Ποιοι βουλευτές περνούν και & ποιοι «κόβονται» από την Αμαλίας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όσοι εκ των νέων ή παλαιών συντρόφων του Αλέξη Τσίπρα διατηρούν καλές σχέσεις και συζητούν μαζί του, διαβεβαιώνουν ότι ελάχιστοι εκ των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που παραιτήθηκαν (είτε παρέδωσαν, είτε όχι την έδρα τους), θα διαβούν την πόρτα των γραφείων της ΕΛΑΣ. Όπως είναι σήμερα τα δεδομένα, μόνο κάποιοι, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, μπορούν να θεωρούνται σίγουροι. Κι αυτοί μάλλον από την επαρχία, όπου διατηρούν προσωπική εκλογική «πελατεία», όπως η Γεροβασίλη, ο Κεδίκογλου, ο Ζαμπάρας, ο Καλαματιανός και κάποιοι λίγοι ακόμη. . Βεβαίως, θα πρέπει να τονιστεί ότι έχουν εξαιρετικές πιθανότητες να διαβούν την πόρτα της ΕΛΑΣ κι οι Χαρίτσης, Ηλιόπουλος και Αχτσιόγλου. Ενώ δεν είναι τόσο ανοικτός ο δρόμος για την Νοτοπούλου στη Θεσσαλονίκη, όπου προτεραιότητα έχει η ανέλκυση των Νυφούδη και Σαουλίδη.  

Φάμελλος για …απόσυρση

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι δύσκολα θα διαβεί την πόρτα της ΕΛΑΣ ο Φάμελλος. Έχει να μιλήσει πάρα πολύ καιρό με τον Τσίπρα, μπήκε στην «τιμωρία» του εξώστη, ενώ παρά τις προσπάθειες που έκανε υπέρ του Τσίπρα ως…πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κτυπούσε πόρτες επί ματαίω…

Στην Αμαλίας θεωρούν τον Φάμελλο καμένο χαρτί. Όχι μόνο επειδή έδειξε ανεπάρκεια στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κι επειδή εξετέθη δραματικά στην κοινωνία, αφού έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να παραδώσει την έδρα του, όπως ζητούσε να κάνουν όσοι έπρατταν το ίδιο. «Οι έδρες ανήκουν στο κόμμα», τους έλεγε, αλλά

Απόστολος Αποστολόπουλος: ο δημοσιογράφος που άφηνε την είδηση να «μιλά»

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σε όλο τον κόσμο και φυσικά στη χώρα μας, υπάρχουν δημοσιογράφοι που μέσω του ρεπορτάζ, της ανάλυσης ή της παρουσίασης γεγονότων, άφησαν έντονο το αποτύπωμά τους, κυρίως για την εγκυρότητα, τις γνώσεις και την ισχυρή τους προσωπικότητα. Έγιναν οικεία πρόσωπα μέσα από  δελτία ειδήσεων, ενημερωτικές εκπομπές, πολιτικές συζητήσεις, πολιτισμικά αφιερώματα ή ακόμη και ψυχαγωγικές παραγωγές και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας.

Σήμερα, ξεκινάμε μια σειρά πορτρέτων ανθρώπων που με το προσωπικό τους ύφος, την εγκυρότητα, την ευφυΐα ή τη μοναδική τους τηλεοπτική παρουσία, άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην ενημέρωση και την ψυχαγωγία. Και θα μνημονεύονται -θα τολμήσω να πω- εσαεί.

                      Απόστολος Αποστολόπουλος

Υπάρχουν άνθρωποι στη δημοσιογραφία που δεν μετρούν την πορεία τους μόνο με τίτλους, εμφανίσεις και επαγγελματικές επιτυχίες. Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους κάτι βαθύτερο: μια αίσθηση εμπιστοσύνης. Μια μνήμη καθαρού λόγου. Την εικόνα ενός ανθρώπου που, μπροστά στην κάμερα ή πίσω από το γραφείο, δεν υπηρέτησε ποτέ απλώς ένα επάγγελμα, αλλά μια αποστολή.

Ο Απόστολος Αποστολόπουλος ανήκει

Σ. Φάμελλος: Ο άνθρωπος που προήδρευε για να εξαφανίσει το κόμμα του

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εδώ και πάρα πολύ καιρό, οι γνώμες όλο και περισσότερων συζητητών κι αναλυτών για τον Φάμελλο, συγκλίνουν, ότι υπήρξε ο πιο ρηχός, ο πιο κοντόφθαλμος, ο πιο μυωπικός πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ο πιο καταστροφικός.

