2017, με υγεία και εκλογές…

Από τη Θεσσαλονίκη
γράφει
ο Μιχάλης Δεμερτζής

Πέρυσι τέτοιες μέρες, γράφαμε ότι το 2015 ήταν η χειρότερη χρονιά της ελληνικής κρίσης και ευχόμασταν το 2016 να είναι καλύτερο. 

Τελικά, μάλλον ήταν χειρότερο.

Κατ’ αρχάς, το 2016 ήταν το έτος στο οποίο, όχι απλά δεν κάναμε βήματα προς την ανάκαμψη, αλλά σπάσαμε το ρεκόρ στην αναλογία ρουσφέτι προς κυβερνητική θητεία και εμπεδώσαμε σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό ως κοινωνία την συριζαϊκή αντίληψη περί νομιμότητας.

Επίσης, εισερχόμενοι στο ‘16, μετά τον

Αλλοτινές μου εποχές…

Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Θυμόσαστε έναν παλιό στιχάκι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου  που σε μουσική του Απόστολου Καλδάρα τραγουδούσε ο Καζαντζίδης και έλεγε «αλλοτινές μου εποχές αλλοτινοί μου χρόνοι»;

Ε, κάπως έτσι θα πάμε σήμερα, ανήμερα των Χριστουγέννων.

Βόλτα, η αν θέλετε επιστροφή σε

Μεταξύ μας με καφέ και με τσιγάρο (Νο 104)

Το εβδομαδιαίο χρονογράφημα του grpost

δια χειρός Πέμης Γκανά

«Καλήν εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας
Χριστού τη Θείαν Γέννησιν να πω στ’ αρχοντικό σας»

Καλή ιδέα, μα την αλήθεια, να φορέσω έναν σκούφο, δυο πανωφόρια, τρία κασκόλ και γάντια, να πάρω και ένα τριγωνάκι και να ξαμοληθώ στα στενά των Άνω Βριλησσίων μπας και βρω ένα αρχοντικό, βρε αδελφέ, με αναμμένη την κεντρική θέρμανση, γιατί εδώ στο δικό μας έχουμε ξεπαγιάσει!

Πολύ κρύο.

Να φανταστείτε κυκλοφορούμε μέσα στο σπίτι με φλις κουβερτάκια που ξέθαψα από τα παλιά, τα πλούσια χρόνια, τότε που αγόραζα δυο δυο τα αρώματα (100ml παρακαλώ) γνωστής, γνωστότατης Λονδρέζικης μάρκας, και για

ΕΥΑερα: «Το βάζο των Χριστουγέννων»

Γράφει
η Εύα Τσαροπούλου

Αν το Πνεύμα των Χριστουγέννων, λέει, έμπαινε σ’ ένα βάζο και μπορούσαμε να το τρώμε λίγο λίγο, κάθε μέρα, όλο το χρόνο…

Θα θυμόμασταν λίγο πιο συχνά ότι έχουμε κι άλλο λόγο ύπαρξης σε τούτη τη γη πέρα απ’ τον εαυτούλη μας, αφού Χριστούγεννα είναι να κάνεις κάτι παραπάνω για κάποιον άλλον…

Οι μοναχικοί, οι κουρασμένοι και οι εγκαταλελειμμένοι άνθρωποι δεν θα είχαν μία

Η προσέγγιση των δύο άκρων και ο εκδημοκρατισμός του τοίχου

Από τη Θεσσαλονίκη

γράφει

ο Μιχάλης Δεμερτζής

Το έχουμε ξαναδεί το έργο.

Η κυβέρνηση κάνει του κεφαλιού της, ο «κακός» της Ευρώπης Σόιμπλε απαντάει χωρίς να μασάει τα λόγια του και μετά η αντιευρωπαϊκή παρέα της Βουλής διοργανώνει τσάμικα στο Σύνταγμα.

Επειδή, λοιπόν, πάλι για μάχη κατά των  ξένων ετοιμαζόμαστε, η κυβέρνηση προσπαθεί να συσπειρώσει γύρω της, για άλλη μια φορά, το εθνικολαϊκιστικό μπλοκ, μήπως και ανεβάσει τα ποσοστά της.

Κι έτσι, άρχισε- ξανά- την προσέγγιση στη Χρυσή Αυγή (Χ.Α.).

Βλέπετε, η

Η χώρα ή οι Τσιπροκαμμένοι;

Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Πριν ακόμη από το καλοκαίρι, Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε ραγδαία πτωτική πορεία.

