Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Ο εντιμότατος κ. Τσοχατζόπουλος και οι φίλοι του

Γράφει
ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας*

Μέσα στην ατυχία του, ο Α. Τσοχατζόπουλος πρέπει να νιώθει ευχαριστημένος.
Κατηγορείται μεν για οικονομικά εγκλήματα, αλλά προσέρχεται στην Ασφάλεια σαν να περιοδεύει σε προεκλογική περίοδο!
Τον συνοδεύει ένα τσούρμο δημοσιογράφων, ενώ μερικοί ψηλόσωμοι άντρες δίπλα του μοιάζουν να είναι η προσωπική φρουρά του. Δεν φοράει χειροπέδες, χαριεντίζεται με τους δημοσιογράφους. Και, όμως, ο κύριος αυτός είναι
 ύποπτος και προσάγεται στις διωκτικές αρχές!
Οταν, αργότερα, περνάει το κατώφλι των φυλακών Κορυδαλλού, ο αρχιφύλακας τον χαιρετά διά χειραψίας! Δεν είναι γνωστό αν τον προσφώνησε: «Καλώς ήλθατε, κύριε υπουργέ»!
Στις ευνομούμενες δημοκρατίες, ένας (πρώην) υψηλόβαθμος αξιωματούχος έχει την ίδια αντιμετώπιση με κάθε άλλο ύποπτο για αξιόποινες πράξεις (ρωτήστε τον πρώην κυβερνήτη του Ιλινόις, Μπλακγόγιεβιτς, καταδικασθέντα πέρυσι σε 14 χρόνια φυλάκισης για διαφθορά).
Όχι, όμως, στη μετα-οθωμανική Ελλάδα!
Εδώ αν είσαι celebrity ή πρώην υπουργός, αντιμετωπίζεσαι με την αρμόζουσα ευγένεια.
Ενδέχεται, μάλιστα, να σου ζητήσουν και συγγνώμη για την ταλαιπωρία που υφίστασαι!
Παρ’ όλα αυτά, είναι ενθαρρυντικό ότι, ακόμη και σε μια μετα-οθωμανική δημοκρατία, το κράτους δικαίου λειτουργεί. Παίρνουμε κουράγιο βλέποντας δικαστικούς και δημόσιους λειτουργούς, γενικότερα, να κάνουν τη δουλειά τους καλά.
Η περίπτωση Τσοχατζόπουλου, όμως, δείχνει τη βαθιά πολιτική μας παθολογία.
Δεν πρόκειται μόνο για έναν ύποπτο διαφθοράς πολιτικό.
Αυτό δεν είναι άγνωστο φαινόμενο σε μια δημοκρατία.
Το ενδιαφέρον είναι αλλού.
Ενώ ο ύποπτος πλουτισμός του ήταν γνωστός, ενώ το αγοραίο «κολλητιλίκι» του και οι πελατειακοί μηχανισμοί του ήταν ορατοί, ενώ η ναρκισσιστική ανικανότητά του ήταν εμφανέστατη, σχεδόν το μισό ΠΑΣΟΚ ψήφισε τον Τσοχατζόπουλο για αρχηγό του κόμματος και πρωθυπουργό!
Οχι μόνον αυτό.
Όταν τον Οκτώβριο 2007, σε συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, η κυρία Βάσω Παπανδρέου ανέφερε ότι «κάποιοι έκαναν περιουσίες στο ΠΑΣΟΚ», ουδείς ασχολήθηκε με την καταγγελία της.
Το κόμμα τηρούσε την «ομερτά».
Αντιθέτως, τίμησε τον Τσοχατζόπουλο με υποψηφιότητα τόσο στο Εθνικό Συμβούλιο όσο και στις εθνικές εκλογές του 2004 και του 2007.
Ο Τσοχατζόπουλος τέθηκε εκτός Βουλής από το εκλογικό σώμα, όχι από το κόμμα του.

Στο μέτρο που η «ιδεολογία» είναι η ειδοποιός διαφορά του Τσοχατζόπουλου από έναν αρχηγό συμμορίας, ο πρώτος είναι πιο επικίνδυνος από τον δεύτερο.
Ο μαφιόζος δεν προσποιείται ότι υπηρετεί ευγενείς σκοπούς, ενώ ο Τσοχατζόπουλος πουλούσε «αριστερά» ιδεώδη σε εύπιστους οπαδούς, ανερμάτιστους πολιτικούς και μωροφιλόδοξους διανοούμενους.
Ακούγεται τόσο κωμικό, αλλά ο Τσοχατζόπουλος ήταν ο ηγέτης της «αριστερής» πασοκικής αντιπολίτευσης στον «νεοφιλελεύθερο» Σημίτη, συνομιλούσε με τον Κωνσταντόπουλο του Συνασπισμού για ένα κοινό αριστερό μέτωπο, έδινε συνεντεύξεις στην «Αυγή» ως ο Έλληνας Λαφοντέν!
Αν τα ακίνητα ξεπλένουν το μαύρο χρήμα, η σωστή «ιδεολογία» ξεπλένει τη διεφθαρμένη ιδιοτέλεια. Ο Τσοχατζόπουλος ήταν ξεβράκωτος, αλλά πολλοί, μα πάρα πολλοί, θαύμαζαν τα υπέροχα ρούχα του!
Να ’ταν η μόνη περίπτωση!..

*O Χαρίδημος Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail.com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου