Η σαπίλα είναι διακομματική

Τα πρόσωπα, στη Θεσσαλονίκη, που κατηγορούνται για το κύκλωμα τοκογλυφίας. «προστασίας» και πολλά άλλα αδικήματα, είναι από εκείνα που αποκαλούνται «λευκά κολάρα». Ευυπόληπτοι πολίτες με πολιτική και συνδικαλιστική δράση.

Ο ένας ακραίων πολιτικών πεποιθήσεων, ο άλλος συνδικαλιστής, …διώχτης του οικονομικού εγκλήματος και στενός συνεργάτης του Ευ. Βενιζέλου, ο τρίτος «παιδί» της Εκκλησίας και γαλάζιων προτιμήσεων, ο τέταρτος δημόσιος υπάλληλος, ο πέμπτος αστυνομικός και πάει λέγοντας.

Όλοι τους, ένας

Νεοελληνικός παραλογισμός!

Δεν υπάρχει δημοσκόπηση που να μην αναφέρει δυο κοινά χαρακτηριστικά.

Το ένα αφορά την αποχή των πολιτών από τις κάλπες σε ποσοστά που υπερβαίνουν το 35%.

Το δεύτερο την σταθερή θέληση των Ελλήνων, σε ποσοστά άνω του 75%, να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη και στο ευρώ.

Ειδικά το δεύτερο δεδομένο, αποτελεί τον απόλυτο παραλογισμό, αν σκεφτούμε ότι την ίδια στιγμή που δηλώνουν

Προφυλακιστέος ο Β. Παπαγεωργόπουλος κατά τον εισαγγελέα!

Ραγδαίες αναμένονται να είναι οι εξελίξεις αναφορικά με την «μαύρη τρύπα» των ταμείων του δήμου Θεσσαλονίκης, για την οποία κατηγορούνται τελικά 17 πρόσωπα, τα οποία παραπέμπονται στη Δικαιοσύνη. Αρχικά οι κατηγορούμενοι ήταν 25, αλλά για 8 από αυτούς δεν έχουν προκύψει επιβαρυντικά στοιχεία.

Ο εισαγγελέας που χειρίζεται την υπόθεση ζήτησε την προφυλάκιση του τέως δημάρχου Θεσσαλονίκης Βασίλη Παπαγεωργόπουλου καθώς και του αντιδημάρχου Μ. Ζορπίδη.

Με δεδομένη την

Θα μάθουμε την αλήθεια;

Αφού η τρόικα το αρνείται, ποιος έβαλε στο τραπέζι τη συρρίκνωση μισθών και δώρων στον ιδιωτικό τομέα;

Αφού η Κομισιόν διαβεβαιώνει ότι η τρόικα δεν έχει ζητήσει τη μείωση του κατώτατου μισθού και την περικοπή των δώρων, τότε ποιος κερατάς τα έβαλε το τραπέζι;

Και γιατί τα κουβεντιάζουμε;

Το παραμυθάκι με τις κατά καιρούς απαιτήσεις της τρόικας, δεν πιάνει πια.

Καμιά τρόικα δεν επέβαλε τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, ούτε τώρα, ούτε στο πρόσφατο παρελθόν.

Απλά, η κυβέρνηση Παπανδρέου,

Τα πολιτικά καρτούν που κάνουν πως δεν βλέπουν!

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να λέμε και να γράφουμε για τις στρεβλώσεις που δημιούργησαν, εδώ και τριάντα χρόνια,  οι πολιτικοί στην ελληνική οικονομία, στη δημόσια διοίκηση και στη Δικαιοσύνη.Το ωραίο είναι ότι τα πολιτικά καρτούν που κυβέρνησαν και διέλυσαν τον τόπο, θέλουν να τον…σώσουν. Κανένας δεν θέλει να πάει σπίτι του αυτοβούλως, ως μια απλή ένδειξη μετάνοιας για όσα έκανε ή δεν έκανε.

Κανένας από τα πολιτικά νούμερα δεν μπορεί να σκεφτεί τρεις απλές διαπιστώσεις:

1. Το πολιτικό σύστημα που δημιούργησαν είναι

Η δημοσιογραφική απεργία για τα μάτια του κόσμου

Επί δυο ημέρες (σήμερα και αύριο) ο δημοσιογραφικός κόσμος απεργεί, αφού συμφώνως με τους εργατοπατέρες του πρέπει να ανακληθούν αμέσως οι απολύσεις που ήδη έχουν γίνει σε διάφορα μέσα, αλλά και να μην υπάρξει καμιά άλλη απόλυση στο μέλλον.