Όλες οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν ποσοστά κάτω του 20% και μάλιστα δείχνουν ότι κάθε μήνα χάνει περισσότερο από 1,5 δημοσκοπική μονάδα. Ο δε κυβερνητικός εταίρος βρίσκεται μονίμως με ποσοστά που δεν του επιτρέπουν να εισέλθει πάλι στη Βουλή.

Βλέποντας αυτά ο πρωθυπουργός, επέλεξε να κάνει αυτό που γνωρίζει

Οι αριστεροδεξιές επιδρομές στις πλατείες… και η Ν.Δ.

Γράφει
ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Από το 2011 και μέχρι τις αρχές του 2015, η Αριστερά σε αγαστή συνεργασία με την ψεκασμένη Δεξιά αλλά και το ναζιστικό μόρφωμα, βρίσκονταν σε καθημερινή βάση σε δρόμους και πλατείες και εκτόξευαν… αγανάκτηση. Ενίοτε διανθισμένη με μολότοφ, γιαούρτια και ξύλο στους πολιτικούς της αντιπάλους.

Ο λαϊκισμός βρήκε την απόλυτη έκφρασή του, κάποιοι έφτιαξαν μέχρι και … «Κίνημα Δεν πληρώνω», ο ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχθηκε αρχικά στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης κι εν συνεχεία στην εξουσία. Με συνοδοιπόρο την

Μεταξύ μας με καφέ και με τσιγάρο (Νο 103)

Το εβδομαδιαίο χρονογράφημα του grpost,

δια χειρός Πέμυς Γκανά

Ο Αριστερούλης κι ο κα(η)μενούλης μπούλης

Μια φορά και έναν καιρό στην μακρινή δεκαετία του 90, ήταν ένα δεκαεννιάχρονο αγόρι, φοιτητής στο πολυτεχνείο (επειδή πρωτίστως του άρεσαν τα λέγκο ήθελε να γίνει πολιτικός μηχανικός να χτίζει ντουβάρια, και μακροπρόθεσμα, οικονομίες) και πρώην καταληψίας της ένδοξης Γκράβας, που έκανε ελεύθερο κάμπινγκ στη Νίσυρο, σε μια παραλία με ένα σλίπινγκ μπάγκ, μια κιθάρα (καθότι κάθε εναλλακτικός που σέβεται τον

ΕΥΑΕΡΑ: «Δείξε τους θάνατο, να ευχαριστηθούν τον πυρετό!»

Γράφει
η Εύα Τσαροπούλου

Τη λες και «εκρηκτική» την εβδομάδα που πέρασε, η οποία στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους και τραυμάτισε πολλούς περισσότερους, είτε στο σώμα, είτε στην ψυχή. 

Απ’ τη γειτονική Κωνσταντινούπολη, μέχρι τούτη τη γη που την πατούμε, την αθηναϊκή, όπου ευτυχώς το κακό το προλάβαμε πριν «σκάσει» στα μούτρα μας, ο εφιάλτης της τρομοκρατίας αρχίζει να στοιχειώνει και πάλι τον ύπνο μας, δεδομένης της αδυναμίας μας να προφυλαχτούμε από έναν εχθρό που δεν τον καταλαβαίνουμε.

Μαζί με τον αληθινό κίνδυνο, δεν

Απαισιοδοξίας το ανάγνωσμα

Από τη Θεσσαλονίκη
γράφει
ο Μιχάλης Δεμερτζής

Αν ερχόμασταν αντιμέτωποι με μία πολύ ζοφερή είδηση, για παράδειγμα, ότι ένας κομήτης πρόκειται να συγκρουστεί με τη γη μέσα στα επόμενα 24ωρα, θα καλωσορίζαμε οτιδήποτε θα μας έκανε να ελπίζουμε. 

Οι περισσότεροι θα ήμασταν δεκτικοί σε οποιοδήποτε δημοσίευμα συνηγορούσε για το αντίθετο, ακόμα κι αν η πηγή του ήταν το ψέμα.gr (παρεμπιπτόντως, δεν υπάρχει τέτοιος ιστότοπος, μην ψάχνετε άδικα). 

Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Φυσιολογικά λοιπόν, οι κακές ειδήσεις που μας αφορούν άμεσα μας απωθούν. Για τον ίδιο λόγο, οι δυσάρεστες προβλέψεις στην