ΕΥΑερα: «Στην αγορά του Αλ Χαλίλι...πωλείται γυναίκα, σε τιμή όσο όσο»...

Γράφει

η Εύα Τσαροπούλου

Είναι λέει, η Σάρα.

Που δεν τη λένε Σάρα στ’ αλήθεια, αλλά τη βάφτισαν έτσι για να μπορούν να μιλάνε γι’ αυτήν, χωρίς να προδώσουν το αληθινό της όνομα και να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή της.

Τη ζωή της!

 Ό,τι απέμεινε απ’ αυτήν δηλαδή…

Ένα κορίτσι 15 χρονών, μια χριστιανή από το Ιράκ, που κατάφερε να γλιτώσει από τα χέρια του γέρου, τριχωτού και βρωμιάρη ιδιοκτήτη-άντρα της, μια Παρασκευή που αυτός είχε πάει να προσευχηθεί στο τζαμί!

Να προσευχηθεί! Αυτός, ο σιχαμένος γέρος, που

Ο Αριστερός Μακιαβελισμός

Γράφει

ο Μιχάλης Δεμερτζής

Με τα συνθήματα του αντιμνημονιακού αγώνα να έχουν χάσει πλέον το νόημά τους, το κύριο επιχείρημα είναι ένα και γνωστό: 

«Οι προηγούμενοι ήταν καλύτεροι;».

Η απάντηση είναι ένα εμφατικό «Ναι».

Αλλά ας πούμε ότι το εκλογικό κοινό δεν κατανοεί (ή δεν θέλει να κατανοήσει) τις οικονομικές και λεπτομερείς πολιτικές αναλύσεις, παρά αρκείται να αφομοιώνει επιλεκτικά τα κοινωνιοκεντρικά και εύηχα επιχειρήματα της αριστερής διανόησης.

Ειδικά στην Ελλάδα, αυτά κινούνται σε

Ο Μεσαίωνας του Πειραιά κι η χαμένη λάμψη της πόλης

Γράφει

ο Κωνσταντίνος Αιλιανός

Σκέφτομαι ότι δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο Πειραιάς ήταν επίκεντρο της πολιτικής, κοινωνικής ακόμη και θρησκευτικής ζωής του τόπου.

Μια πόλη –αντίφαση, στην οποία συνυπήρχαν αγαστά η οικονομική ελίτ του τόπου με τη φτωχολογιά.

Κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες κοσμούσαν τα ψηφοδέλτια των κομμάτων.

Προσωπικότητες όπως ο

Λοβοτομή

Γράφει

η Ζωή Σάκκουλα

Ψιλοχάλια καιρός και σήμερα…

Και θυμήθηκα μια εποχή που περιμέναμε πώς και πώς να έρθει ο χιονιάς.

Μικροί μεγάλοι περιμέναμε να παίξουμε χιονοπόλεμο, να δούμε τις νιφάδες του χιονιού, να τρέξουμε να γελάσουμε βρε παιδί μου.

Χώρια… το κρύο καιρός για δύο….

Πρώτη φορά είδα χιόνι… όταν γεννήθηκα.

Έτσι μου είπαν οι γονείς μου.

Μα το είδα; τους ρώτησα.

Δεν έχει σημασία αν

Θα φέρουν κάτι νέο οι μπλε συριζαίοι;

Γράφει

ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Οι εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας την ερχόμενη Κυριακή, είναι σαφές ότι προδιαγράφουνν πολλά περισσότερα από όσα φαίνονται.

Το αποτέλεσμά τους έχει εθνικό ενδιαφέρον, αφού σε μεγάλο βαθμό θα προσδιορίσει την επόμενη ημέρα. Ίσως και τον αυριανό πρωθυπουργό της χώρας.

Εξ ου και οι μάχες χαρακωμάτων, στις οποίες σε μεγάλο βαθμό έχουν εμπλακεί κι

Να σπάσει το Αριστερό μπαλόνι

Γράφει

ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σκεφτόμουν τι συνέβαινε στη χώρα πριν από ένα ακριβώς χρόνο.