Παρέλαβε τον ΣΥΡΙΖΑ στο 15%, μετά το «σταλινικό» πραξικόπημα εναντίον του Κασσελάκη και τον άφησε πέριξ του 1%, σχεδόν μη ανιχνεύσιμο δημοσκοπικά!

Ο Φάμελλος, είναι ο μοναδικός ηγέτης στην παγκόσμια ιστορία των κομμάτων, που προήδρευε ενός κόμματος που ήθελε να …εξααφανίσει, για να εξυπηρετήσει ένα άλλο!! Ο μοναδικός πρόεδρος κόμματος που εργαζόταν για να μη συμμετάσχει αυτό σε εκλογές! Κι είναι απορίας άξιο που ακόμη δεν έχουν ενδιαφερθεί από τον  καναδικό επιχειρηματικό όμιλο  «Jim Pattison Group», που κατέχει την εταιρεία των ρεκόρ Γκίνες, για να τον εντάξουν στα αξιοπερίεργά τους.

Ο Φάμελλος έσκυψε το κεφάλι σε κάθε

Από το σκίσιμο των μνημονίων... στις χειροπέδες Θεόνης στον Νετανιάχου

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην πολιτική αρένα οι «λεκτικές βόμβες» και οι ανοησίες (γκάφες, αλαζονικές δηλώσεις ή ιστορικά λάθη) δεν καταστρέφουν κτίρια, αλλά χαρακτηρίζουν και σημαδεύουν πρόσωπα, ισοπεδώνοντας πολιτικές καριέρες.

Στη χώρα μας το έχουμε βιώσει σε απόλυτη επάρκεια, από κορυφαία πρόσωπα της Αριστεράς (όρα Τσίπρας), ή και μικρομεσαία στελέχη της Λαϊκής Δεξιάς.

Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερος κόσμος αναρωτιόταν πότε θ’ αρχίσουν να εκτοξεύονται μαργαριτάρια και πολιτικές «βόμβες» από τους νεόκοπους Αριστερούς του Τσίπρα. Βγήκαν αρχικά κάποιοι κι άρχισαν να λένε για φορολογία 1.500 ΑΦΜ φυσικών προσώπων που δηλώνουν εισοδήματα άνω των 900.000 ευρώ, από την οποία θα συγκεντρωθούν... 4 δισ. ευρώ! Τα μαθηματικά, βέβαια, έχουν την κακή συνήθεια να μη συμμορφώνονται με τις πολιτικές επιθυμίες. Κατάλαβαν την ανοησία και έκρυψαν τον δράστη της. Μετά άρχισε να λέει ο καθείς ό,τι επιθυμούσε και θύμιζαν τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ. Τους μάζεψαν κι αυτούς. Μόνο που οι μπαρούφες δεν μπαίνουν

Γιώργος Σταυριανός: Στους δρόμους που αγάπησε, στις μελωδίες που άφησε

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Μόλις έμαθα, ότι πριν λίγες ώρες έφυγε για το μεγάλο του ταξίδι ο πανεπιστημιακός καθηγητής, μέγας μουσικός,  άνθρωπος του πνεύματος και φίλος, Γιώργος Σταυριανός. Κι η φυγή του ήταν χαμηλών τόνων, όπως όλη η ζωή του.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή αφήνοντας πίσω τους έργα. Και υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους έναν ολόκληρο τρόπο να αισθανόμαστε τον κόσμο. Ο Γιώργος Σταυριανός ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Γεννημένος στο Ηράκλειο της Κρήτης, κουβάλησε σε όλη του τη διαδρομή εκείνη την αρχέγονη μνήμη ενός τόπου όπου οι ήχοι, οι εικόνες και οι άνθρωποι είχαν ακόμη μια αυθεντικότητα που δύσκολα συναντά κανείς. Η Κρήτη δεν υπήρξε για εκείνον απλώς τόπος καταγωγής, υπήρξε μια εσωτερική πατρίδα, μια πηγή ευαισθησίας, μια διαρκής αναφορά σε έναν κόσμο που άλλαζε, αλλά δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει μέσα του.

