Η αναγκαία μεταρρύθμιση του Μεταρρυθμιστικού χώρου

Γράφει

ο Χρίστος Κατηφόρης

Ο λεγόμενος Μεταρρυθμιστικός χώρος ως πολιτική σκέψη και πράξη αναδεικνύεται εξαιρετικά πολύτιμος και επίκαιρος για την έξοδο της πατρίδας μας από την πολύπτυχη κρίση την οποία βιώνει.

Όμως, εάν ο χώρος αυτός θέλει να περάσει από τα δωμάτια μιας ιδεολογικοπολιτικής ελίτ στα σαλόνια ενός ριζοσπαστικού λαϊκού κινήματος, δηλ. εάν όντως θέλει να διαδραματίσει ρόλο στην

Ανακυκλώνοντας την άγνοια

Γράφει
ο Πέτρος Μαρτινίδης*

«Κάθε γενιά νομίζει ότι είναι προορισμένη να ξαναφτιάξει τον κόσμο.
Η δική μου ξέρει ότι δεν θα τον ξαναφτιάξει, αλλά η αποστολή της είναι ίσως πιο σπουδαία. Πρέπει να εμποδίσει τον κόσμο να χαλάσει.»
Αλμπερ Καμυ
(Ομιλία για το Νομπέλ Λογοτεχνίας, το 1957)

Όσο περισσότερα μαθαίνει κανείς για τον κόσμο, τόσο περισσότερο νιώθει την ανάγκη να τον αλλάξει. Μαθαίνοντας ακόμη

Ο Ρουπακιώτης, οι «ναι», οι «όχι» και πως προκύπτουν οι 154

Οι διαβουλεύσεις μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων για την ψηφοφορία των μέτρων τη Τετάρτη στη Βουλή, βρίσκονται στην κορύφωσή τους.

Μετά την υπογραφή που έβαλε στα μέτρα ο υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης, αποφεύχθηκε ο ανασχηματισμός που θα ήταν αναπόφευκτος αν δεν στήριζε τα μέτρα.

Το παρασκήνιο ήταν έντονο και το ζήτημα λύθηκε με την παρέμβαση του

Ψήφος «αλά κάρτ»….

Αν στην Ελλάδα υπήρχαν φυσιολογικές συνθήκες στην πολιτική και στην οικονομία, ουδείς –πέραν των κυβερνητικών και του περιγύρου τους- θα ενδιαφερόταν για το μέλλον της κυβέρνησης.

Αν, δηλαδή, θα έπεφτε ή θα επιβίωνε.

Σήμερα, όμως, με βαρομετρικό χαμηλό και συνθήκες έκτακτης ανάγκης, η επιβίωση του τρικομματικού κυβερνητικού σχήματος , είναι επιβεβλημένη.

Πολύ περισσότερο αφού δεν υπάρχει σοβαρή και αξιόπιστη εναλλακτική λύση.

 Προϋπόθεση, λοιπόν, για την πορεία στο μέλλον, είναι η

Ως πότε θα κυβερνούν οι ήχοι του Ζαβαρακατρανέμια;

Ας μη γελιόμαστε.

Σε μια χρεοκοπημένη χώρα, με τη κοινωνία της να υποφέρει τα πάνδεινα επειδή αυτοί που πρέπει δεν κάνουν όσα πρέπει, μπορεί να αναζητούνται ελπίδες ακόμη και από τον διάβολο.

Όμως, είναι περισσότερο από βέβαιο ότι αν δεν είμαστε μέσα στον βαθύ πυρήνα της Ευρώπης, αυτός ο διάβολος που λέγαμε, θα μας είχε πάρει και θα μας είχε σηκώσει.

Μέχρι τώρα, έχουμε διανύσει τη

Στο καλντερίμι (Νο 1)

Από σήμερα, το grpost.blogspot.com καθιερώνει μια νέα εβδομαδιαία στήλη με πολιτικά και παραπολιτικά σχόλια, παρασκήνια και πολλά άλλα που δεν θα διαβάσετε ή θα ακούσετε σε πολλά media.

Η στήλη θα δημοσιεύεται κάθε Σάββατο βράδυ.

Ξεκινάμε λοιπόν.

• Μεγαλοδημοσιογράφος, από εκείνους που εμφανίζονται να ξιφουλκούν εναντίον του

Τα εκατό χρόνια από τους «ξεχασμένους» Βαλκανικούς πολέμους κι οι διδαχές….

Όταν ένας άνθρωπος που ασχολείται με τη Φυσική, ο Φώτης Σαραντόπουλος, μου μίλησε πριν από πολύ καιρό για το πόνημά του «Εμπρός δια της λόγχης», το οποίο εξιστορεί λεπτομερώς τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, δεν κρύβω ότι προβληματίστηκα για το γεγονός ότι δύσκολα θα έβρισκε ανταπόκριση στη σημερινή ανιστόρητη και πλήρη πολιτικού φανατισμού Ελλάδα.

Το πόνημα κυκλοφόρησε, παρουσιάστηκε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και είναι ουσιαστικά η μόνη τιμή των νεοελλήνων σε εκείνα τα γεγονότα και κυρίως τους ανθρώπους που γέμισαν με αίμα κάθε γωνιά της Δυτικής Μακεδονίας απελευθερώνοντας και τη Θεσσαλονίκη.
Κι αυτή, από τη "γλυκειά τρέλα" ενός ιδιώτη.

Φυσικά, έγιναν κάποιες τυπικές εορταστικές εκδηλώσεις σε διάφορες περιοχές, ίσα ίσα, όμως,για να

Το κατά Ξυνίδη και έτερους πολιτικούς εγκεφάλους «πράσινο» ξεκατίνιασμα

Γράφει

ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Το τι λέει «ο στόμας» τους δεν περιγράφεται.

Η σκηνή στην είσοδο της Ιπποκράτους με τον γίγαντα της πολιτικής, βουλευτή Ιωαννίνων Μιχάλη Κασσή, τον επωνομοζόμενο και βουλευτή Δωδώνης. να βρίζει Θεούς (τρόπος του λέγειν γιατί τέτοιους δεν έχει το ΠαΣοΚ) και δαιμόνους, είναι βγαλμένη από

Πού μπλέξαμε….

Γράφει

 ο Στέφανος Κασιμάτης

Κανονικά -θέλω να πω δηλαδή αν ζούσαμε σε καιρούς που επέτρεπαν παρόμοιες πολυτέλειες- σήμερα θα όφειλα να απόσχω των καθηκόντων μου, λόγω πένθους.
Διότι -να το πω για όσους δεν το έχουν πληροφορηθεί ακόμη- η Μαριλίζα η Ξενογιαννακοπούλου αποχώρησε από το Κίνημα. (Τώρα καταλαβαίνετε σε τι οφειλόταν το ανεξήγητο κενό που νιώθατε χθες και δεν μπορούσατε να συγκεντρωθείτε...) Εν πάση περιπτώσει, κάνω

Ο τυφώνας «κόλαση» και η νέα δημιουργία

Έχουμε γράψει επανειλημμένως ότι τίποτα πια δεν είναι ίδιο στην πολιτική και κοινωνική μας ζωή.

Ούτε πρόκειται να είναι, αφού πλέον τα λεφτόδεντρα των δανεικών εκλείπουν.

Κι όμως, ουδείς δείχνει να το κατανοεί.

Οι εργαζόμενοι ασφυκτιούν και οι άνεργοι πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο.

Παρ’ όλα αυτά, τόσο οι συντεχνίες, όσο και η πολιτική δείχνουν να βρίσκονται στη