Μόλις είχε αποβεί άκαρπη η διαδικασία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας εξ αιτίας της ελαχιστότητας του δήθεν σοβαρού Κουβέλη και του νοσηρού κλίματος που είχαν δημιουργήσει η ψεκασμένη ακροδεξιά με τις δήθεν εξαγορές βουλευτών για να ψηφίσουν τον Σταύρο Δήμα.

Μόλις είχε νικήσει κατά κράτος ο

Είναι θέμα άποψης (Νο14): Ποια ατομικά δικαιώματα…;

Γράφει η Αλεξάνδρα Γρηγορίου

Και μέσα στον γενικό χαμό με τις υποχρεώσεις μας συνεχώς ν’ αυξάνονται και τους στόχους συνεχώς να μην επιτυγχάνονται, δεν καταλάβαμε ή δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι εξανεμίζονται ένα ένα, όλα τα ατομικά μας δικαιώματα…

Σε λάστιχο έχουν μετατραπεί λέξεις σημαντικές για τη ζωή σύγχρονου πολιτισμένου ανθρώπου όπως θέλουμε να θεωρούμαστε, ακόμη τουλάχιστον, οι Έλληνες. Δημοκρατία, ελευθερία, οικονομική διαχείριση ατομικών εσόδων, κατά βούληση, αξιολόγηση κόστους εργασίας, κίνητρα για

Μεταξύ μας με καφέ και με τσιγάρο (Νο 55)

Το εβδομαδιαίο χρονογράφημα του grpost

δια χειρός Πέμυς Γκανά

Καλώς ήλθες ... 2016(;)!

Καλημέρες, καλημέρες, καλημέρες!

 Τι κάνετε;

Πως είστε;

Όλα καλά;

Κουραμπιέδες;

Μελομακάρονα;

Δίπλες;

Βασιλόπιτες;

Τίποτα δεν έμεινε.

Τίποτα δεν περίσσεψε, ούτε

2016 με περισσότερη λογική και λιγότερο συναίσθημα

Γράφει

ο Μιχάλης Δεμερτζής

Ήταν μια δύσκολη χρονιά αυτή που έφυγε, χωρίς αμφιβολία.

 Ίσως να ήταν και η χειρότερη επί κρίσης και αυτό γιατί, ενώ φάνηκε πως η χώρα άρχισε να κάνει μικρά βήματα προς τα εμπρός μέσα στο 2014, έκανε ένα μεγάλο άλμα προς τα πίσω το 2015.

Αιτία ήταν ο θρίαμβος του λαϊκίστικου πολιτικού λόγου και η αλήθεια είναι πως αυτό δεν ήταν ακριβώς έκπληξη.

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια που έχει χαθεί η αίσθηση του μέτρου στην Ελλάδα.

Η σταδιακή παρακμή που συνεπάγεται αυτή

ΕΥΑερα: Πρωτοχρονιά στης Πολυάννας... μια μικρή, προσωπική ιστορία!

Γράφει

η Εύα Τσαροπούλου

Για μια στιγμή, να μετρήσω...

Η οικογένειά μου φέτος δεν μεγάλωσε. Κανένα καινούργιο μέλος δεν ήρθε να προστεθεί. Είμαι ευχαριστημένη όμως, διότι δεν μίκρυνε κιόλας. Είναι όλοι ακόμα μαζί μου, έχουμε μια ευκαιρία και τούτη τη χρονιά.

Έχω κάνει πολύ δρόμο από το μικρό ημιυπόγειο διαμέρισμα στην οδό Φολεγάνδρου, στον αριθμό 20, όπου πέρασα τα παιδικά μου χρόνια, μέχρι τον τρίτο όροφο της οδού Θήρας, όπου ζω σήμερα. Βέβαια, αν το καλοσκεφτείς, μόνο καμιά δεκαριά στενά μας χωρίζουν, μαζί με μερικά χρόνια και κάτι κύκλους ζωής. Στην τεράστια αυλή εκείνου του υπογείου, που δεν θύμιζε σε τίποτα τον