Πάντα δυσκολευόμουν να καταλάβω το γιατί, μα από παιδί, κάθε φορά που έβλεπα τη Μάρω Κοντού, έρχονταν αυθόρμητα στο μυαλό και στα χείλη, οι στίχοι του Νιόνιου...

«Θεία Μάρω, καλέ θεία Μάρω, αύριο,  

φύλαξε και για μας λίγο χαλβά.

Θεία Μάρω, στην ποδιά σου αύριο,

θα γείρουμε σαν ορφανά παιδιά»…

Η ίδια μελωδία, οι ίδιοι στίχοι ξεπρόβαλλαν στο νου, όταν χθες το πρωί έγινε γνωστή η είδηση, ότι η Μάρω Κοντού δεν είναι πια εδώ. Έφυγε, ένα μήνα μετά τα γενέθλιά της, με 92 συμπληρωμένα χρόνια σε μια ζωή σαν παραμύθι.

Κι όμως, αυτό το κορίτσι, είχε την ατυχία να μη γνωρίσει ποτέ τον πατέρα της. Οι παλιοί Πειραιώτες έλεγαν ότι ήταν σπουδαίος άνθρωπος, έμπορος. Μα διέθετε τεράστιες ευαισθησίες πέριξ του πολιτισμού, αφού έγραφε ποιήματα, στίχους, σενάρια, ζωγράφιζε… Μέχρι που τον κτύπησε η φυματίωση. Έφυγε όταν η κόρη του ήταν μόλις δυο ετών.

Η μικρή Μάρω, γεννήθηκε στο Κουκάκι, σχεδόν μεσοτοιχία με τα σπίτια της Μούσχουρη και του Πλωρίτη. Κι ακολούθησε τους δρόμους με τις ευαισθησίες του πατέρα της.

Ξέρετε κάτι; Λένε, ότι οι σημαντικοί άνθρωποι -ανεξαρτήτως επαγγέλματος-  δεν

Από το ηθικό πλεονέκτημα στη μεγάλη ξεφτίλα της Αριστεράς

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι αντίπαλοι δεν χρειάζεται να κάνουν απολύτως τίποτα. Αρκεί να παρακολουθούν. Γιατί υπάρχουν παρατάξεις που καταφέρνουν να γκρεμίζονται μόνες τους,  μετατρέποντας την τραγωδία σε φάρσα και την πολιτική σε θέατρο του παραλόγου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην ελληνική Αριστερά.

Όσα συμβαίνουν εδώ και πάρα πολύ καιρό στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν την κορωνίδα της ξεφτίλας και κυρίως του αυτοεξευτελισμού. Αν υπήρχε ολυμπιακό άθλημα ξεφτίλας, θα διεκδικούσαν μετάλλιο.

Μιλάμε για πρόσωπα που έχασαν τη μπάλα, για ανθρώπους που ο Τσίπρας ως σύγχρονος «Στάλιν» υποβάλλει σε εκκαθαρίσεις. Κι εκείνοι κάνουν ό,τι μπορούν για να τρέξουν δίπλα του, μη τυχόν κι εξασφαλίσουν καμιά καρεκλίτσα αυλικού στην Αμαλίας, για το προσωπικό τους μέλλον, για την επιβίωσή τους. Άλλωστε, οι αρχές και οι αξίες, είναι μεν σπουδαίο πράγμα, αρκεί να μη στέκονται εμπόδιο στην καριέρα.

Βλέποντας σήμερα όσα συμβαίνουν στην Αριστερά, το μόνο που μπορεί να κάνει ένας λογικός πολίτης είναι να συνειδητοποιήσει πλήρως

Η μεγάλη επιστροφή της κοινωνίας

 

Γράφει ο Κώστας Μπακογιάννης

Κάθε εποχή θέτει το δικό της μεγάλο πολιτικό ερώτημα. Υπήρξαν εποχές που το μεγάλο διακύβευμα ήταν η δημοκρατία. Άλλες που κυριάρχησαν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η οικονομική ανάπτυξη ή η παγκοσμιοποίηση. Τα διακυβεύματα αυτά δεν εξέλιπαν.

Αντίθετα, σήμερα προστίθεται ένα ακόμη, που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της δημοκρατίας και της ανάπτυξης τις επόμενες δεκαετίες.

Πώς μπορούν οι πολίτες να πάρουν ξανά τον έλεγχο της ζωής τους;

Ζούμε σε μια εποχή πρωτόγνωρων δυνατοτήτων. Η τεχνολογία μετασχηματίζει την οικονομία, η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει την εργασία και το κράτος γίνεται πιο αποτελεσματικό και πιο ψηφιακό.

Κι όμως, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται ότι οι αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους λαμβάνονται μακριά από τους ίδιους. Η μεγάλη πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται. Αφορά το πού