Ο Γιώργος Σταυριανός υπήρξε ένας σπάνιος συνδυασμός καλλιτέχνη και διανοούμενου. Η πορεία του στη γνώση υπήρξε βαθιά και απαιτητική. Στη Νανσύ της

Μαίρη Λίντα: Η γυναίκα δίπλα στον Χιώτη και πέρα από αυτόν

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 Υπάρχουν καλλιτέχνες που αφήνουν πίσω τους τραγούδια. Και υπάρχουν εκείνοι που αφήνουν έναν τρόπο να αισθάνεσαι το τραγούδι. Η Μαίρη Λίντα ανήκε στη δεύτερη, σπάνια κατηγορία.

Η φωνή της δεν ήταν απλώς όμορφη. Ήταν καθαρή, περήφανη, γεμάτη φως και αλήθεια. Είχε την ιδιότητα να στέκεται πάνω από τη μουσική χωρίς ποτέ να την επισκιάζει. Να γίνεται ένα με το μπουζούκι, με τον στίχο, με το βλέμμα του ανθρώπου που άκουγε. Δεν τραγουδούσε για να εντυπωσιάσει. Τραγουδούσε για να πει μια ιστορία, για να μοιραστεί έναν καημό, μια χαρά, μια ελπίδα.

Δίπλα στον Μανώλη Χιώτη, δεν υπήρξε απλώς η ιδανική ερμηνεύτρια των τραγουδιών του. Υπήρξε η γυναίκα που έδωσε φωνή στη μουσική επανάσταση που εκείνος οραματιζόταν. Όταν ο Χιώτης άνοιγε νέους δρόμους στο μπουζούκι, όταν άλλαζε τον ήχο του λαϊκού τραγουδιού και το έφερνε πιο κοντά στη σύγχρονη Ελλάδα, η Μαίρη Λίντα ήταν εκεί για να αποδείξει πως και η γυναικεία φωνή μπορούσε να ξεφύγει από τα στερεότυπα της εποχής.

Δεν στάθηκε ποτέ στη σκιά του. Περπάτησε δίπλα του. Με την ίδια τόλμη, την ίδια αισθητική, την ίδια πίστη ότι το λαϊκό τραγούδι μπορεί να είναι και αυθεντικό και

Ο Τσίπρας, οι παλιοί του σύντροφοι & το rebranding της καρέκλας

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όλο και περισσότεροι πολίτες θεωρούν ότι αποτελούν ντροπή για την πολιτική, τα πολιτικά κόμματα, την Αριστερά και το ηθικό πλεονέκτημα, όσα συμβαίνουν στην Κουμουνδούρου, όπου παρακολουθούμε σε ζωντανή σύνδεση τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η μοναδική έγνοια των πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται ότι είναι η επανεκλογή τους κι αυτό αποτελεί μακροβούτι στον καιροσκοπισμό. Κι είναι σαφές, πάλι, ότι η επανάσταση σταματά στην πόρτα της βουλευτικής αποζημίωσης.

Αποτελεί μοναδική κυνική πράξη, η πρόσκληση σε αποστασία του Τσίπρα προς τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μη τυχόν και τους λυπηθεί και τους εντάξει στο κόμμα του για να επανεκλεγούν.

Ο Τσίπρας παρουσίασε την επανεμφάνισή του ως… rebranding, μα ήταν αποστασία από το κόμμα του, έστω κι αν παρέδωσε την έδρα του. Ήταν πραξικόπημα, αντίθετο με κάθε έννοια ηθικού πλεονεκτήματος.

Θα θυμόσαστε ασφαλώς, ότι όλα αυτά τα χρόνια, οι Αριστεροί αναμασούσαν την

Το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έρχεται. Ψηφίστηκε!

 Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Εκεί στην Κουμουνδούρου, όσοι απέμειναν, δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο τους λόγους που έχουν λάβει οριστικό διαζύγιο με τη λογική.

Τη στιγμή που προσπαθούν να διασωθούν από τη λαίλαπα Τσίπρα, εκεί που βλέπουν βουλευτές και λοιπούς συντρόφους τους να πιάνουν στασίδι για να τους δει ο μέγας πατερούλης και να τους κάνει ελασίτες, εκεί που φυτοζωούν δημοσκοπικά, πάνε και ψηφίζουν ως πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής ομάδας τους, το πιο ακατάλληλο πρόσωπο. Τη Ρένα Δούρου, που είναι ταυτισμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο με μεγάλες καταστροφές. Σαν να αποφάσισαν πως, αφού άρχισε η βύθιση, δεν υπάρχει λόγος να ψάχνουν για σωσίβιο. Με την ευχή να μη τύχει στραβή στη βάρδια της.