Ο στόχος είναι ευγενής, πλην ουτοπικός, όπως εκείνα που πιστεύουν οι αριστεροί ηγήτορες του κλάδου.

Είτε αρέσει σε εμάς είτε όχι, η δημοσιογραφία πνέει τα λοίσθια, όπως και τα μέσα τα οποία την στηρίζουν.

Εφημερίδες έκλεισαν, κλείνουν και θα κλείσουν, τηλεοπτικά δίκτυα αδυνατούν να

Τα τριάντα χαμένα χρόνια

Με τεράστια έκπληξη οι νεοέλληνες παρακολουθούν τους δελφίνους της ηγεσίας του ΠαΣοΚ και κορυφαία στελέχη του να επιχειρούν να βγάλουν την ουρά τους έξω από το πεδίο ευθυνών για την πορεία της χώρας, τόσο στο πρόσφατο χρονικό διάστημα, όσο και παλαιότερα.
Το ίδιο συμβαίνει και με μεγαλοστελέχη της Νέας Δημοκρατίας, που εμφανίζονται ως να μην ήταν εκείνα στην εξουσία, όταν άρχισε η αντίστροφη μέτρηση.
Παρουσιάζουν, μάλιστα, και θέσεις – απόψεις, χωρίς να αισθάνονται την υποχρέωση να απαντήσουν στο ερώτημα «γιατί δεν τα κάνατε όταν είσαστε στην εξουσία;».
Όλοι αυτοί, έχουν ανακαλύψει –σήμερα- κόκκινες γραμμές και πιπιλάνε την καραμέλα της ανταγωνιστικότητας.
Μόνο, όμως, σε αφελείς μπορούν να απευθύνονται ή σε όσους

Για ποιον δημόσιο διάλογο μιλάμε;

Η Ελλάδα για πολλά χρόνια ήταν –και εξακολουθεί να είναι – εκείνο που πολύ χαρακτηριστικά είχε περιγράψει ο αείμνηστος Καραμανλής.

Ένα απέραντο φρενοκομείο.

Ο διάλογος διεξαγόταν με κραυγές και τηλεοπτικούς αλαλαγμούς, με μπροστάρηδες κάποιον Αυτιά, κάποιον Παπαδάκη, έναν Τράγκα,  και πολλούς άλλους «αναστενάρηδες».

Μαζί τους, οι λογής λαϊκιστές πολιτικάντηδες που για το τομάρι τους έριχναν λάδι στη φωτιά (όρα καταστροφή) που

Τα παραδείγματα είναι δίπλα μας!

Ή, πως ο Μόντι έδιωξε τους πολιτικούς κλόουν και ανακτά την εμπιστοσύνη της παγκόσμιας κοινότητας.

Από τη μια έχουμε την Ελλάδα στα πρόθυρα μιας ανεξέλεγκτης, άτακτης και καταστροφικής χρεοκοπίας με τους πολιτικούς να τυρβάζουν περί των δικών τους κεκτημένων και προοπτικών και από την άλλη την Ιταλία, η οποία βρέθηκε προ λίγων μηνών στην ίδια θέση που βρεθήκαμε εμείς το 2009 και το 2010.

Οι διαφορές, όμως, στις πολιτικές που εφαρμόστηκαν είναι χαώδεις.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου

Η ανάπτυξη απαιτεί απελευθέρωση από τα κρατικά δεσμά!

Η περιβόητη και τόσο απαραίτητη ανάπτυξη για τον τόπο έχει μεγάλο δρόμο μπροστά της.

Φυσικά, επ’ ουδενί μπορεί να πραγματοποιηθεί από τις φαντασιώσεις της κεντροαριστεράς που ονειροπολεί πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Ούτε από τις κομμουνιστικές λογικές της λεγόμενης «λαϊκής δεξιάς», που ώρες ώρες δείχνει απόλυτη συνοδοιπόρος της Αλέκας Παπαρήγα και του Τσίπρα.

Η ανάπτυξη προϋποθέτει «σπάσιμο δεσμών» από τον εναγκαλισμό του κράτους.

Όλες οι κυβερνήσεις κι οι υπουργοί Οικονομικών, κινήθηκαν