Η αέναη μικροψυχιά της Αριστεράς

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σχεδόν διαχρονικά είχα την πεποίθηση ότι η Αριστερά δεν είχε καλή σχέση με τον πολιτικό ρεαλισμό και την πραγματικότητα. Από την περίοδο που προκάλεσε τον αιματηρό και καταστροφικό εμφύλιο, μέχρι το «ηθικό πλεονέκτημα» που θεωρούσε ότι διέθετε μόνο εκείνη. Πάντα μάλιστα, με μια έπαρση ηθικής ανωτερότητας που κάλυπτε τα λάθη, τις ψευδαισθήσεις και τις ήττες. Μια παράταξη που προτίμησε να υψώνει συνθήματα αντί να κοιτάζει κατάματα την αλήθεια.

Κι από την έφεση στις ουτοπίες, μέχρι όσα προκάλεσαν στην κοινωνία οι μάγοι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορούσαμε να καταγράψουμε και το ύστατο, όπου ο Τσίπρας έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ κι ο ΣΥΡΙΖΑ τον κυνηγάει από πίσω για να πάει μαζί του… Σουρεαλισμός!

Κι όμως, τόσες δεκαετίες μετά, η ίδια

Οι ανήσυχοι… ανησυχούν, μα η Τουρξία εκτός safe!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

Τελικά, ο  κατά κάποιους… παραχωρητικός στους Τούρκους Μητσοτάκης, κατάφερε να βγάλει εκτός την Τουρκία από το πρόγραμμα SAFE, ενώ οι όροι για το casus belli, τις «γκρίζες ζώνες», την κυριαρχία των νησιών και την πρόοδο στην επίλυση του Κυπριακού βρίσκονται επάνω στο τραπέζι.
Σε μια θάλασσα γεμάτη παγίδες, ο Πρωθυπουργός κράτησε σταθερό το τιμόνι, όχι με συνθήματα, αλλά με νηφαλιότητα και ψυχραιμία.  Εκεί όπου άλλοι έβλεπαν κύματα, εκείνος χάραξε ρότα.

Την ίδια ώρα, εκείνοι που φώναζαν για την… επιτυχία του Ερντογάν στη συνάντησή του προσφάτως με τον Τραμπ, έχουν χάσει τη φωνή τους, μετά την αρνητική εξέλιξη που είχαν για την Άγκυρα οι υποθέσεις των F-35, ακόμη και των F16. Εξ ου κι οι Τούρκοι τρέχουν να πάρουν κάτι σαπάκια από το Κατάρ.
Η Ιστορία έχει έναν παράξενο τρόπο να δικαιώνει όσους δεν υψώνουν τη φωνή, αλλά τη στάση τους.

Είναι κι άλλα. Η χώρα μόλις προχθές υπέγραψε την τελική

Του εξήντα οι εκδρομείς και το βάρος...

 Γράφει ο Δημήτρης Καπράνος

Είχαμε πιεί ένα-δυο ποτηράκια και συζητούσαμε για τον Σαββόπουλο. Είχε προηγηθεί ένα προσκύνημα σε μια απο τις μπουάτ που επιμένουν να υπάρχουν, την “Απανεμιά”, στην Πλάκα. Έτσι, για να θυμηθούμε εκείνα τα χρόνια, που ψάχναμε τις μπουάτ όπως οι χρυσοθήρες το χρυσάφι στα ποτάμια της Αμερικής.

Και, καθώς υποχωρούσε η κουβεντα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι πόσο τεράστιο βάρος μεταφέρουμε στους ώμους μας εμείς, του εξήντα οι εκδρομείς..

Εμείς, που μπορεί να μην γνωρίσαμε πόλεμο (είμαστε η πλέον τυχερή γενιά από το 1821 κι έπειτα) αλλά γνωρίσαμε αλλαγές κοσμογονικές, τις οποίες έπρεπε να αντέξουμε. Και, σας ορκίζομαι, δεν τις άντεξαν όλοι!

Εμείς, λοιπόν, γνωρίσαμε την αμερικάνικη βοήθεια, γνωρίσαμε το μπλου τζην, τις

Ο βιαστικός κύριος Δένδιας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ας λέμε τα πράγματα όπως είναι, κι ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο Νίκος Δένδιας θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη, να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ.

