Να βγουν μπροστά τα τοτέμ! Γκάλης – Γιαννάκης – Φασούλας- Μάλτση

 

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή. Οι δικαστικές εξελίξεις, όσα αποκαλύπτονται, οι συλλήψεις και η πρώτη προφυλάκιση για όσα καταλογίζονται στο «σύστημα Λιόλιου», έχουν προκαλέσει ισχυρούς κραδασμούς.

Πλέον, δεν αρκούν οι ανακοινώσεις και οι διαβεβαιώσεις. Χρειάζονται απαντήσεις, διαφάνεια και μια συνολική προσπάθεια αποκατάστασης της αξιοπιστίας του αθλήματος.

Και μέσα σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, μια σκέψη προβάλλει επιτακτικά: Η κοινωνία κι όλοι μας να καλέσουμε τα ιερά τοτέμ του ελληνικού μπάσκετ να βγουν μπροστά. Ο Νίκος Γκάλης, ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο Παναγιώτης Φασούλας κι η Εβίνα Μάλτση.

Άνθρωποι που έβαλαν το μπάσκετ στα ελληνικά σπίτια, το έκαναν δημοφιλές και απολαμβάνουν του σεβασμού εκατομμυρίων Ελλήνων.

Ήρθε η ώρα να βγουν μπροστά. Οι σκιές πρέπει να διαλυθούν

Το λεγόμενο «σύστημα Λιόλιου», έχει διαλύσει τα πάντα. Και το ελληνικό μπάσκετ

 δεν μπορεί να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις, περιμένοντας απλώς την ολοκλήρωση των δικαστικών διαδικασιών.

Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα: Πώς λειτουργούσαν οι μηχανισμοί ελέγχου; Πώς προστατεύεται η ανεξαρτησία της διαιτησίας; Ποιος εγγυάται στα σωματεία, στους αθλητές και στους φιλάθλους ότι οι αγώνες κρίνονται αποκλειστικά μέσα στο γήπεδο;

Αυτά και πολλά άλλα, μπορούν να τα εγγυηθούν τα ιερά τοτέμ!

Εξ ου κι είναι αναγκαία η πρόσκληση όλων μας σ’ αυτά.

Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φασούλας και η Μάλτση, δεν χρειάζεται να γίνουν αρχηγοί κάποιας παραταξιακής σύγκρουσης. Δεν χρειάζεται να διεκδικήσουν καρέκλες, ούτε να μπουν σε παιχνίδια παραγοντικών συσχετισμών.

Χρειάζεται να κάνουν κάτι πολύ πιο σημαντικό: να ενώσουν τις υγιείς δυνάμεις του ελληνικού μπάσκετ.

Να αναλάβουν μια κοινή πρωτοβουλία. Να καλέσουν σε πανστρατιά τους συλλόγους, τους προπονητές, τους αθλητές, τους παλαίμαχους, τους διαιτητές που υπηρετούν το άθλημα με συνέπεια, τις ακαδημίες και τους φιλάθλους.

Να απαιτήσουν ανεξάρτητους ελέγχους, διαφανείς διαδικασίες, ουσιαστική λογοδοσία και πραγματικές εγγυήσεις για την προστασία της ακεραιότητας των αγώνων.

Όχι για να αντικατασταθεί ένα σύστημα από κάποιο άλλο. Αλλά για να πάψει το ελληνικό μπάσκετ να εξαρτάται από πρόσωπα και μηχανισμούς και να αποκτήσει θεσμούς που αντέχουν στον έλεγχο.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, άλλωστε, έχει ήδη βρεθεί στο επίκεντρο των εξελίξεων με την πρόθεσή του να κινηθεί δικαστικά για ζητήματα που τον αφορούν. Η προσωπική του στάση θα μπορούσε να αποτελέσει αφετηρία για μια ευρύτερη παρέμβαση με στόχο την προστασία του αθλήματος.

Το μπάσκετ δεν ανήκει σε κανέναν παράγοντα και δη τυχάρπαστο.

Το ελληνικό μπάσκετ ανήκει στα παιδιά που γεμίζουν τα γήπεδα, στους προπονητές των μικρών σωματείων, στους γονείς που στηρίζουν τις προσπάθειές τους και στους φιλάθλους που θέλουν να πιστεύουν ότι το αποτέλεσμα κρίνεται στο παρκέ.

Αυτούς οφείλει να προστατεύσει κάθε διοίκηση. Και αυτούς πρέπει να έχει ως προτεραιότητα κάθε προσπάθεια αναγέννησης.

Το 1987, το ελληνικό μπάσκετ ένωσε μια ολόκληρη χώρα. Σήμερα χρειάζεται ξανά μια μεγάλη στιγμή ενότητας. Όχι για να αναπαραγάγει τις δόξες του παρελθόντος, αλλά για να διασφαλίσει το μέλλον του.

Νίκο, Πάνο, Παναγιώτη, Εβίνα: Βγείτε μπροστά!

Η ιστορία σάς έχει ήδη κατατάξει ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του ελληνικού αθλητισμού. Τώρα μπορείτε να προσφέρετε κάτι ακόμη: να ενώσετε τις δυνάμεις σας για μια πραγματική επανεκκίνηση.

Το ελληνικό μπάσκετ σας χρειάζεται. Χρειάζεται την αξιοπρέπειά σας, την τιμιότητά σας, το κύρος σας. Χρειάζεται καθαρούς κανόνες,

ισχυρούς θεσμούς και ανθρώπους που τοποθετούν το άθλημα επάνω από προσωπικές φιλοδοξίες, οπαδισμό και απεχθάνονται την τοξικότητα.

Ώρα για πανστρατιά. Ώρα για πρόκληση ευθύνης. Ώρα για να ανορθωθεί το ελληνικό μπάσκετ.