Ο πιθηκισμός της Αριστεράς, & η άφρων πολιτική του …«άντε και στα δικά μας»…

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τι γίνεται στη χώρα μας τις τελευταίες ημέρες, στο πεδίο των social media, ενόψει του εκπαιδευτικού συλλαλητηρίου, δεν περιγράφεται. Εκατοντάδες λογαριασμοί —πιθανότατα και κάποιοι εκτός Ελλάδας— επιχειρούν να ξεσηκώσουν τους μαθητές. Μάλιστα, αυτός ο νεαρός προστατευόμενος του Τσίπρα ευχήθηκε «και στα δικά μας», αναφερόμενος στις κινητοποιήσεις που κατέληξαν σε έκτροπα στη Γαλλία. Ο δε μέντοράς του… προέβλεψε ότι «δεν θα αργήσουν να ξεσηκωθούν οι νέοι», ενώ ο Νίκος Παππάς τούς κάλεσε σε «εξέγερση»!

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση και την εξάπλωση των κινητοποιήσεων στη Γαλλία διαδραμάτισαν τα social media, μέσα από τα οποία διακινήθηκαν μηνύματα και προτροπές που απευθύνονταν ακόμη και σε παιδιά. Φράσεις του τύπου «η επανάσταση ξεκινά με γιούργια στους μπάτσους» ή

η επιδοκιμασία ότι «καλά κάνουν στη Γαλλία και καίνε τα μαγαζιά των καπιταλιστών» αποκαλύπτουν μια νοοτροπία που βαφτίζει την καταστροφή αγώνα και τη βία πολιτική πράξη.

Ξέρετε κάτι; Είναι διαχρονική η φαντασίωση της επανάστασης σε ένα τμήμα της Αριστεράς. Εξ ου και πολλοί αναρτούν με μεγάλη δόση ικανοποίησης φωτογραφίες από πυρπολημένα κτίρια και λεηλατημένα καταστήματα! Κι αυτοί δεν είναι μόνο άγουροι έφηβοι, αλλά και μεσήλικες, ίσως και άνθρωποι τρίτης ηλικίας, στους οποίους κατέρρευσαν οι επαναστατικές τους ονειρώξεις.

Ας μη λησμονούμε ότι κορυφαίο στέλεχος της Αριστεράς έχει δηλώσει σχετικά προσφάτως πως η κανονικότητα δεν ήταν ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά! Αχτσιόγλου με τ’ όνομα ή κάπως έτσι…

Ας μη λησμονούμε, επίσης, ότι πληθαίνουν οι καταγγελίες ότι το ΚΚΕ δια αντιπροσώπων του, εισέρχεται σε σχολεία και παραβλέποντας καθηγητές, δασκάλους και γονείς παιδιών, επιχειρεί να στρατεύσει ανήλικους μαθητές!! Ασχολείται κάποιος ή οι ιθύνοντες φοβούνται μη τυχόν κι αποκληθούν …φασίστες;

Ας μη λησμονούμε και κάτι ακόμη. Στη χώρα μας υπήρξαμε πρωτοπόροι στο μπάχαλο. Το ζήσαμε δύο φορές, με διαφορετικές αφορμές, αλλά με κοινό παρονομαστή, τη βία.  

Η πρώτη φορά ήταν εκείνες τις ημέρες του Δεκεμβρίου του 2008, όταν η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, με… πρωθυπουργεύοντα τον Προκόπη Παυλόπουλο, παρακολουθούσε μια Αθήνα να φλέγεται, χωρίς παρέμβαση. Εκατοντάδες καταστήματα και δημόσια κτίρια λεηλατήθηκαν ή πυρπολήθηκαν, υπό τους αλαλαγμούς των μπάχαλων και τους οδυρμούς όσων καταστράφηκαν.

Η δεύτερη φορά ήρθε με τη μεγάλη περίοδο των «αγανακτισμένων», που εντέχνως dημιουργήθηκε εκρηκτικό περιβάλλον, στο οποίο βρήκαν πρόσφορο έδαφος οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής και διάφοροι Αριστεροί ονειροπόλοι του νεοσταλινισμού. Έφτασαν τότε στο σημείο να επιτίθενται και να κτυπούν πολιτικούς (Χατζηδάκις, Λοβέρδος, Πάγκαλος, Πεταλωτής κλπ), ενώ επιχειρήθηκε ακόμη κι ο εμπρησμός της Βουλής! Επιπλέον δεν πρέπει να λησμονάμε τον τραγικό απολογισμό του εμπρησμού στη Μαρφίν…Έτσι;

Τα ξεχάσαμε αυτά; Το αποτέλεσμα ήταν η ενίσχυση ακραίων δυνάμεων, η εκλογική άνοδος της Χρυσής Αυγής και η άνοδος του Αλέξη Τσίπρα στην πρωθυπουργία, ενώ ακολούθησε και η εκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας.

Κι ύστερα… κάναμε τον σταυρό μας για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε από τις συνέπειες μιας περιόδου κατά την οποία η αγανάκτηση παρουσιάστηκε ως πολιτική λύση και η αποσταθεροποίηση ως δρόμος προς την αλλαγή.

Ξέρετε κάτι;

Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από εκείνους που επιδιώκουν ανοιχτά την ανατροπή της. Κινδυνεύει και από όσους, στο όνομα μιας δήθεν προοδευτικής επανάστασης, υποτιμούν τις συνέπειες της βίας, εξωραΐζουν την καταστροφή και καλλιεργούν στους νέους την ιδέα ότι η εξέγερση αποτελεί από μόνη της πολιτική αρετή.

Η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα. Η αμφισβήτηση είναι συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας. Αλλά, άλλο πράγμα η διεκδίκηση και άλλο η υποκίνηση σε μπάχαλο και χάος. Άλλο η αλλαγή μέσα από τη συμμετοχή, την πολιτική δράση και τους θεσμούς και άλλο η λατρεία της σύγκρουσης για τη σύγκρουση. Κι είναι φρικτή η ευχή … «Άντε και στα δικά μας»….Χωρίς να την αποδοκιμάζει ο Τσίπρας…

Κάτι τελευταίο: Η δημοκρατία δεν χρειάζεται να καεί για ν’ ανανεωθεί. Ούτε η ακρίβεια θα σταματήσει αν καούν τα πάντα.  Ούτε η Παιδεία θα φτιάξει στους δρόμους.

Απλά, ο πιθηκισμός της Αριστεράς είναι πάλι παρών. Να αποσταθεροποιήσουν την πιο σταθερή κυβέρνησης της Ευρώπης. Ότι έχουν δοκιμάσει μέχρι τώρα (Τέμπη, κόμμα Τσίπρα, κόμμα Καρυστιανού, αγροτικό κλπ) απέτυχε. Ίσως παιχτεί ένα τελευταίο χαρτί… Με …σκηνίτες και φοιτητικούς συλλόγους ελεγχόμενους από την Αριστερά…

 

 

 

 

 

 

Η δημοκρατία όμως, χρειάζεται πολίτες που να απαιτούν αλλαγές χωρίς να γκρεμίζουν όσα τους προστατεύουν. Και χρειάζεται πολιτικούς που να εμπνέουν τους νέους να συμμετέχουν, όχι να τους παρακινούν να εξεγείρονται.

Μακάρι αύριο να μη χρειαστεί να ξανασυζητάμε επί τούτων. Ή να απαιτούμε κινητοποιήσεις στην Παιδεία για να αλλάξει η θλιβερή εικόνα που αποτυπώθηκε στον διαγωνισμό της Pisa…