Το πρώτο ερώτημα είναι απλό: Είναι κακό να θέλει να γίνει πρόεδρος της ΝΔ, ίσως και πρωθυπουργός; Η απάντηση, προφανής. Όχι βέβαια! Τόσοι και τόσοι φιλοδοξούν το ίδιο…

Όμως έπεται το δύσκολο ερώτημα: Είναι αυτή η κατάλληλη εποχή για να κτίζει ο Δένδιας το προφίλ του;
Και κάτι ακόμη βαθύτερο: Για να γίνει πρόεδρος της ΝΔ, ίσως και πρωθυπουργός, θα πρέπει να «πέσει» ο Μητσοτάκης — είτε με ήττα, είτε με ανατροπή. Και στις δύο περιπτώσεις, κάποιοι θα πρέπει να «παίξουν» το παιχνίδι της φθοράς.
Το αντέχει αυτό ο Δένδιας; Έστω κι ως ψίθυρο;
Αντέχει να παίξει τον ρόλο του αντάρτη;

Και, τελικά, ποιον

Χειρίστηκε τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό που είχαν οι «πράσινοι» κι απέτυχε

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Θα μιλήσουμε περί Παπαδημητρίου σήμερα. Ενός τεχνικού διευθυντή που έπαιξε μπάλα σε πολύ χαμηλό επίπεδο, εν συνεχεία πήγε στον Μελισσανίδη που τον πήρε και τον έδιωξε από την ΑΕΚ και τελικά τον  «φορτώθηκε» ο Παναθηναϊκός… για να αποτύχει παταγωδώς και τελικά να γίνει το «κόκκινο πανί» για κάθε «βαζελόφρονα».

Ενός ανθρώπου, που δεν είχε καν τη στοιχειώδη χημεία με τον κόσμο του Παναθηναϊκού, ακόμη και με παίκτες που ο ίδιος έφερε. Η σχέση του με τον κόσμο ήταν σαν κρύο τσάι — ούτε γεύση ούτε θερμοκρασία.

Ο Παπαδημητρίου απέτυχε παταγωδώς. Χειρίστηκε τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό που είχαν οι «πράσινοι» επί ημερών Αλαφούζου και τελικά έφερε «σαπάκια» ή παίκτες

Ο Άδωνις, το Δημόσιο ως Θρησκεία κι ο ιδιώτης ως αίρεση

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ένα από τα δεινά που έχει προκαλέσει η Αριστερά στη χώρα μας, είναι η ταύτιση της έννοιας «Επιχειρηματίας» - «Επιχείρηση» - «Ιδιωτικός τομέας», με …ανηθικότητα ή ύβρι!  Η επιτυχία μυρίζει ενοχή, το κέρδος θεωρείται αμαρτία και ο ιδιωτικός τομέας αντιμετωπίζεται ως αναγκαίο κακό – ένας κόσμος γεμάτος «εκμεταλλευτές»-  που δήθεν ζει εις βάρος του «λαού».

Έτσι μεγαλώσαμε: με το δόγμα ότι το Δημόσιο είναι το μόνο «καλό παιδί» της κοινωνίας, και ο ιδιώτης ο μόνιμος ύποπτος. Η Αριστερά, με το …ηθικό της μονοπώλιο, καλλιέργησε αυτή την καχυποψία επί δεκαετίες. Έμαθε την κοινωνία να βλέπει το κέρδος ως εκμετάλλευση, τη φιλοδοξία ως αλαζονεία, την επιτυχία ως προδοσία των «ταπεινών».

Δεν λέει όμως η Αριστερά,  ποιος θα πληρώσει τους φόρους που συντηρούν το

Ορφάνια!

