Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Όταν
κτύπησε το τηλέφωνό μου κι είδα ότι με καλεί η Έλενα, σύντροφος και στήριγμα
του «αδελφού» Ανδρέα Νεοφυτίδη, η καρδιά μου κτύπησε πιο γρήγορα. Ήξερα ότι ο
Ανδρέας έχει πια πολύ λίγο χρόνο αναπνοών δίπλα μας. Η ταλαιπωρία του εδώ και
3-4 χρόνια ανείπωτη. Ναι, περιμέναμε το μοιραίο, μα όσο προετοιμασμένος κι αν
είναι κάποιος, η καρδιά σφίγγεται, οι παλμοί ανεβαίνουν, τα δάκρυα μουσκεύουν
το πρόσωπο.
Βαθιά
η οδύνη για τον άνθρωπο, τον φίλο, τον «αδελφό»! Το δημοσιογράφο, τον ποιητή,
τον εξαίρετο στιχουργό. Θυμάμαι που του έλεγα ότι είναι ο άνθρωπος που υπηρετεί
στην ποίηση το όνειρο, στο τραγούδι την καρδιά και στη δημοσιογραφία την ευθύνη
και την αλήθεια. Κοκκίνιζε, έσκυβε και κοιτούσε τα παπούτσια του…
Τι
να πω, τι να γράψω για τον Ανδρέα Νεοφυτίδη; Αυτόν τον σπουδαίο ποιητή,
στιχουργό, δημοσιογράφο και φιλόσοφο. Τον άνθρωπο πηγή γνώσης, ήθους,
ευπρέπειας, αξιοπρέπειας.
Γεννήθηκε
στην Κύπρο,
στη Λεμεσό είδε το φως του ήλιου, στα 1948. Εκεί οι πρώτες