Θα πει κάποιος: Μα ανάμεσα σε Πολάκη και Δούρου, επέλεξαν το «πιο ευπρεπές». Όμως, πιο πολύ επέλεξαν σαν τους επιβάτες του Τιτανικού στην πιθανή ερώτηση…ποια καρέκλα θέλουν να πάρουν μαζί τους…

Εξ ου και θα εξαφανιστούν από προσώπου γης. Προς τέρψη της λογικής και της ιστορίας. Κι ας διακινούν κάποιοι την άποψη ότι πρέπει να σωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για να «κοντύνει» ο Τσίπρας και το κόμμα του.

Είναι σαφές, ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάποια ελπίδα να διασωθεί, αυτή θα είχε το όνομα

Πού ήταν οι τουρκοφάγοι όταν τα Mirage έμεναν στο έδαφος, επί Τσίπρα;

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Θυμάμαι- δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια άλλωστε- που η «πρώτη φορά Αριστερά», μαζί με μέρος της πατριδοκάπηλης Δεξιάς, είχαν αφήσει τα Μirage χωρίς ανταλλακτικά. Τα πολεμικά αεροπλάνα και τα πλοία του πολεμικού ναυτικού, δεν είχαν καύσιμα να περιπολήσουν στο Αιγαίο κι οι εφοπλιστές έκαναν συνεχείς δωρεές καυσίμων. Τότε, η εθνική ευαισθησία κάποιων είχε... κατεβάσει ρολά.

Κι ομολογώ ότι δεν θυμάμαι κανέναν …Δεξιολαϊκό ή θιασώτη της Δεξιάς συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, να έχει ανησυχήσει και να βγαίνει στα κεραμίδια για τη θλιβερή αυτή κατάσταση. Ούτε να φωνάζει για …εθνικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, με αφορμή τις συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά. Δεν θυμάμαι κάποιον «εθνικοπατριώτη» να βγάζει πύρινους λόγους, όταν τα τουρκικά πλοία έκαναν βόλτες στο Σούνιο και παρεμπόδιζαν την θέα και την ησυχία του Αλέξη Τσίπρα από το εξοχικό του. Προφανώς ο... πατριωτισμός της ευκολίας ήταν κλειδαμπαρωμένος στα χρονοντούλαπα…

Πού ήταν τότε τα παλικάρια της φακής; Πού ήταν οι υπουργοί του Κώστα Καραμανλή που συντάσσονται σήμερα με τον Σαμαρά, εναντίον της ΝΔ, επειδή τάχα ο Μητσοτάκης προχωρεί σε εθνικές… παραχωρήσεις;

Πού ήταν οι τουρκοφάγοι που κατακλύζουν σήμερα το διαδίκτυο κι είναι έτοιμοι να

Τότε ήταν αποστασία, σήμερα…προοδευτική μετακίνηση…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η ελληνική Αριστερά, ακόμη και μεγάλες εκφάνσεις της Κεντροαριστεράς,  είχαν κάποτε μία πολιτική θρησκεία. Και κάθε θρησκεία έχει το δικό της προπατορικό αμάρτημα. Για εκείνες, ήταν η «Αποστασία» του 1965.

Για δεκαετίες ολόκληρες μας υπενθύμιζαν ότι όποιος εγκαταλείπει το κόμμα με το οποίο εξελέγη, προδίδει τη λαϊκή εντολή. Ότι η έδρα ανήκει στους ψηφοφόρους που επέλεξαν ένα συγκεκριμένο κόμμα. Ότι ο βουλευτής που αποχωρεί είναι πολιτικά και ηθικά έκπτωτος.

Βαρύγδουπες κουβέντες. Με στόμφο, κομπασμό, μεγαλοστομία, μεγαληγορία. Μέχρι που η ζωή, η πραγματικότητα, αποφάσισε να τους κάνει μια μικρή φάρσα.

Σήμερα βουλευτές που εξελέγησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπουν το κόμμα, κρατούν τις έδρες τους και ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τον Αλέξη Τσίπρα στο επόμενο πολιτικό του εγχείρημα. Δεν επιστρέφουν την έδρα. Δεν ζητούν νέα λαϊκή εντολή. Δεν αισθάνονται ότι οφείλουν να ξαναρωτήσουν τους πολίτες αν