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Υπήρξε κάτι περισσότερο από τραγουδοποιός. Ήταν ένας κόσμος αυτόνομος, ένα σύμπαν που περικλείει μισό αιώνα ελληνικής ζωής. Ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν έγραψε απλώς τραγούδια, διαμόρφωσε έναν τρόπο να σκεφτόμαστε και να αισθανόμαστε. Από το «Φορτηγό» ως τα ύστερα χρόνια του στο Ηρώδειο, πορεύτηκε με την ίδια παράξενη ένταση: ανάμεσα στο λυρισμό και την ειρωνεία, στην πίστη και στην αμφισβήτηση! Πάντα όμως στο φως.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον άκουσα ζωντανά. Δεν ήταν μόνο η μουσική, ήταν η

Διαπραγμάτευση που δεν έγινε ποτέ, μα έφερε το 3ο μνημόνιο κι έναν…έρπη…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Νάτες λοιπόν οι αλήθειες για τη λαίλαπα Τσίπρα. Ανοίγουν στόματα, μιλάνε οι πρωταγωνιστές της περιόδου εκείνης, λένε αυτά που ισχυριζόμαστε κάποτε και μας χαρακτήριζαν… ανθέλληνες!

Τι βγαίνει λοιπόν; Βγαίνει ότι ο Τσίπρας, μετά τον αναγκαστικό διωγμό του Βαρουφάκη από το υπουργείο Οικονομικών, τον αντικατέστησε με τον Τσακαλώτο. Γνωστό αυτό. Αυτό που δεν ήταν ευρέως γνωστό, αφορά την απόλυτη υποταγή του Τσίπρα με τους δανειστές.

Είχε δώσει τα πάντα, πριν ακόμη μπει στη …δήθεν σκληρή 17ωρη διαπραγμάτευση, απ’ όπου αποκόμισε έναν …έρπη κι η Ελλάδα ένα αχρείαστο τρίτο μνημόνιο. Το πιο επώδυνο.
Αποκαλύπτεται λοιπόν, ότι  ο Τσακαλώτος είχε στείλει την επιστολή υποταγής στην Τρόικα, πριν την περίφημη …διαπραγμάτευση! Με την επιστολή του ο Τσακαλώτος, είχε σπεύσει πριν από οιαδήποτε …διαπραγμάτευση του Τσίπρα, να αποδεχθεί ρητά, πρόθυμα και ανενδοίαστα οτιδήποτε ζητούσαν οι δανειστές. Διαβεβαιώνει τους δανειστές ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να αποδεχθεί τα πάντα, κάθε απαίτηση και

Ο ναυαγός που παριστάνει τον θαλασσοπόρο & ο καπετάνιος του τίποτα…

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 «Ναυαγός που παριστάνει τον θαλασσοπόρο». Μια φράση του Νίκου Κωνσταντόπουλου για τον Αλέξη Τσίπρα, που έμεινε να αιωρείται σαν αρμύρα στις ακτές της Αριστεράς. Εγωισμός, ψευδαίσθηση, εξουσιομανία — όλα συμπυκνωμένα σε έξι λέξεις.

Μόνο που κάθε ναυάγιο αφήνει πίσω του συντρίμμια, κι απ’ αυτά σχεδόν πάντα ξεπροβάλλει ένας νέος «καπετάνιος». Κάπως έτσι, στα απόνερα του ΣΥΡΙΖΑ, αναδύθηκε ο Στέφανος Κασσελάκης: χαμογελαστός, γυαλιστερός, με τη βεβαιότητα του ανθρώπου που νόμιζε πως η πολιτική είναι απλώς άλλη μια σκηνή για φωτογράφιση.

Η θάλασσα όμως δεν χαρίζεται. Από τα χλιαρά νερά της Καραϊβικής, βρέθηκε να πλέει στα βαθιά της Μεσογείου, με πλήρωμα αποδεκατισμένο και

Ο «Καποδίστριας» στους κινηματογράφους

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Έφτασε χθες στα δημοσιογραφικά γραφεία, το επικοινωνιακό υλικό της νέας ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή που αναφέρεται στη ζωή του πρώτου κυβερνήτη του νέου ελληνικού κράτους, του Ιωάννη Καποδίστρια. Με τον εξαιρετικό ηθοποιό Αντώνη Μυριάγκο, να ενσαρκώνει τον σπουδαίο αυτό Έλληνα, που η κακή μας μοίρα κι η μιζέρια αυτού του τόπου, έστειλε στον τάφο.

Ο Γιάννης Σμαραγδής, στα ογδόντα του χρόνια υπογράφει μια ταινία που προσπαθούσε οκτώ ολόκληρα χρόνια να υλοποιήσει. Κι όπως ισχυρίζονται όσοι